835. Poranek.

Postscriptum #834.

Bardzo komfortowo, ludności na pół samolotu. Za to potem zaiste powrót do macierzy — w autobusie jeżdżącym przez lotnisko (nr 5) nie działa kasownik na kartę, a pociąg zdezaktualizowano już jakiś czas temu, obecnie stoi sobie w tym miejscu dworzec widmo; taksówkarz grubiutki i miły, złotych sześćdziesiąt jeden; bus prowadzony przez znajomego pana taksówkarza złotych dwadzieścia dwa; od widoków pseudodworków i innych architektonicznych maszkaradeł po drodze oczy krwawią.

Dojeżdżamy do teściów (co ja mówię, wyskakujemy z ulgą na nielegalnym przystanku mając dość jazdy z Lublina wyboistym poboczem) przed piątą. Wchłaniamy obiad i udajemy się do garażu, tam już czeka na nas samochód teścia, który sprawdzamy czy działa. Sprawdzamy w taki sposób, że jedziemy do hotelu, żebym mogła poznać jedną z cioć. Idziemy z nią po zmroku do Okrąglak Cafe, gdzie zjadam wielkiego gofra. Po powrocie do mieszkania jest nas razem pięciu, trochę rozmawiamy, pora na sen.

834. Zaraz.

Na początku była ciemność.

Jaki śmieszny jest ten nasz łoś. Pojawił się pod samochodem przy wystawionych walizkach i dał się z łaski pogłaskać. Uważaj na siebie mały grubasie.

Kupić ci te perfumy? To ci kupię. Armani Thé Ylang, takie coś zakupione na lotnisku mam od Freda. Teraz czekamy, tłum się zagęszcza.

No to wio.

833. Już prawie.

Jeszcze do pracy (ja to nic, standard, ale Miły mój pojechał do Castle Espie). Jeszcze robię zadanie domowe, bo jutro nie będę miała na to czasu, a deadline szumi. Żadna książka w marcu dokończoną nie będzie, wiersze Ginczanki rozgrzebane na stronie dwieście sześćdziesiątej piątej.

Akurat tak się złożyło, że dzisiaj w pracy było aktywnie i co do minuty. Potem na mieście dorobiłam klucze do domku i rozdałam po sąsiadach. Cenniejszy sprzęt zostawiłam u Anny. Jeszcze przed histerycznym obiadem skompletowałam strój na pogrzeb. Katlin wręczyła mi z dumą dwie kartki mszalne, za duszę teścia i pociechę dla teściowej, a Kochany wrócił z Północnej o całkiem dobrej porze. Wiesz, co jest najfajniesze w byciu mną? Że np. dostaję od męża skarpetki w jeże:

Kot oczywiście już ma focha i nie gada z nami.

No nic, laptoga pakować czas.

832. Dzień odhaczania i chaosu.

Przed południem Fred mógł w końcu kupić bilety powrotne (szybko dostałam informację zwrotną w sprawie dni wolnych, wiemy ile czasu zostajemy w Polsce) i czekał na mnie po pracy przy Czurczu of Ireland. Skoro parking był opłacony aż nadto, poszliśmy obejść anglikański cmentarz z okazji ładnej pogody.

Katlin zapytała Freda, czy chciałby mszę od sąsiadów za ojca. Nie mamy nic przeciwko, może być to miłe dla teściowej. Zjawił się też Majkel z kondolencjami, sam wyglądający jak zdjęty z krzyża (odbyło się rytualne pożegnanie sąsiedzkie na ulicy z wymianą informacji o swoich zmarłych do którego każdy chętny mógł się dołączyć). Kochany robi obiad, potem nawijamy przez telefony, ja z rodzicami, mąż z bratem i przyjacielem ze szkoły. Przy okazji odprawy dowiedziałam się, że zniesiono dzisiaj wszystkie obostrzenia przy wjeździe do Polski: paszport covidowy, lokalizator (czyli super, nie ma pandemii, mimo wszystko spakuję testy antygenowe i maseczki). Szwagrzy zamawiają jeden wieniec za wszystkie dzieci, co jest bardzo dobrym, mało stresogennym, paraateistycznym pomysłem. I tak jakoś, odhaczam pytania na liście, której nie ma. Ponieważ zazwyczaj ubieramy się dość ekstrawagancko, trudno nam skompletować ubrania na pogrzeb, zaczynam od majtek, bo to łatwe. Poza tym rozmawiam z Anne, zapowiadam, że dam jej Majkelowi drugi klucz oraz przeniosę cenniejszy sprzęt (wszystkiego dwie rzeczy pewnie), rozmawiamy o Polsce i Tosce (teraz we Wrocławiu) na którą może dostaniemy wejściówki za darmoszkę, jak się opera irlandzka, która ją wystawia, zawinie na powrót do Dublina. Młyn mam w głowie, nie jestem gotowa, cokolwiek to oznacza, małżonek równie skołowany pokazuje mi, co odnalazł w szafie, a czego teraz nie szukał. Więc po dziesiątej walizki nadal nie spakowane, za to jemy torta i mówimy językami.

831. Plany.

I tak wszystko samo się postanowiło. Jakiś czas temu przez chwilę był plan lotu na Dolny Śląsk na urodziny babci, zamiast tego zarzuconego planu jest lot na Lubelszczyznę asap, na pogrzeb.

Na MyHeritage napisał do mnie gość z Australii poszukujący osoby z moim nazwiskiem. Może to ciekawa sprawa, może nie.

Gdy już się nad tym zastanowiłam pojechaliśmy do Drołdy na krótkie zakupy, żeby do środy było co jeść i było do czego wrócić. Potem obiad w Aishy. Po powrocie na wieś Fred wyszedł do wylegniętych na dwór sąsiadów, żeby ich poinformować o sytuacji. Wszyscy chcą się opiekować kotem. Jest irlandzki Dzień Matki, rzucili do Tesco mój ulubiony torcik truskawkowy, więc do napitków był tenże. I spacer był, więc obfociłam codziennego napierniczacza na olbrzymim żywotniku po sąsiedzku:

Koncert zaczyna wcześnie, skubany. Poza tym:

• statki na horyzoncie:

•  ostatnie promienie słońca na plaży:

• włochate wydmy:

• zachód słońca:

• lokalny behemot:

• kura sposobiącą się do snu:

• mural, którego szkic od wczoraj podrasowano:

To tyle, idę męczyć Ginczankę. Nawet nie zauważyłam zmiany czasu, ciekawe, czy jutro to odczuję.

Postscriptum #830.

Po ósmej dostaliśmy od szwagierki wiadomość, że ojciec Freda zmarł dzisiaj. Nic więcej nie wiemy.

830. Dzień.

Bardzo wczesna pobudka po długim śnie, widoki piękne za oknem, osiedle przyprószone poranną mgiełką, herbata, śniadanie, kawa, trochę plątania się po ogródku z magicznie odnalezionym sekatorem, pierwsze pranie nową pralką. Fred myje okna, jest więc i pogadanka z Katlin o oknach, roślinkach przepięknych (lovely they are) oraz krowiej maści na bóle wszelakie (cow cream). A potem spacer z Miłym na Głowę. Po drodze zrobiłam fotkę kawkom grzejącym się w słońcu na 300-letnim domu Gronji (mądra taka jestem, bo skoro się Gronji przedstawiłam, to ona przedstawiła się mnie. Strasznie fajnie, dawno to chciałam zrobić, teraz będę jej mogła wołać Hello, Gronja!! jak ją zobaczę w jej ogródku przed chatą):

Strzechę trzeba odnawiać raz na jakieś 25 lat, obecna ma lat kilka, kawki pożyczają sobie z niej części do gniazd, więc nie są mile widziane i Gronja im to powiedziała po tym, jak zrobiłam zdjęcie. Po króciutkiej wymianie uwag z właścicielką chatki poszliśmy na wsiową plażę i spędziliśmy parę chwil nad kawą oraz naleśnikami z nutellą:

Wchodząc na szlak na Głowę zauważyłam taką tabliczkę:

Przypadek chciał, że za chwilę nadszedł starszy pan, który usiadł niedaleczko. Dobrze, że go zapytałam o tabliczkę, okazało się, że to on ją przykleił — właśnie w tym miejscu rozsypał prochy swojej zmarłej żony, bo kochali to wybrzeże i każdego roku spędzali na nim 3 miesiące w domku na kółkach. Nie dziwię się im :) Drugi raz się dzisiaj komuś chwalimy, że teraz jesteśmy stąd.

Mgła wisi wszędzie, nie widać gór. Pokazaliśmy tatce port, prawie pusty, tylko najmniejsze kutry były przycumowane, no i kilka irenek przyglądało się turystom.

Cicho, fal brak. W drodze powrotnej wypatrywaliśmy kłólików i kłówek. Kłówki:

Wracaliśmy przez wieś, bo chciałam, żeby Fred zobaczył mural, który zauważyłam w czwartek przy głównej ulicy. W październiku 2 lata temu dorzuciliśmy cegiełkę do jego powstania, już się zastanawiałam, czy o nim zapomniano. Mural przedstawia dziewczynę z naszej wsi, która w męskim przebraniu walczyła w amerykańskiej wojnie domowej:

Tak ciepło, tak chce się pić. Po powrocie Fred nastawia płytę Kultu i robi studencki obiad (czyli z tego, co ostało się nam w lodówce i w szafce na jadalne skarby), wychodzi mu Master Chef z Lidla. Same dobre rzeczy są w eterze, Muj wydafca (1994) oraz Waglewskich Matka, Syn, Bóg (2013). Rezygnujemy z wyjazdu spożywczego, następny obiad i tak przecież będzie dopiero jutro. Startuję ponownie do sekatora, ale za dużo nie udaje mi się zrobić, zaczyna mnie męczyć katar (alergiczny?) i dziarska ochota mi szybko przechodzi. Fred zainspirowany płytą Waglewskich przypomina sobie niejaką Gaygę, słuchamy kilku jej kawałków z lat 80-tych, w stylu Rano wstaję, nogi myję. Od tego zapragnęłam obejrzeć śmierdzące peerelem starocie i padło na Przepraszam, czy tu biją Piwowskiego. Rok siedemdziesiąty szósty ... miałam roczek, a Fred już się napierniczał ze swoją bandą w przedszkolu, więc hi hi ha ha, obejrzeliśmy do czterdziestej minuty, gdy chwilę temu zadzwoniła Usz. I dzisiaj już filmu nie dokończymy.

829. Basking in the sun.

No i ślicznie, niewyspana wybyłam do pracy, żeby wysłuchać tam kilkanaście razy pytania, czy dobrze się czuję (czy aż tak koszmarnie wyglądam?). A na świecie słoneczko, miód, racuszki z orzeszkami; jeszcze o poranku, gdy czekałam na autobus, obok mnie modraszka skubała radośnie pąki magnolii, potem tylko lepiej, przyjemnie było nawet posiedzeć tuż przy ruchliwej ulicy pod Dziwną Mollie. Obiad zjadłam na mieście (nad wejściem do Il Forno zauważyłam rysunek zmierzającego gdzieś lisa, dobry znak), ta sama co zwykle przemiła kelnerka zapytała mnie dzisiaj sama? Starła klientka ze mnie, he he.  Po powrocie kot już na mnie czekał w nasłonecznionej rabatce. Zanim zrobiłam sobie zieloną herbatę podlaliśmy razem (z kotem) nowo posadzone drzewka i daliśmy jeść ptaffkom (wrona powtórzyła numer z kulką, myślę, że już wie, że zostawiam je dla niej). Niespodziewanie w ogródku zdybała mnie Anna zaopatrzona w torbę z prezentem dla nas, dużą książką ogrodniczą. Fredowi zrobiłam szybko obiadek, gdy wrócił z pracy (10 minut, pierogi ze sklepu) i poszłam się położyć, żeby mi oko z bólu nie wypadło. Gdy wstałam, było już ciemno.

828. Mieszanie.

Obudziłam się tuż przed wyjazdem Freda do pracy, leżałam na wznak, gdy oczy mi się otwarły jeszcze pełne snu o czasach, w których panowie nosili catogany. Przed południem dostawcy oczywiście się nie pojawili, jedyną satysfakcją była wirtualna plątanina po Nowej Aleksandrii. Znalazłam to, czego szukałam od wczoraj, bo jestem bystra i uważna. Mogłabym z tego zrobić swój zawód, pomyślałam kończąc kawę, po czym wyszłam do ogródka, niby na chwilę, bo przecież tylko podlać jabłonie i nakarmić ptaki, co zmieniło się w godzinną gadaninę z Katlin przed naszym domem, a potem w ogródku. Sąsiadka przyszła zobaczyć jabłonie, pochwalić najgrzeczniejszego z kotów (Ryszard, który chwilę wcześniej leżał w łóżku w głębokiej śpiączce, półprzytomny wyszedł przez okno, bo żadna rozmowa na tyłach nie może się odbyć bez niego, w nagrodę dostał miziania za uchem i kilkakrotne zapewnienia sąsiadki, że zachowuje się wzorowo i nawet Majk tak uważa), poopowiadać o podrzucanych zwierzętach, raku i domach wolnych do zasiedlenie (Katlin wypyta o domy z dwoma sypialniami w naszej wsi, miła deklaracja, na nic nie liczę). Czyli drzewka zostały w końcu podlane przed jedenastą. 

Fred mi powiedział przed południem, że panowie się pojawią do trzeciej. No i dobrze, pogodziłam się z brakiem spaceru nawet łatwo, bo dzień nie jest tak śliczny jak wczoraj, bardziej szary, do tego zmarzł mi nos podczas rozmowy z sąsiadką. Przyjechał jeden miły Paddy, i w pięć minut było po robocie, gość mi jeszcze przypomniał, żeby na pewno wykręcić śruby zabezpieczające. Kwadrans przed pierwszą nowa pralka stoi w kuchni, a ja już nie mam ochoty na spacer.

No i tak. Dziwny dzień, czuć pogodę przed burzą (która nie przychodzi), nie mogę się najeść, wilczy głód mnie zaskakuje, a Kochany nie posłuchał mojej rady i kupił następne drzewko do ogródka przed domem. Dochodzę do wniosku (niestety), że to nie moj ogródek i trzeba się skupić na czymś innym, bo dalsza rozmowa na ten temat nie ma sensu. Nowa pralka sobie cicho szemrze.

827. Chodź, coś ci pokażę.

Poranek-marzenie, bezwietrzny, świeży, jasny, zroszony poranną wilgocią. 

Odwłok po wczorajszym machaniu raczej nie boli, mogę kontynuować ćwiczenia, ostrożnie (korzonki gdzieś tam się odzywają). Kiedy ponad dwadzieścia lat temu ćwiczyłam podobny zestaw, narzekałam co najwyżej na zasapanie ... starzenie się jest dziwnym procesem. Fred wyjechał na zmianę 8 to 5 w Drołdzie. Po króciutkim praniu, śniadaniu, kawie i nakarmieniu ptaffków (zostawiłam wronom dwie kulki tłuszczu i poczekałam, aż po nie przylecą) zachwyciłam się kwitnieniem narcyzów Lucky Number, po czym wybyłam nad morze:

Kot jest w zestawie fotograficznym, bo cały wymarsz przegadałam z tatą i babcią, a po wejściu do domu pokazywałam, co robi Ryszard (znaczy, że śpi). Babcia Mania ma się tak jak zwykle, narzeka na nudę i śmierci koleżanek, ale jeśli ktoś lubi wygłaszać w kółko te same dramatyczne oświadczenia eschatologiczne, to i tak wybaczam mu, gdy jest około dziewięćdziesiątki (czyli większość musi poczekać, teraz tylko nudzi).

Po południu przyszła Mary od spisu powszechnego i wręczyła mi pliczek papieru, który będzie zabierany w kwietniu. Spis powszechny jest obowiązkowy, będziemy w nastroju, wypełnimy.

Chodź, coś ci pokażę, mówi Fred po powrocie z pracy. Kartofle już się gotują, zaraz wrzucę na patelnię kurzy biust, na razie idę zaciekawiona za Kochanym, a on z samochodu wyciąga doniczkę z picea pungens glauca. Świerk dorasta do 20 m, nie wiem czy Fred to przemyślał. Poza tym ... gdy miałam 6 lat zgubiłam długopis, do dzisiaj mi smutno jak o tym pomyślę, więc tłumaczę mężowi moje stany umysłowe: ten dom jest dla nas za mały, opuścimy go, a ja nadaję imiona drzewom; co powiem świerkowi, gdy będziemy wyjeżdżać? Tak to wygląda. Jednakowoż mąż mówi mi w kuchni przed obiadem, że i tak mnie kocha, a drzewom powiem, że są już dorosłe. Po zwerbalizowaniu o co mi się rozchodzi, poczułam się lepiej. Tymczasem na razie wyprowadza się pralka, Fred już ją wysunął i poodłączał, mamy nadzieję, że dostawa nowej będzie jutro bez łaski i wielogodzinnego oczekiwania. Do snu Blackadder 4.4.

826. Drugi dzień wiosny.

Pierwszy dzień w tym roku, gdy okazuje się, że w kurtce jest za ciepło. Po powrocie do wsi widzimy Ryszarda wygodnie rozsiadłego na nagrzanym zewnętrznym parapecie. Fred pracował od rana w Dublinie, podjechał po mnie do polskiego sklepu, potem kupiliśmy pralkę (która być może przyjedzie do nas w czwartek). Wszystko potakuje, że jest wiosna, nawet mgła pełznąca do nas z Północnej. 

Obejrzeliśmy dwa kolejne odcinki Czarnej żmii IV, a czego nie zrobiłam wczoraj, bo miałam zrobić dzisiaj, zrobię jutro. Chyba że ... no dobrze, będzie pół godziny callaneticsu.

825. Pierwszy dzień wiosny.

Balansowanie na drabinie, wycinanie żonkili z papieru, lunch w Moorlandzie (shepherd's pie), przed drogą na przystanek wizyta w Waterstones, żeby powąchać książki — po tym wszystkim wróciłam z miasta na wieś wcześniej niż pierwotnie zakładałam zaczepiając jeszcze po drodze Ethana i Katlin. Kochany zaskoczył mnie swoją obecnością, już wrócił z Belfastu i siedział w kuchni w samych gatkach czekając, żeby dostać buzi i pójść spać. Obiad był po ósmej (mnie też zmorzyło, leżakowaliśmy aż do zachodu słońca). Dziwny dzień, dość sympatyczny, w części lewitujący, bo zatoki znowu się odezwały i mam teraz w głowie kaczy puch. Przypomniałam sobie moim kaczym puchem, że dwa tygodnie temu minęła kolejna rocznica Fredowych oświadczyn i złożyłam mu gratulacje z okazji podjęcia świetnej decyzji. Chciałam dzisiaj poćwiczyć, ale mam siłę tylko na trawienie steka. Jutro zrobię to, co zamierzałam zrobić dzisiaj, a nie zrobiłam, bo nie.

823-824. Resztki świątecznego weekendu.

Pogoda jest ostatnio słoneczna, ale nie dałam się nabrać wiatrowi, w sobotę postanowiłam nie wyściubiać nosa ani na trochę z domu. Z rana zatoki bolały mnie na tyle, że Fred uzbrojony w metalowego Stacha i aparat fotograficzny udał się ciałem do Północnej, a ja towarzyszyłam mu duchem oglądając kolejne cztery odcinki Dalgliesha (nie ciągiem, trochę rano, reszta wieczorem), ekranizacje książek The Black Tower oraz A Taste for Death. Krajobrazy wydały mi się tak irlandzkie, że od razu sprawdziłam informacje próbując potwierdzić przeczucie, i faktycznie, choć fabuła rozgrywa się w Anglii, seria jest kręcona za miedzą. 

Ryszard z brudnymi łapami (wyciapkał nimi pościel) towarzyszył mi w domu większość dnia, dobre z niego kocisko i czułe. Wieczorem głowa mi się uspokoiła, a Fred po powrocie obwieścił, że na Cuilcagh bardzo mocno wiało. Jedno ze zdjęć z tej wyprawy, z owcami trawersującymi gęsiego przez bagna:

— ... i przestań beczeć Seamus, było zostać przy drodze!

Dzisiaj pogoda coś jakby podobna, ale czułam się o niebo lepiej, poza tym założyłam owcę na owcę na owcy i po śniadaniu poszliśmy na spacer naokoło pola bitwy nad Boyne:

Wyobrażałam sobie, że w weekend będą tutaj tłumy, tymczasem nieszczególnie. Szliśmy ścieżką przy kanale sporadycznie natykając się na ludzi (i psy), wiatr nie był tam tak dojmujący.

Gdy zjechaliśmy do Drołdy, w mieście cuda, pustki na ulicach i tylko silna grupka lokalnych pijaczków deliberowała nad czymś na West St (dla nich kilka dni picia płynów wprowadzających element baśniowy to pewnie sezon jak każdy). Drugi raz w tym tygodniu zaszliśmy do Il Forno, znowu na pizzę. Tutaj potwierdzenie cudu: nie trzeba było rezerwacji, luźne ruchy, kilka minut po nas do restauracji weszła Stephanie, lokalna poetka, którą obserwuję na instagramie, tak ruda i piegowata, jak się przedstawia w sieci. Świat jest doprawdy mały. Podobnie jak w ostatnią środę przyniosłam dwa kawałki pizzy do domu, tyle, że postanawiam być twarda i nie zeżreć wszystkiego wieczorem. 

W połowie szlafrokowa sposobię się psychicznie na jutro. Dużo rozmawialiśmy o fabule dwóch części Ojca chrzestnego, szczególnie o głównym, psychopatycznym bohaterze granym przez Pacino. Ciekawa jestem kontynuacji, ale nie dzisiaj, Fred zaczyna zmianę w pracy bardzo wcześnie, zamiast Ojca 3 obejrzeliśmy Czarną żmiję 3.6 (1987) i 4.1 (1989). Zatoki nie bolą, za to gardło siada, oby jutro było lepiej.

822. Paddy's Day Three.

Z rana pranie ręczne kilku delikatnych ubrań. Fed rozmawiał z ojcem, który nadal jest w szpitalu i czeka na zabieg na sercu. Teść brzmi nie tak najgorzej i czeka na nasz przyjazd w tym roku (to dobrze, że ma plany, plany są dobre).

Dzień zapowiadał się na śliczny, ale już po śniadaniu na wybrzeżu pojawiło się wietrzysko (chociaż dla prania to nawet lepiej). Fred mimo to poważnie wziął się do ogrodniczej roboty, skosił trawnik i zasadził dwie jabłonki.

Ja bardziej jak nasz kot, poskubałam trochę trawy i pokręciłam się po obejściu. Bo oczywiście nasz rudy trufelek wstał, leniwa menda. A w zasadzie obudziło go pojawienie się brudnego jacka russella, który przyszedł wyszuflować co tam mu podałam do jedzenia. Koniec końców elstar i golden delicious mają korzenie w ziemi na stałe, liczymy, że im się tutaj spodoba.

A skoro już jestem w ogródku, to kilka dni temu rozkwitł Lucky Number:

Ten narcyz ma mięsiste, odporne kwiaty, fajnie byłoby mieć więcej jego cebulek. Niestety narcyzy mają w tym roku pecha, nie da się ich pokazać światu nie narażając ich na uszkodzenie (wiatr najczęściej powiewa nam od frontu). Jeśli jutrzejsza wyprawa dojdzie do skutku, najrozsądniej będzie pojechać w głąb lądu. A na razie to jest tak, że łeb mi pęka, bo za długo stałam na wietrze rozmawiając z Katlin. Miałam czapkę, ale widać czapki się nie liczą. I nucę kawałek z Partenope śpiewany przez Jarrousky'ego, Ch'io Parta. Niedawno byliśmy na małych zakupach (przy okazji kupiliśmy chleb i mleko Annie, która nadal jest w izolacji). A teraz parówki, przeterminowany paracetamol, okład z oparów herbaty na głowę i Ojciec chrzestny II (1972) będzie oglądan.

821. Paddy's Day Two.

Aś miała covida. Już nie ma, zresztą covid (podobnie jak sąsiadkowy) leciutki. A skoro nie ma, to informujemy ją o naszych pragnieniach wędrownych, które staną się ciałem, jeśli nie zakichamy się i nie zaplujemy po tym Patryku.

Po śniadaniu wygmyraliśmy się bowiem do Drołdy zobaczyć paradę, która nie była tak duża, jak się spodziewałam, ale byli szkoccy kobziarze z hrabstwa Down i ukraińskie flagi. Ludzi multum, jak na Temple Bar. Pogoda względna, byłam ubrana w owcę na owcy, więc nie odczuwałam zimna, niemniej podwiewało.

Fred zaparkował samochód na Shamrock Villas, wracając tam z parady szliśmy przed rodziną mówiącą po czesku, w której monologowano prostymi zdaniami o tym, co Ukraińcy dostają za darmo. Podobno w pubach 2-3 piwa dostają, po czem interlokutor próbował pobudzić połowicę swą do matematyki zadając jej pytanie ile by to było piw, gdyby odwiedził 10 pubów. Dopiero, gdy rodzina nas wyminęła zauważyłam, że najpewniej byli Romami. Spojrzeliśmy z Fredem po sobie ... strasznie jest wykluczający ten nasz język wielokrotnie złożony; ludzie, którzy nas podsłuchują, muszą przeżywać męki.

 

Spacer paradowy niespodziewanie mnie zużył, po obiedzie wybrałam się na drzemkę i przespałam przynajmniej godzinę. Obudziłam się w sam raz na rozmowę z Kaś Matką Kotom, która powoli przenosi się do nowego mieszkania. Rozmawialiśmy też z tatkiem i tak jak zleciało do późnego wieczora, więc miałam w głowie miejsce tylko na lżejszy film. Padło na Szablę od komendanta (1995), ale za obopólną zgodą przerwaliśmy brnięcie do końca (wymiękłam przy pierwszej dłużyźnie). Kolski ma dziadygowe poczucie humoru, a to jeden z jego słabszych filmów.

Za oknem cicha pełnia, o zmierzchu ptaszki gadają romansowo.

820. Paddy's Day One.

No i proszę, od rana ptaszki drą mordy, aż kota głowa boli. Rozmawialiśmy chwilę z tatą i babcią, babcia Mania trochę milcząca, Fred zgaduje, że może wzrok jej się zupełnie posypał. Akurat pralka łomotała w trakcie rozmowy, no i okazało się, że łomot nie był bez przyczyny, nasz Zanussi odchodzi do nieba dla pralek, tak więc przy kawie i łomocie powstał niespodziewany plan na popołudnie: jechać do sklepu agd.

Kiedy wywieszałam pranie Anna zauważyła mnie przez okno i zadzwoniła z informacją, że do niedzieli utknęła w domu, bo dwa dni temu wytestowano u niej covida. Czuje się bardzo dobrze i w ogóle jest zdziwiona wynikiem testu, nic się nie dzieje, to tylko tak, jakbyśmy chcieli wiedzieć, co u niej.

Wracając do problemu pralkowego, odwiedziliśmy kilka sklepów, mniej więcej orientujemy się w cenach. Z wyliczeń wynika, że najbliższa dostawa i montaż to i tak kwestia przyszłego tygodnia, bo w tym wiadomo, święto jest. Decyzja zakupowa została na chwilę zawieszona, tymczasem odwiedziliśmy w celach obiadowych Il Forno, a potem Fred kupił dwie jabłonie, elstar i golden delicious. Po powrocie siedzimy w domu bardzo najedzeni i bardzo zadowoleni, a Demarczyk śpiewa Koniecznego.

Wieczorem Ojciec chrzestny (1972), nadal świetnie ogląda się film, który miał premierę 50 lat i jeden dzień temu. Brando wielkim aktorem był, zaiste.

819. Wtorek piętnastego.

Czy są jakieś plusy bólu żołądka? I owszem, można np. ze smakiem zjeść na śniadanie pulpety w sosie pomidorowym, których nie zjadło się poprzedniego dnia na obiad.

Fred zaczynał pracę po południu i mógł mnie podwieźć rano do miasta, jak zawsze mijaliśmy szkołę, która teraz ma w oknach ukraińskie flagi. W Centrum się nam nieco zagęściło (Piter, Lion, Lia, Ifa), tym lepiej, skoro wracam do akcji dopiero w poniedziałek. W przerwie wyszłam do Moorland na zupę, taka ze mnie utracjuszka (teraz myślę sobie, że lubię to miejsce, bo mi przypomina polskie bary mleczne). Do domu wróciłam po piątej, Kochany był już w tym czasie w Dublinie, ale od razu było wiadomo, gdzie żesz się kręcił po odstawieniu mnie pod Centrum — w kuchni znalazłam nowy, wypasiony plecak firmy Costume National (w rozmowie messengerowej obiecałam mężowi za to klapsa).

Przy prasowaniu z Hebiusowego polecenia obejrzałam dwa odcinki Dalgliesha (2021) zatytułowane Shroud for a Nightingale. Faktycznie przyjemny snój kryminalny — garnitury, trzewiki, kamizelki, spinki do mankietów, naziści w rolach czarnych charakterów, ale nie jacyś tam współcześni naśladowcy, tylko klasyczni, po procesie w Norymberdze. Swoją drogą my też żyjemy w ciekawych czasach, i pomysły na szwarccharaktery już się z pewnością niejednemu pisarzowi kształtują.

A jutro będzie futro, zaczynamy Paddy's Weekend, pogoda ma być niezgorsza i jest wiele możliwości! Fred siedzi obok, w połowie jeszcze w mundurze (górna połowa) i właśnie mi mówi, że 5 lat temu zmarł Młynarski.

818. Uczucia pomieszane.

Ach, z rana szuru szuru w deszczu. Ale przynajmniej wiatr nie urywa głowy, mówiłam sobie. Te kilka godzin pracowniczych minęło szybko, zrobiliśmy w trójkę dobry lunch, potem w innej grupie rozmawialiśmy o tym, dlaczego Fiutina warto zabić ... miły taki początek tygodnia, gdy na horyzoncie majaczy dłuuugi weekend. Po południu Fred wracał z Północnej, nadrobił kilka km, żeby mnie zabrać z centrum miasta. Pogoda zmieniła się na słoneczną i wszystko byłoby wzorcowo, gdyby przed obiadem robionym przez Freda nie zaczął mnie boleć żołądek. Nie było to miłe, na tę chwilę trochę lepiej. 

Chyba nie polecimy do Polski na początku kwietnia, powinniśmy podjąć decyzję teraz, a opiekuna dla kota brak, poza tym nic tam po nas, skoro teść w szpitalu i nie wiadomo co dalej. Rozmawialiśmy o tym chwilę z Usz, która właśnie maszerowała stolicą setki km na wschód. Zaproszenie dla szwagrów pozostaje otwarte, czeka na sprzyjające okoliczności przyrody.

817. Letarg pooperowy.

Noc parszywie wietrzna, wyskoczylam z łóżka wcześniej niż to nakazywał rozsądek i może dlatego cała niedziela odbywała się w wolnych ruchach i z ospałym ciśnieniem (druga możliwa interpretacja jest taka, że po wczorajszym kłusowaniu w deszczu do kultury coś mnie bierze, ale ta wersja mniej mi się podoba). Obejrzeliśmy sobie z Fredem Shreka (2001), zjedliśmy obiad i ruszyliśmy na zakupy spożywcze, pomiędzy tu i tam wpadając do znajomej Costy w której znowu pracowników nie rozpoznaję, bo sporo nowych. Nic się nie dzieje, pod wieczór pogoda dużo lepsza, siedzimy i gadamy. Fred myśli o kupnie drzewek owocowych, ale to będzie kiedy indziej, na razie jest plan na kilka następnych godzin: nastawić budzik i położyć się spać.

816. Niespodziewany obrót zdarzeń.

Długi sen, oboje niedospani, początek dnia był bardzo łagodny i nic nie zapowiadało, że skończymy go tam, gdzie skończyliśmy.

Wyciągnęłam męża na spacer (nie w tym sensie, żebym musiała namawiać, zainicjowałam po prostu), przed startem chwilę rozmawialiśmy z Anne, nad czym teraz pracuje, że dzisiaj mają ostatnią Carmen w Bord Gáis Theatre i takie tam inne sąsiedzkie wymianki. Obeszliśmy z kotem osiedle, więc miałam okazję zauważyć, że na naszym skwerku zamiast irlandzkiej flagi na wietrze łopocze flaga ukraińska:

Zostawiliśmy Ryszarda obok domu i poszliśmy dalej. Na plaży zaczepiła nas dawno już nie widziana Uśmiechnięta Kathleen, wymieniliśmy parę uprzejmości (faktycznie myślałam o niej ostatnio, czy jeszcze żyje, a ona taka kontenta, dzieci i wnuki się jej zjechały z połowy świata). Jak zwykle dostaliśmy boże błogosławieństwo, które zawsze przyjmuję nie wnikając o jakiego boga chodzi.

Na Głowie jeszcze jedno spotkanie, tym razem z nieznanym, bardzo przyjacielskim pieskiem o imieniu Poppy, szczeniakiem złotego labradora. Pogoda była w tym czasie dobra, można było usiąść na ławce i chwilę podumać, nadchodząca zmiana wcale się nie zapowiadała. W porcie zjedliśmy po chowderze, zrobiłam zdjęcia irenkom, i w drogę powrotną. 

Fredowi coś się po drodze kotłowało w głowie i się wykotłowało: mąż w domu zasiadł do laptopa i zakupił dwa bilety na Carmen w Dublinie. Anne była już w tym czasie w pracy, więc gdy przesłałam jej tę radosną wiadomość, sasiadka od razu zeszła na widownię i zrobiła nam zdjęcie widoku z naszych miejsc:

Reszta popołudnia to pospieszne kompletowanie outfitów, doszywanie guzików, pastowanie elegansich trzewików, prasowanie i gotowanie makaronu na niedbały obiad. W międzyczasie pogoda robiła się coraz gorsza. Dzisiaj jest rocznica śmierci Michała, oświadczył mi Kochany, gdy samochodem mknęliśmy przez naszą prowincję. Tak więc wylądowaliśmy w stolicy niedaleko głowy Luka Kelly'ego, a potem zaczęło strasznie wiać.

Do wiania dołączyło lanie, gratulowałam sobie w duchu, że nie wzięłam hipereleganckich butów ze skórkową podeszwą, tylko drugie w kolejności, poza tym już niedaleko teatru zwiało mi z głowy berecik (został uratowany). Spacer podbiegany to było ledwie z 600 metrów, ale totalny koszmar.

Carmen w koprodukcji opery irlandzkiej z operami ze Seattle i Philadelphii, Paula Murrihy w głównej roli, Don Jose Dinyara Vanii trochę boczkowaty (tak twierdzi Fred), ale ogólnie bardzo ładna adaptacja osadzona w faszystowskiej Hiszpanii.

Dopiero idąc do samochodu tą samą drogą, zauważyłam, że przekraczaliśmy mroczną rzekę Liffey mostem Becketta świecącym na niebiesko-żółto. Deszcz wrócił, gdy dobiegaliśmy do auta stojącego przy mostku na Sheriff St Upper. W domu jesteśmy po północy, grzejemy się, dopijamy herbaty, za oknem znowu hula wiatr.