2461. Rosina, bambosze, ciepło.

Sobotę zaczynam późno, ósma, okna zapłakane deszczem, pod kapturem szlafroka słucham Dove solo w wykonaniu Dorothei Röschmann (2006). Melodia towarzyszy mi przez cały dzień.

Po śniadaniu dzwonię do mamy, rozmawiamy o pogodzie, o wypadkach pociągowo-samochodowych, o sąsiedzie, który nie lubił Filemona i jest może przygłuchy, a na pewno głupi, o Felku, który wyleguje się na maminym łóżku brzuchem do góry. Tatko też się pojawia, w kapeluszu roboczym referuje ostatnie przemyślenia.

O jedenastej wyjeżdżamy z Kochanym do miasta, najpierw do TK Maxxa, na kawę i do Tesco (w pierwszym sklepie szukam domowych bamboszy, znajduję coś o nazwie Monique w kolorze mocha jak głosi etykieta niby z UK, a w realu pewnie z Chin; nie szukam, ale znajduję kolejną czapkę Seebergera, tzn. mąż mi znajduje w dziale męskim, bordową z guziczkami, i kiedy trącamy się dupkami podczas przymierzania, Pan Murzyn nas zaczepia mówiąc It's the best love I never see, guys, the best love I never see). Potem jeszcze do kociego sklepu po drugiej stronie miasta, jedziemy więc prowincją — Fred wskazuje mi biały krzyż postawiony tam, gdzie Eileen miała wypadek po którym zmarła. Skoro ciągle kupujemy żwirek w Maxi Zoo, w końcu przełamuję się i ściągam ich aplikację.

Pomiędzy powrotem do domu i wyjazdem wieczornym wciskamy obiad Fredowy, przeglądanie Internetu i prawie godzinne wyjście kocie (dziewczyny zasadzają się na ogromniejące z dnia na dzień stado młodych szpaków kołujące nad osiedlem).

Wieczór z Ka&Jot, rozmawiamy głównie o medycynie, trochę o migrantach i polityce (czyli najbardziej o biednej Catherine, naszej prezydentce, co się musiała dzisiaj witać z Pomarańczowym knurem). Po rozmowach kuchennych jak zwykle przechodzimy do salonu obejrzeć oferty Netflixa (kontynuacja 1670, trzeci sezon, odcinki 3 i 4).

Wróciliśmy niedawno. Nadzwyczaj ciepła noc jak na tę porę roku, ciepła i bezwietrzna, więc cicha tak, że gdyby zając, lub inne stworzenie nad wyraz zębate, rąbał jabłka w ogródku, najpewniej bym go usłyszała. Podeszłam ostrożnie do bramki, nasłuchiwałam chwilę. Jeszcze nie.

2460. Trzeba popracować oraz koncert.

Poranek ładnie pachniał, tak zauważył Fred. Wyszło więc, że znowu rano wylądowaliśmy razem w Czarnej, tym razem stolik przy oknie, judgement table, rzekła Dżaki. Przed dziewiąta musiałam wracać na stanowisko, czekać i nasłuchiwać, mielić papiery, stwarzać nowe papiery, obserwować sytuację równie fascynującą jak proces schnięcia farby.

Do plecaka wzięłam Boathouse Fossego. Dobry tekst. Ale też, myślę sobie, i powiedziałam to Kochanemu przy kawie, czytanie odciąga mnie od pisania. Nie piszę niczego. Zebrałam trochę materiałów o tacie, które leżą teraz w jednym z folderów na głównym ekranie, i nic więcej się z nimi nie dzieje od dwóch lat. Czytanie odciąga mnie również od oglądania filmów, do kina nie wychodzimy (prawdą jest, że często nie ma na co, idziemy do kinowego foyer, macamy wielkie ekrany omijając zachęty do kupienia popcornu w zestawie z colą, sprawdzamy plan na kilka następnych dni, a tam rzadka kupa).

Czyli piątek, dni śmigają. Jestem w domu wcześniej, jemy obiad i świeżo zakupione ciastka z Termon, spacer z koteczkami, przebieram się i wracamy do miasta. Kilka dni temu Kochany kupił bilety na występ Miah Persson (sopran) i Josepha Middletona (fortepian). Koncert w świętym Pietrze otwiera lokalnie sezon muzyki klasycznej 26/27. Lubię to miejsce pomimo tego, że siedzenia nie są za wygodne; otoczenie jest klimatyczne (nagrobki) oraz można liczyć na współpracę (pan kierujący ruch do kościoła stał na straży z małym, czarnym psem, przypomniał nam, że do Irlandii zjeżdża za chwilę Pomarańczowy i wiadomo, że my jesteśmy fajniejsi; kobieta robiąca fotki do lokalnej gazety).

(we wstępie, podczas rozmowy z wykonawcami, prowadzący Gavan Ring najwyraźniej nie złapał, w jaki handball grała kiedyś Persson i tłumaczył, że w Irlandii też jest to znana gra ... podczas, gdy nie jest, bo miał na myśli GAA handball, czyli coś zupełnie innego ;)). 

Dużo Mozarta, Schubert i Haydn, włoski, niemiecki, angielski, było Voi che sapete oraz Dove sono. Na szczęście nie na tyle długo, żeby twarda ławka kościelna wprowadziła mnie w zły nastrój (o dziesiątej jesteśmy z powrotem). Ach, weekend ...

1328. Sobota.

Deszcz. Kochany jeszcze śpi, wrócił z Dublina o północy. Kot już śpi, wrócił nie wiadomo skąd nie wiadomo kiedy (zjadł śniadanie i zdecydował się mi towarzyszyć śpiącym kotem w Kuchniosalonie). Zamknęłam okno w sypialni, bo woda uporczywie zaciekała na wewnętrzny parapet. Spokojnie, wieś też drzemie. Symfonia Haffnerowska zagrana przez the Royal Concertgebouw Orchestra pod batutą Haitinka.
___
edit 10:08 Jeszcze bardziej adekwatny jest zbiór koncertów na flet i obój (Manco & Pecolo, 2020).
___
edit 11:15 "Nie najadłszy się" — imiesłów przysłówkowy uprzedni od czasownika "jeść". Patrząc w dal za kotem, z dobrą minutę próbowałam to to utworzyć i wypowiedzieć w zdaniu. Na szczęście Fred już wstał i mi pomógł. 
___
edit 15:20 Robota się ślimaczy, nawet byłam na kwadrans w ogródku, powyrywać chwasty i żeby dać oczom odpocząć. Kochany z rękami w mielonych, będą na obiad (w buraczkach). Akurat Ka zadzwonił z zaproszeniem na kawę i film oraz pomysłem, że może jutro pójdziemy we trójkę w góry (Mam ręce w mięsie, ale żona mi trzyma, możesz mówić, rzekł Woland). Już się umówiłam na spotkanie statystyczne w niedzielne popołudnie, ale mąż dostał zgodę ustną na wyjście z przyjacielem ;)
___
01:15 Wróciliśmy do domu przed pierwszą. Seamus i Damhnaic zrobili digestivy z cukrowymi piankami (bardzo słodkie dziadostwo). Obejrzeliśmy w czwórkę Bez skazy (1999) z nieodżałowanym Philipem Seymourem Hoffmanem (to chyba jeszcze z czasów, gdy przebieranki były dla aktorów ryzykowne); film taki sobie, Hoffman jak zwykle epicki. Była dolewka herbaty zielonej. Dopiero pod koniec dnia zorientowałam się, że silny poranny deszcz zawdzięczaliśmy sztormowi Antoni, pierwszemu imiennemu w tym sezonie (który to sezon zaraz się kończy). Lepiej późno niż wcale. 

1251-1252. Przeszkadzajki.

Piątek skończył się trochę po północy kacem moralnym, że nic nie pouczone i nic nie napisane. W sobotę nadrabiałam te ogony przerywając sobie łażeniem dookoła komina szumnie nazywanym pracą w ogródku przed domem (po prawdzie proporcje odwrotne, bo więcej łażenia i spania, niż realnej nauki). Pogoda szara, łagodna, akurat w sam raz. Usz zadzwoniła, Fred rozmawiał z nią robiąc sałatkę grecką, jedząc obiad (gdy Kochany pokazał siostrze swój talerz wypełniony dobrem wszelakim, szwagierka słusznie oświadczyła o panie, jebać biedę!; bardzo się mi to hasło podoba, zapisuję do kajecika), chodząc po ogródku i karmiąc kota. Część obiadu daliśmy Annie, sąsiadka miała więc okazję poczatować z nami kilka razy, stąd wiem, że jej irlandzkie nazwisko brzmi Áine Ní Bhroin (ale poza tym Anna nie mówi po irlandzku, pamięta jedynie pytanie o wyjście do toalety: An bhfuil cead agam dul amach go dtí an leithreas?).

Dzisiaj powtórka, tylko dzień bardziej mokry i duszny. Znalazłam czas na zrobienie sałatki jarzynowej (w tle Mozart: XXXVIII Symfonia Praska D-dur, KV 504, w wykonie Chamber Orchestra of Europe, dyr. Bernard Haitink, 2017; XLI Symfonia Jowiszowa C-dur, KV 551, w wykonie Orquestra Sinfónica de Galicia, dyr. Lorin Maazel, 2012), a w wewnętrznej kieszeni goretexu znalazłam 25 euro i kartkę z nazwiskiem Leszek Gardeła. Hm. To drugie przed spacerem nad morze. Wykorzystałam znalezione pieniądze do zakupu kawy i ciastka, chwilę posiedzieliśmy z Kochanym w kawiarence. W drodze powrotnej zrobiło się ciepło. Przed domem krótka rozmowa z Moirą (ma 76 lat, jest córką farmerów z Ardee, miała sześć sióstr i jednego brata; teraz już nie mogłaby tam mieszkać). Uczę się niewiele, ciągle coś mi przeszkadza, najbardziej drzemka, jedzenie i genealogia. Fred w swoim żywiole, wisi na telefonie rozmawiając ze znajomymi i precyzując plany.
___
edit 20:40 Kochany zainaugurował picie yerby mate z naczynka yerbowego. Poza tym jaram się: w drugi weekend czerwca jest III Festiwal Literacki O'Czytani. Przyjeżdżają Masłowska i Woydyłło!

1068. Rozwijanie i zwijanie.

Szkoda, że byłam wczoraj zmęczona i niezdolna do docenienia wieczornego koncertu. Fred nagrał parę dźwięków, które mój mózg zapamiętał inaczej. Piątek był na pół gwizdka, zaczęłam go od herbaty i ciastka z morelą (śniadania w domu i uzupełniania wpisu czwartkowego nie liczę, mózg pracował wtedy na autopilocie) do Mozarta (w kawiarni mają zapętloną muzykę, która świetnie mnie nastraja; koncert klarnetowy a-dur). Zimno, całe szczęście, że mam nową czapulę kaszmirową, która przylega mi ciasno do łepetyny i nad temperaturą komórek mózgowych trzyma pieczę, bo inaczej byłby kryzys głowowy większy niż jest.

W pracy niezaplanowane cztery godziny więcej, ale nic to nie szkodzi (zapłacą mi, muahaha). Z rana Saren i Sziwan złożyły mi kondolencje w irlandzkim stylu; po południu poszłam z Gronją do drugiego miejsca pracy (jeszcze pachnącego farbą), potem usiłowałam zalogować się nowym mailem na laptopie (in vain, btw laptop nieomal identyczny jak mój prywatny Dell). Fred też w drodze, ładnie zgraliśmy wspólny powrót. Małżonek szczęśliwy, gdyż młynek do kawy (żarnowy Krups) został zakupiony i teraz będą dwa młynki, czyli perspektywa katastrofy spowodowanej nagłą awarią młynka została oddalona.

Rodzice zmęczeni tym tygodniem, wcale się im nie dziwię. W drzewie genealogicznym dopisałam datę śmierci babci. Słuchamy muzyki z płyt, które przywiozłam.