Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Anne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Anne. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 22 października 2026

2501. Dzień przed.

Jak nie chciało się wstać! Jak zimno. Kilka podmiejskich obrazków: John Sprzedawca Butów jak zwykle ucinający small talk na naszym przystanku; mała biała czapla (Egretta garzetta) ostrożnie mocząca w porannej rzece chude odnóża; w drodze powrotnej grubaskowaty Dżejmi z różową walizeczką i równie zaróżowioną ze złości twarzą, zarzekający się, że nigdy więcej nie pojedzie autobusem na wakacje w Irlandii.

Zaraz po powrocie z pracy zajrzałam do Anne, sprawdzić czy wszystko w porządku z Królikiem (sąsiadka nie widziała jej przez kamerę, martwiła się; koteczka spała przez cały dzień na piętrze).

Anne wpadła do mnie znacznie później, gdy akurat dziobałam razowe penne w sosie pomidorowym (makaron zostawiony u nas przez Hanę, sos bardzo dobry, firmę zapisuję: Mr Organic). Opowiedziałam jej co i jak, choć sąsiadka wie oczywiście, gdyż jest bardzo dobrze zorganizowaną osobą.

Czy ma sens chodzenie po ciemku naokoło domu i grzebanie na oślep w worku z ziemią, żeby zasadzić w minidoniczce po kolendrze szczepkę pilei? No nie wiem, ale pilea chyba zadowolona.

Spakowałam się jako tako bardzo późno, dosłuchując w tym czasie do końca Proces Kafki (nie miałam już czasu czytać w papierze, pomógł mi Janusz German). Jak znam życie, jutro coś dołożę w panice, na dzisiaj mam dość. 

Kochany doleciał wczoraj przed czasem, dzisiaj zaprezentował się w nowej fryzurze (fryzjer Wu). Są njusy. Jest kot. Będzie dobrze.

wtorek, 25 sierpnia 2026

2443. Update wtorkowy.

Przez noc jakiś obgryzek schrupał większość pozostawionych marchewek. Ząbki są niewielkie, podejrzewam szczury, okrągłych bobków brak. Szkoda, że nie mamy fotopułapki, która zaspokoiłaby moją ciekawość. Nie mam nic do szczurów, każdy chce żyć, fotopułapki nie kupię, przed nami inne, większe wydatki.

Wpadła Szefowa, podpisałam umowę do września'27. Prawdopodobnie tracę Teresę, oficjalnie z powodu braku podwyżki, choć wyczuwam tu inne sprawy rodzinne (koleżanka z tych, którymi można orać, bohaterka rodziny, czyli w tle obrazy Bacona; każdy jest do zastąpienia, tyle że roszady kadrowe są mało komfortowe psychiczne dla moi).

W czasie spaceru myszowego (coraz większa jesieniowość, na horyzoncie zbierają się chmury) oddzwoniła mama: pies nie ma czipa. Jeśli ktoś go szuka, powinien się bardziej postarać, w sieci zapytań brak. Duży pies, wygląda na Felicjana.

Zaczynamy z Kochanym kminić szczegóły jesiennego wyjazdu do Polski. Odbędzie się później niż zwykle i najprawdopodobniej zrobimy trochę mijanki. Za to jest duża szansa, że koty będą miały dobrą opiekunkę na czas nieobecności nas obojga (zaszłam do Anne po obiedzie, gdy na osiedle padał już drobny deszcz; sąsiadka dokładnie sprawdziła daty, wygląda to optymistycznie).

W głośnikach album Ballada na koniec świata Siekiery.

Umarła Dolly Parton, mówi Fred. Chyba jedyna lubiana przeze mnie piosenkarka country. Trzeba było łyknąć coś na pocieszenie: zaczęłam słuchać pierwszego opowiadania z tomu Miecz przeznaczenia.

sobota, 8 sierpnia 2026

2426. Kolory sierpnia.






susza

patrzę rano przez okno, a tam w ogródku ... karzeł
nie ma się co dziwić, mieszkamy w Irlandii 
czyli robotnicy wpadli rabotać w sobotę, miło (akurat jeden był karłem, zdarza się)
tylko że ... nie nacieszyłam się długo
panowie coś posprawdzali w ogródkach i zniknęli po jakiejś pół godzinie

Kochany w pracy, nad morze wyszłam sama
zachęciło mnie do tego gruchanie grzywaczy i gdakanie drobiu
gdy wywieszałam pranie

wczoraj wieczorem dorzuciłam sobie do stosu książek Wbrew regułom Hjorth
mam to w pedeefie, więc trochę dziwnie się czyta, dobre i to
poza tym zaczęłam słuchać pierwszego opowiadania z tomu Ostatnie życzenie Sapkowskiego

Anne podłamana — Ukrainka wyjechała rano do rodziców, może na stałe
koniec z polowaniami na szpaki w naszym ogródku
Anne jednak szkoda, smutku jej

sobota, 13 czerwca 2026

2370. Lodówka, lato, rozmowy o śmierci.

Sobotę zaczęliśmy dynamicznie: między dziesiątą a dwunastą zapowiedzieli się lodówkowi dostawcy, trzeba było rano wypatroszyć starego Zanussiego i wystawić go przed dom, włożyć szybko psujące się produkty do przenośnej paralodówki i zagadać do Anne czy jeszcze śpi, bo w jej zamrażarce przebywały nasze wkłady chłodzące. Kochany w międzyczasie wyjechał do pracy; pokicałam do sąsiadki po rzeczone wkłady, przy okazji pogłaskałam jej koteczkę, która właśnie piła wodę z kranu; rozmawiałyśmy z Anne tylko chwilę; poranek rześki, w sam raz na spacer nad morze, ale że utknęłam w Kuchniosalonie z produktami wyciągniętymi z lodówki, które idealnie nadawały się na zabawki dla Broni, wydarzenie zostało odwołane ;)

Fish był wczoraj live on Friday. Ładny dom, ładna wyspa, inne życie.

Panowie przyjechali przed jedenastą, szybko i sprawnie załadowali stare, wtoczyli do Kuchniosalonu nowe (młodziak dostał ataku kichania gdy tylko wszedł do naszego ogródka). Trochę mi zeszło na odpakowywaniu i postawieniu sprzętu tam, gdzie jego miejsce. Wykorzystałam nabytek, jako pretekst dla telefonu do mamy, która była dzisiaj rozmowniejsza, opowiedziała mi o śmierci Maksiutkowej i innych przemyśleniach. Temat ciężki, ale adekwatny, takie rzeczy trzeba wygadać. Wysłałam jej kilka zdjęć Maksia z ostatnich pięciu lat. Cieszę się, że mama nie odrzuca pomysłu adoptowania innej jakiejś pokraki potrzebującej domu, choćby i miała być ze Szczecina. Rozgląda się. Rozglądanie się jest rzeczą dobrą.

Wybrałam się na chwilę do rzeźnika rodzinnego, kolejna okazja dojścia do plaży przegapiona, był tylko spacer wsiowy z okazji którego specjalnie nadłożyłam drogi dwa razy przez osiedle :) W osiedlu mijałam dom Polaków i niestety muszę stwierdzić, że ci akurat potwierdzają stereotypy (pan w ogrodzie na tyłach głośno bełkotał coś do siebie okraszając niezrozumiałe zdania kurwami, wczesne popołudnie, dziwny moment na głęboką intoksykację).

Po powrocie Kochanego z pracy obiad, spacer z kotami połączony z sąsiedzką pogawędką, po czym na wieczór znowu poszliśmy na spacer, tym razem tylko we dwoje, zobaczyć nasze morze. W drodze zauważyłam Caroline siedzącą przed domem, robiąca na drutach, Kochany ją zignorował, ale wracając zaproponował ścieżkę alternatywną. W wodzie dużo glonów, fale płaskie, horyzont przejrzysty, kutrów brak, tylko jedna większa jednostka bujała się na tle naleśnika Howth. Niewiele osób; inaczej we wsi, sobota, więc tłum buczał u Przemytników, i po drugiej stronie pub też szumiał gawiedzią. To samo z Szarkeyem, wieś wszerz i wzdłuż oblazła samochodami zaparkowanymi przy drodze. Doszliśmy do domu o dziewiątej, a tu nadal jasno. Lubię kręcenie się to tu to tam, mam szczęście, że wybrałam Kochanego, który lubi kręcić się ze mną.

niedziela, 17 maja 2026

2342-2343. Oświecenia.

W sobotę spałam długo, wytoczyłam się z sypialni po dziewiątej (Kochany w pracy). Gdy weszłam do Kuchniosalonu, Bronia akurat bawiła się starym zdjęciem z Fredowego dziecięctwa (jedną gumową rękawicę używaną do zmywania naczyń też już przegryzła). Ha! Koty jakiś czas temu zabrudziły pokrywę od pudła w którym trzymamy zdjęcia, stąd wzięła się nowa zabawka Broniowa (Fred umieścił pudło bez pokrywy wysoko pod sufitem, ale Bronia jest za cwana na takie proste wybiegi). Rano mąż wrzucił materiałową pokrywę do pralki; wyciągnęłam z pralki szmatkę, w środku zostały kawałki tektury, która w owej szmatce wcześniej przebywała. Pokrywa do śmieci, pralka do czyszczenia. 

Ostatnio Kochany zajął się robieniem domowego cold brew. Przy próbie nastawienia kolejnej porcji napoju odkryłam, że dzbanek filtrujący zarósł nam glonami i z niektórych szczelin nijak da się to to usunąć. Oświeciło mnie, że powinnam trzymać filtrowaną wodę w lodówce, a nie na blacie kuchennym, gdzie słońce i temperatura robią swoje. Czyż człowiek nie uczy się całe życie? Czyż rzeczy oczywiste nie chowają się czasem w bardzo oddalonych zakamarkach umysłu? Mamy nowy dzbanek z filtrem, jest przechowywany tam, gdzie od początku powinien.

Po powrocie męża i obiedzie wyszliśmy z koteczkami na dwór, zajrzałam do Anne. Miło, ale przez większość dnia miałam poczucie, że nie odpoczywam tak głęboko, jakbym sobie życzyła, teraz myślę, że to z powodu mężowskiej pracy — razem jest lepiej.

W niedzielę przed południem przeczytałam do końca Myśliwskiego Traktat o łuskaniu fasoli (Znak, 2022). Zaraz dorzuciłam do listy książek napoczętych Mykwę Rudzkiej, bo mam nierówno.

Anne zamówiła nowy kabel do kamery w Kuchniosalonie w piątek wieczorem, dostawa nastąpiła dzisiaj po południu. Poszłam do sąsiadki, żeby oddać jej pieniądze i przy okazji znowu zostałam oświecona: w aplikacji mojego banku mam możliwość zippay. Dałam Anne gotówkę, ona błyskawicznie wydała mi resztę na konto. Bardzo miłe udogodnienie.

Jeszcze zanim Kochany pojawił się w domu, zerkałam na turniej gimnastyki artystycznej live ... wiadomo, kibicujemy Młodszej Latorośli. I bardzo słusznie. Obejrzeliśmy też przyznanie medali, a Fred wysłał dumnemu rodzicowi gratulacje. 

Zieeeew. I znowu wieczór. Niedziela deszczowa, więc koty niepocieszone. Nie chce mi się nic poza czytaniem. Na weekend przyniosłam z biura trochę papierów, ale od razu wiedziałam buahahaha, że nic z tego, będę je ignorowała a jutro nietknięte zapakuję w drogę powrotną. Do końca czerwca trzeba przegibać w obecnym trybie pracy. Courage!

piątek, 15 maja 2026

2341. Dzień z ulubionym popołudniem.

Do południa nawet obleci (jak się już człowiek przyzwyczai do szpitala psychiatrycznego ;)). Odwiedziłam Saren i tę drugą, porozmawiałyśmy jak fachowiec z fachowcem, wróciłam do biura, powyłączałam wszystko, co miało być wyłączone, i wyszłam mężowi naprzeciw. Kochany właśnie wracał ze Specsavers, z dwiema parami nowych okularów. Od razu zabraliśmy się do domu, bo grafik mieliśmy jasno określony: zjeść coś przed wyruszeniem na północ (Ka zaprosił nas na wieczorną herbatkę urodzinową Jot). Mąż wziął się za gotowanie, ja za nadrabianie lektur blogowych. 

Jedzenie pyszne, aż mi się uszy trzęsły. Między obiad i wyjazd zdołaliśmy upchnąć dwudziestopięciominutowy spacer z kotami oraz dokument Ani Kazejak, Bocznica (2009). Myślałam, że już go razem oglądaliśmy, ale nie. Sama obejrzałam go 11 lat temu.

Nareszcie się wytoczyliśmy. W El Paso Kochany skręcił na chwilę po żwirek dla kotów, potem tylko przyjemności i pizza urodzinowa:

Ciekawie rozmowy nam skręciły, bo Jot wspomniała o poprzednio oglądamy filmie z Cillianem.

Już u przyjaciół odkryłam że nie mamy połączenia z kamerką w Kuchniosalonie. Dla spokojności głowy zaalarmowałam Anne, która wykorzystała zapasowy klucz, żeby odwiedzić dziewczynki. To się wydarzyło:

Któryś ostry ząbek odłączył kamerkę od zasilania ^..^ Dobrze, że nikomu nic się nie stało. Sąsiadka przekazała fotkę, pogłaskała dziewuchy, a nawet już znalazła mi kabel na wymianę, który może dla mnie zamówić na Amazonie (dobrze się składa, bo jestem z Amazonem na bakier, ale jednak lepiej jest mieć kabel niż go nie mieć). Wszystko to w czasie naszego pobytu u przyjaciół. Kochany pracuje w weekend, więc wspólne kino domowe nie doszło do skutku, urwaliśmy się około dziesiątej. 

Zieeeeeew. Myszy polują na jakieś kuchenne baboki. Mąż pod prysznicem. Mnie oczy się zamykają (w samochodzie miałam toż samo — ucięłam sobie drzemkę, potem nagle otwieram oczko, a tu na horyzoncie czarne góry odcinające się na tle jaśniejącego nieba). Na pewno Duolingo, czy książka ... dunno, dobranoc, pchły na noc ..

środa, 22 kwietnia 2026

2318. Ponowie ...

... kręciłam się po mieście, przeszłam na drugą stronę rzeki, robiłam zdjęcia kwitnącym japońskim wiśniom, a potem wracałam z kubkiem kawy do biura (po drodze spotkałam szefową). Zrobiłam trochę papierkowej roboty, wcześniej odbyłam jedno spotkanie, później obejrzałam pierwszy odcinek Jeeves and Wooster, skończyłam czytać Szyszkowską (bogowie!), poczekałam grzecznie na Kochanego i wróciliśmy do domu (po drodze zahaczając o rzeźnika i babeczki z owocami).

Gdy tylko wyszliśmy z samochodu, przywołała nas Moira, żeby podzielić się bardzo świeżą a smutną informacją: tego popołudnia zmarła Anna, nasza sąsiadka z domku po lewej, której nie widzieliśmy od kilku miesięcy (po ostatnim pogorszeniu zabrano ją ponownie do domu opieki, to musiało być w czasie mojej nieobecności, bo w tej chwili nie mogę tego ostatniego razu umiejscowić w konkretnym miesiącu, w każdym razie Anna miała ciężką drugą połowę zeszłego roku i nie zapowiadało się, że wróci do samodzielności). W ostatnich latach nie byliśmy już tak blisko, ale pamiętam ją z epoki Rysiowej, gdy w potrzebie opiekowała się naszym kotem. Bardzo ceniła sobie niezależność, możliwość prowadzenia samochodu ... ostatnio samotność chyba coraz bardziej jej doskwierała.

Myszy znowu narozrabiały w Kuchniosalonie, zanim zdążyliśmy ogarnąć bałagan miałam ochotę już tylko położyć się i pachnąć. Kochany zrobił obiad, zjedliśmy, dopchaliśmy babeczkami oglądając archiwalny odcinek mieciowego Masochisty. Niedawno zajrzałam do Anne, żeby powiadomić ją o śmierci Anny; sąsiadka zaoferowała miękki kołnierz po Junonie, jeśli jutro Broni nie spodoba się weterynaryjna kryza. Tymczasem dobranoc, pchły na noc, idę pod prysznic, potem jeszcze chwilę pomyślę o życiu ...

niedziela, 12 kwietnia 2026

2308. Na prowincji.

Mieliśmy plany na wczesne popołudnie; przed wyjazdem w kierunku północnym dzień turlał się bez spiny. Dobry sen, pogodna pobudka, śniadanie. Zrobiłam kawę i zasiadłam do oglądania Pani Dalloway (1997) z Vanessą Redgrave. Po filmie rozmowa z mamą (nie było niczego nowego do przekazania, po prostu chcę trzymać kontakt jak często się da).

Przed wyjazdem do El Paso rozmawiałam chwilę z Anne, która w dość ponurym nastroju wyszła na zewnątrz. Widać, że konsumpcja dużej ilości mediów nie wpływa na nią dobrze, wszystko bierze sobie za bardzo do serca. Kochany zatrzymał się na pierwszej stacji benzynowej przy prowincjonalnej drodze, zatankowaliśmy, wysłałam Anne rachunek, żeby pokazać cenę i adres (nie wnikałam, czy sąsiadka skorzystała z tego miejsca i poczuła się lepiej, nie ma co jątrzyć). Od kilku dni trwają protesty spowodowane ceną paliw, które wg mediów powodują, że w 2/3 stacji w kraju nie ma benzyny. Niczego podobnego nie zaobserwowaliśmy po drodze w naszym regionie (najprawdopodobniej temat bardziej dotyczy zachodu)

W Atami byliśmy na miejscu chwilę przed czasem, spotkaliśmy Ka&Jot z dzieckami na przejściu dla pieszych przed restauracją. Dobre jedzenie, trochę wiadomości z kraju i ze świata (zamiast o benzynie rozmawialiśmy o rodzajach pogrzebów i księżach błogosławiących wszystkich jak leci), chłopcy siedzieli naprzeciwko mnie: Seamus wziął jakiś bardzo ostry ramen, którego nie dokończył jeść, Domhnaic zachęcony przez Jot zabawiał nas scenką o tym, jak w restauracji zachowują się bogacze (ma chłopak talent aktorski). Mieliśmy z Kochanym pomysł, żeby po obiedzie w rewanżu zaprosić przyjaciół do kawiarni, ale koniec końców wylądowaliśmy u nich w domu, bo Ka miał jeszcze prezent dla Freda. Herbata, ciasto, Pieseł biegający między domownikami.

Po powrocie do domu oklapłam, za to mąż pełen energii zabrał się za prace domowe: umył podłogę, naprawił szufladę ze skarpetkami, zawiesił w ogródku bee house. Zerkałam chwilę na teleturniej The Money List. Dobry dzień. 

czwartek, 12 marca 2026

2277. Baba ze wsi.

Około północy czasu lokalnego na MOPie Wiśniowa Góra zajadamy hot dogi, a wpół do trzeciej stoję w lesie przed zamkniętą bramą i się chichram, bo mama się chichra. Rzeczone parówki:

W drodze, już w lasach przed wsią, trzy razy Kochany zwalniał dla bezpieczeństwa spacerujących saren. Piękna jest noc. Po trzeciej układamy się do snu, niezbyt długiego (za kilka godzin mama wyrusza do pracy, Maksiu plącze się pod łóżkiem, koty wymieniają myśli). Dopiero w świetle poranka, przy pierwszej herbacie otwieram paczki skitrane za łóżkiem. A w nich ładne rzeczy, Empikowe prezenty od Kochanego (Rudzka jeszcze bożonarodzeniowa, paczka gdzieś się wówczas zawieruszyła):

Cuda z Tezeusza (jestem pod wielkim wrażeniem, wszystko było opisane na stronie antykwariatu bardzo adekwatnie):

Oraz inne dobra kultury:

La la la, Vaim zaczęłam czytać. Oraz dużo spałam w południe (Kochany wyjechał do Tcy sam, zamówił mi na jutro fryzjerkę i kupił w Kocie herbatę jaśminową). W outficie baby ze wsi spędziłam cały dzień w domu rodzinnym. Zajadając bułeczki obejrzeliśmy MM (początek czwartego sezonu). Teraz zerkam na Zemstę z Gajosem. 

Anne przesłała dwa zdjęcia myszowe, dziewczyny ujęte w pozach klasycznych, oraz kupiła mi kartę SD (w przyszłości będę mogła zdarzenia domowe nagrywać). 

Czytam, oglądam, koty głaskam, piję dużo wody, epatuję.

wtorek, 10 marca 2026

2275. Dziwny dzień ...

 ... mało uważny. W pracy chodziłam rozproszona, bo rano kupiłam nowy telefon w Eir, czyli zmieniałam dostawcę usługi, a to jest zawsze wielką niewiadomą. Wszystko dobrze się skończyło, stara karta SIM padła całkiem żwawo, udało mi się reaktywować większość ważnych apek i wieczorem mogłam odprawić lot na nowym S25. Ważne, że odzyskałam połączenie telefoniczne, bo bez tego w podróży jak bez ręki. 

Rano, dopóki stara karta SIM nie utraciła połączenia, obserwowałam przez kamerkę, co nasze myszy robią w domu, gdy nas nie ma. Otóż, śpią (chyba razem w drapaku na szafie, bo nie było ich widać w kadrze, a w Kuchniosalonie cicho jak makiem zasiał).

Wieczorem po swojej pracy wpadła do nas Anne, żeby dowiedzieć się dokładnie, co myszy teraz jedzą i jakie są postępy w kocim rozwoju. Powiedzieliśmy jej o kluczu, że trzeba je zamykać, bo nauczyły się otwierać drzwi, oraz o aktualnej diecie. Bardzo jesteśmy jej wdzięczni, rozwiązanie jest lepsze od kociego hotelu.

Dokuczał mi dzisiaj żołądek, zastanawiam się ile z tego jest napięciem przed podróżą, a ile czegoś innego, co ciągnie się od jakiegoś czasu. Psuje mi to nastrój.

piątek, 9 stycznia 2026

2215. TGIF :)

Miałam zostać do czwartej, ale bez materiałów i możliwości postawienia pytań nie mogłam dopiąć finansów za grudzień, trudno, zrobiłam ile mogłam i wyszłam na kanapkę w B&B, żeby nie robić zakupów weekendowych na głodniaka. Kochany podjechał Babcią z pół godziny później; Lidl, sklep zoologiczny, Tesco, chodziliśmy trącając się dupkami i śpiewając kocie piosenki w rodzaju "Go meow". 

W czasie późnego obiadu odezwała się Anne, super, zaprosiliśmy ją na poobiedzie i miło czatowaliśmy. Oczywiście, sąsiadka wpadła głównie po to, aby wyściskać kocóreczki. Z njusów osiedlowych: sąsiad po prawej wyniósł się chyba na stałe (od kilku dni nie słyszałam jego psa, wieść gminna niesie, że eks-żona go odumarła, więc mógł wrócić do starego domu). Może dostaniemy za darmoszkę bilety na Przygody Lisiczki Chytruski Janáčka. 

Czyli kulturalnie coś tam mi się chce, a w międzyczasie dokończyłam Dalgliesha'97. Rozmawialiśmy też (Fred rozmawiał) telefonicznie z Elizabetą, żeby życzyć jej HPY oraz zapytać co tam co tam na zachodnim wybrzeżu (nóżka była złamana), ale szybko wymiksowałam się z opowieści, bo Original Sin ... poza tym, opowieści czasami zataczają koło, bez szkody można je zostawić w Kuchniosalonie i godzinę później poprosić męża o streszczenie najważniejszych punktów, których zaistnienie w najmniejszym nawet stopniu nas nie zaskoczyło.

niedziela, 16 listopada 2025

2160-2161. Weekend.

Sobota
Przy śniadaniu obejrzałam najnowszą Gosię testującą indyjskie jedzenie i Miecia zajadającego kryzysowe przepisy część V. W ciągu dnia zaczęłam słuchać audiobooka Całe zdanie nieboszczyka Chmielewskiej. Audiobook długi, na słuchaniu przemknęła mi większość dnia, ostatnią godzinę zostawiłam sobie na jutro, żeby wrócić do Chłopek Kuciel-Frydryszak, które zaczęłam czytać w czytniku. Anne przyszła do nas wieczorem na herbatę, została prawie do dziesiątej. Znowu miałam wrażenie, że sąsiadka jest niedysponowana, tym razem lekko, prawie niezauważalnie, więc nie było to uciążliwe. Zaczynam się zastanawiać na ile to jest jej realny problem :|

Niedziela
Z rana skończyłam słuchać Całe zdanie nieboszczyka. Takie sobie. Myśli potoczyły się w kierunku PRL-u, ersatzów z tamtych czasów, i wyszło tak, że obejrzałam Księcia sezonu (1970) z Wołłejko. Z całą pewnością widziałam go wieki temu (kto by pomyślał, że los zaprowadzi mnie do Miasteczka :)). Pogoda mniej ponura niż wczoraj, ale i tak kolejny dzień spędziłam w domu z myszami. Kochany znowu w pracy. Mieliśmy wieczorem jechać do Ka, ale przyjaciel nieco zmienił plany, więc i my zmieniliśmy swoje.
___
edit 21:00 obejrzeliśmy z Kochanym Do widzenia, do jutra (1960). Dziwny film, widać w nim wpływ „wielkiego świata”, ale na przykurcz wrodzony nic się nie poradzi.

czwartek, 13 listopada 2025

2157-2158. Dwa dni.

Środa
Kochany był u mnie kwadrans przed zakończeniem pracy. Wybraliśmy się do TK Maxxa: perfumy dla Katlin i Majka zostały zakupione, przy okazji kupiłam sobie dwa zeszyty do notatek (nie wiem jeszcze, co będę notowała, ale to może być ważne ;)). Gdy byliśmy w drodze powrotnej (mijamy pliszkowe drzewo w retailu, znowu rozszczebiotane, zmierzamy do Costy), rozpadało się na dobre. 

Po kawie jeszcze zakupy spożywcze na jutro i po szóstej w końcu zawinęliśmy pod dom. Jemy obiad po ósmej, czyli grafik mamy radykalnie spóźniony. Potem czytam, ale trzeba wcześniej iść spać, gdyż w planach pobudka też jest o pół godziny przesunięta, niestety nie w tę stronę, co trzeba. Spalił się nam dzisiaj fancy czajnik, trzeba kupić nowy. A jeszcze, przeczytałam dzisiaj wyznanie. Na messengerze. Bardzo mnie ta wiadomość zaskoczyła, dłuższą chwilę żułam, co odpisać.

Czwartek
Pobudka jeszcze wcześniej niż myślałam, obudziłam się przed trzecią i był problem z ponownym zaśnięciem. Czyli jestem z rana nieco tąpnięta, za to przygotowana do boju (kanapeczki dwie zrobione, były przemyślane już wczoraj). Jedziemy z Kochanym w tym samym kierunku z taką samą intencją: praca. Więc kupuję nam kawy, jak zwykle: jedna na miejscu, druga na wynos. I tak sobie siedzę nad kawą i nagle sobie przypominam: nie zamknęłam lufcika, gruba Mańka może w nim utknąć. Panika. Na szczęście złapałam Anne przed pracą, sąsiadka wyciągnęła zapasowy klucz ze schowka, odwiedziła nasz minidom, domknęła okno i napasła myszy, które zgodnie kłamały, że niestety głodują straszliwie.

Praca była wyjątkowo wyczerpująca psychicznie. Trudno, świetnie. Pod koniec dnia jeszcze przygotowałam biuro na audyt, w efekcie czekałam na Kochanego, aż skończy szychtę o piątej i razem wróciliśmy do domu. O tej porze w mieście już mrok i korek drogowy, po chodnikach przemykają dziwne postacie; drobny deszcz, Kochany podjeżdża, pakuję się do środka. W miejsce Tefala pojawił się czajnik Silvercrest: tani, przezroczysty, pokazuje różne temperatury i błyska światełkami w kolorach tęczy, na razie musi wystarczyć. Tuż po ósmej, z Mańką przelewającą się mi na kolanach, skończyłam czytać The Outrun Amy Liptrop (Canongate, 2024).

niedziela, 9 listopada 2025

2154. Budzimy się ...

... późno, rozmawiamy o wczorajszej wizycie w kinie. Przed południem zadzwonił Ka; zamierzał zaprosić nas na wieczór, ale z gadki wynikło, że poleciliśmy mu film Smarzola, więc przyjaciel idzie zobaczyć na własne oczy, czyli dzisiaj się nie spotkamy.

Po południu wybraliśmy się za to w teren, gdyż pogoda nęciła. Znowu trafiliśmy na wysoką wodę, plaży mało, spacer po zielonym, kieszenie płaszcza wypełniam kamieniami.

 

Nie wracamy do domu od razu, bo gdzieżby. Wyjazd do El Paso, kupowanie karmy dla kotów oraz kawa. W drodze powrotnej rozmowa z Perlistym, do której Kochany wrócił jeszcze wieczorem, w domu, podczas robienia obiadokolacji.

Zaprosiłam Anne na herbatę, żeby pogłaskała koty, opowiedziała o swoich planach. Po jej wizycie chwilę rozmawiałam z tatkiem sprawdzając, czy u rodziców wszystko ok. Obiadokolacja; z mokrym włosem jeszcze zmitrężę czas na niemiecki i lekturę.

wtorek, 14 października 2025

2127-2128. Powrót w tryby.

Poniedziałek. Solidny sen. Skończyłam niedzielę czytając do końca Prawiek i inne czasy Tokarczuk (WL, 2005). A dzisiaj trzeba już było wracać do realiów. Realia były gęste, taka praca, pchnęłam wszystkie papiry, zjadłam meksykańskie jedzenie, wróciłam do domu.

Po nakarmieniu kotów, nakarmieniu siebie oraz po obowiązkowych głaskach zrobiło się przed siódmą. Rozmawiałam chwilę z tatką. Rozmawiałam dwa razy z Kochanym (dwa razy wieczorem, wcześniej oboje byliśmy zajęci, mąż już w Jeleniej i okolicach).

We wtorek rano sprawdzam pogodynkę: ma nie padać. Tymczasem na żywo ponurość i niewielki opad chmury. Dzień pchnęłam, ale teraz widzę, że ciężko — bardzo jestem zmęczona, oczy mi się zamykają. Kochany wkleja zdjęcia ze znanych mi okolic, piękne, rozświetlone. 

Odkryłam, że nie mam kabla do telefonu, a cacko prawie zdycha. Zagadnęłam Anne w temacie, zaraz zapukała i poratowała; rozmawiałyśmy chwilę w Kuchniosalonie, w towarzystwie myszy wyczyniających cuda, ale ona też zrypana, jeszcze nie jadła obiadu, trzeba było kończyć. Łeb leci.

niedziela, 12 października 2025

2125. Z soboty na niedzielę

Od rana czarny gang grał w football, cały dom był boiskiem bez bramek, za to z kilkoma papierowymi piłkami. Mama pokazała trofea otrzymane w piątek: szklaną statuetkę, książkę, różę. Przed południem rodzice pojechali z Bronkiem do weterynarza. Słucham Erika Lu (przesłuchania II etapu konkursu chopinowskiego).


Czasu za mało. Na chwilę wyszłam do ogródka, ale pogoda taka sobie, nie zachęcała, mżyło; po powrocie rodziców zjedliśmy obiad, dojadłam jeszcze moje ulubione ciasto i do końca spakowałam walizkę.


Kochany odwiózł mnie na lotnisko po czwartej; mieliśmy czas na pożegnanie, Costa, spoczynek przy kawach i rurkach z kremem, w końcu jednak trzeba iść, przechodzę przez odprawę i jeszcze przed okazaniem paszportu, bezwiednie czytam dwujęzyczną książkę dla dzieci, U z dwiema kropkami Katarzyny Minasowicz (Windokrąg, 2025). Lektura (adekwatna do sytuacji) zajęła mi jakieś trzy minuty.


W czasie lotu wróciłam z kolei do Tokarczuk i zatrzymałam się ok. 60 stron przed końcem. Świetnie. Po ponownym włączeniu telefonu, pierwsza wiadomość jaką odczytałam była o śmierci Diane Keaton. Kochany również powtórzył ten przekaz, obydwoje jesteśmy poruszeni.

Szybki kontakt z Ka (weszłam na piętro, żeby przyjaciel mógł mnie odebrać spod sali odlotów) przyjemny, wygodny powrót do domu. Przez chwilę rozważałam zajrzenie do Anne (światło w oknie), ale było dobrze po 22, doszłam do wniosku, że nie należy przesadzać. Podstawowy ogar, dałam dziewczynkom nocną przegryzkę, zrobiłam sobie herbatę, zaczęłam pisać tę notatkę, gdy nagle przestraszyło mnie chrobotanie, dokładnie to: chrobotanie w okno kuchenne, nie dzwonek do drzwi. Dopiero po chwili ogarnęłam, że to sąsiadka. Zaprosiłam ją do środka; Anne przyniosła mi zupełnie zaskakującą i smutną wiadomość, którą chciała się podzielić właśnie teraz, nie mogła czekać do rana, bo już wystarczająco czekała: jeden z Ukraińców, kotów którymi się opiekowała, zginął w środę na drodze, dokładnie w tym samym miejscu, co Ryszard. Jeszcze bardziej zaskakujący od wiadomości, był stan sąsiadki, która powtarzała wątki i zwlekała z wyjściem — zauważenie, że Anne jest pijana zajęło mi trochę czasu. W końcu przed pierwszą w nocy udało mi się ją skierować do wyjścia. Muszę to wszystko przetrawić, jutro, czyli dzisiaj, ale później. 

czwartek, 9 października 2025

2123. Szewcy, krajobrazy, pijalnie.

Dzień zaczęłam mailem do jednej z managerek. Myślę, że podług logiki na wakacjach nie powinnam się do niej odzywać, zrobiłam to tylko dla siebie, dla własnego dobrostanu, a trochę przez złośliwość. 

Rano kapsaicyna nadal utrzymywała się gdzieniegdzie na gładkich powierzchniach płaskich — gdy dotykałam twarzy po dotknięciu blatu biurka, czułam lekkie pieczenie skóry. Cóż. Nieważne. Zen. Zen również w trakcie śniadania, gdy temat zszedł na psy szczepienia. Fredowi nawet oczko nie drgnęło podczas słuchania matczynych teorii, przeciągnął się tylko kilka razy, żeby zrelaksować mięśnie. 

Anne przejęła opiekę nad myszami jeszcze wczoraj wieczorem, bo szwagier ze swoją dziewczyną środowym porankiem zaczęli się przemieszczać w kierunku Polski. Rano i wieczorem dostaję fotki i filmiki z kociczkami w roli głównej; sądzę, że po tym doświadczeniu będą jeszcze bardziej rozpuszczone.

Wracając do poranka — państwo D mieszkający piętro niżej, dokładnie pod mamą Freda, z przyjemnością przystanęli, żeby wypytać Kochanego o wszystko. Może ktoś by powiedział, że to wścibstwo z ich strony, ale ja uważam takie rzeczy za miłe. Prawie rozminęliśmy się z szewcem, musiałam chwilę poczekać; but prima sort i tanio jak barszcz (inna sprawa, że chciałam mu zapłacić w euro, gdyż mi komórki mózgowe nie zaskoczyły). Zaraz po załatwieniu sprawy szewskiej ruszyliśmy we troje przed siebie. Czwartkowa pogoda szara, przejściowo deszczowa. Najpierw cmentarz, Fred zapalił znicze, a w drodze do samochodu został zaczepiony przez człowieka wykonującego prace porządkowe. Podobno kolega. Do końca dnia Kochany nie przypomniał sobie rzetelnie, kto zacz.

Kierunek: Kazimierz. 

U Dziwisza spotkaliśmy grubiutkiego kota właścicieli oraz psa gości. Pies miał na imię Maryjanek i lubił słuchać Mieczysława Fogga. Wejście na punkt widokowy przy sanktuarium ZNMP. Obiad w libańskiej restauracji Kaslik poleconej nam przez PoE:

Po drodze, między Dziwiszem a punktem widokowym, kupiliśmy dla Anne kolejny prezent, ceramicznego kota-zawieszkę.

Kierunek: Nałęczów.

Coś jest w tym miejscu, zdecydowanie. Spacer wśród schorowanych kasztanowców, fotki z Prusem Bolesławem, napitki w pijalni czekolady Wedla (mnie się zachciało jeszcze lodów waniliowych) i powrót przez lubelską prowincję spowitą ciemnościami.

W domu, na kolację zjedliśmy po puławiance, które Kochany sprytnie zakupił rano u Sarzyńskiego. Oboje nas dopadła jakaś niemoc, niechciej, zmęczenie po niezauważalnie intensywnym, miłym dniu. Mąż dopina plany na jutro, bo wiadomo, znowu zygzaki. Mimo wszystko, nie chce mi się stąd wyjeżdżać, choć z drugiej strony, są dwa fajne miejsca, gdzie chcę być: dom rodziców i nasz własny, dom myszowy. Zawsze się za czymś tęskni.

czwartek, 2 października 2025

2116. Niby ciężki ...

... dzień, okazał się nie tak najgorszy. Chyba będę miała dodatkowego tutora, finanse zrobione, lepiej nie zrobię, pod koniec dnia przyszedł mi nowy nabytek, Pol. Wychodząc z biura spotkałam Szona i Czarliego (przywitałam się), na dworcu spotkałam Oszina (przywitałam się), po drodze jeszcze Dżef (opiekun chłopaka na wózku) zagadał do mnie, jakbyśmy byli przyjaciółmi (przywitałam się serdecznie po raz trzeci).

Mamy przedbiegi byłego huraganu; gdy wychodziłam z autobusu, wiało i siąpiło — Amy, pierwszy sztorm imienny sezonu. Ostrzeżenia głównie na zachodzie, Kerry na pomarańczowo, jutro żółto-czerwono na całej wyspie. Pora na nas.

Odprawiona; wykupiłam fast track, bo kto tam ich wie.

Anne wpadła po siódmej, dopytała gdzie, co i jak, wypiła rooibos z wanilią i pomarańczą, porozmawiała z kotami, dostała klucz.

Cośkolwiek ogarnęliśmy syf domowy, Kochany wywalił parę rzeczy do szopki, na oślep, powiewając w mroku połami płaszcza przeciwdeszczowego. Próbowaliśmy zamontować kamerkę, aplikacja działa, ale brak dobrego miejsca. Padnięta jestem, nie będę się szarpała z rzeczywistością; spać.

środa, 24 września 2025

2108. Byle do piątku.

Ten dzień, gdy wstaję i nie jest nasikane, jest jak fatamorgana :D

W pracy na początku trochę dramy, potem średnio, było parę spoko rozmów, ogólnie jednak wydatkuję dużo energii. Po pracy Kochany pod drzwiami; pakuję się i idziemy przez miasto do Simony, bistro w którym niedawno byłam z szefostwem. Zamawiamy makarony; Kochany jest zadowolony, że mamy normalne, włoskie miejsce.

Po powrocie do domu bierzemy maluchy na spacer wokół komina. W ogródku widać, ile mąż wykonał pracy z wyrównywaniem części Rysiowej górki i przygotowaniem miejsca pod lucyfery; ziarna zostały wysiane. Korzystając z szarej, spokojnej pogody, wzięłam Mańkę pod pachę i zaszłam do sąsiadki; były czułości kocie, chwila rozmowy z Anne, która pokazała nam swój pierwszy, całkiem świeży tatuaż (Junonę). Tak nam zeszło na nie wiadomo czym do po szóstej. Trochę słuchaliśmy z Kochanym różnej ramotowatej muzy z yt. Jestem zmęczona. Już mnie woła łóżko, słyszę je coraz wyraźniej.

niedziela, 21 września 2025

2105. Zwodnicze słońce.

Planowałam wyjść po śniadaniu nad morze, ale pierwszy spacer do ogródka w celu wywieszenia prania odwiódł mnie od tego zamiaru. Powiewy powyżej 40 km/h, do tego wyjątkowo chłodne. Za to pranie będzie rozkosznie pachniało; nadeszły dni pralnicze (wstawiłam pralkę trzy razy, najpierw białe koszule, niezbędne, potrzebne od jutra, potem jasne ubrania, które przeleżały czekając na lepszą pogodę, jako ostatnie kocie posłanko i kocyk zasikany podczas ostatniej wizyty u weta), jutro kolejna porcja (w międzyczasie, pomimo prognozy, deszcz z dziwnej chmury jak z kreskówki, na szczęście akurat wyszłam na dwór i szybko przez okno wrzuciłam ubrania do sypialni).

Popołudnie poświęciłam książce, dokończyłam If Only Vigdis Hjorth (Verso, 2024). Jazda :) Fred wrócił, zaczął robić obiad (kalafior i girasoli), ja czytałam, potem opowiadałam mężowi o fabule, bo mocno zazębiała się z tym, o czym ostatnio dyskutujemy zachłannie (chlanie). Po obiedzie koty na smycze (zimno już przejmujące); na chwilę zabrałam Bronisię do Anne, która wyszła w pidżamce (w końcu już siódma, zresztą jest niedziela, zresztą niech se każdy chodzi w pidżamce, kiedy ma ochotę) i wygłaskała koteczkę. 

Zauważyliśmy Gardę czatującą niedaleko naszego domu — wcześniej, przy boisku nieopodal, płonęło ognisko zaczadzające sąsiedztwo czarnym dymem. Domyślamy się, że ktoś podpalił palety zebrane na Halloween. Następne palety, poprzetykane wielkimi oponami, stały na zielonym placu obok nas, stąd zapewne Garda. Po jakimś czasie palety zniknęły.

Kończy się niedziela; woda ścieka mi nadal z włosów, trzeba będzie dosuszyć.