674. Księżyc garbaty.

Jeszcze zanim zjedliśmy śniadanie i wypiliśmy smoothie, odsłuchałam webinar na temat używania EBSCO (dla odświeżenia wiedzy). Słonecznie jest i zimno do kości, więc mamy kotka w oknie zamiast gdzie indziej. Do śniadania Fred włączył płytę Niewierne Samych Suk (2013). Dobra.

Aś wróciła z Polski i się pyta, czy mamy plany na długi weekend, bo chętnie się dołączy. Czyli będziemy mieli plany, i bardzo dobrze. A na razie zielony płaszcz miał wychodne, pojechaliśmy do Drołdy kupić drugi karmnik dla ptaków (już wisi w ogrodzie, na lince do suszenia prania). Przy okazji byliśmy na kawie w miejscu, gdzie kiedyś pracowałam, a potem kupiłam sobie w TK Maxxie spódniczkę z brązowego sztruksu, Great Plains. Spódniczka jest prosta, niemodna, ma duże kieszenie, tak jak lubię.

Wieczorem Beksińscy. Album wideofoniczny (2017), inna wersja Ostatniej rodziny, też ciekawa, równie przygnębiająca. Od postaci Zofii wieje cichą grozą.

201. Czytanie, pisanie, gadanie, miodownik.

Po śniadaniu wideokonferencja z rodzinką, babcia też pozdrawia i całuje telefon. Wiadomości różne, o zwierzakach takie, że Gosia po śmierci Wali nadal wyje, a Rózi zrobiła się przetoka na pyszczku, zęby trzeba rwać, ale do tego potrzebna narkoza. Kota ma z tym problem, więc najpierw ją czeka wizyta u kardiologa. Pogoda nierówna, rano przejaśnia się, w ciągu dnia kiszka z deszczem walącym o szyby, teraz znowu jasno, przynajmniej od strony morza. Cały dzień przez okno w sypialni słyszę wietrzne dzwonki u sąsiadów. Ponieważ w ciągu dnia zajmowała mnie lektura, okołoposiłkowe rozmowy naturalnie kręciły się wokół patologii domowych. Trzeba przyznać, że obaj panowie mieli urwane śmigła. Skończyłam czytać Beksińscy. Portret podwójny (Znak, 2014) ok. 20:40, z powodu psychopatologii książka sprawiła mi dużo frajdy, choć nie jestem szczególnym fanem żadnego z nich. Przy najbliższej okazji obejrzę film biograficzny, zerknę na dokumenty dostępne w sieci, jestem pewna, że temat jeszcze jakiś czas będzie mnie bawił. Tymczasem Fred, szanując moje intelektualne wyłączenie, zaczął przerabiać swój scenariusz na prozę. Tylko raz zajęcia przerwało nam życie na zewnątrz domu. Przed południem Fred wręczył Anne w prezencie litrowy słoik polskiego miodu (wczoraj, gdy wróciliśmy z zakupów, na drzwiach wisiała obróżka Ryśka, Anne znalazła ją w swoim ogrodzie, gdzie rudy pulpet podobno nie chadza, w każdym razie ukrywa to przed nami. Nie dlatego daliśmy jej miodku, po prostu chcieliśmy). Po południu dzwonek u drzwi — sąsiadka przyniosła nam jeszcze ciepły kanadyjski miodownik.

— Może tak następnym razem dać jej mąkę i upiecze nam chleb?