2490. W niedzielę o niedzieli.

Ze względu na późny powrót do domu dłużej pospaliśmy, obudziłam się dopiero po ósmej. Koty nieszczególnie nas motywowały, brzuszki miały pełne karmy. Ja z kolei pełna byłam wczorajszego wychłodzenia, wewnętrzny dygot mnie dopadał, towarzyszył mi przez większość dnia. We własnej głowie walczyłam z planem na tę niedzielę, przez okno wyglądającą jasno i zachęcająco. Jechać do Oldbridge czy nie jechać? Ach, bardzo chciało mi się jechać i męczyłam wątpliwościami Kochanego. W końcu postąpiłam jak osoba dorosła — posłuchałam dygotu. Nie mogę się teraz rozłożyć, nie w tygodniu, gdzie nie ma za mnie zastępstwa, nie w miesiącu w którym mam Plany. Skoro dygot, trzeba oszczędzać energię, delegować, zwijać się w kulkę, pić herbaty. Zamiast do ogrodów, poszłam do łazienki, rozgrzałam się pod prysznicem, potem susząc włosy dogrzewałam się w sypialni. Pod koniec dnia stwierdzam, że dobrze zrobiłam, dygot jakoś ustał, chyba mniej więcej w czasie, gdy około piątej piliśmy kawę w Czarnej ...

... bo niewielkie zamieszanie z kinem (ekran szósty zamieniono nam na drugi) nie zepsuło koncepcji na wieczór. Seans Lalki Kawalskiego w Arc został przeniesiony na pół godziny później. Drażniło mnie, że ludzie włażą po rozpoczęciu filmu, poza tym po mojej prawej siadły przeżuwaczki, ale cóż, zawsze się ktoś napatoczy, zawsze ktoś się spóźni. Bardzo nostalgiczna wersja Wokulskiego ... nadal rozmawiamy z Kochanym na temat różnych wątków.