2493. Ksiunszki za dwa grosze, zdrowie oraz front.

Ksiunszki z Wicka (zaszłam po drodze z kawy w Czornej jak już odprawiłam młodzież uczącą się):

Radosna wiadomość Kochanego: nic interesującego nie pojawiło się na jego CT skanie. Same nudy. Od rana w tle widać było dumnie maszerujących ohasłowanych pracowników budżetówki, oflagowanych członków związków zawodowych, po drodze szkoły zamknięte, szpitale ograniczały przyjęcia. Tym bardziej mąż miał prawo czuć się zaniepokojony, że jego wizyty nie przeniesiono na lżejszy czas. Ale spoko, Kochany z wąskiej grupy przypadków niezwykle frapujących przeszedł do szerokiego i głębokiego dołowiska standardowych nudziarzy do odhaczenia. Niech tak będzie.

Z frontu: jeszcze dwa dni, w następnym tygodniu będzie odsiecz, trzeba wytrzymać. Jest lżej niż sądziłam, niech i to tak zostanie. 

Kochany kupił mamie trzeci prezent, letnią koszulkę bez rękawów w Burberry Barbour kratkę.

Dostajemy z boku niewielkim sztormem rozrabiającym na zachodzie. Chmury przemieszczają się dynamicznie, są porywy, deszczu brak. W takich warunkach atmosferycznych odbyliśmy kocie harce (być może to przez ten wiatr dziewczyny są bardzo niespokojne).

2442. Ciepło.

Jasno. Rano wizyta we wsiowej przychodni i pobranie krwi; miało to swoje plusy, spałam do siódmej, pracę zaczęłam później. Za wampira robiła ta sama mało irlandzka Irlandka co ostatnio (zero small talku). Pomimo tego, że najpierw wkłuła się w prawe ramię bez sukcesu, nie mogę narzekać — spotkanie poszło sprawnie, żadnego omdlenia lub innych nieprzyjemności. 

W pracy nowy kontrakt na rok oraz wizyta Benedykta. Po drodze z kawiarni zaszłam do Wincenta, wyszłam z takimi rzeczami za grosze: 

Pierwszej autorki nie znam, wzięłam na czuja. Jak zwykle, nie wiem kiedy to ruszę, przecież w międzyczasie czekają smuty jesienne (Mann, i Joyce, i Proust, że Fosse to wiadomo).

Jesienne słońce odpaliło mi ustawienia fabryczne, chodzę, robię kółka, dwa razy do polskiego sklepu (zapomniałam, że otwierają dopiero o dziesiątej), do kawiarni (Pe), do kawiarni (Czarna z Benkiem; Benek był w zeszłym tygodniu w Polsce, bardzo sobie chwalił, był zaskoczony czystością, brakiem żebraków), na pocztę (licencja telewizyjna na rok opłacona), poszłabym jeszcze przez miasto na górkę, spojrzeć z wysoka na świat, ale czasu mi zabrakło, miałam do zeskanowania kopę czwartkowych papierów.

Kochany wykorzystał ładną pogodę do prac w obejściu, wysprzątał ogródek. Obiad wege, w międzyczasie mama zadzwoniła z nowiną, że pies się do nich przykleił, jutro będą sprawdzać czy jest zaczipowany. Spacer z koteczkami w popołudniowym cieple, w zapachu koszonej trawy; Fred pokazał mi, że ktoś skubał jabłka chorego Elstara. Pod jabłonką zostawiliśmy anonimowi trzy marchewki, z uprzejmości, a jeszcze bardziej w celu oszacowania uzębienia tajemniczego obgryzka na gościnnych występach.

2417. głowa ...

... jak z waty
słabość, która mnie wczoraj dopadła to chyba zapalenie zatok
ale jakieś takie podprogowe, po trochu, żeby się szybko nie zorientować
kręcę się wokół własnej osi, nie wiem co z czym
poranna kawa w Czarnej trochę pomaga
a bardziej jeszcze wkurw na firmę dłubiącą przy domu
widać to wszystko prawda z tą adrenaliną

w Polsce rakieta spadła niedaleko Dragan

w porze lunchu wyszłam do Moorlanda na zupę z pora
(prognozy kompletnie mnie dezorganizują, miało padać, tymczasem przegrzewam się w trampkach)

w drodze powrotnej w charity shopie kupiłam dwie książki
The Green Road Enright oraz wymiętoszone wydanie sztuki Keane’a The Field
tylko dlatego, że były w niej odręczne notatki osoby o nazwisku Robert Molloy
(sztukę przerabiają irlandzkie nastolatki w ramach Junior Cycle English)

no i jest nowa kuchenka, włala
teraz jeszcze trzeba się poużerać z Bord Gáis

na spacerze kocim Kochany zadzwonił do Usz w celach życzeniowych, też się udzielałam

umarła dzisiaj Cembrzyńska,
kiwam głową, gdy Fred mówi, że jednak takim największym zamknięciem będą śmierci Olbrychskiego i Gajosa
będą