Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Usz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Usz. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 30 lipca 2026

2417. głowa ...

... jak z waty
słabość, która mnie wczoraj dopadła to chyba zapalenie zatok
ale jakieś takie podprogowe, po trochu, żeby się szybko nie zorientować
kręcę się wokół własnej osi, nie wiem co z czym
poranna kawa w Czarnej trochę pomaga
a bardziej jeszcze wkurw na firmę dłubiącą przy domu
widać to wszystko prawda z tą adrenaliną

w Polsce rakieta spadła niedaleko Dragan

w porze lunchu wyszłam do Moorlanda na zupę z pora
(prognozy kompletnie mnie dezorganizują, miało padać, tymczasem przegrzewam się w trampkach)

w drodze powrotnej w charity shopie kupiłam dwie książki
The Green Road Enright oraz wymiętoszone wydanie sztuki Keane’a The Field
tylko dlatego, że były w niej odręczne notatki osoby o nazwisku Robert Molloy
(sztukę przerabiają irlandzkie nastolatki w ramach Junior Cycle English)

no i jest nowa kuchenka, włala
teraz jeszcze trzeba się poużerać z Bord Gáis

na spacerze kocim Kochany zadzwonił do Usz w celach życzeniowych, też się udzielałam

umarła dzisiaj Cembrzyńska,
kiwam głową, gdy Fred mówi, że jednak takim największym zamknięciem będą śmierci Olbrychskiego i Gajosa
będą

środa, 13 maja 2026

2339. Dobrze.

Szef kuchni dzisiaj poleca: fasolkę po bretońsku à la Fred (najstarsi Indianie nie pamiętają takiej ilości kiełbasy w tym daniu), na deser zaś dwie tartaletki z owocami à la kupione we wsiowym sklepie. Bardzo wszystko pyszne, nie mogłabym przejść na dietę (mieciu archiwalny gotujący w tle). Dzień od początku deszczowy, więc już teraz kusi mnie prysznic, łoże, sterta książek.
___
edit 20:55 zieeeeew. Jednak po obiedzie wyszliśmy z koteczkami na dwór, ale tylko na chwilę, bo zaczął padać deszcz. Potem odbyły się dwie rozmowy telefoniczne: Kochany rozmawiał długo z siostrą w Kuchniosalonie, ja nadawałam równie długo do mamy z sypialni, spod szlafrokowego kaptura. Zieeew. Miałam czytać, ale się okaże. 

czwartek, 26 marca 2026

2291. Dzień tygodnia.

Pracuję (drażni mnie cudze niepozbieranie; rozmawiam przez chwilę z szefową, krótko referuję co mi leży na wątrobie). Po pracy od razu wracam do domu. Dzień był cieplejszy, ale zupełnie zachmurzony. Kochany bardzo długo rozmawiał z siostrą, potem zabrał się za robienie gulaszu. Kończę słuchanie audiobooka Pokrzywa i kość T. Kingfischer (Sine Qua Non, 2023) — słuchanka doskonale spełniła zadanie odrywania mnie od rzeczywistości. W Kuchniosalonie zawiesina po smażonej cebuli jest tak dojmująca, że o dziesiątej wieczorem trzeba wietrzyć pomieszczenie wszystkimi możliwymi lufcikami (zabezpieczając przy tym lufciki przed zakusami kociczek, co jest zadaniem dość trudnym). 

środa, 21 stycznia 2026

2227. Ponurość deszczowa, kamień, publicystyka, biurwokracja.

Środa w pracy ciągnęła się niemiłosiernie, szczególnie, że wiedziałam o zebraniu rady o piątej, na którym to spotkaniu miałam być osobą własną, aby się zaprezentować. Byłam, zaprezentowałam, zaniżyłam dramatycznie średnią wieku zgromadzenia. Wyszłam po dwudziestu minutach w ulewę, na szczęście Kochany już stał, migał Babcinymi światłami. Pogodowo bardzo kiepsko, szaro, mokro (miałam szczęście po południu, gdy wspinałam się na górkę akurat nie lało, ale to był tylko jasny epizod przed pompą).

W domu tymczasem myszy osiągnęły kolejny kamień milowy — w czasie nieobecności Freda któraś panienka otworzyła z łapy drzwi wiodące na korytarz i do sypialni. Kochany na szczęście wrócił z drogi po kilku minutach, bo czegoś zapomniał, ale fakty są faktami: zastał myszy w oknie, z oczami wybałuszonymi na ptafffki. Ach. Przed podaniem rewelacyjnego obiadu, Kochany zadzwonił do siory z okazji imieninowej, więc oczywiście krótko omówiliśmy wydarzenie, gdyż Usz sama matką kotów będąc, rozumie te troski jakże dojmujące (biała pantera i nowa siostra znaleźli się w kamerce).

Przy obiedzie zaczęliśmy się zastanawiać, co by tutaj zaprenumerować. Mąż na dobre rozstaje się z prenumeratą Onetu, bo dla publicystyki na tym portalu nie ma już żadnej nadziei, SEO ubiło dziennikarstwo, ciało uległo rozkładowi i z martwych nie powstanie. Kochany subskrybuje GW, ale chce coś jeszcze, padło hasło Tygodnik Powszechny. Przeglądamy opcje.

Poza tym przysłali nam formularz. Wypełniamy formularz na cito. Mamy dość, więc tym razem nie odpuścimy tak łatwo. Przez tę zgniłą biurwokrację późno przypomniało mi się, że miałam zadzwonić do mamy. Mama jeszcze nie spała; rozmowa trwała krótko, ale mnie ucieszyła. 

poniedziałek, 19 stycznia 2026

2225. Blue Monday?

Odrobinę pasuje. Pogoda angielska, siąpi, na wybrzeżu wieje. Spotkaliśmy się z Kochanym po południu zjednoczeni wspólnym celem zakupów w polskim sklepie. Obkupienie wyjechaliśmy do wsi zatrzymując się po drodze tylko raz, u lokalnego rzeźnika. Bo dzisiaj steki na obiad podano (w tle In-A-Gadda-Da-Vida Iron Butterfly). Po posiłku zadzwoniłam do mamy, żeby przyswoić wiadomości niepokojące: Frania też jest niestety pozytywna :( wyniki krwi Bronka będą pod koniec tygodnia. Rzeczywistość nie nastraja do niczego ponad leniuchowanie z popijaniem herbaty. Ogaciłam się zimową kurtką i wyszłam do Anne na pięć minut, gdy tylko sąsiadka wróciła z pracy, chciałam mieć z głowy oddanie przedmiotu, który Fred zakupił dla niej na własnej karcie zniżkowej ... na zewnątrz ciemno, mokro, nasz domek taki malutki, ale przytulny, jaśniejący zaparowanymi oknami. 
___
edit 21:30 no i proszę, Youth Ditlevsen skończona (Penguin Classics, 2019). W tym czasie w Kuchniosalonie mąż długo rozmawiał z siostrą o sprawach domowych, zdrowiu, braku zdrowia i innych szaleństwach. Szwagierka dochodzi do siebie, zaś biała pantera coraz szersza, ładnie obchodzi się z nową siostrą.

niedziela, 2 listopada 2025

2147. Maciej.

Kochany wyjechał do pracy, zostałam z kocóreczkami, które zaraz zwinęły się do spanka. Dzień ponownie słoneczny, ale ostry wiatr na wybrzeżu zniechęcał do spacerów brzegiem morza.

Jeszcze wczoraj wieczorem zabrałam się za biografię Halika, przetykałam ją dzisiaj głaskaniem kotów i genealogią, aż do pierwszej rozmowy z Kochanym. Mąż zadzwonił jeszcze raz, z informacją, którą za chwilę potwierdziłam u mamy: umarł Maciejek. Wczoraj, po wizycie gości, tatko nie mógł go nigdzie znaleźć. Rano przyniosła go Stefa, kot zawędrował do sąsiadki i już nie miał siły wrócić, zmarł po kilku godzinach, na tym samym pasiastym kocyku, na którym szesnaście lat temu, w święto cmentarne, odpoczywał po przygodach:

1/10/2009. Wtedy go znaleźliśmy, małego zucha wypłosza. Na zdjęciu jest z Muszką II, jedną z Koszykarek. Tata zdołowany, mama przybita i do tego chora, coś się do niej przyczepiło w sobotę i trzyma. Przesłałam jej kilka zdjęć kota z różnych etapów jego kociego życia. Smutno, ciężko, dobre miał Macieisko życie, użalam się więc nad sobą i upływającym czasem. To jeszcze jedno zdjęcie: Macieisko w wieku młodzieńczym, kilka miesięcy po cmentarnej adopcji (maj 2010), gdy już kiełkowało jego mądre wejrzenie tak lubiane przez Kochanego:


***

Musiałam coś ze sobą zrobić. Weszłam na TG 4 i obejrzałam Doineann (2022), najpierw raczej słuchając, bo obrócona tyłem obierałam marchewki. Lubię słuchać, gdy ludzie mówią po irlandzku. Oczywiście, niczego nie rozumiałam, ale klimat jak najbardziej mi odpowiadał. Mroczność. 

Kochany po powrocie, jeszcze przed obiadem, zaczął rozmawiać z USz; różne sprawy rodzinne były poruszane, więc dyskusja przeciągnęła się poza posiłek. W końcu jednak zebraliśmy się do kupy i wyjechaliśmy do Ka&Jot. Znowu, trochę o korbach rodzinnych, pizza na wcisk i piąty odcinek 1670. Wróciliśmy o rozsądnej porze. Rozpadało się. Odkładam na jutro kontynuację rozważań o mijającym czasie. 

piątek, 12 września 2025

2096. Wczoraj i dzisiaj.

Czwartek zakończył się dwoma znaczącymi historiami. Po pierwsze, świekra zadzwoniła do Kochanego (temat podziału majątku nie został odpuszczon, brniemy). Po drugie, od kilku dni patrzyłam jeno na książkę Kazantzakisa, aż w końcu posłuchałam Mózgu i otworzyłam na czytniku If Only Hjorth (mam ją także w papierze, może będę stosowała dywersyfikację, jeśli tylko książka wywietrzała z kocich siuśków). Ale to wczoraj późnym wieczorem, zaś w piątek:

W pracy ciche pożegnanie. Był nawet uścisk z Szefem (który nie lubi uścisków) oraz lunch na cztery osoby w Simonie (zapamiętuję miejsce, mają dobry makaron). 

Po posiłku szybko przemieściliśmy się na powrót do biura, Szef odjechał na motórze, ja poczekałam na Kochanego i przed trzecią ruszyliśmy z mężem na kaffkę do Czarnej. Po powrocie do domu, od razu spacer z Kocóreczkami, żeby wykorzystać okienko pogodowe (chwilę wcześniej padał deszcz; słonecznie, ale zimno). Rozmowa z Usz (w temacie świekry i sprawy wiadomej, oraz njusy kocie — biała pantera szwagrostwa będzie miała nowe rodzeństwo z adopcji). W głośnikach debiutancki album Świetlików, Ogród koncentracyjny (1995). Trochę obiboctwa z mojej strony, turlania się po łóżku; gdy wróciłam do Kuchniosalonu, właśnie trwała rozmowa Freda z Perlistym (wspominki, wymianki zdrowotne, kwestie kocie, i in.). Byczenie się weekendowa pora zacząć (w tle Maanamu album O!).

środa, 30 lipca 2025

2052. Dwa ...

... prezenty od Freda: szary, mięsisty szal Smedleya, oraz podkoszulek Majestic Filatures — takie rzeczy zastałam po wejściu do domu, zakupione przez Kochanego dla moi. Ściągnęłam spodnie i natychmiast wskoczyłam do łóżka, bo mózg właśnie zaczynał reset i odejmowało mi władzę nad kończynami. Gdy przed szóstą wydobyłam się z czeluści sypialnianych, mąż kończył gotować obiad (mielonka mózgu nie wiem czym jest podyktowana, najpewniej niedosypianiem; między pracą a powrotem do domu poświęciliśmy jeszcze kilka chwil na obejrzenie, jakie dostępne lodówki wychodzą naprzeciw naszym nietypowym marzeniom lodówkowym — wczoraj na dobre padła zamrażarka). 

Wieczorem, zanim Kochany wyjechał do miasta, długa rozmowa z Usz z okazji jej urodzin. Skupienie było na kotach, bo szwagierka też jest kotamamą, oraz na problemach rodzinnych.

Rozpadało się, nici z kociospacerów. Kochany pojechał już do Pieseła. Właśnie skończyłam oglądać zamknięcie deserowego czerwca :D Przed chwilą nad wieś dotarło oberwanie chmury, które Fred mijał w drodze na północ; kałuże deszczówki lśnią pożyczonym światłem.

niedziela, 6 lipca 2025

2028. Szesnasty dzień lata.

Tak sobie obserwujemy te nasze szkraby i komentujemy różnice. Bronia urodowo pospolitsza, ale spokojna, sama ładnie się reguluje (kiedy się przestraszy, reakcja trwa chwilę, potem jest acha i wszystko wraca do normy). Kiedy większa siostra za bardzo jej dokucza, Bronia w końcu zakłada jej dźwignię i po walce. Mania z kolei przepiękna, ale i kot specjalnej troski. Rano przybiega i miauczy, że nas nie było. Po obiedzie chce się bawić i bawić i bawić, długo po tym, gdy siostra już umyta kładzie się do drzemki. Często ma taką potrzebę dogłaskania i sama mocno się tego domaga. Wszystko ją rozprasza (kiedy czyścimy kuwetę, choćby nie wiadomo co ważnego robiła, choćby jadła najlepsze śniadanko, musi przybiec i gapić się na szeleszczący groszek). Sikanie po kątach to na 95% jej sprawka. Ale kochamy ją, bo koty łatwiej jest kochać niż ludzi. 

— Bronia to będzie taka bardziej intelektualistka, a Mania to taka yyyy bardziej ... próbuję zdefiniować.
— No, taka bardziej, uśmiecha się Fred.



Przed południem Kochany rozmawiał z siostrą. Opowiedział Usz o naszych przemyśleniach kocich, ale także dowiedział się sporo nowych rzeczy. Usz pracuje teraz cały czas zdalnie, chyba dobrze dla niej, czasami zmiany wymuszone są najlepszymi zmianami. Skończyłam czytać Zegar piaskowy Kapuścińskiego (Znak, 2024), lektura ciągnęła się bez powodu, bo to cieniutka rzecz. Zadzwoniłam do mamy; w ogrodzie wszystko schnie na popiół; wczoraj rodzice pomogli jeżowi w sytuacji stresowej, iglak szukał picia, dostał też jedzenie (kocią karmę).

Przed obiadem zauważyłam następną mokrą plamę. Skojarzyłam ją z faktem naszego przebywania zbyt długiego poza Kuchniosalonem. Malutka zawodziła wówczas jak nieszczęście. Kotato, kotato, kotato, pochłania mje ciemnośćććć ... Gdy coś tam mieszałam w garach, Mania wpakowała się Fredowi na kolana i tak zasnęła jak niemowlak. Wygląda to jak lęk separacyjny. Yhhhh, będzie tych plam jeszcze wiele, sprawa sierpniowego wyjazdu do El Paso sama się więc anulowała (nie możemy wziąć kotów do cudzego domu, bo przecież dostaniemy jobla).

Pojechaliśmy na kawę do Drołdy, potem do El Paso, żeby zawieźć Ka prezent urodzinowy. Rodzinki nie było w domu, nie zapowiadaliśmy się, więc nic dziwnego; Kochany wrzucił gift do skrzynki pocztowej. Wieczór już z kitkami; postanowiłam więcej pracować na laptopie w Kuchniosalonie, żeby siuśka nie czuła takiej otchłani egzystencjalnej (oczywiście, odkryłam następne miejsce do sikania oraz raz złapałam Manię na gorącym uczynku, od razu przeniosłam ją do kuwety).

Niedzielę kończy u nas Zezowate szczęście (1960) Munka.

sobota, 14 czerwca 2025

2006. Postępy.

Poranek był jedną wielką niewiadomą, a za tapczanem zrzucony Fosse — to Mania wieczorem gnieździła się na najniższej półce z książkami; dobry gust. Zastanawianie się jak będzie ze śniadaniem nie trwało długo: gdy tylko Kochany wyszedł do pracy, nałożyłam mleczakom do osobnych miseczek, Bronek zgłosił się pierwszy, Mani musiałam trochę pomóc, ale gdy postawiłam ją przy szamie, nie było Maniowego wahania; koteczka wylizała wszystko do czysta oraz zjadła chrupki braciszka (wczolaj mi podjadłęś). Były próby zabawy, Mania dalej syczała i prychała, chodziła nastroszona z ogonkiem zwiniętym w kameleona, jednak cały czas była zainteresowana. Po zabawie drzemka, Bronek na widoku, Mania zmienia schowanka, ale powoli penetruje cały Kuchniosalon. Obserwowanie tych małych gnojków to czysta przyjemność.

Kochany wszedł do domu rozmawiając z Usz. Kotów okazanie było oczywiście. Zadzwoniłam do rodziców (oglądali jak maluchy się tłuką po dobrym obiedzie). Późnym wieczorem jeszcze rozmowa ze świekrą, również o kotach.

Do wieczora Mania zrobiła ogromne postępy. Po czwartym posiłku (Fred przyniósł fancy food marki Royal Canin dla mleczaków do 4 mies.) najpierw rozbrykała się z Bronkiem, a potem długo siedziała mi na kolanach. Myślę, że musiała stracić mamę kilka dni temu, nadal szuka wsparcia, chce ciumkać różne rzeczy. Bronek zaś jest synkiem mamusi; sam przyszedł się prosić o wzięcie na kolana, a gdy weszłam na chwilę do Kuchniosalonu przed snem, maluch właśnie zapadał w sen na moim fotelu.

Coś nie o kotach? Lało cały dzień. Trawnik nie jest skoszony i nagle proszę: wpadł do nas szczygieł na nasiona mleczu. 

Patrzenie na koty zmienia perspektywę. Szwagierka rzekła, że od czasu kocieżyństwa inaczej zaczęła postrzegać różne wiszące rzeczy powiewające na wietrze. Wiem, co miała na myśli. A jest się czym martwić w skali makro. Izrael-Iran; zamachy wcale nie muzułmańskie na polityków w tzw. demokratycznych Stanach Zjednoczonych; napierdalanki rasistów w Ballymenie.

sobota, 15 lutego 2025

1887. Dzień składania z chaosu.

Trzeba było to kiedyś zrobić, szafa lintrup czekała na nas w trzech pudłach już jakiś czas. To był ten dzień, Pat i Mat ponownie uderzyli :D Nie wzięliśmy się za skręcanie mebla zbyt wcześnie, żeby nie doznać szoku. Zajęło nam to wszystko od południa do godziny 21:34. W międzyczasie dwa razy wychodziłam do Junony (raz na dłużej, żeby porządnie wyczyścić kuwetę), rozmawialiśmy też z mamą (żeby jej pokazać rozmiary bajzlu), Perlistym i Usz, poza tym wystąpiły tzw. niespodziewane okoliczności. 

Obojgu nam wydawało się, że szafa zmieści się tam, gdzie planowaliśmy, ale przy składaniu jej rozmiar okazał się zbyt dominujący. Efekt: totalne przedefiniowanie przestrzeni mieszkalnej. Uwaga: tam gdzie stała szafa z książkami, jest teraz nowa witrynka, szafa z książkami jest w miejsce półki na papiery, półka na papiery opiera się o biurko Freda, ponieważ stoi w miejscu, gdzie kiedyś był stół, którego tam nie ma, bo jest tam, gdzie sofa, a sofa tam gdzie nie stało nic, gdyż teraz sofa stoi przed kominkiem, ale nie tak przed kominkiem, tylko inaczej, tyłem do kominka (zasłania go, bo i tak go nie używamy). W ten sposób zostało ocalone miejsce kawowe, ale za to zamiast siedzieć naprzeciwko siebie, gdy pracujemy na laptopach, siedziby w jednym kątku nieomal ramię w ramię, jak squad do walki z dezinformacją. Dodam jeszcze, że przyszedł dzień, gdy przydały się wypociny Bogumiły Konstancji Załęskiej, cieniutki tomik jej krotochwilnej grafomanii był właśnie tym, co umożliwiło Kochanemu swobodnie przykręcić drzwi na zawiasach.

Nasi rozmówcy zaś wieści mieli różne. W domu rodzinnym Gosia przeżywa drugą młodość. Perlisty został poinformowany, że bilety kupione, hotel kupiony i teraz tylko trzeba kręcić młynka do marca. Usz dopiero teraz poinformowała nas, że umarł jej młodszy kot. Widzieliśmy go jeszcze w sierpniu, niestety nowotwór był podstępny i błyskawiczny. Usz bardzo źle to wszystko zniosła, niejako w konsekwencji rzuciła pracę i szuka teraz czegoś nowego. Bardzo przykra sytuacja po całości, no i małego, mięciutkiego jak jedwab, bardzo szkoda.

Padam na twarz. Kochany w ramach relaksu po raz drugi rozmawia z Perlistym. Pora pod prysznic.

środa, 23 października 2024

1772. Powolne ożywienie.

Śniłam, że zatrzymałam samochód, żeby uratować przed rozjechaniem zwierzę, którym okazała się mikroskopijna papuga nimfa. Mieszkaliśmy z Kochanym w bloku ze szklanymi ścianami, salon wyglądał jak wielki balkon. Jakieś interpretacje?

Wstałam późno, małżonek był już na nogach, rozpoczęłam dzień zieloną herbatą i piosenką o kotach jedzonych w Springfield. Nadal jestem osłabiona, najchętniej wróciłabym do łóżka. Kawa; spa stóp. Trochę nam schodzi, nie myślę za dużo, coś tam rozmawiamy, aż nagle przed drugą Kochany proponuje nalot bez ostrzeżenia na Aś. Nalecieliśmy :D Jechaliśmy przez góry usiane białymi kropkami owiec, brązowe od zeschniętych paproci, zielone zgniłą zielenią starej trawy. I widzieliśmy osły (Kochany zawrócił na wąskiej drodze, żebym mogła im zrobić zdjęcie).

Aś chwilowo nieobecna. Zrobiliśmy niewielkie kółko po wsi, żeby się przekonać, że nasze ulubione miejsce jest zamknięte; obiad zjedliśmy w tradycyjnym irlandzkim pubie, Carlingford Arms (u Freda roast, u mnie dewolaj, do tego champ i duszone warzywa).

Środek tygodnia, w knajpie ruch środkowotygodniowy, że aż ciepło się robi na sercu: w głośnikach stare przeboje, na ekranie serial w telewizji państwowej, przy barze jeden lokales, a kuchnia działa (nawet mieli świeże ostrygi). Po lunchu spiknęliśmy się z Aś. Dobrze u niej, nowiny głównie pozytywne, nadal jest Pewna Osoba, rodzina zadowolona, są koty, więc było okazanie zdjęć, że długowłose. Z sentymentem myślę o czasie, gdy widywaliśmy się częściej, ale życie jest dobre, więc nie ma co szukać dziury.

Powrót przez góry i doliny już przy zachodzącym słońcu.
Góry w chmurach, doliny w wodzie.

Wieczorem rozmowa z Usz. Poza tym Kochany odpakował Ferdydurke (1986), skończyliśmy oglądanie po dziesiątej. Dzisiejsza wyprawa dobrze mi zrobiła, przynajmniej nie słaniałam się po meblach i nakaszlałam trochę poza domem. Jutro znowu trzeba się spiąć.

wtorek, 1 października 2024

1750. Znowu październik.

Poranne rytuały (blogówka/prasówka, zielona herbata). Kochany ma dwa dni wolnego, więc razem mogliśmy słuchać jak kolejne prania mielą się w bębnie. Wtorek zrobił się niespodziewanie słoneczny; rozmawiałam chwilę z Anną, która wyraźnie chciała odnowić sąsiedzkie kontakty, wyszła do ogródka, kiedy tylko zauważyła, że kręcę się bez celu czekając na Freda. Bo w południe poszliśmy z Kochanym na krótki spacer do morza i z powrotem, takie tam tuptanie z opowiadaniem sobie myśli. 

Usz wysłała kilka zdjęć, które zrobiła nam w czasie pobytu tutaj, przy okazji zagadnęłam ją o medytację (nie jestem przekonana do tej, którą ona robi, ale poczytam i może wezmę coś z tego dla siebie). 

Kochany wyjechał na zakupy spożywcze (zdrzemnęłam się) i wrócił przed szóstą. Z płytą Odpoczno zaczęliśmy robić obiad (ryba, ryż, pomidory w śmietanie). 

Była też rozmowa z Ka, przyjaciel zadzwonił, żeby mi opowiedzieć, czego się dowiedział w sprawie mojej ewentualnej pracy, poza tym zaprosił nas na piątek. 

Wieczorem obejrzeliśmy Niezwykłą podróż Baltazara Kobera (1988) Hasa, film tylko częściowo spełnił oczekiwania; zbyt był hermetyczny, no i kim był Jarosław Musiał, że musiał zagrać małego ducha?

czwartek, 26 września 2024

1745. Som.

Zaczęłam dzień od oglądania filmików relacjonujących niszczycielskie działania huraganu Helen na Cozumelu. Chociaż w zasadzie nie. Zaczęłam ten czwartek przed zaśnięciem rozmawiając z mężem o adaptacjach trylogii Sienkiewicza i rozkminianiu dlaczego kobiety były w nich tak słabo zagrane (poza Baśką, oczywiście).

Leje. Wstaję, leje, ląduję w pracy, leje, coś tam robimy w grupie, leje, kończę pracę leje, więc czekam na Kochanego w Jamie. Myk myk, szybko do samochodu i na lotnisko. W drodze rezerwuję stolik w Scholars. Na lotnisku bliski parking zajęty, musimy wskrobywać się Babcią na trzecie piętro. Jest jeszcze chwila czasu do przylotu szwagrostwa, więc włala (baśniowego rogala z polewą malinową znowu nie ma, hańba!):

Po godzinie trzeciej: machania, powitania, następnie bieżanie w kierunku trzeciego piętra oraz jazda na północ. Po dwóch krótkich przystankach (stacja benzynowa, Tesco), zameldowaliśmy się w restauracji à la carte. Bardzo ładne miejsce, za oknem deszcz i wiatr, a my siedzimy w środku i jest potencjał. Zamawiam chicken liver parfait na przystawkę i rybę dnia na główne. Na talerzach dzieła sztuki, przystawka świetna, ryba dnia pewnie również, niestety po kilku kęsach coś zaczęło mi się dziać, dostałam kołatania serca i poczułam, że powinnam przestać robić to, co właśnie robię. W końcu przeszło. Gdy dziabnęłam jeszcze kęs ryby, miałam ten sam efekt. Może to był tylko stres, ale postanowiłam zostawić temat obiadu w spokoju (tym bardziej, że od razu przestałam być głodna). Szwagrowski sugeruje alergię krzyżową, nie wiem jednak co z czym. Niepokojące i wyczerpujące psychicznie. Może po prostu mam świra. Trudno.

Przyjechaliśmy do wsi w całkiem dobrych nastrojach, Fred skręcił jeszcze na chwilę do portu, żeby pokazać rodzinie jak wodą buja światem w ten sztormowy dzień. Coś wspaniałego, przynajmniej, gdy patrzy się na to z bezpiecznego, ciepłego miejsca na górce.

W domku zaś, po wstępnych zagnieżdżeniach, dostaliśmy prezent iście królewski. Poza dwiema kawami z palarni Harmonia, to:


Myśleliśmy, żeby taki kupić, cichutki i precyzyjny, ręczny młynek do kawy (tutaj jeszcze ze składaną rączką). No to mamy. Były herbaty i rozmowy Polaków w akompaniamencie ciasteczek rozmarynowych. Dla gości dzień męczący (jak każda podróż), a że jeszcze mamy inną godzinę, skończyliśmy nasiadówkę o dziesiątej. Jest miło, dom wypełnił się do ostatniego kąta.

środa, 25 września 2024

1744. Przygotowani?

Na środę mieliśmy plan działania energiczny: trzeba posprzątać to, czego się do tej pory nie posprzątało. Założenie wstępne jest takie, że goście będą raczej chcieli coś zobaczyć, więc Fred miał kupić produkty śniadaniowo-kolacyjne, podczas gdy ja zamierzałam udawać, że umiem sprzątać. Łazienka, odkurzanie, blaty kuchenne. Ale zanim to wszystko nastąpiło, rozmawiałam z tatą (i nagrałam go dzięki aplikacji w laptopie, technologia z nami). Skupiliśmy się na latach 50-tych, muszę tego posłuchać jeszcze raz, żeby wiedzieć jakie pytania zadać następnym razem. Z nowości pozaprojektowych, tatko przekazał mi smutną wiadomość: mąż naszej polskiej sąsiadki umarł po dłuższym jakimś niedomaganiu. Szkoda Stefy, dobry z niej człowiek, teraz będzie jej jeszcze ciężej, jej mąż też dobry człowiek, wiele zwierząt go lubiło, a jak tatko złamał nogę, to też dużo mamie pomógł z transportem.

Sprzątanie szło mi tak sobie. Kochany wyjechał po zakupy i wtedy właśnie wydało mi się, że lodówka przestała działać. Na całe szczęście to były tylko moje zwidy. Ale coś się w kuchni przepaliło niewątpliwie, mam nadzieję, że nic istotnego. Mąż wrócił z zakupów z prezentem dla mnie, kolejnym kapelutkiem Seeberger, tym razem czarnym bucketem w czerwone i szare liście; będzie super na tę jesień. Poza tym, gdyby lodówka jednak padła, to będziemy jeść na mieście ... z tym facetem nie zginę :D

No to już po nas, powiedział dziadek Freda, francuski komunista, gdy ideowo wrócił po wojnie do (k)raju, i zobaczył jak jest pięknie. Takim wspomnieniem rodzinnym podzielił się ze mną Kochany, gdy on robił obiad, a ja się opierniczałam przy laptopie i rozmawialiśmy o moim projekcie wspominkowym.

Krótka rozmowa uaktualniająca z Usz była, że pada, że dwanaście stopni mamy i jutro będzie wiało, więc tego, żeby trzymali się poręczy. W głośnikach ostatnia płyta Rolling Stonesów.
___
edit 22:00 Obejrzeliśmy Samotność we dwoje (1968), z Horowianką, Voitem i Gogolewski. Szczególnie ten ostatni błyszczy.

czwartek, 5 września 2024

1724. Codzienność przybyła.

Już mi zapłacili, czyli trzeba było iść do pracy, buuu. Oboje z Kochanym zwlekaliśmy się z niechęcią. Od rana w głośnikach zespół Ascetic (2022).

Zajęcia w Jamie były spoko, bla bla bla i po krzyku, o drugiej byłam już po i doturlałam się do dworca (z przystankiem w Tesco, gdzie zauważyłam zamyśloną Aurę). Potem standardowo, czekając na Freda wsunęłam pół kefiru truskawkowego; obiad i odpoczywamy po trudach chodzenia do pracy jak zwykli ludzie; zadzwoniłam do mamy (w Polsce nadal upały); Kochany rozmawiał z siostrą o historiach rodzinnych (Usz uważa, że toksyków niesłusznie albo się unika, albo przemilcza, podczas gdy należałoby konfrontować ich z rzeczywistością spoza ich dysfunkcyjnej banieczki — wiem o czym mowa, ale to trudne). Po nogach chodzą mi jakieś reuomantyczne drżenia, czyli czas walnąć się sadełkiem do góry dla zdrowotności i leraksu.

piątek, 30 sierpnia 2024

1718. Jak w kalejdoskopie 1.

Pobudka dość wczesna; Szwagrowski nareszcie się nam objawił, narobił nam napitków i poszedł do pracy. O dziewiątej wyszliśmy do metra, bo za pół godziny byliśmy umówieni z Panem Od Espresso na przystanku przy Politechnice. Bardzo to wszystko było dobre … kawa w Filtrach na Starej Ochocie oraz Pan Marcin z panem Tomkiem w Andronach na Grochowie (ulica Wąwolnicka), kawa nitro na mleczku owsianym ... doprawdy, ni mom słów (byliśmy przygotowani na podróże komunikacją miejską, tymczasem PoE sprawił nam niespodziankę, obwożąc nas po stolicy samochodem).



W Andronach wynalazłam wśród sterty książek Anaïs Nin Deltę Wenus, pan Marcin mi ją opieczętował, a później, z okazji makaronu, PoE złożył na niej swój autograf. Bo byliśmy we trójkę także na obiedzie (chińczyk, nie pamiętam dokładnie gdzie); była jeszcze Mniszkówna czytana przez Kwiatkowską na Francuskiej i inne takie, przede wszystkim wymiana życiowych przemyśleń.
 
Pożegnaliśmy się z PoE mając na uwadze, że przed nami dzisiaj kolejne spotkanie — przejechaliśmy się tramwajem nr 9, potem metrem, po drodze z metra były jeszcze małe lody dla ochłody w tym samym miejscu, co wczoraj. Na chwilę wylądowaliśmy w ursynowskim bloku u Usz, na tyle tylko, aby wziąć prysznic. Kiedy o piątej zjechaliśmy na dół, Andrju już sandałował w naszym kierunku. Dojechaliśmy do jego części podWarszawy bez przeszkód. Uczestnicy spotkania (Andrjowa i druga para, SP z Uczycielką) już się gościli. 


Do późnych godzin nocnych siedzieliśmy w przydomowym ogródku, były napoje, były rzutki, temperatura przyjemnie się wygładziła.

czwartek, 29 sierpnia 2024

1717. W podróży.

Pobudka o 3:30 nie jest moim ulubionym sposobem wstawania. Ale cóż. Lecim.
___

edit 14:40 (czasu lokalnego) lot przebiegł bez większych wydarzeń (poza panem po mojej prawej, grubym i we śnie słaniającym się na swoje lewo); Europę spowijała lekka, szara mgła towarzysząca nam od Wyspy do Polski. Muszę przyznać, że moja głowa nie do końca wiedziała czego oczekiwać w związku z hasłem „będzie bardzo ciepło” i cieszę się, że wzięłam superletnią sukienkę. Z Modlina przejął nas Wu (w swojej uprzejmości przewiózł nas do siostry, po czym wrócił do swoich zajęć; pogoda po wyjściu z samochodu nadal zatyka ciepłem). Komitet powitalny był złożony z Usz oraz czarno-białego kota, którego prawie od razu wymiąchałam.



I oczywiście zaraz jest doświadczenie tego kosmosu, że w mieszkaniu nie ma telewizora, a szwagierka robi Kochanemu kawę z użyciem ręcznego młynka, gdyż ludzie żyją pięknie w różnych miejscach Europy ;)
___
edit 23:30 O jak miło leżeć w łóżku po prysznicu, za oknem szumi Ursynów, przed oknem plumka fontanna dla kotów. Bardzo miło spędziliśmy czas po obiedzie (fasolka po bretońsku z odpowiednią ilością chili, żeby wszyscy byli szczęśliwi), wyszliśmy na miasto, zjedliśmy lody w Stolicy Lodów i Pączków Café, rozmawiałam z mamą pokazując jej ścieżkę którą szliśmy do Anioła. 


Widzieliśmy dzisiaj zające dwa razy, pierwszego w Dublinie (siedział ze słuchami na sztorc pomiędzy samochodami na parkingu lotniskowym), drugiego tutaj (biegł chodnikiem wzdłuż ulicy Stryjeńskich). Po powrocie ze spaceru obejrzeliśmy z Usz dokument o Wodeckim, Lubię wracać tam gdzie byłem (2023), potem bardzo długo rozmawialiśmy o różnościach. 


Za otwartym oknem miejski rwetes.

poniedziałek, 5 sierpnia 2024

1693. 05082024.

Pomimo bank holiday Fred musiał dzisiaj jechać do pracy. Tymczasem ja zapadłam się w dziurę sierpniową (pisałam wczoraj, że szaro + ponuro? nic się nie zmieniło w temacie); na śniadanie zjadłam robaki, zrobiłam sobie kawę z aeropressu (zacne ziarno kupione w 3rd Place się już skończyło, ale mamy niezłe Galway Roast), oddałam się przez kilka chwil trzaskaniu francuskiego na duolingo (podobno szwagierka też trzaska), oraz skończyłam czytać Jak przestać się bać Ellen Hendriksen (Feeria, 2020) — ciekawe koncepcje, proste jak drut, więc tym trudniejsze do wykonania.

Po obiedzie zadzwoniłam do rodziców, żeby im powiedzieć, że bilet na pociąg już kupiony i będę wysiadała w nietypowym miejscu (przez messengera pokazano mi Zosię, bardzo rezolutna, spokojna koteczka, mama na to, że możemy ją sobie wziąć). Oglądałam trochę olimpijskiej lekkoatletyki (przede wszystkim finał biegu kobiet na 5 km i 800 m). Wieczorem zasiedliśmy z Kochanym do filmu o Białoszewskim, ale daliśmy sobie spokój po drugiej reklamie wyskakującej w ciągu pierwszych pięciu minut seansu. Może będzie jeszcze okazja.

(rozkład pracy na jutro nieznany, powinnam dłubać home office, tylko, że nie mam nad czym siedzieć, emilka njet, trudno świetnie, będzie jutro, będzie pani zadowolona)

poniedziałek, 26 lutego 2024

1533. O chlebie i wodzie.

Przypomniałam sobie, że Anne wysłała mi jakiś czas temu link do informacji o Pasji wg św. Mateusza granej w okolicy i z samego rana kupiłam nam bilety na sobotę. Reszta wydarzeń mile powtarzalna. Np. Kochany zawiózł mnie w obie strony, a po pracy zrobił nam obiad. Była telefoniczna rozmowa z Usz, omówione zostały nasze aktualności i "będzie się działo" oraz szwagierki rewelacje o kociej kupie i możliwym przylocie rodzinnym. Od jakiegoś czasu dumałam nad kolejną wizytą u rodziców, do tego stopnia, że mi to zupełnie psuło nastrój. W końcu powiedziałam Kochanemu o moich planach, kupiłam bilety oraz spiknęłam się na wideoczasie z mamą, żeby wyłożyła dodatkowy talerz. Anyway, po wydatkach koniecznych postanawiam oszczędzać na porannej kawie. 

Zdrowotnie nie najgorzej, chociaż jestem zmęczona i nadal trochę kaszlę (szczególnie w pracy o poranku, gdy budynek dogrzewa się po weekendowej przerwie).