Obudziłam się wcześnie, jak do pracy, zjadłam jajecznicę i ... wróciłam do łóżka. Fajnie było sobie chwilę poczytać, a potem zdrzemnąć się przy Kochanym. Badanie miałam umówione dopiero po trzeciej; czekając długo spałam, potem zaczęłam oglądać polską starotkę, Lokis. Rękopis profesora Wittembacha (1970), głównie żeby zobaczyć, czy Braunek naprawdę miała problem z rolami kostiumowymi. Coś w tym musi być, bo i tu nieciekawa.
Na badaniu byłam kwadrans przed czasem, trafiłam na Chinkę. Bardzo skrupulatna, zrobiła ze sto zdjęć moich podrobów, wyniki będą za kilka dni. Nie dowiedziałam się, czy coś ciekawego się pojawiło, bo inaczej niż w Polsce pani Chinka była tylko sprawnym technikiem pilnującym swojego poletka, pary z gęby nie puściła. Od razu pojechaliśmy z Kochanym do Costy, żeby posiedzieć na piętrze w wygodnych fotelach (ciastka przywieźliśmy ze sobą, do kawy wciągnęłam dwa danishe z Lidla).
Podczas treningu Broniowego przy płocie granicznym z sąsiadem takie coś:
