1146. Rozlazła sobota.

W ciemności pokoju ptasia aplikacja podpowiada mi: paszkot. 

Zmiany ciśnienia? Deszcz bez sensu? W każdym razie Kochany z rana wyjechał pokazać auto panom od przeglądu aut. Samochód przeszedł NCT, chociaż coś w nim nawala, więc Fred po zrobieniu zakupów zajechał jeszcze do mechanika. Zjadłam epickie śniadanie i na chwilę wybyłam nad morze — wiatr był zbyt nieprzyjemny jak na moje standardy, po dojściu do plaży od razu skręciłam w drogę powrotną, dzięki czemu napotkałam Uśmiechniętą Kathleen z córką i dwoma krasnalami. 

Pod domem stał już nasz samochód, Kochany był głodny, zamiast robić drugie śniadanie pojechaliśmy do Forge, gdzie Fred zajął sie hamburgerem, a ja sernikiem z mango. Pogoda niespecjalnie zachęcała do spacerów. Po powrocie na chatę najpierw padłam ja (zawinęłam się w kocykowy kokon, na co przyszedł Ryszard i położył się w celach zabezpieczających poczwarkę), potem Kochany. Deszcz. Oboje byliśmy psychicznie rozmiękczeni do tego stopnia, że obiad zamienił się nam w kolację o ósmej wieczorem.

Teściowa ustaliła datę spotkania z notariuszem, możemy naokoło tego precyzować nasze plany pobytu. Przy okazji dostaliśmy listę dat, kiedy odbywają się msze gregoriańskie za teścia (dlaczego?). 

Drobne poprawki do kwestionariusza oraz czytankopisanki odkładam na jutro.

838. Wspomnienia, zmarznięte pawie, zapach jaśminu.

Rano nasiadówka uniwersytecka, boli łeb, dochodzę do wniosku, że jestem głupia i nie chce mi się uczyć. This too shall pass. Natomiast to, co mnie zafascynowało, to kilka kopert pełnych wzruszeń, starych fotografii Freda z czasu burzy, naporu i młodocianego łażenia po górach z gitarą. Dobrze, że nie dałeś się zabić!

Zdjęcia, papierzyska i parę książek w nadwyrężonych czasem okładkach bierzemy ze sobą w dalszą drogę, będziemy przeglądać i się cieszyć, może nawet w większym gronie, bo jutrzejsza podróż na Dolny Śląsk odbędzie się niespodziewanie ze sporym objazdem przez Wawę. Kot od Fredowej (podobno zapomnianej) wielbicielki:

Teraz będzie mój.
Szukam lokalizacji grobu dawnej dziewczyny Freda, której parę zdjęć zachowało się w tym chaotycznym archiwum. Bez sukcesu. 

Po moich mało udanych usiłowaniach studenckich (ufam, że wszystko zdołam nadrobić, tylko, na bogów, nie zawracajcie mi głowy w tym tygodniu!) zjedliśmy obiad i pojechaliśmy na cmentarz komunalny z którego widać dymiące kominy. Wieża granulacyjna mocznika, Elwira go projektowała, uświadamia nas teściowa. Nie mam pojęcia o co chodzi, Fred rozumnie potakuje głową, a nawet zadaje pytania pomocnicze, bo wie, czego nie wie, a tamten to instalacja odsiarczania elektociepłowni? 

Przed wmężeniem się w tę rodzinę nie robiłam zdjęć dymiącym kominom, ale wszystko się zmienia, jak widać. Po zapaleniu zniczy podjechaliśmy pod pałac, gdzie pawiom marzną nóżki, a pawie spojrzenie mówi wszystko o słusznie ujemnej ocenie aktualnej aury.

Chociaż śnieg dzisiaj nie padał, nadal jest zimno i po raz kolejny w czasie naszego pobytu w mieście lądujemy w okrąglaku, ciepłym, pełnym młodych ludzi. Zamawiam cappuccino, Fred flat white, teściowa herbatę jaśminową, jest naprawdę miło, znowu się potwierdza, że bez polityki i katolickich zabobonów da się porozmawiać z sensem. Herbata przywołuje wspomnienie zapachu rodzinnych zjazdów imieninowych w ogrodzie babci Antoniny. 

Gdy odstawiamy samochód do garażu zauważam, że jest w tym miejscu kurze zagłębie, przynajmniej sześć nastroszonych grzywaczy przygląda się nam z wysokości. Więc jeszcze dwie zmarznięte kury:

Zdjęcia drobiu wszelakiego robiłam Lumixem teścia, prezentem od żony na ostatnie imieniny przed pandemią — aparat jest całkiem niezły i prawie nieużywany, ciekawe jak będzie w nim wyglądała Irlandia. Już się pakujemy, chociaż wcale mi się nie spieszy, bo jak jest dobrze, to po co zmieniać, prawda? Ale wyjechać trzeba. Nigdy nic z tego, co cenię, nie wydarzyło by się, gdyby nie gotowość do podróży. Trochę się grzebię, z oczywistych powodów.

Postscriptum #830.

Po ósmej dostaliśmy od szwagierki wiadomość, że ojciec Freda zmarł dzisiaj. Nic więcej nie wiemy.

822. Paddy's Day Three.

Z rana pranie ręczne kilku delikatnych ubrań. Fed rozmawiał z ojcem, który nadal jest w szpitalu i czeka na zabieg na sercu. Teść brzmi nie tak najgorzej i czeka na nasz przyjazd w tym roku (to dobrze, że ma plany, plany są dobre).

Dzień zapowiadał się na śliczny, ale już po śniadaniu na wybrzeżu pojawiło się wietrzysko (chociaż dla prania to nawet lepiej). Fred mimo to poważnie wziął się do ogrodniczej roboty, skosił trawnik i zasadził dwie jabłonki.

Ja bardziej jak nasz kot, poskubałam trochę trawy i pokręciłam się po obejściu. Bo oczywiście nasz rudy trufelek wstał, leniwa menda. A w zasadzie obudziło go pojawienie się brudnego jacka russella, który przyszedł wyszuflować co tam mu podałam do jedzenia. Koniec końców elstar i golden delicious mają korzenie w ziemi na stałe, liczymy, że im się tutaj spodoba.

A skoro już jestem w ogródku, to kilka dni temu rozkwitł Lucky Number:

Ten narcyz ma mięsiste, odporne kwiaty, fajnie byłoby mieć więcej jego cebulek. Niestety narcyzy mają w tym roku pecha, nie da się ich pokazać światu nie narażając ich na uszkodzenie (wiatr najczęściej powiewa nam od frontu). Jeśli jutrzejsza wyprawa dojdzie do skutku, najrozsądniej będzie pojechać w głąb lądu. A na razie to jest tak, że łeb mi pęka, bo za długo stałam na wietrze rozmawiając z Katlin. Miałam czapkę, ale widać czapki się nie liczą. I nucę kawałek z Partenope śpiewany przez Jarrousky'ego, Ch'io Parta. Niedawno byliśmy na małych zakupach (przy okazji kupiliśmy chleb i mleko Annie, która nadal jest w izolacji). A teraz parówki, przeterminowany paracetamol, okład z oparów herbaty na głowę i Ojciec chrzestny II (1972) będzie oglądan.

810. Nowy semestr.

Studia mi dzisiaj odpaliły, posiedziałam przed komputerem, to raczej nie będzie moduł, który mnie zafascynuje, ale trzeba jakoś posuwać się do przodu. Zza szyby łaskotało mnie chłodne słoneczko. Kochany w domu, zajmował się przy drugim lapku swoimi sprawami, a gdy kończyłam słuchać wykładów zrobił dla nas obiad. Po obiedzie Fred poszedł dospać ostatnie wyczyny pracownicze, ja tymczasem zmitrężylam czas na dobrze mi znanej Damie w woalce, 2.2.

Kochany zadzwonił do swojej mamy. Teściowa chyba się trzyma, raczej bardzo nie kaszle. Niepokoją nas jej przeprowadzkowe pomysły, w tej sytuacji, zdrowotnej, finansowej i ogólnej brzmiące jak bajka z mchu i paproci o spodziewanych właściwościach magicznych. Późniejsza rozmowa z Wu wypełnia luki w tym scenariuszu. Z rodziną teściów z Ukrainy nie ma kontaktu.

808. One day at a time.

Piątek z Sziwan i Saren był (jak zazwyczaj) całkiem przyjemny. Wymyśliłam sobie, że potem pójdę na obiad, ale w dwóch miejscach, które lubię, nie było wolnych stolików i z niejakim żalem dałam sobie spokój. Za to przed czwartą przywitanie w domu ciepłe, Ryszard siedział na śmietniku grzejąc się w słoneczku i czekał. Kot dostał obiad, razem postaliśmy w drzwiach, żeby nam trzy dziewczynki wracające ze szkoły mogły powiedzieć hello.

Gdy Fred był już w domu zadzwoniła do niego ciocia Ce. No i tak trochę sobie rozmawialiśmy. Z teściem jest słabo zdrowotnie, co niby wiedzieliśmy już od Usz, ale teraz wiemy bardziej. Na dokładkę teściowie mają pozytywne testy na covida. Z ciocią Ce można pogadać o wszystkim, aż się człowiek dziwi każdorazowo, że to rodzona siostra teściowej. Potem jeszcze Kochany rozmówił się ze Stu, który mu przysłał zdjęcie swojego domowego biura. Dumni jesteśmy z naszego bałaganu, ale tak jak na zdjęciu u Stu to jeszcze nam trochę brakuje, chociaż szwagierka sprząta, a u nas to tak bardziej równouprawnienie, oboje bałaganimy.

Jutro Fred ma wolne, jeśli świat będzie istniał, trochę dłużej pośpimy.

760. Senna.

Dzień zaczął się wcześnie, po piątej rano, i ekscytacją oczywiście. Egzamin przyniósł mi poczucie pokonania ... powinnam doczytać trzy rzeczy, nie doczytałam i nawet nie pamiętam swoich odpowiedzi. Nie pamiętam pewnie dlatego, że akurat gdy nie mogłam się już ruszyć sprzed monitora, Ryszard zaczął domagać się śniadania i mi żyłka pękła (oczywiście, gdy skończyłam test, kot zadarł ogon i sobie poszedł). Wypada czekać na wyniki, w każdym razie nie jestem z siebie zadowolona.

Na osłodę nygusowałam się genealogią, Fred zadzwonił nawet do swojego taty, żeby zapytać go o nazwiska pradziadków. Teść nie od razu sobie przypomniał, ale przejrzał papiery i dowiedziałam się kilku ciekawych szczegółów.

Kochany pracuje od popołudnia. Jutro zaczyna mu się kilka dni wolnego, myślimy o niedzielnym spacerze w Północnej, bo pogoda nie jest najgorsza (Aś została zagajona, czy reflektuje na towarzystwo i wyraziła entuzjazm). Na obiad pizza, do czytania slajdy na następny egzamin i pdf książki kupiony kilka dni temu, Autorytaryzm a brzytwa Ockhama Piotra Radkiewicza (Scholar, 2012).

Marynarka Piotrusia Królika została ledwo skubnięta, martwi mnie to, bo nie czuję się w nastroju do zmyślania, że zjadłam ciasto, skoro nie zjadłam. Life. Pomimo popołudniowej drzemki jestem zmęczona, w nocy spałam tylko jakieś trzy godziny. Miałam sen: w moim prawym uchu zamieszkała mała, ciemna pszczoła, zupełnie nieszkodliwa. Starałam się jej nie przeszkadzać.

725-726. Weekend aktywno-pasywny.

Sobota.
Po małym śniadaniu (nie chcieliśmy się przejadać przed spotkaniem) ruszyliśmy w kierunku północnym. Miało nie padać i w zasadzie nie padało, to mokre przylepiające się do wszystkiego coś było chmurą w której jechaliśmy. Najpierw zatrzymaliśmy się w Dundalk, żeby kupić prezent dla Aś, figurkę chłopca z pingwinkiem, i świąteczne lampki w kształcie śnieżynek, potem do Carlingford. Dary zostały przekazane, Aś zapakowana do samochodu, Ruby Ellen's nawiedzona:

Po długim lunchu gadanym odstawiliśmy koleżankę do domu i jeszcze na chwilę zaszliśmy do portu:

Jak widać, nic nie widać, choć w tym miejscu zazwyczaj występowały wzniesienia w Północnej. 

Następny kierunek: TK Maxx w Newry. Prezenty dla moich rodziców nabrały kształtu, to zielonkawy sweterek dla mamy (Max Studio) i szary szal dla taty (Savile Row). Przy okazji do koszyka wpadł rozpinany sweterek dla mnie, trochę szary, trochę czerwonopasiasty (Majestic Filatures). Sporo łaziliśmy:

Idea była taka, żeby się za wcześnie nie zwalać na głowę Ka&Jot z którymi byliśmy umówieni na wieczór. Z kilku przywiezionych przez nas filmów Jot wybrała Pokój (2015), nawet spoko, nie za amerykański, co dobrze zrobiło fabule. Przy okazji Fred został zaproszony na parawigilię.

Niedziela.
W domu jesteśmy po północy, spanie dobrze po pierwszej. Miałam ambitne plany poświęcenia całego dnia Mannowi, ale od razu zaczęłam z poślizgiem, bo na dobre przebudziłam się po dziewiątej. Pogoda przez cały dzień rozgrzebana irlandzko. Pozytywy: Fred wypełnił do końca formularz transferu domu, jutro przejdę się z tym papierem do urzędu i może dowiem się jaka dodatkowa makulatura jest jeszcze potrzebny (albo się nie dowiem). 

Za oknem wieje, już dłuższy czas jestem w szlafroku i bamboszach, produktywność mi dzisiaj nie wyszła (nie jestem zaskoczona). Mąż właśnie skończył ponadgodzinną rozmowę z Usz, wieści rodzinne są umiarkowanie optymistyczne (teściowa dała się oszustom naciągnąć na pieniądze), życzymy sobie wszystkiego dobrego, to nigdy nie zaszkodzi. Na kolację pizza z Tesco.

685-686. Dywersyfikacja przyjemności.

Jak to się stało, że przegapiłam niedzielne przestawienie czasu na zimowy? Zauważyłam w poniedziałek rano, i to tylko dlatego, że przeczytałam o tym w sieci.

Wczoraj skończyłam pracę o dwie godziny wcześniej, ponieważ Luiza była chora i chciała się urwać. Nowiny są takie, że straciliśmy dwóch uczniów, zostali John i Katie. No cóż, przyjęłam to z ulgą. Pracę na dzisiaj miałam już w połowie zaplanowaną, wczorajsze popołudnie mogłam więc poświęcić na nadrabianie oglądania vlogów i czytanie nowej książki, Bezbożnika Piotra Szumlewicza (Czarna Owca, 2021). Jeszcze w drodze do domu zadzwoniłam do mamy, która pokrótce zreferowała mi, co tam "na grobach". Reszta dnia śnięta, czułam się jakby przeziębienie wracało. 

Wtorek w pracy minął szybko, chociaż dzieciakom zadania się oczywiście ślimaczyły. Luiza postawiła mi kawę, muszę pamiętać o rewanżu, gdyż to nie są tanie rzeczy ;). Po pracy pojechaliśmy z Fredem do Termon na obiad, Kochany ponownie zamówił ser kozi (666, pentagram, powiedział mąż, meeeee, zaintonowałam ja). Wieczorem zadzwoniliśmy do teścia z życzeniami urodzinowymi, mamy oczywiście bezustające zaproszenie do Nowej Aleksandrii.

Zupełnie mi się pomieszało o której godzinie miałyśmy się spotkać na zoomie w grupie projektowej, ale koniec końców wzięłam udział i wiem, co robić dalej. 

Wieczorem dokończyłam rozpoczętą wczoraj lekturę. Obleci, chyba nie jestem targetem, zbyt to wszystko banalne dla starej wyjadaczki.
___
Bryk z przepisu na poniedziałkowe apple tart zrobione pod okiem Dejwa:
225 g mąki przesiewam i dodaję 125 g masła, które wcieram palcami w mąkę. Powinna powstać sypka, żółtawa masa do której dodaję kilka łyżek zimnej wody (oficjalnie 150 ml, ale to nieprawda). Mieszam piasek widelcem do połączenia składników, rękami dotykam tylko chwilkę, żeby uformować kulkę, którą idzie w folię spożywczą i do lodówki. Farsz jest z 4 pokrojonych w kostkę jabłek i 2 łyżek cukru. Okrągła foremka zostaje wysmarowana masłem. Ciasto (po schłodzeniu) zostaje przecięte na pół i rozwałkowane tak, aby powstał spód i czapeczka tarty. Brzegi skleja się rozmąconym jajkiem, ciasto po wierzchu też się nim smaruje. W czapecze dobrze jest zrobić kilka dziurek. Pieczenie trwa ok. 30 min. na poziomie 6.

579. Leniwe ruchy.

— Może jest kocia wielkanoc i trzeba więcej zjeść?, przeciągając się w łóżku mąż racjonalizował informację, że kot zjadł właśnie deserek, który stanowił drugie tyle, co główne śniadanie.

Po bardzo dobrym śniadaniu własnym, kawie w domu i telefonie do mamy, spacerowaliśmy na bosaka brzegiem morza. Fred wrzucił do wody parę żywych ziemniaków morskich, potem siedzieliśmy jeszcze chwilę susząc stopy, patrząc na tłumy jak w Mielnie, które zawitały do naszej wioski.

Po powrocie leniwe ruchy. Fred zadzwonił do swojej mamy z życzeniami urodzinowymi (co ciekawe, temat covida był poruszony bardzo spokojnie). W głośnikach płyta Demonologic Homo Twist (2005), ścieram ogórki do tzatziki, Fred rozłożony w kuchni z deską do prasowania konsekwentnie rozpracowuje stos wypranych ubrań. Po obiedzie, około piątej po południu, poszliśmy do sklepu za rogiem po włoskie lody w wafelku. I tak na jedzeniu lodów, pogadance z Anną i siedzeniu na krzesełkach rozstawionych w ogródku zeszła nam kolejna godzina (gdy wracaliśmy z lodami wlokący się za nami Ryszard po raz kolejny został zaczepiony przez pana, który mieszkał od jakiegoś czasu w domu obok naszej działki. Myślałam, że jest on właścicielem tego miejsca, ale okazuje się, że pan był bezdomny i dostał lokum za pośrednictwem Father McVerry Trust).

Pod wieczór morzy mnie sen z którym wcale nie walczę (więc drzemka obok Freda rozmawiającego przez telefon ze Stu). Gdy zmierzcha oglądamy Życie wewnętrzne (1986) Koterskiego i myślę sobie, że jaki kraj taki profil intelektualisty. 

Kilka razy w ciągu dnia czytałam na stronie społecznościowej, że różne części wsi nie miały wody. Woda postanowiła nie być obecna u nas po 23-ej, akurat, gdy stałam pod prysznicem.

544. Kot grzeczny, pies stary, biblioteka online.

Kolejny szary i ciepły dzień, z rodzaju tych, które w Polsce mogą znamionować kiszącą się w zanadrzu burzę. Nie działo się nic spektakularnego, były trzy rozmowy telefoniczno-messengerowe, więc wiemy m.in., że Stu zawiózł teścia do szpitala. 

Po południu wyjechaliśmy na krótko do miasta — kupiliśmy uprząż dla Ryszarda, na szczęście regulowaną, więc pulpet jakoś się zmieścił. Jak często będzie w użyciu trudno powiedzieć, ale testujemy możliwości. Po powrocie do domu trochę kręciliśmy się po ogródku, więc była okazja zagadania z panią, która spaceruje obok naszego domu ze swoim psem. Pies ma na imię Larry, ma 14 lat i artretyzm, jest na pięciu tabletkach dziennie. Jego mama powiedziała, że zna Ryszarda z fb. Kot przysłuchiwał się naszej rozmowie bardzo zadowolony.

Wieczorem spadł w końcu ciepły deszcz. Zapisałam się do biblioteki, na razie online i mam tymczasowy kod oraz na oku kilka audiobooków.

543. W domu.

Przed południem zadzwonił ktoś z sąsiedniej dzielni, że kot siedzi pod ich drzwiami. Fred pojechał, wrócił z małym żebrakiem, podrapany po twarzy. 

Rudemu nosowi dałam szlaban na wychodzenie, który zaraz został zerwany — Fred pracował w ogródku, ja z godzinę rozmawiałam po sąsiedzku z Katlin i Anną Emerytką, Ryszard najpierw słuchał, bo to o nim, potem przeniósł się do naszego ogródka i drzemał w lawendach, następnie w kuchni. U nas też domowe nudy, po południu był prysznic i łóżeczko (w łóżeczku m.in. rozmowa telefoniczna z Usz i wiadomość, że teść pilnie musi iść do szpitala). Gdy wieczorem wyjechaliśmy na chwilę po pizzę i bezę na deser, kot czekał przed domem, ekstremalnie grzeczny. Myślę, że przeraziła go pani, która do nas zadzwoniła. Niech ta nauczka będzie na dłużej niż jeden dzień.

Facebook odkopał mi wspomnienia sprzed 4 lat i jednego dnia:

524. 144/21.

Morze było dzisiaj spokojne. Wyszłam na spacer po dziewiątej rano. Dwa statki wypłynęły z portu na Boyne, na plaży trwała lekcja jogi, mijali mnie staruszkowie dreptający w wodzie na bosaka i Cyklop ze swoim psem.

W tym czasie podjechał już pod dom gość z ESB wymieniający liczniki na urządzenia nowej generacji. Pan zaszedł najpierw do Judżina, i przyszedł do nas akurat, gdy wróciłam ze spaceru. Fred musiał w tym czasie wyjechać, żeby zgłosić w housingu ten nieszczęsny odpływ. Gdy był już na miejscu okazało się, że urząd jest zamknięty, więc i tak zgłoszenie awarii trzeba było zrobić zdalnie. Napisałam maila, potem na wszelki wypadek zadzwoniłam. Gdy już sprawa została zgłoszona na dwa sposoby, wzięłam się za zmywanie naczyń (w łazience), ale przy końcówce podkusiło mnie, żeby sprawdzić jeszcze raz jak bardzo zapycha się odpływ. Działał. Kiedy się naprawił, nie wiadomo. Powróciliśmy do cywilizacji.

Fred wykorzystał poobiednie popołudnie na odkurzenie wiertarki i zamontował kilka wieszaków na kapelusze, trzy pojedyncze i drewnianą listwę made in India z pięcioma haczykami. Kapelusze i szale pięknie sobie teraz wiszą. A jeszcze Kochany mi mówił, że w polskim sklepie (bo ogóreczki małosolne) pytano go, gdzie żona. Panie niby tak niezobowiązująco dzień dobry, a wszystko widzą i analizują.

Z teściową pogadanka na wieczorny deser (nie wspomniała o szczepionkach!). Coś mi romantyzm po kościach chodzi, więc jestem już po prysznicu i grzeję odnóża pod kołderką. Będę sobie klikała, piła zieloną herbatkę i nasłuchiwała jakie kawałki muzyczne Mężowski puszcza w kuchni.

480. Półka.

Pogodowo dzień podobny do wczorajszego, temperatura w nocy zeszła do zera, nad ranem obudziłam się z uczuciem zimna i po wizycie w toalecie rąbnęłam się pod cieniutką kołdrę tak jak stałam, w szlafroku.

Śniadanie został opóźnione przez moje bezskuteczne próby zalogowania się na polskim koncie bankowym. Połączym się nawet z wideoobsługą klienta, wygląda na to, że kod utyka mi gdzieś po drodze. Sprawa pozostała nierozwiązana.

Był spacer z kotem i dojazd do wiejskiej plaży. Katlin wręczyła Fredowi urodzinowy prezent i porozmawialiśmy całkiem długo o tym i śmym. Akurat w tym czasie wyszedł z domu Majkel, mąż Anne. Wyglądał bardzo źle, ale nie chciałam pytać naszej rozmówczyni o ten wątek, chociaż z pewnością wie więcej niż my, bo minę miała przez ułamek sekundy wymowną. Czuję, że wkrótce i tak się dowiemy.

Teściowie są już w sanatorium, narobili sobie niechcący kłopotów podczas wyjazdu. Pod blokiem zostawili torby, które powinny zostać spakowane do samochodu, w jednej był laptop i zeszyt z hasłami.

Pod wieczór wyjechaliśmy do Drołdy. Ponieważ wychodziłam z domu rozmawiając przez messenger z mamą, która sprawdzała czy dochodzą do mnie smsy z Polski (kontynuacja porannej sagi bankowej), przy okazji pokazałam jej drogę do miasta i dwa supermarkety. Po zakupach trochę pojeździłam. Siedziałam za kierownicą pierwszy raz od lata. Złości mnie ta odłożona na półkę sprawa.

474. Niedziela wielkanocna.

Obudził mnie budzik o siódmej, potem telefon od mamy. Jeszcze w szlafroku potowarzyszyłam rodzince w Polsce przy ich śniadaniu świątecznym gotując jajka (widzę, że atlas ptaków był naprawdę trafionym prezentem bezokazyjnym). Oboje z Fredem dopiero po wypiciu herbaty i kawy siedliśmy do jedzenia. 

W tle Brygada Kryzys, Cosmopolis (1992). Po kolejnej kawie Fred zadzwonił do swojej mamy z życzeniami, udało się nawet nie wejść zbyt ostro na wrażliwy temat szczepionek. Zalogowałam się na stronie spisu powszechnego (moja mama spisała dzisiaj całą rodzinę), żeby sobie to odhaczyć (prawdę powiedziawszy, najbardziej mnie interesowało zaznaczenie bezwyznaniowości). Potem ubrani bardzo aligancko poszliśmy z kotem na spacer, a następnie ruszyliśmy w trasę. Zawrócono nas z drogi do Oldbridge, więc Ramparts:

Żurek na obiad i Pierwsza płyta One Million Bulgarians (2004) — nowa fala z Rzeszowa, słaba, ale sama musiałam to odkryć. Po obiedzie wszyscy domownicy (razem z kotem) psią. Było to psianie bardzo radosne, spałam i jednocześnie czułam, że jestem szczęśliwa. Przez sen pomyślała mi się myśl, że któregoś dnia nas już nie będzie, a na świecie dalej będą takie popołudnia. Trzeba korzystać póki czas. Skończyłam drzemać gdzieś po szóstej, zmotywowałam Freda do spisu, porozmawiałam z Lusiem. Z Fredem obejrzeliśmy Purpurową różę z Kairu (1985), po raz kolejny ciepło myślę o Mii Farrow jako aktorce, czytam o Vanie Johnsonie i metalowej płytce w jego głowie.

400. Zamiast piątku.

Kochany miał wczesny start. Obudziłam się w pustym domu, ale w czasie śniadania dostałam od Freda telefon, że już jest w ... Drołdzie, bo pomylił dni. Dojechał na miejsce (po drugiej stronie stolycy), wykupił parking na cały dzień, a tymczasem okazało się, że dzisiaj nie jest 22 stycznia i trzeba było wracać do domu :). Małżonek powrócił z bukietem tulipanów, pączkami hiacyntów i żonkili, resztę dnia przebimbaliśmy razem.

Fred usmażył nam steki (znowu udało się mu włączyć alarm przeciwpożarowy), potem zadzwonił do swojej mamy, która od jakiegoś czasu podsyłała mu różne spiskowe teorie na temat aktualny. Nic takiego się nie dzieje, może tylko zapominanie i niezgoda w sprawie szczepienia (teść ma zamiar się zaszczepić, teściowa nie).

Wieczorem chcieliśmy obejrzeć na Ninatece kilka dokumentów, ale udało się nam wysiedzieć jedynie na króciutkim Oblężeniu Bryana (1940), internet tak przerywał, że seans przestał być przyjemnością. Skończyłam za to czytać Will the Cat Eat My Eyeballs? (W.W. Norton, 2019), to sympatyczny prezent książkowy dla dzieci ciekawych świata. Po powrocie stabilnego łącza zerkaliśmy jeszcze na Mary Berry gotującą na wybrzeżu Yorkshire w serii Simple Comforts. Robię się od tego głodna i szczęśliwa. Jeść już raczej nie będę, ale herbatkę z miodem zrobię sobie, i owszem.

359. Dziś musi być czwartek.

Środa skończyła się tak, że siedząc obok siebie w łóżku klikaliśmy na swoich laptopach. Sprawa teściowej rozjaśniła się dopiero dzisiaj — mama Freda miała wypadek w drodze do lekarza, a dziś jeszcze dodatkowe komplikacje, ale rozmawiała przez telefon coraz bardziej ożywiona, nie jest więc źle.

Małżonek umył okna, na każdym widniała od jakiegoś czasu mewia kupa, w związku z czym rozmawialiśmy nawet jak to możliwe i Fred stojąc w korytarzu odziany w swoją uszankę tłumaczył mi kwestię poziomej prędkości początkowej.

Słuchaliśmy Kultu, Tatę Kazika (1993) i Tatę 2 (1996) z tekstami w rodzaju zamyślony marabut w lepkich błotach brodzący ptak, pod wieczór obejrzeliśmy też nowy dokument Sekielskich, Rok we mgle — niby opowiada to, co wiemy, ale pokazuje też jak szybko zapomina się szczegóły, gdy absurd goni absurd. Kot większość dnia zalegał w comie na tapczanie, obrażony na pogodę. Jestem zaskoczona, że to znowu czwartek (wiadomo, co w temacie czwartku pisał Douglas Adams), nie mogę się połapać w tych mijających dniach.

358. Deprecha?

Wstaliśmy późno, w szarość mokrą i i im bliżej wieczora coraz bardziej targaną wiatrem. Po telefonie od Ka zrobił się nam plan na piątkowy wieczór, a wczesnym popołudniem wyjechaliśmy na zakupy. W TK Maxxie kupiłam sobie zestaw bambusowych skarpetek DKNY (bo jedna para była w białe grochy), dwie pomadki Laury Mercier (kolory Rouge Ultime i Nu Délicat — gdy sprawdziłam ich ceny w polskich drogeriach, pożałowałam, że nie kupiłam trzeciej), lnianą koszulkę Cynthii Rowley z nadrukiem tropikalnego miasta. Jeśli na Ka będzie pasowała koszula, którą znalazł mu Fred, to zostały jeszcze prezenty dla chłopaków, a wiemy, czego mamy szukać (gry na ps4). Za drobnymi upominkami dla sąsiadów dopiero zaczynamy się rozglądać.

Po powrocie ze sklepu długo rozmawiałam z mamą i akurat w trakcie tej rozmowy Fred dostał wiadomość, że teściowa wylądowała na SORze. Coś tam mają jej szyć, nie wiemy co i dlaczego, na tę chwilę pozostajemy w niepewności co do faktów.

Zupełnie już wieczorem małżonek przekazał mi kolejną zaskakującą i smutną nowinę — Teatr Nasz w Michałowicach prowadzony przez Kutów przechodzi do historii, obiekt został kilka dni temu wystawiony na sprzedaż. W 2018, krótko po nowym roku, byliśmy u nich na Geriatrix Show, to był zresztą mój ostatni teatr na żywo (shame on me). Po 29 latach działalności wykończył ich nierząd podczas pandemii.

I tak się mi wszystkiego odechciało, a Fred robi sobie po dziesiątej wieczorem kawę z zamiarem siedzenia przed komputerem i przelewania gorzkich myśli na ekran. Małżonek stwierdził, że prawie udało mu się uniknąć jesiennej deprechy, do dzisiaj.

341. Imieniny.

Dostałam wirtualny bukiecik od mamy, rozmawiałam też z tatą i babcią Manią. Przed wyjazdem z domu telefonicznie złapała mnie jeszcze teściowa, która przy okazji poinformowała Freda, kto z jego znajomych umarł ostatnio na covid. Gdy wracamy około trzeciej z Oldbridge, małżonek dzwoni do swojej cioci, mojej imienniczki, żeby i jej złożyć życzenia.

Ogród Oldbridge.

Ogród w zimowej poświacie (dzień zaczął się szronem). Posiedzieliśmy trochę na ławce patrząc na skrzące się w słońcu pajęczyny. Różano-kapuściany bukiet czekał w bagażniku aż skończymy (Fred wychodząc z Tesco kupił go dla mnie rzutem na taśmę).

Do obiadu słuchamy Through the Looking Glass Siouxie & The Banshees" (1987) i Treasure Cocteau Twins (1984). Potem Fred idzie na drzemkę zmęczony chłodem dnia, dołączam do niego po gorącym prysznicu. Jeszcze odbieram telefon z życzeniami od teścia. Wracamy do funkcjonowania o ósmej, kochany włącza pierwszą płytę Comy.

___

edit 22:50 Odkryliśmy Cardiacs.

302. Jeden z tych jaśniejszych dni.

Szary poranek o ósmej specjalnie dla mnie zamienił się w słoneczne przedpołudnie, więc minęłam dwie panie, które przed domem okutane w kocyki grzały się w słońcu i pana z czarnym psem podobnym do naszego zmarłego Grahamka, żeby dojść do morza w przypływie. Żałowałam, że nie wzięłam aparatu, były piękne fale. Po powrocie zagadałam do taty i babci Mani. Tata już udekorowany w golf i uczesany na Cary Granta wybierał się po mamę. Wypytałam babcię o jej pożyczoną suknię ślubną — babcia miała ją od koleżanki, Marii Szymańskiej. Do tego założyła wiśniowe buty. Rozmawiamy potem z Fredem o polskiej wsi, o tym jak wszystko się zmienia.

A to już fotki ze spaceru popołudniowego:

Przypływ wracał, miałam aparat. Po krótkim spacerze we dwoje (chłodny wiatr) pojechaliśmy na zakupy spożywcze, żeby wrócić przed zachodem słońca. W Tesco Fred kupił rocznicowe dvd Dumy i uprzedzenia (1995), niestety płyty nie odpalają na naszym odtwarzaczu, jest to raczej wina odtwarzacza, a nie płyt. 
___
edit 00:13 Na komputerze oglądamy z Fredem szerlokowy odcinek The Second Stain, a po nim pierwszy odcinek DiU. Mąż ogląda ze mną babskie filmy, na dodatek w oryginale, świat się kończy. Wszystko wskazuje na to, że przed jego skończeniem wejdzie rządowy zakaz sąsiedzkich odwiedzin na terenie całego kraju, tak ogłoszono wieczorem. Do męża na mejla teściowa przysłała przepisy na domowej roboty lekarstwa na covid. Ni ma żartów.