Z rana krzątając się po kuchni słuchamy instrumentalnej muzyki. Najpierw The Time Możdżera/Danielssona/Fresco (2006), płytę sprezentowaną Fredowi wiele lat temu dziwna kuzynka ze strony mamy, której pewnie nie poznam, potem Live On Air Holendrów z grupy Focus (2011). Wymiatam wszystko ze swojego talerza, a małżonek robi sobie Jajecznicę Z Tego Co Znalazłem W Lodówce. Później jajecznica trochę stygnie, bo się przytulamy i upewniamy, że jesteśmy tu gdzie chcemy. Nie martwię się. Czuję się kochana. Zapomnieliśmy o dyngusie. Zapomniałam też o porannym śnie w który zapadłam już po tym, jak nakarmiłam kota i wstałam po raz drugi 5 minut później, żeby go wypuścić, bo mammoooo, nie mieszczę sie w uchylonym oknie. W tym śnie wróciłam do pracy w szkole — tym razem to miało być twórcze, sensowne. Nie wiem co, bo obudził mnie rześki, sztormowy powiew, ale to był miły sen. Podobnie jak miły jest ten szary poranek, który powoli przeobraził się w słoneczne popołudnie. Teść zadzwonił z informacją, że zdrowotnie jest lepiej.
Zapomniałam jeszcze o jednej rzeczy — obiecałam sobie rozliczyć piti pitu. Trochę zapomniałam, a trochę nie. Wiedziałam, że tego nie zrobię już gdy zaczynaliśmy oglądać Tańczącego z Wilkami Costnera (1990). Cztery godziny seansu przedzieliliśmy obiadem z deserem. Oczywiste było, że nie przerwę sobie tych przyjemności podatkami. Siedzę z mokrymi włosami, słuchamy pyty I Ching (1992), i zakładam, że po zrobieniu herbaty przejrzę papiery i przygotuję się mentalnie z tym całym szitem na jutro. A film nic a nic się nie zestarzał.
