1202. Przechlapane.

Wyspałam się, pierwszy raz w tym tygodniu. Dopiero kocia łapa obudziła mnie przed dziewiątą, kiedy już czułam, że mogę wstać bez zmuszania się. Cały dzień mżyło lub lało. Rano umyłam włosy i wzięłam się za pisanie różnych tekstów od czasu do czasu przerywając sobie gadaniem z Fredem (o wszystkim, bo wiadomo, tematyki fluktuują).

Ka nie wypoczął w tym tygodniu i mi tego tłumaczyć nie musi; zamiast wieczornej wizyty u przyjaciół (ponownie odłożonej) zaraz po obiedzie pojechaliśmy do Drołdy, najpierw do centrum miasta, żeby pod parasolem przejść do Czarnej, wypić kawy, tulać się, poślumpać w sklepach w Lorensie, potem przejechać do TK Maxxa (szukałam prezentu dla Freda, in vain) i Tesco (jutro na śniadanie będzie guacamole z kolendrą). Kochany kupił Banshees na dvd, bo im rura zmiękła i zeszli z ceny. Po powrocie, piąty odcinek Drogi, ten z wątkiem Pawlaka & Kargula. Sama nie wiem, niektóre rzeczy nagle przestały mnie śmieszyć, widzę tylko dziaderstwo do kwadratu. A w głośnikach Gaby Kulki Hat, Rabbit (2009); faktycznie, tak jak mnie wcześniej Fred uprzedzał, bardzo słychać inspirację Kasią Krzaczek. 

Poza tym ... podczas gdy niektóre daffy już przekwitają, Bella Visty się otwarły w tę szarą pogodę:

Telefon, który wie tylko tyle, ile się w niego włoży, przypomniał mi, że jutro urodziny babci Mani. 

67-68. Jak sie zasupła ...

to trudno wyjść na prostą. Przez cały ten tydzień czułam się chora. W sobotę było nie lepiej. Chodziłam zakutana w szal, i chociaż mamy plan pojechania do miasta, dajemy sobie spokój. Obiad jest więc wegetariański, z beszamelem na serze co mógł zaraz wyjść z daty. Pyszota. Wieczorem oglądamy Amadeusza (1984) Formana w wersji reżyserskiej, 10/10! Nie nuży, choć wiadomo jak się kończy, każdy kadr to arcydzieło.

Minęły 2 lata jak przyjechałam na stałe do Irlandii.

Niedziela.
W okolicy chyba jest jakiś diler kocimiętki, bo Rysio dostaje z rana gupiego rozumu. Poza tym dzień o wiele zdrowszy (dla mnie, Freda wieczorem coś zaczyna brać). Po południu byliśmy na zakupach — podróż do miasta w takt płyty Kasi Krzaczek The Whole Story (1986), w nowym samochodzie można podłączać muzykę bezpośrednio z telefonu, czyż to nie cudowne? Oglądamy też Dwunastu gniewnych ludzi Lumeta (1957) — jakże zmienił się świat, wyobrażenie męskości i tego, co wypada. Wachlarz typów męskich, ani jednej kobiety, i ja wiem, że taka konwencja, ale jak to teraz jest słabe, jak bardzo plemienne i słabe.