Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sennik. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sennik. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 19 października 2026

2498. Zaugis.

Wyszłam na spacer, w jakieś czarowne miejsce, którego nie znam. A tam wszystkie drzewa wycięte, między nimi stare chaty, najwyraźniej do rozbiórki. Pod jedną z takich chat znalazłam napis Zaugis oraz odlew wielkiego klucza do drzwi. Właśnie postanowiłam wziąć znaleziska ze sobą, gdy zadzwonił budzik ...

W pracy jeden z klientów stracił dzisiaj tymczasowe miejsce zamieszkania i od razu musiał wyjeżdżać do Donegalu, do znajomych, żeby nie spędzać tej nocy na ulicy. Kochany wpadł około czwartej, minął się z nim i jego kolegami w drzwiach; mąż był pod wrażeniem, że żaden z Afrykańczyków nie wygląda, jakby walczył z bezdomnością, podczas, gdy klienci irlandzcy często-gęsto są na bakier z mydłem i środkami wyrazu. Cóż, różnice cywilizacyjne.

Pogoda bardzo zmienna. Gdy wychodziliśmy do Czarnej, budynki jeszcze ociekały z deszczu, potem niespodziewane rozpogodzenie. Ale zimno, cholera, telepie mnie po dziesięciominutowym spacerze z koteczkami.

czwartek, 8 października 2026

2487. Leń jesienny.

W nocy budziłam się kilkakrotnie, z grubsza miałam sny o pracy, ale zupełnie umknęło mi sedno fabuły. Nie było to bardzo męczące, raczej dziwne. Rano pod wpływem chwili zwinęłam z półki stare wydanie Procesu Kafki, będzie przerywnikiem dla Manna. 

Na zewnątrz przenikliwy ziąb. Zamieniam skórę na pilotkę. Po kawie z Kochanym w Pe od razu sprawdzam dostępność biletów kinowych, i tutaj niespodzianka, wszystkie wygodne miejsca na tyłach zarezerwowane; po kontakcie z mężem zmieniliśmy plany piątkowe na niedzielne. Z innych "małe, ale cieszy": Kochany łaził po TK Maxxie, kupił nowy drapak dla kocóreczek (rodzaj drapakobudki, podobny do poprzedniej, zupełnie złachanej i wyrzuconej), oraz perfumy dla taty (teraz trzeba odbyć wędrówkę w poszukiwaniu prezentu dla mamy). W południe obejrzałam live Nobla z literatury (Anne Carson).

W porze lunchu chciałam zjeść coś w Moorlandzie, ale przestrzeliłam, nie ten dzień, nie te smaki, przeszłam do Czarnej po rogalik francuski na ciepło i niechcący utknęłam — miałam zamiar wziąć go na wynos, ale na chwilę przystanęłam rozmawiając ze znajomym od sztuki (nazwijmy go Garrym), w tym czasie puszysta baristka, pani Stempelek któryś-tam-numerek, już zrobiła mi kawę. Garry jest najprawdziwszym artystą, choć w stroju bezdomnego kręci się po West St w towarzystwie równie przefasonowanych stałych bywalców.

Wieczorem obejrzeliśmy z Kochanym bardzo krindżową kobrę Strzał o świcie (1976), dla Gajosa warto. Poza tym nic się nie wydarza, nie wychodzimy, pada deszcz listopadowy. W drodze z pracy zastanawiało mnie kilka samochodów gardai przed domem na skraju sąsiedniej wsi, ale jeśli to coś nadającego się do gazet, dowiemy się jutro. W tym tygodniu uaktywniam jesiennego lenia, który po godzinie ósmej z obowiązków wybiera tylko mycie zębów.

środa, 7 października 2026

2486. Dobre rzeczy wystąp.

Bardzo dziwny sen miałam, byli w nim syn i córka eM, oczywiście tacy, którzy nie istnieją, dzieci domyślne. Byliśmy w jakiejś podróży, nakupiłam im książek. Hm.

Jasny chłód, chodziłam w skórze, zimno przenikało przez skórę i wełniany szal. 

Spotkałam się na kawie z Benkiem, dopięłam zastępstwa na czas mojego wyjazdu. Głównie na tym się skupiam, na planowaniu późnego października; bardzo jest mi miło, że świat przychyla się ku takiemu sposobowi myślenia (nawet zestawów kluczy odkryłam w szufladzie tyle, ile mi potrzeba). Reszta jest jak brzydka plamka na szybie, mentalny przeszkadzaj.

Spacer myszowy krótki; znad lądu przyszła ciężka, zimna chmura, na jej tle mewy srebrzyste halsowały, ich brzuchy jaśniały w słońcu.

Mieciu wypowiedział się na temat kinowej Lalki, ale postanowiłam zostawić klip do obejrzenia na weekend, gdy też będziemy po seansie. Półgodzinna rozmowa z mamą pozytywna: mama jeździła dzisiaj na stacjonarnym rowerze (nareszcie!), oraz wyniki Niuniasi są dobre (wg weta koteczka jest zadbana i nie wygląda na swoje lata).

Wychłodziłam się na spacerze, więc wcześnie weszłam pod gorący prysznic. Już siedzę pod kołdrą, dogrzewam się. Kochany w Kuchniosalonie słucha KSU :)

środa, 16 września 2026

2465. Wirale, pająki, druki, ciemność.

Obudził mnie sen o tym jak wbijamy do Teatralnej, która, uwaga, miała na głowie ondulację w stylu lat 80. Myślę, że to ostatnie wyobrażenie jest pokłosiem irytującego trendu, który rozprzestrzenia się za pomocą SI (yup, nasza cywilizacja wykorzystuje w tej chwili ogromne pokłady złóż, żeby zasilić fabryki, które umożliwiają ludziom generowanie obrazków pokazujących jak wyglądaliby 40 lat temu, tylko ładniej oczywiście, bez peerelowskich ekspresji twarzy).

Zaraz na wstępie dnia wyniosłam z łazienki trzeciego wypasionego kątnika. Wczoraj mąż wyekspediował drugiego, myślałam wówczas, że to ostatni. Teraz już nic nie wiem, ostrożnie potrząsam zasłoną prysznicową, ręcznikami i szlafrokiem w celu poinformowania potencjalnego lokatora, że teraz moja kolej.

W pracy nudy i chłody, wydałam trochę nieswojej kasy, bo czas już był po temu najwyższy. Druk podania do związku zawodowego leży nietknięty, obok odpowiedź na ciekawą ofertę pracy rozgrzebana w połowie; obiecuję sobie zająć się tym jutro.

Po pracy zajechaliśmy do Costy. Po powrocie do domu obiad w piekarniku długo dochodził, siłą rzeczy wszystko się przeciągnęło, więc wyszliśmy z koteczkami podczas zachodu słońca. Koty od razu zafascynowały się aktywnymi o tej porze komarnicami. Szybko robi się ciemno, nim się obejrzę będę wychodziła z biura w zupełnej szarówce.

niedziela, 6 września 2026

2455. Szósty września.

Przespałam spokojnie całą noc, nie wiem czy to efekt picia mniejszej ilości herbaty, ale obudziłam się dopiero przed szóstą, ponownie z ulatującym już śladem sennym o tym, że zapomniałam o kończącym się urlopie i nadal jestem na wakacjach. Pierwsze trzeźwe myśli dotyczyły więc punktów orientacyjnych: jest weekend, jutro idę do pracy. 

Broniowe jedzenie chyba się normalizuje, koteczka czekała w Kuchniosalonie na poranną porcję strawy, ładnie wyczyściła miskę, poza tym już chciała wrócić do swojego gniazdka na szafie (wczoraj notorycznie zajmowała Mańce jej drapak na lodówce, do którego łatwiej jest się dostać), niestety luźne kupy się utrzymują; jeśli to potrwa dłużej, trzeba będzie do weta.

W całej rozciągłości niedziela była wietrzna i raczej ponura (nowy wentylator w wyciągu kuchennym jest na ścianie południowej, dokładnie tej z której przychodzą najgorsze powiewy, gada więc to to i grzechocze). Lista nazw sztormów Met Éireann na sezon 2026/27 zaczyna się od Austen i kończy na Wende (w poprzednim sezonie mieliśmy tylko cztery sztormy imienne, ostatni był Dave). Wende. 

Zanim jeszcze Kochany wrócił do domu, skończyłam słuchowisko Krew elfów Sapkowskiego (SuperNOWA, 2014). Dobra historia, ale zaleganie na chacie mi nie służy, odpala marazm rozwiany chwilowo dopiero przez koci spacer (chmury przebiegają szybko, mewy halsują, rzeczywiście dobrze jest móc patrzeć na drzewo). Wcześnie wskakuję do łóżka, przede mną ponad osiem godzin snu.

wtorek, 1 września 2026

2450. Pierwszy września.

Praca nie nastraja ekstatycznie — zmiana w przepisach dotyczących migrantów nie jest jakoś głośno omawiana, ale wyraźnie wpływa na moją działkę (sporo wolnych elektronów nagle zorientowało się, że musi coś robić, żeby się tu zakorzenić, tymczasem cudów nie ma, to jest zawsze proces; odprawiłam dzisiaj dwie osoby, jutro odprawię kolejne). 

Dostałam telefon z kliniki z datą skanu (w tym miesiącu, poza tym niedaleko).

Miałam w nocy sen, że zapomniałam szefowej wspomnieć o urlopie, a przecież jutro wyjeżdżam ... takie głupoty, widać Głowa siedzi w przyszłości i koniecznie chce iść na grzyby.

Popołudnie powtarzalne: na moment idę do sklepu za rogiem, bo wyszliśmy z makaronu (spaghetti euro pięćdziesiąt), po obiedzie rundka z kotami, zasapuję się bawiąc się z Bronią, Majk nas obserwuje i jak zwykle powtarza that's gas!, chwilę rozmawiam z Anne, która właśnie idzie wykąpać się w morzu. Wieczorem z przyjemnością przechodzę od jednej książki do drugiej i trzeciej, każda mnie ciekawi.

poniedziałek, 27 lipca 2026

2414. Ostatni poniedziałek lipca.

sen miałam, że zaproponowano mi nową pracę

start wolny, milczący, krem wklepuję, koty karmię
przed śniadaniem wrzucam na czytnik dwa ebooki z biblioteki
i ostatnią Hjorth po polsku, zachomikowaną w wymiętym pedeefie

pracowo jedna pożyteczna rzecz: fachowy papier wysłany
z pomocą Benkową
czyli w nagrodę kawa / dobry początek tygodnia

Maniusia znowu ma coś na pyszczku (górna warga spuchnięta)
nasz special cat

pogoda jak wczoraj, szaro, duszno
pachnie mdlejącą trawą, ziołami, nawet teraz, pod wieczór brzęczący samolotami sekretnie unoszonymi w inny świat

poniedziałek, 4 maja 2026

2330. Majóweczka kind of.

Dzień rozpoczęty wcześnie, bo przecież po północy nadal nie spałam. Nad ranem miałam śmieszny sen: jeden z blogerów przyjechał do mojego rodzinnego domu, a że tak się składa, że się nie lubimy, cały dzień nie jadł, bo nie nie miał mu kto podać obiadu. Zaś z wielkiego, ciemnego drzewa spadło mi prosto w ręce ogromne pióro drapieżnego ptaka, garść piór :)

Wypiliśmy z mężem trunki poranne i ruszyliśmy w kierunku północnym ... na śniadanie. Kochany zaparkował w środku nietypowo opustoszałego miasta. Gdy szliśmy Clanbrassil St, z minuty na minutę uszka coraz bardziej mi oklapywały — większość sklepów była zamknięta, podobnie jak większość kawiarni i restauracji, w tym Trzecie Miejsce. My tymczasem ciśniemy do Króliczej Nory, rączka w rączka, przyciaśnie, bo miało być ciepło, wyszło trochę zimno. Niczego nie dało się wywnioskować z profilu restauracji na facebooku, bo takie dni jak bank holiday zawsze wprowadzają chaos informacyjny. Idziemy, idziemy, z daleka widzimy, że Królik wygląda obiecująco. Otwarty? Otwarty!

Jakie to było dobre! U mnie: jajka w koszulce, hash browns, zblanszowany szpinak, halloumi, pieczony słodki ziemniak, czerwona kapusta lekko podkiszona, pieczareczki i inne takie (tylko awokado za twarde na mój gust). Po śniadaniu wracaliśmy do domu przez Tesco, Blackrock i ... Drołdę ;D W Tesco zakupy chemiczne (Fred celował w obniżki cen na mydła i płyny). W Blackrock przystanek dla Little Rocksalt — kupiliśmy kolejne kawy, tym razem na wynos, oraz ostatni kawałek sernika baskijskiego do podziału (wcześniej wypiłam cappuccino z mlekiem, bo mi się zapomniało, że laktoza i takie tam, facepalm, więc wiedziałam, że i tak pożałuję).

 

W Drołdzie przystanek przy polskim sklepie (skończyła się mi zielona liściasta herbata z Herbapolu). Tak to dopiero o drugiej po południu znaleźliśmy się ponownie na wsi. Chwila kręcenia się, nawet rozmowa z Anne, i po godzinie wyszliśmy na spacer nad morze. Mieszanka odczuć temperaturowych, ciepło, chłodno, ciepło ... nad wybrzeżem wisiały ciemne chmury zapowiadające deszcz (znowu zmyłka). Byłam na tyle zatopiona w przebieraniu nogami i rozmowie, że zapomniałam o robieniu zdjęć. Prosta, fizyczna przyjemność. Reszta dnia spędzona przed laptopem; obyło się bez obiadu, dojadłam za to wczorajszą sałatkę z tuńczykiem. Epizod: na chwilę wykluło się postanowienie obejrzenia najnowszego filmu Zbynia, ale dostęp do pliku był tak irytująco skomplikowany, że dobrych intencji nie wystarczyło na długo. Powoli wycofujemy się do sypialni. Trzeba, muszę, należy przesuwam na jutro.

piątek, 30 stycznia 2026

2236. Randka, kino, strata, szczęście.

Aaaa, poezja piątkowego poranka, wstaję wiedząc, że jutro wstawać nie muszę. Śniło mi się, że byłam na podwórku u rodziców; tuż przede mną wylądował wielki kruk i zaczął karmić czymś kruczątko. Czuła ta chwilą prysnęła jak bańka mydlana, gdy uświadomiłam sobie, że tym czymś jest niedźwiadek. Oczywiście interweniowałam. I tak oto, mamy niedźwiadka ;)

Popołudnie było niezwykle miłe. Nareszcie wydobyłam się z Jamy, pojechaliśmy z Kochanym na Północ, najpierw na obiad do Atami, potem na kawę, następnie do kina na Hamneta (2025). Ach!



W czasie obiadu w suszarni skontaktowałam się z rodzicami. Niestety, Bronisiowe wyniki nadal spadają, może nie zdumiewająco gwałtownie, ale ma to miejsce, takie są fakty. Z Franią za to nie jest najgorzej, dostała syropek na wzmocnienie odporności. Rodzice oczywiście z jednej strony przybici, z drugiej gotują się do wzięcia rzeczywistości na klatę, z trzeciej w międzyczasie rozprawiali się ze sznyclami z wczorajszego kupnego obiadu (sznycle dla olbrzymów, niezjadalne za jednym zamachem).

Nieprzyjemne wydarzenie z którym jeszcze słabo się pogodziłam: zgubiłam jedną mitenkę. Tak byłam dzisiaj podekscytowana i zakutana w różne rzeczy, że prawdopodobnie odłożyłam mitenki na bok w czasie jazdy Babcią i zapomniałam o tym wychodząc z samochodu. Jedną znalazłam po seansie, między fotelem pasażera i drzwiami, więc domyślam się, że druga została gdzieś hen. Może jeszcze ... może jeszcze. Mam męża najlepszego z mężów: objechał ze mną miejsca podejrzane o zagarnięcie mojej mitenki, chodził z latarką i zaglądał pod cudze samochody, wszystko to w oparach po świetnym kinie, które, co tu dużo mówić, wycisnęło mi łzę.

czwartek, 15 stycznia 2026

2221. Nie mogę ...

... z tymi snami: obudziła mnie sytuacja taka, że byłam w domu rodzinnym i wpadłam w lekką konsternację, bo miałam gołe stopy i nie mogłam znaleźć kapci, a właśnie zauważyłam przez okno, że wieczorową porą Sting ciśnie z wizytą :D

Po pracy pojechaliśmy z Kochanym do kociego sklepu i duża kuweta została nabyta. Czyli znowu będzie przemeblowanie motywowane harcami dziewczyńskimi. Tylko nie dzisiaj, bo nic się nam nie chce i nie będziemy tego teraz zmieniali. Zaraz po obiedzie zadzwoniłam do mamy, zastałam ją siedzącą w zupełnej ciemności samochodu. Mama czekała na tatkę, który był z Bronusiem u weta. Tatko w końcu się pojawił z kotem i zestawem leków. Plan jest, żeby testować resztę kotów, a na razie wszyscy uważnie obserwują Bronisiowe życie (nawet onkolog przedzwoniła i pytała, czy w porządku).

Po obiedzie pokrzepiłam się The Gathering Anne Enright (Vitage, 2024). Prysznic + kołderka + książka o okropieństwach = odpoczywam. Skończyłam, właśnie skopiowałam na czytnik dwie następne czytanki. Kocóreczki ciamkają kolację. 

poniedziałek, 12 stycznia 2026

2218. Do przyjęcia.

Noc ledwo przespana, jednak udało się wcisnąć sen z Bogusiem Lindą, który robił mi zdjęcia :) 

W pracy pomimo wszystko spokojnie (Szefowa chrypi, ale wróciła na miejsce, mogłam ją spytać o rzeczy i zrzucić na kogoś odpowiedzialność). Po południu Kochany szybko zabrał mnie z miasta do domu i dokończył robić obiad, gdy rozmawiałam z mamą o rzeczywistości kociej. A kocia rzeczywistość jest taka, że Bronisław jest w klinice, gdzie przetaczają mu krew i robią różne takie tam zdjęcia, żeby zobaczyć, czy jest tam jeszcze w kocie któreś z jego dziewięciu żyć na podmiankę. Bardzo smutna sytuacja. Mama pokrzepiona własną wydajnością (kocia lecznica w której wylądował Bronek, była trzecią z kolei do której dzwoniła), przytrzymująca się nadziei.

W międzyczasie Kochany rozmawiał też z Perlistym, więc wiemy, że solidny przyjaciel ma równie solidnego kota, jak hodowanego na piwie i sznyclach. Kot sam się adoptował, podobnie jak kiedyś Rysio; bardzo dobre takie przysposobienie, i dla kota, i dla Perlistego.

Dziewczyny drzemią (bardzo były dzisiaj spokojne). Zaraz wskakuję pod prysznic, książka i kciuki trzymane za dobry sen. Poniedziałek nie był zły, mógł być gorszy, do przyjęcia, a w kilku aspektach więcej, bo mam przecież Kochanego.

środa, 31 grudnia 2025

2206. Prawie gotowa.

Byłam bardzo zmęczona i wcześnie poszłam spać (wieczorem kilkakrotnie gasło światło, pewnie zawirowania powietrza, zmiany ciśnienia, które obie z mamą odczuwamy). I dobrze, dzisiejsza noc będzie długa; obudziłam się po szóstej, od razu odprawiłam się w aplikacji. Rano oglądamy z mamą program Wajraka, świetny facet. Czarna banda tymczasem porwała z kuchni kawałek ryby i zaniosła go na strych (pewnie Józefa, ona ma takie pomysły).

Pogrzebałam w szafie na strychu, wyrzuciłam parę rzeczy: zbyt obcisłych żakietów, dwie spódnice pamiętające mnie 8 kg temu (materiały udające wełnę), suknię wieczorową już nie w moim stylu. Żakiety i spódnice nie odbiegały tak bardzo od tego, co nadal lubię (mięsiste faktury, drobne paski, sztruks, rozkloszowania), po prostu wszystko było za małe. Miałam kiedyś taki pomysł, że ubrania muszą być mocno przy ciele, nie pamiętam motywacji, dzisiaj lubię oversize, dokładnie tak, jak za czasów nastoletnich (gust zatoczył pełne koło). Odkryłam kraciastą koszulę kupioną w Tesco, jeszcze z metkami. Bawełna, spoko, biorę ze sobą.

Po obiedzie i serniku przysypiam. Columbo zdemaskował kolejnego złoczyńcę (James Read). Pada śnieg.
___
edit 17:45 Miałam bardzo przyjemną drzemkę. Zasnęłam podczas kryminału, drzemałam z włączonym dźwiękiem i muszę przyznać, że moja wersja tej historii była znacznie lepsza niż w odcinku Lewisa (pod koniec fabuły kot chodził po linie); obudziłam się, nie dowiadując się, kto zabił. Zupa, serniczek. Pada śnieg. Przygłupy już frajerwerkują.
___
edit 00:05 po drzemaniu do 07 zgłoś się i próbach głębszego snu, toast herbatami/kawami, połączenie z Kochanym, który zdecydował się witać ten rok tylko raz i iść spać. Pora się zbierać, pora :) Happy New Year!

czwartek, 20 listopada 2025

2165. Na wyspie snów.

Ach, jaki dziwny sen! Śniłam, że Gosia ze Szkocji już nie nagrywała filmików, gdyż została alkoholiczką i wizualnie bardzo zmieniła się na niekorzyść :D

Kochany miał dzisiaj szczepienie. W tym czasie byłam zapewne w Czarnej i niejaki Dermot Mówiący Szeptem puścił mnie poza kolejką, bo niby że się spieszę (niekoniecznie, ale bardzo to było miłe ze strony Dermota), więc z nowego nanoczipa dla moi nici, niestety. W biurze ziąb niesamowity, na Wyspie jeszcze zimniej niż wczoraj. Kochany był rano tak dobry, że po ciemnicy wykaraskał z szopki nasz grzejnik i zawieźliśmy go do mojej pracy. Zrobiło to dużą różnicę (bo oczywiście, ktokolwiek miał rzekomo wymienić filtry w nawiewie, nie pokazał się ani wczoraj, ani dzisiaj). Po pracy wizyta w kocim sklepie, aby uniknąć cierpienia z powodu niedoboru żwirkowego. 

Po obiedzie zasiedliśmy do Polowania na muchy (1969); ciekawy seans, nie wiem, co miał Wajda w głowie, gdy to kręcił, ale pozytywnie. Tylko senność męczy mnie taka, że niemalże mną rzuca o ziemię. Gorący prysznic nie pomógł, nie dam rady za wiele czytać, Morfeusz powrzaskuje.

niedziela, 3 sierpnia 2025

2056. Sen o ...

... powodzi na Wiśle. Co ja robiłam w Warszawie? Któż to wie. Ale widziałam jak przybierała woda i jak golden retriver o sześciu nogach uciekł jej w ostatniej chwili.

Pobudka prawie o tej samej porze, co wczoraj, tuż przed ósmą. Pomiędzy śniadaniem i wyjazdem na kawę klarowałam Kochanemu, dlaczego Spadek Hjorth tak mi się podoba (książka traktuje o kłamstwach rodzinnych i nierównym traktowaniu własnych dzieci; bardzo powszechna sprawa, podobne scenariusze dotknęły zarówno mojego tatę, jak i naszych bliskich znajomych). 

A co z kawą? El Paso, tym razem kawa i naleśniki w Rocksalt (nasza pierwsza wspólna wizyta; Fred wspominał, że kiedyś była tu inna knajpa, serwująca cyklicznie kuchnię litewską, ale to było przed erą Świechny, za czasów Fredowej przygody z wolontariatem, która obrodziła znajomością i współpracą z Aś). Źle nie było, jednak za dużo cukru, naleśniki rozmiarów słusznych zbyt. Po tej przygodzie kulinarnej nie chciało się nam od razu wracać do domu, postanowiliśmy zrobić kocie zapasy na tydzień lub dwa (chociaż raczej na tydzień, sądząc z dziennych ilości pochłanianych przez Mądralę i Sikacza), więc przejechaliśmy niewidzialną granicę z Północą. Newry jakieś takie przyklapnięte, nieciekawe, szare, asortyment kocich smaczków też bez rewelacji, to samo, co w Republice. Oczy się nam kleiły od nadmiaru cukru w drodze powrotnej, więc włączyłam muzę starego Marillionu.

Przy obiedzie (przygotowanie, jedzenie, trawienie) kolejne, jedna po drugiej, wszystkie cztery płyty Marillionu z Fishem. Wieczorne wyprowadzanie kotów nie trwało długo. Długa była za to rozmowa z Celtem, bo gawędziliśmy niemalże do naszej dziesiątej, czyli prawie dwie godziny. W tym czasie Kochany zdążył wyjechać do Pieseła, wyjść z nim na spacer za miasto oraz zjeść sporo czipsów. 

Nareszcie łóżko, lektura, układanie myślowej galopady do odpoczynku.

środa, 16 kwietnia 2025

1947. So much effort!

Śniło mi się, że mieliśmy z Kochanym wykupione bilety kolejowe, ale obudziliśmy się za późno, po szafkach szukałam bielizny :D

W Jamie siedzę z Szefem, później wpada zakapturzona Meły (leje od rana). Miło, relaksacyjnie, hitem dnia jest, że udaje się połączyć dwa komputery i teraz widzę to, co trzeba, z mojego stanowiska pod meblościanką. Dzięki temu sukcesowi można przejść do omawiania historii Irlandii z uwzględnieniem podziału na katolików i protestantów oraz ustalaniem jak daleko właściwie sięgał region the Pale i czy jesteśmy culchie, czy jeszcze nie.

Kochany czeka na mnie za rogiem, przywozi mnie do domu i serwuje na pierwsze żurek z jajem, potem leżakuję czekając na drugie danie (trochę mnie siekło, nie wiem czy ogólne zmęczenie, czy jakaś choroba, czy po prostu mózg się mnie zapytowywuje dlaczego dzisiaj kawy nie piliśmy). Drugie danie. Ponad godzinna rozmowa z rodzicami  (przekazuję im grafik na najbliższe tygodnie: najpierw siedzimy w El Paso, potem może widzimy się z Atlantykiem, gdyż Kochany rozmawiał z Elizabetą i jest pierwszy szkic planu na weekend majowy, następnie Fred nawiedza moich rodziców, później ja dołączam, w międzyczasie strasznie ciężko pracuję, a przecież jeszcze jestem żoną, czyli nie ma lekko, gdyż po ślubie wszystko się zmienia ;)))), so much effort! powiedziałby Kalem zawodząco ... swoją drogą coś przeczuwałam, i dzisiaj się potwierdziło, że Kalem się do nas zgłosił).

Tak, czyli powoli do przodu. Kochany pakuje bigos do pojemników.

poniedziałek, 24 lutego 2025

1896. W drodze.

Czwarta trzydzieści to doprawdy nie jest czas na wstawanie. Za to dobrze zapamiętał się mi sen, w którego oparach wstałam: coś w rodzaju filmu kryminalnego z wątkiem romantycznym (główny bohater przypominał Brodsky'ego, takiego jakim go sobie wyobrażam; mylę go zapewne z jakimś amerykańskim aktorem w słowiański stylu), dokończonego, po którym we śnie pomyślałam, że trzeba mi obejrzeć więcej rosyjskich filmów :D

7:04 jestem pod terminalem, buzi, Kochany odjeżdża, kwadrans po siódmej przechodzę przez odprawę, zaglądam do perfumerii (krótka rozmowa z miłą panią pracującą od godziny czwartej rano); aktualnie jestem w miejscu, gdzie teoretycznie podstawią samolot, kawa, krłasant & czytnik, rozglądam się, nasłuchuję.
___
edit 19:50 (czasu lokalnego) Miałam rację z tą teorią, gate zmienił się z numeru 111 na 105. Niewielki poślizg czasowy bez wpływu na przylot, lot bez wydarzeń (siedzę obok dwóch Latynosów, którzy udostępnili mi fotel obok przejścia, czytam na zmianę dwie biografie). Nad Dolnym Śląskiem wszystko jest inaczej, lekka mgiełka chmur, słońce, przyjemne ciepło (w porównaniu z Dublinem). Autobus 106, Dworzec Główny i okienko kolei dolnośląskich, bilet za zł 14,70, widoki z okna szynobusu (warstewka zmarzliny na Odrze, kaczki, sarna przy torach na obrzeżach miasta, duży ptak drapieżny na drzewie pod którym przejeżdżamy). Mama wychynęła zza winkla uśmiechnięta od ucha do ucha, tatko w samochodzie, wydaje się coraz kruchszy; zaraz pojechaliśmy do Chińczyka na obiad. Potem wieś. Komitet powitalny: Mruczysław, za nim Maciej. W domu wszyscy oprócz Malinki.

Czesc. Wies, ze Malinki nie ma?

Tak to o piątej czasu lokalnego kawa z Rwandy w szklance babci Mani, ciastko, w tv Kojak.

Wieczorem z mamą nosami w MyHeritage. Wzięłam ze sobą tylko telefon, przez kilka następnych dni będę klikała wszystko jednym paluszkiem jak się należy.

piątek, 17 stycznia 2025

1857-1858. Wolne/zajęte.

Czwartek
Kochany zawiózł mnie do pracy i zabrał z niej wczesnym popołudniem (mam dobrze w życiu). Do tego pogoda łagodna i słoneczna. Po trzeciej obiad zrobiony przez męża i Morderstwo najgorszego sortu (1964) oglądane z przerwą na jedzenie. Po wszystkim drzemka. Potem gadamy i gadamy, ociągam się z prysznicem, bo gadamy. Jeszcze chwila dla najnowszej Gosi ze Szkocji. Późnym wieczorem skończyłam czytać Pięćdziesiątkę Ingi Iwasiów (Wielka Litera, 2015). Kochany dostał tę książkę od swojej byłej dziewczyny; okazała się całkiem ciekawa. I pewnie przez mielenie wątków fabuły słabo spałam, choć sny miałam od czapy: śniło mi się, że przewoziliśmy z Kochanym koty. Samolotem. Ratowaliśmy je, one o tym wiedziały i były bardzo grzeczne. Budziłam się kilkakrotnie, przetykając myśli o książce dziwnym śpikiem wędrownym.

Piątek
Gdy ostatecznie otwarłam oko, była 7:40. Jeszcze myślenie o lekturze, układanie sobie planu czytelniczego z książek papierowych; na śniadanie resztki z wczorajszego obiadu; Kochany wstał trochę później i od razu miał wspaniały pomysł: pojedziemy na plażę, potem do El Paso na obiad i kawę. Wszystko to stało się prawdą, najpierw jednak wysłałam list motywacyjny (Szef sugerował abym to uczyniła pronto). Ka zadzwonił, jest trochę chory, ale może wpadnie jutro pomóc Fredowi w przestawianiu mebli.

Błękitna plaża niewyraźna, jej kontury rozmazane, małe klify jeszcze jako tako widoczne, ale gór w tle brak, nikły ich kształt przysłonięty mgłą można wziąć za miraż. Na dodatek był właśnie szczyt przypływu, który zabrał nam plażę, gdy dochodziliśmy do domu przy falochronie. 

Do tego wiatr w twarz, gdy wracaliśmy do samochodu. A skoro plaży brak, nie zatrzymaliśmy się w porcie po drodze, tylko od razu pojechaliśmy do El Paso. W suszarni dostał się nam stolik w najdalszej głębi borsuczej jamy; mój obiad składał się z uramaki z awokado:

W zakątku kawowym w oknach zniknęły już malowane historie świąteczne, i czego ja się dziwię, przecież za dwa tygodnie wiosna; napoje jak zawsze bardzo dobre i ładnie wyglądające; rozchodziłam się w szwach, więc zamiast naleśników mała kulka o smaku biscoff:


Przed powrotem do domu zrobiliśmy zakupy; pod Tesco wpadliśmy na Jot z chłopcami wracającymi ze szkoły, streściliśmy jej wypadki nasze piątkowe. Chwilę później jakiejś starszej pani spodobało się moje bujanie w takt fragmentu Nie ma wody na pustyni. Ludzie bywają tacy mili, gods bless her heart, pani miała lat ze sto. 

Po czwartej jesteśmy w domu; mam czas na wszystko. Zaczęłam czytać Autostopem przez Galaktykę Adamsa; w wieczorynce Cienie i mgła (1991) Allena.

wtorek, 14 stycznia 2025

1854-55. Los wyrobnika.

Z niedzieli na poniedziałek znowu sen o wakacjach i obawach, że przegapiłam moment na pracę. Co mi chcesz powiedzieć, mózgu? :) Była inauguracja rudego plecaka, naprawdę super jest, rozmiar i kolor powodują, że czuję się jak Muminka. W Centrum wszyscy chorzy, nie wiem czy jestem uprawniona do poczucia, że mnie to nie obejmie. Po powrocie do domu wzięło mnie na sprawdzanie prac, ryje mi już banię (pogoda? nieszczęść trwożne wyglądanie?), ale w sumie ok, zrobione, odhaczone, skończyłam po obiedzie, czyli tak około siódmej. A że z rana trudniejsze czytanki (ależ ten Herbert był łapserdak infantylny), postanowiłam sobie zapodać coś lekkiego i prostego, na ekran wjechało Morderstwo w hotelu Gallop (1963).

Po prawie ośmiu godzinach snu budziliśmy się dzisiaj powoli, pomrukując i masując się po pupach. Jednak piąta trzydzieści to okropny czas na pobudkę, nie wiadomo kiedy robi się kwadrans później i zamiast się zastanawiać, czy jest odpowiednia pogoda na śniadanie na tarasie, "a może trzeba by tak przejść do innego skrzydła pałacu podziwiać deszczowe widoki, kochanie", zbieramy się w sobie do robienia rzeczy podobno niezbędnych. Los wyrobnika. Kawiarnia, kubek dla Kochanego i wracam świńskim truchcikiem; literatura. Po pracy (uśmiecham się spokojnie do moich głośnych matołów) znowu pędzę na złamanie nogi, bo za kwadrans odchodzi autobus. W domu wyciszam się, opróżniam kosz na śmieci, daję żarcie ptakom, jem jogurt, oglądam Ahoj zbrodnio (1964), żeby po pół godzinie zacząć skrollować internaty (coś o szatlenkach), gdyż się okazuje, że sequele bywają już nie takie fajne. Kochany wrócił do domu i od razu włączył Disintegration (1989).

środa, 8 stycznia 2025

1849. Kolejny poranek ...

... obłożony grubym, białym szronem. Kochany zauważył, że za znikanie jabłek jest odpowiedzialna wrona, mąż przyłapał ją jak posilała się sprawnie przytrzymując sobie owoc wronim pazurem. Reszta czeredy jak zwykle, a pan kos nieśmiały. Zdjęcia zrobione przez brudną szybę:





Wyjechaliśmy. Najpierw do TK Maxxa po nowy kalendarz ścienny (pani na kasie pochwaliła Freda za outfit, napomknęłam jej zgodnie z prawdą, że to jest właśnie najelegantszy pan we wsi, a jam jego małżonka, muszę sobie jakoś z tym radzić), potem do Jyska na oglądanie mebli (mamy szafę na oku, w zasadzie witrynkę, trzeba podjąć decyzję jak zagęścić naszą dziuplę), był zakup dynksa w Homestore i jeszcze w Harveyu Normanie gapiliśmy się na maszyny do kawy robienia (Smeg się nam podoba). Następnie cofnęliśmy się do centrum miasta, żeby coś zjeść. Tutaj spotkały nas dwie niespodzianki. Po pierwsze Cedar Gate chyba znika z panoramy miasta, ściągnięto szyld, miejscówka jest w remoncie. Wobec takiego zwrotu akcji (dwa miesiące temu nic tego nie zapowiadało) Kochany wspomniał o The Merchant, przeszliśmy obok, sprawdzić lokal, a tam podobnie, ciemno głucho, nikogo nie ma w domu! Cóż nam pozostało, udaliśmy się do Il Forno. Menu jakieś takie wyskubane, bez mojego ulubionego makaronu, ale przynajmniej obsługa miła. Trudno, oboje zamówiliśmy pizzę i oboje wzięliśmy niedojedzone resztki do domu, żeby mieć jeszcze miejsce na kawę, gdyż po drodze Czarna przecież.

O trzeciej byliśmy kawy pełni i prawie gotowi do powrotu. Jeszcze tylko skręt do Szkota, do księgarni, gdyż puzzle 1000 za mną chodziły od co najmniej roku. Z wielu literackich historii obrazkowych wybrałam tę:

Żadnych książek tym razem, podotykałam kilka, ale byłam niezłomna ;) Kochany za to skręcił do dziupli z płytami, i skoro ja mam puzzle, to on ma najnowszą płytę cd The Cure, Songs of the Lost World (2024).

Kalendarz ścienny’25 już wisi, szkoccy koloryści, np. taki George Leslie Hunter:


... w głośnikach The Cure. Dobre to jest.
____
edit 22:00 Stary mietczynski opowiadał o kinowym Wiedźminie, a nowa Gosia o rupieciach zakupionych po charity shopach w nowym roku; The Cure zaśpiewali nam trzy razy to samo; przygotowałam się jako tako na jutro i szlus, wincy odemła nie wymagajta.
___
edit 22:47 pragnę jeszcze nadmienić, że miałam dzisiaj męczące sny: byłam na wakacjach, ale cały czas mi się zdawało, że przegapiłam dzień w którym pracuję i nie mogłam się doliczyć, jak daleko jeszcze do końca wakacji. Idę już, idę…

piątek, 3 stycznia 2025

1844. Trzeci stycznia.

Obudziłam się po piątej. Idąc myślą za ciałem wstałam wypiłam herbatę i przejrzałam blogi, żeby się odpowiednio zmęczyć. O siódmej (nadal ciemno) wróciłam do łóżka na dwie godziny. Miałam sen w którym byliśmy z Kochanym w Krakowie, w domu podnajmowanym najwyraźniej od eM, który nie był tym faktem zachwycony. Paradne; żadna uświadomiona myśl nie naprowadzała na taką senną fabułę. Po drugiej pobudce już jasno, za oknem mróz, trawniki i samochody, wszystko skrupulatnie pobielone. 

Kochany wstał na późną kawę, akurat, gdy kończyłam słuchankę pierwszej księgi Prób Montaigne'a. Dałam jeść ogrodowym głodomorom (szpaki oczywiście już na mnie gwizdały). Po kawie Fred zabrał mnie do El Paso na naleśniki. Nasze ulubione miejsce było o tej porze bardzo ożywione, znaleźliśmy ostatnie wolne krzesła przy centralnym, dużym stole. Po posiłku (dla mnie było to drugie śniadanie) poszliśmy do księgarni, tej co zawsze, tak tylko, żeby rzucić okiem, czy pojawiło się coś wyjątkowo kuszącego (tak naprawdę nie mam miejsca na nic nowego, skoro tyle starego jest w kolejce czytankowej, wyjątek zrobiłabym dla Keegan i Hjorth), a przede wszystkim, żeby się przejść. Powrót do samochodu, szybkie zakupy w Tesco i dom.

Kiedy przygotowywałam bakłażany na obiad, Mleko do nas zawitał, na krótko przytulił się do kaloryfera w korytarzu. Znalazłam kotka do adopcji, ale nasz już niestety nie będzie. Poza tym wieczór filmowy: Śniadanie na Plutonie (2005) Neila Jordana.