2361. Postęp.

Obudziłam się po pierwszej w nocy i już nie mogłam zasnąć, drzemka przed ostateczną pobudką była płytka i mało satysfakcjonująca. Dzień mimo wszystko się rozbujał, nie odczuwałam większych przykrości z powodu niedospania. Rano jechałam do pracy autobusem; podziwiałam świeżo zamontowane oznaczenie naszego przystanku i zawieszony na słupie jak najbardziej aktualny rozkład jazdy (teraz to jesteśmy paniska, a nie jakieś wsioki, które wiedzą, gdzie należy czekać na autobus i kiedy, bo mieszkają po sąsiedzku ... do tego dzisiejszy pojazd miał aktualny rozkład gadany, przemiły głos informował mnie w dwóch językach jaki jest an chéad stad eile).

Dalsza część serialu remontowego. Ciepło wróciła do domostwa — wprawdzie w ogródku nadal stoi rusztowanie, ale pompa już ruszyła. Wygląda na to, że zupełnie niechcący wymienimy sobie kuchenkę z gazowej na elektryczną, zmiana nieplanowana, ale w sumie ma sens. Dziewczyny mega zestresowane, tym bardziej, że tym razem hałasu było więcej, panom udało się nawet zastartować alarm w Kuchniosalonie.

Dobrze, że na ten czas wypadło Fredowe wolne, inaczej musielibyśmy partaczy zaprosić na inny termin. A tak Kochany siedział z myszami i robił im terapię grupową, znękany był tym jednak setnie. Czekając na niego po południu zaszłam do meksykańskiej, kupiłam burrito i wróciłam do biura na konsumpcję, potem już razem pojechaliśmy do Costy (mąż musiał się zrelaksować przy kawie). 

Po powrocie do domu żadnych wydarzeń poza spacerem myszowym i prawie godzinną rozmową z mamą (tatce wyszły w badaniu jakieś zmiany, ale w sumie chyba nie o to chodziło; dowiemy się czegoś więcej w przyszłym tygodniu). 

Maszeruję goła do łazienki i odkrywam, że prysznic nie działa. Jutro będziemy mieli nowy. Zmiany, zmiany, zmiany, trudno nadążyć.

2147. Maciej.

Kochany wyjechał do pracy, zostałam z kocóreczkami, które zaraz zwinęły się do spanka. Dzień ponownie słoneczny, ale ostry wiatr na wybrzeżu zniechęcał do spacerów brzegiem morza.

Jeszcze wczoraj wieczorem zabrałam się za biografię Halika, przetykałam ją dzisiaj głaskaniem kotów i genealogią, aż do pierwszej rozmowy z Kochanym. Mąż zadzwonił jeszcze raz, z informacją, którą za chwilę potwierdziłam u mamy: umarł Maciejek. Wczoraj, po wizycie gości, tatko nie mógł go nigdzie znaleźć. Rano przyniosła go Stefa, kot zawędrował do sąsiadki i już nie miał siły wrócić, zmarł po kilku godzinach, na tym samym pasiastym kocyku, na którym szesnaście lat temu, w święto cmentarne, odpoczywał po przygodach:

1/10/2009. Wtedy go znaleźliśmy, małego zucha wypłosza. Na zdjęciu jest z Muszką II, jedną z Koszykarek. Tata zdołowany, mama przybita i do tego chora, coś się do niej przyczepiło w sobotę i trzyma. Przesłałam jej kilka zdjęć kota z różnych etapów jego kociego życia. Smutno, ciężko, dobre miał Macieisko życie, użalam się więc nad sobą i upływającym czasem. To jeszcze jedno zdjęcie: Macieisko w wieku młodzieńczym, kilka miesięcy po cmentarnej adopcji (maj 2010), gdy już kiełkowało jego mądre wejrzenie tak lubiane przez Kochanego:

***

Musiałam coś ze sobą zrobić. Weszłam na TG 4 i obejrzałam Doineann (2022), najpierw raczej słuchając, bo obrócona tyłem obierałam marchewki. Lubię słuchać, gdy ludzie mówią po irlandzku. Oczywiście, niczego nie rozumiałam, ale klimat jak najbardziej mi odpowiadał. Mroczność. 

Kochany po powrocie, jeszcze przed obiadem, zaczął rozmawiać z USz; różne sprawy rodzinne były poruszane, więc dyskusja przeciągnęła się poza posiłek. W końcu jednak zebraliśmy się do kupy i wyjechaliśmy do Ka&Jot. Znowu, trochę o korbach rodzinnych, pizza na wcisk i piąty odcinek 1670. Wróciliśmy o rozsądnej porze. Rozpadało się. Odkładam na jutro kontynuację rozważań o mijającym czasie. 

2054. Sierpniu, sierpniu.

Porządkując po śniadaniu papiery wybrzuszające etui telefonu, znalazłam odręczne notatki z zeszłorocznej przygody karkonoskiej. Włożyłam je tam, skąd je wyjęłam, żeby nadal wybrzuszały rzeczywistość :D

Na polach wielkie bele siana.

Po pracy rozważyliśmy z Kochanym różne opcje pizzowe; znaleźliśmy się w końcu w Il Forno, ale ze średnią satysfakcją — obsługa jak zwykle bardzo spoko, niestety coś się dzieje z jedzeniem w tym miejscu, pizzom też nie zostało oszczędzone.

Popołudnie domowe. Pełna ciasta, dużo czasu spędziłam drzemiąc. Dopiero po szóstej stanęłam na nogi; wyszliśmy z Mleczakami do ogródka i skończyliśmy tę przygodę, gdy Mańka zaczęła pokazywać, że coś ją ugryzło w łapkę. Była też długa rozmowa z rodzicami (przede wszystkim z mamą) rozciągnięta poza wyjazd Kochanego do miasta. Odgrzewam sobie właśnie kawałek pizzy we frajerze rozważając różne możliwości wieczorne.
___
edit 21:50 jeszcze nie chce się spać. Przed snem zapewne książka (nie skończyłam Jansson, a bardzo już ostrzę sobie zęby na Hjorth). Obejrzałam ciekawy vlog na temat problemów niektórych internetowych nauczycieli irlandzkiego z wymową (różnice w sposobie wymawiania, zbytnie zanglicyzowanie języka irlandzkiego to utrapienie, przynajmniej dla mnie; lubię uczyć się od ludzi, którzy wiedzą, co robią). Koty się pobudziły, dostały jeść i angażują się w kocie zapasy.

1883. Wyprawa szpitalna 1.

Oboje wstaliśmy około ósmej, ja wcześniej i nastawiłam jeszcze pranie, żeby można było rozładować pralkę przed wyjściem. Herbata, wizyta u grubasinki, płyta Fresh Evidence Rory'ego w głośnikach, śniadanie (tylko ja, Kochany woli być na czczo, więc zajadam owsiankę z bananem). Tomograf w prywatnej klinice przy szpitalu zapisany na 11:40, byliśmy wcześniej ze względu na zwyczajowe korki przy parkingu. Tymczasem Kochany znalazł miejsce bardzo dobre (od razu na piętrze niedaleko wyjścia na szpital), wszedł do badania 10 minut przed czasem, jeszcze pięć minut i wychodzi z opatrunkiem na prawej ręce.

Pół godziny później jesteśmy już w kawiarni (Costa w Airside Retail Park), małżonek się nawadnia, ja wydłubuję chorizo z kanapki, Kochany dumny z uwiecznienia żony w outficie na misia Paddingtona pokazuje dowody rzeczowe komu popadnie, czy trzeba czy nie trzeba:

Po drodze zajechaliśmy do pawilonów Swords, w sumie na lunch do Milano (restauracja puściutka, pizza dobra jak zwykle). Poza tym wcześniej Fred chciał zajrzeć do TK Maxxa, w tym czasie poszłam do Easona i odbyłam tam ciekawą a niespodziewaną rozmowę. Zrobiłam bowiem kilka zdjęć książkom, których zamierzam poszukać w bibliotece, następnie stanęłam przy słownikach i właśnie wzięłam do ręki słownik angielsko-irlandzki, gdy usłyszałam za sobą słowa powitania i nGaeilge. Stał za mną starszy pan, któremu przez zaskoczenie nie mogłam na poczekaniu nic wydukać, na co on do mnie skąd jestem, a ja mu skąd jestem, to on do mnie jaksiemaszzz? To mu mówię, że dobrze. Pan ok. osiemdziesiątki powiedział mi, że pracował kiedyś na Białorusi i że polskiego też trochę liznął. I mówi po irlandzku, ale akcentem z Kerry. Przy czym jest z Dublina. Brian Lynch. Bo przedstawiliśmy się sobie, wiadomo, jak to w Irlandii po wymianie kilku zdań z nieznajomymi. Sprechen Sie Deutsch? zapytał mnie usłyszawszy moje nazwisko brzmiąco mu niepolsko, na co ja mu, że trochę szprechien. Pan bardzo chciał mi pomóc znaleźć coś do nauki irlandzkiego, i nawet w tym celu zabawił rozmową dwóch sprzedawców, którzy niestety najwyraźniej mówili tylko po angielsku. No cóż. Pożegnaliśmy się po jakichś 10 minutach, желаю тебе удачи (oczywiście, nie zrozumiałam, musiał powtórzyć drugi raz, że udaczi to po rosyjsku szczęście). Bardzo nietypowe spotkanie, pierwszy raz natknęłam się na Irlandczyka, który mówił tyloma językami, najwyraźniej dla przyjemności.

Po pizzy jeszcze się trochę pokręciliśmy w pawilonach, Kochany na spróbowanie kupił ziarna z Roasted Notes (irlandzka firma, która sprowadza kawę ze stanu Minas Gerais w Brazylii), zajrzeliśmy do Diesla, a ja do jeszcze jednej księgarni, Dubray. W drodze do domu zatrzymaliśmy się na chwilę w naszym mieście, bo chleb, chleba nam brak do szczęścia, i przed piątą jesteśmy u siebie, płaszcze ściągnięte, napoje zaparzone.
___
edit 21:25 Poza tym, muszę napisać, że moje Kochanie jest nieustraszone. Gdybym miała mieć tomograf z kontrastem, kisłabym przez kilka dni wałkując temat. Tymczasem Srogi Fred wyszedł po zabiegu z miną cokolwiek znudzoną i apetytem na sałatkę. 

Właśnie skończyliśmy oglądać na RTÉ My Left Foot: The Story of Christy Brown (1989) z Danielem Day-Lewisem. Jest co analizować (podczas oglądania połowa chleba zniknęła w tym samym miejscu, co pasztet).

1417. Cz-czwartek.

W nocy tak mnie boli, że śnią się mi żyletki w gardle. W ciągu dnia nieco lepiej, chociaż szału nie ma. Wysprzątałam do końca Rysiową szafkę, teraz będą w niej herbaty i Fredowy zapas kawy na dni niepewne. Skontaktowałam się z niezależnym radnym, odpisał mi dość szybko, że wyda komunikat dla prasy o poruszonym problemie. Do Anne z kolei odezwała się lokalna posłanka Dáil Éireann (niższa izba irlandzkiego parlamentu) potwierdzając, że również zamierza odpalić kwestię progów spowalniających na najbliższym posiedzeniu rady (tym razem ze strony nacjonalistycznej Sinn Féin). Okazuje się, że w tym małym kraju sąsiedzi znają ludzi, którzy znają ludzi i jest to bardzo przydatne. Po obiedzie przespałam się z godzinę, obudziła mnie dopiero rozmowa Freda z Wu. Wieczorem dołączyłam do webinaru na temat języka irlandzkiego (Irish with Mollie), ale odpadłam po pół godzinie (złe samopoczucie sprawiało, że nie bardzo miałam ochotę się skupiać). W międzyczasie Ka do nas zadzwonił z kondolencjami, więc Fred miał okazję opowiedzieć całą historię od nowa (opowiadanie naprawdę pomaga). Oglądamy też Piosenki, które ryją banię. Jestem zmęczona czwartkiem, ale nie chce mi się spać.

1292. Czerwiec ulata.

Z rana mój mózg pomylił budzik z telefonem. Wiem, że kot leżał mi na brzuchu i mąż coś do mnie mówił, najprawdopodobniej, że mnie kocha i że zaraz jedzie. Poranna niezborność objawiła się m.in. zmianą rytuału ogarniania się do pracy. Zazwyczaj przygotowania zaczynają się na serio, gdy zakładam majtki, a dopiero gdzieś na końcu tego procesu są perfumy. Dzisiaj odwrotnie, perfumy przed majtkami (pewnie chodziło o to, że gdy doszłam do szafy, nie wiedziałam, po co się tam znalazłam).

Rzeczy miłe: Dostałam potwierdzenie ze szkoły języka irlandzkiego (czytanie - 94 %, pisanie - 86 %, słuchanie i mówienie - 75 %, takie są moje wyniki z kursu; well done, grl). Poszliśmy z Kochanym do Marksa&Spencera i wracanie w drobniutkiej mżaweczce na parking dzierżąc w ręce doniczkę z kolendrą było przyjemnym, zwykłym zajęciem. Poza tym zjedliśmy pyszny obiad w Cedar Gate, tym razem wcisnęłam w siebie całe główne danie i nie przyniosłam żadnych resztek do objedzenia na jutro. Rozmawiałam z rodzicami (ogólnie) oraz z koleżanką-seminarzystką (o statystyce), co mnie na duchu podniosło. 

Tatko przypomniał, że wczoraj minęło 80 lat, jak babcia Frania z całą wysiedloną rodziną ruszyła w nieznane, i jej noga więcej nie postała w Zamojszczyźnie.

***

I historia mojego życia w zapętleniu: uczę się lub zdaję egzaminy lub piszę prace lub podliczam cudze średnie, a czerwiec mija sobie nie wiadomo kiedy.

1251-1252. Przeszkadzajki.

Piątek skończył się trochę po północy kacem moralnym, że nic nie pouczone i nic nie napisane. W sobotę nadrabiałam te ogony przerywając sobie łażeniem dookoła komina szumnie nazywanym pracą w ogródku przed domem (po prawdzie proporcje odwrotne, bo więcej łażenia i spania, niż realnej nauki). Pogoda szara, łagodna, akurat w sam raz. Usz zadzwoniła, Fred rozmawiał z nią robiąc sałatkę grecką, jedząc obiad (gdy Kochany pokazał siostrze swój talerz wypełniony dobrem wszelakim, szwagierka słusznie oświadczyła o panie, jebać biedę!; bardzo się mi to hasło podoba, zapisuję do kajecika), chodząc po ogródku i karmiąc kota. Część obiadu daliśmy Annie, sąsiadka miała więc okazję poczatować z nami kilka razy, stąd wiem, że jej irlandzkie nazwisko brzmi Áine Ní Bhroin (ale poza tym Anna nie mówi po irlandzku, pamięta jedynie pytanie o wyjście do toalety: An bhfuil cead agam dul amach go dtí an leithreas?).

Dzisiaj powtórka, tylko dzień bardziej mokry i duszny. Znalazłam czas na zrobienie sałatki jarzynowej (w tle Mozart: XXXVIII Symfonia Praska D-dur, KV 504, w wykonie Chamber Orchestra of Europe, dyr. Bernard Haitink, 2017; XLI Symfonia Jowiszowa C-dur, KV 551, w wykonie Orquestra Sinfónica de Galicia, dyr. Lorin Maazel, 2012), a w wewnętrznej kieszeni goretexu znalazłam 25 euro i kartkę z nazwiskiem Leszek Gardeła. Hm. To drugie przed spacerem nad morze. Wykorzystałam znalezione pieniądze do zakupu kawy i ciastka, chwilę posiedzieliśmy z Kochanym w kawiarence. W drodze powrotnej zrobiło się ciepło. Przed domem krótka rozmowa z Moirą (ma 76 lat, jest córką farmerów z Ardee, miała sześć sióstr i jednego brata; teraz już nie mogłaby tam mieszkać). Uczę się niewiele, ciągle coś mi przeszkadza, najbardziej drzemka, jedzenie i genealogia. Fred w swoim żywiole, wisi na telefonie rozmawiając ze znajomymi i precyzując plany.
___
edit 20:40 Kochany zainaugurował picie yerby mate z naczynka yerbowego. Poza tym jaram się: w drugi weekend czerwca jest III Festiwal Literacki O'Czytani. Przyjeżdżają Masłowska i Woydyłło!

1247. Do przodu.

Ostatnie zajęcia z irlandzkiego. I bardzo dobrze, bo męczyły mnie te wtorki. Zarzucenie nas zdaniami nawet dla Irlandczyków było dość traumatyczne. Za tydzień egzamin ustny, zdam/nie zdam, w każdym razie ten etap będzie odhaczony. Kurs dał mi jako taką podstawę do samodzielnej nauki. Okazało się dzisiaj, że z jedną ze studentek (jesteśmy zebrani z całego kraju) wymieniałam ostatnio zawodowe emilki. 

Kochany wrócił w nocy i ponownie wyruszył tuż po południu, tym razem do Kilkenny. Podjadłam mu trochę łazanek, skończyłam kurs i poszłam nad morze, daleko, daleko. Osiedle pachnie schnącym sianem (okoliczne place zostały skoszone en masse, ale nie ma tu zwyczaju zabierania trawy, ptaki brodzą po kolanka w źdźbłach i polują na jedzenie). 

Nad morzem bezludnie. W piasku ślady końskich kopyt, z dźwięków głosy drobnych ptaków, czasami daleki mruk samolotu lecącego na Dublin, poza tym wiatr ledwo szepcze. Nie wiem kiedy postanowiłam dojść aż do jaskółczego osiedla, nogi mnie niosły wartko. Osiedle zajęte było karmieniem młodych, oczywiście znowu nie miałam przy sobie normalnego aparatu, żeby zrobić sensowne zdjęcia. Kalkulator był za to dobry w foceniu bliskich, martwych obiektów:

Po powrocie Amerykańska guma do żucia, Pinky (1972) była oglądana, straszliwa kobra z czasów PRL, ze scenariuszem Janickiego. Obejrzałam ją głównie z powodu wątku nadmorskiego (mówiłam ostatnio Fredowi, że prowincja nadmorska po sezonie kojarzy się mi z peerelowskimi kryminałami) oraz oczywiście, żeby nie robić tego, co miałam robić. Najchętniej wskoczyłabym do łóżka i zajęła się sennymi marzeniami, trzeba się jednak zmusić do odrobiny choćby produktywności (w stylu: wejść na stronę kursu i przesunąć deadline o dwa tygodnie ;D).

1233. Naobkoło.

Najfajniej byłoby mieć poranek lenistwa. Z niechęcią myślałam o zajęciach, o wzięciu się w ogóle za cokolwiek, przełamałam się dopiero przed dziewiątą (bo musiałam). Coś tam łapię językowo, mózg wyświetla mi randomowe słowa i frazy, których brzmienie się mu podoba, ale mój poziom jest żaden. 

Fred wrócił z wojaży w nocy, przytulił się i zasnął. Jako zła żona, zaraz gdy skończyłam lekcję, wyciągnęłam go na spacer, z którego wróciliśmy dopiero o trzeciej. Pogoda była szara, ale w drodze zrobiło się nam bardzo ciepło. Cicha plaża, ciche wzgórze, kłóliki wszędzie (najpierw na ścieżce przy szlaku całe stado, potem w drodze powrotnej minęliśmy łypiącego na nas malucha z pączkiem w miejsce ogona, a na przeciwległym pastwisku czarny kłólik gonił szarego kłólika), opustoszały port i brak gór na horyzoncie. Na wzgórzu mirabelkowy zapach krzewów, ale też ślady suszy, dużo roślin straszy brązowymi kikutami.

Po powrocie do domu Kochany od razu pojechał do sklepu, a ja obżarłam się alkoholowych czekoladek od Perlistego i zapadłam w statystyczną deprechę. Zmęczona jestem, albo coś mnie bierze (zatoki mam zainfekowane już długo i nic nie przechodzi). Fred wrócił z zakupami, nakroił sałatki, podsmażył placki ziemniaczane, podgrzał gulasz, uratował mi życie. I tak sobie żyjemy (słuchając czerwonej płyty Siekiery). Rozmawiałam chwilę z Perlistym, więc już wie, że jedne czekoladki zeżarte. Tulipany Queensland zakwitły i pachną:

1226. Dwudziesty piąty już.

Spokojnie, chociaż początek z niejakim przytupem (zajęcia z irlandzkiego/test). Huśtawki mam z tym związane, bo czasem chcę, a czasem nie chce mi się uczyć kompletnie. Zaraz po zakończeniu zajęć poszłam na szybki spacer nad morze, na plaży wiatr był ostry, odechciało się mi wędrówek, przysiadłam na chwilę przy kawiarence, ale po pięciu minutach zakręciłam do domu. Fred był już wówczas w Letterkenny, więc obiad robię sama dla siebie (czy można dodać keczupu do pieczonych kurzych udek? można, szczególnie z lenistwa). Jutro home office, trochę się do tego przygotowałam, żeby potem nie szaleć bez sensu z tabelkami. Rozmawiałam z mamą, która się mi pochwaliła, że zakwitła jej sansewieria (przesuszyła ją, znaczy). Midsomer 20.2 bardziej głupiutki niż zwykle. Pochłaniam sporo ciastek z rozmarynem i marnuję czas, zamiast pisać (nic nowego). 

1219. Turlu turlu.

Wtorkowy irlandzki prawie nigdy nie nastraja mnie optymistycznie, nie widzę postępów (wolałabym się porządnie wyspać). Zauważyłam też, że ciągle coś młócę, i nie wiem, czy to stres, hormony, czy przyzwyczajenie łatwo dające się wykorzenić (myśl zostaje zapisana, żeby się jej przyglądać uważnie). Po południu kolejny telefon do HSE, pomiędzy podjadaniem nastawiłam pranie, uprasowałam, co zalegało na płaszczyznach płaskich, więc i pierwszy Midsomer z sezonu dwudziestego był oglądany. Kto by pomyślał, że wytrzymam z nim tak długo, tym bardziej, że miałam ochotę zarzucić serial po odejściu pana Pokrzywy (okazało, że ten Pokrzywa nawet mnie trochę denerwował). Na dwór wyszłam tylko na chwilę, do ogródka (po trzeciej zrobiło się całkiem ładnie). O, tu, proszę, wysyp Golden Bells (z tulipanami Little Princess znowu w tle):

Wróciłam do statystyki i zagadywałam znajomych, stąd wiem, że u Goshy nadal słabo (w porównaniu z lutym, bo wtedy ostatnio rozmawiałyśmy). Pisze, że partner za to się jej udał (przewaga działania nad biernością objawia się w tym, że wszystko złe przyszłoby i tak, ale tego gościa całkiem w porę sama sobie wybrała). Wieczorem obejrzeliśmy z Kochanym trzeci odcinek Nocy i dni. Najchętniej zanurkowałabym już w pościel (ale jeszcze chwila, jeszcze jedno zdanie).

1211. Dziesiąty kwietnia.

Dalszy ciąg wielkanocnego gnieżdżenia się. W południe wybraliśmy się na zakupy spożywcze, bo od jutra jesteśmy oboje w rozjazdach. Kobieta w Tesco pochwaliła Fredowe buty i zapytała mnie, ile lat mi zajęło rozwijanie mężowskiego stylu ... zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że ani dnia temu nie poświęciłam. Poza tym zajrzeliśmy do Costy. Pogoda w kratkę, przelotne deszcze dwa razy zamieniły się w grad, pomiędzy opadami poszliśmy na spacer nad rzekę Boyne. Tutaj deszczowe chmury nad miastem:

W ogrodzie Oldbridge kwitną już grusze i rododendrony. Najpierw byliśmy z Kochanym za murem, potem na spacerze ścieżką wzdłuż kanału, która częściowo była w błotku, tak jak się nam zdawało, że będzie. 

Gdy ufaflunieni rozmokłą ziemią doszliśmy do parkingu, ponownie spadł deszcz. Po powrocie do domu Kochany zrobił obiad (kalafior z beszamelem), a ja ściubiłam nonsensy i nanosiłam ostatnie poprawki do poprawek. Obejrzeliśmy z Fredem drugi odcinek Nocy i dni, i tak jakoś na gadaniu zeszedł nam wieczór, że Kochany zupełnie zapomniał o swoim planie robienia gulaszu (wołowina jest w lodówce). Wideoklip z lekcją do kursu TT właśnie wysyłam, super wolno się ładuje na stronę. Nie bardzo wierzę, że kurs zaliczę, wszystko jest raczej słabej jakości, głównie dlatego, że nic a nic mnie to w tej chwili nie interesuje. Już do irlandzkiego nabrałam ociupinkę więcej serca po zajęciach w zeszłym tygodniu (a może tak działa na mnie myśl, że mam tydzień przerwy?). Nadal czekam patrząc na kręcące się kółko. Jutro rano do pracy na dłużej, trzeba będzie mózg pozbierać z kawałków.

1205. Bzum bzum bzum.

Już zmyłam z siebie wtorek, suszę włosy i myrdam stopami opartymi wysoko na krześle, ale ach, doprawdy! Są takie dni, gdy ma się ochotę uciec, albo takie, gdy czuję, jak rośnie mi garb (bez metafor). Dzisiaj jedno z drugim. Najpierw słuchanie z iryjskiego (punktów będzie prawdopodobnie 9/10, ale ile histerii mnie to kosztowało), następnie kilka godzin zajęć. Telefon do HSE w sprawie medical card (ludzie, ile można o tym samym?). Czasu ni ma, na obiad kartoffeln ze śmietaną i zaraz papierologia grantowa (tabelki, widzę tabelki). A potem jeszcze na głowę się mi dr Pierzasta zwaliła (wyszło na dobre,  puenta jednak taka, że we wstępie teoretycznym mam być błyskotliwa ... ale, poważnie, w tym wieku?!). I co z tego, że to wszystko w domu? Raczej gorzej, bo nie mogłam marszem stresu rozchodzić. A na zewnątrz wiosenny wiatr urywający głowy i kosiarki chodzące non stop, koszące zimową trawę. Zupa grzybowa ze słoika & wyżeranie nutelli łyżkami. Fred utknął w swojej pracy, która też ciągnie się jak nieszczęście. No good, powiadam Wam ... tzn. już lepiej, ale sam się człowiek siebie zapytowywuje, po co mu to. Wystawiłam nos za drzwi tylko tyle, żeby wnieść do domu umyty kosz na śmieci. A teraz zamierzam kupić coś Cycerona. To taki pisarz, całkiem niezły.

1197-1199. Toczy się.

Poniedziałek.
Opóźniłam poranne wstawanie o 45 minut, żeby ciało nadążyło za obrotem świata. Nie zjadłam śniadania w domu. Myśl się mi w głowie wykluwa, że dobrze byłoby zamiast od rana wgapiać się w laptoga, zaczynać dzień od szwedzkiej gimnastyki, jak pan Oleś Łupa (przez eł). Kochany wrócił nad ranem i ponownie wyjechał do pracy zanim ja wróciłam do domu, czyli mijanka.

Wtorek. 
Nie mam kiedy wprowadzić genialnych planów w tematyce gimnastyki, bo budzik dzwoni o siódmej i przestawiam go na wpół do. Potem przygotowuję się do zajęć z irlandzkiego, do których finalnie i tak przygotowana nie jestem. Ale gdy kończę męki uczenia się gaeilge Fred się budzi i jest lepiej. Jemy obiad, powoli dochodzimy do siebie, każde na swój sposób. Mieliśmy na wieczór jechać do K&Jot, ale przyjaciel chory, więc pojechaliśmy do miasta, ożłopać się kawy i napełnić lodówkę dobrami doczesnemi. Założyłam spodnie w kratę, skarpety w jeże i czapkę z daszkiem na bok. Ach, byliśmy w TK Maxxie, dla zasady czapeczka kaszmirowa została kupiona (bo nikt nie chciał taniochy), oraz buty dla Ka, oraz zestaw miseczek made in Japan, które jeszcze nie wiemy do czego będę używane, ale się nam podobają. Wieczorem oglądamy Hair Formana (1979), dvd odleżane jakiś czas w polskim domu i przywiezione przez Freda szczęśliwie w sobotę.

Środa.
Turlamy się dalej. Z rana pogoda szara, z morzem szumiącym w oddali. Kochany podwiózł mnie do miasta przy okazji swojej drogi do onko. Wizyta była chyba ok, Kochany ma mieć jeszcze usg (z innej okazji). W drodze do domu zajechaliśmy do Woodiesa i Fred kupił kilka chabazi do ogródka (dwa zestawy po 6 wrzosów/wrzośców i trzy zdychające prymulki z przeceny, które wskoczyły już na miejsce zmarniałej lawendy hiszpańskiej, bo chciałam się po obiedzie rozruszać). 

Ponieważ kota nie widzieliśmy od rana, wyszliśmy sobie na spacer nad morze, żeby przy okazji pozaglądać ludziom do ogródków. Wszystko fajnie, wieje, zakręcamy do wsi, i gdy byliśmy już na głównej drodze, Fred dostał kolejny telefon z nieznanego numeru. W taki sposób poznaliśmy Mary i Bernarda mieszkających po drugiej stronie wsi. Ryszard był u nich w korytarzu, zdumiony, że ojciec z matką przyszli po wyrodnego syna. Trochę go niosłam do domu, ale nieomal doszło do łapoczynów, więc w zasadzie szliśmy, kocim tempem, bardzo męczącym, bo Ryś był sfrustrowany i trochę obrażony. Marcuje się nam ten futrzasty osioł.

Wieczorem Fred dzwonił po kumplach, jednym z hospicjum i drugim, mieszkającym gdzieś ze 100 km od pierwszego ("osobowość niedojrzała ze znacznie upośledzoną umiejętnością komunikacji"). Zapowiada się, że małżonek będzie leciał zobaczyć kolegę, który znalazł się w ciężkiej sytuacji życiowej i zakotwiczy u drugiego kolegi (tego od trudności z komunikacją;)), Kochany już zabukował bilety do Frankfurtu-Hahn. Poza tym rozmawiam z mamą. Poza tym oglądamy czwarty odcinek Drogi z Gołasem (jak do tej pory najsłabszy). Poza tym zmęczona jestem. Jeszcze kilka zdań. Jeszcze mycie zębów.

1178. Wszystko jest proste.

A jednak kaszkiet był tam, gdzie myślalam, że był, a nie tam, gdzie wyobrażałam go sobie katastroficznie :) Pięć godzin u Gronji minęło na spokojnym pisaniu paru maili i przeglądaniu paru arkuszy w excelu, chwila przerwy na kawę z Czarnej, po pracy wizyta w sklepie po wegeleczo i do domu (w międzyczasie tatko zadzwonił z życzeniami z okazji Dnia Kobiet, jak zwykle). W autobusie dosiadł się do mnie Majkel. Ach, źle wygląda, źle. Znowu zrobiło się chłodniej, już z rana zauważyłam, że pada na nas kaszka manna śniegu, po południu to samo. Śnieg w Irlandii, łuhu, oczywiście nie mam po nim śladu na ziemi, ale termometr nie kłamie. Zimno. Kochany w pracy, zapewne do późna (to jego ostatnia robota przed wspólnym wylotem). A mi z uszu dymi, kombinuję, który deadline odłożyć się da na później.

— Haigh, cén chaoi a bhfuil tú?
— Haigh, tá mé go breá, go raibh maith agat. Agus tú féin?
— Tá mé go maith. Cén t'áinm atá ort?
— Is mise Monica. Cad is ainm duitse?
— Peadar is ainm domsa. Tá sé go deas bualadh leat, a Mhonica.
— Tá sé go deas bualadh leatsa freisin.

A teraz wersja dźwiękowa:

— Haj, ke chłyltu?
— Haj, tamegobra, go ro mahagat. Agys tu fejn?
— Ta me goma. Kien tanim átart?
— Ismisze monika. Kadys anim ditsze?
— Peder isanim domsza. Ta sze go das błualat, amonika.
— Ta sze go das błualalatsa freszin.

1177. Dom odzyskany.

Szron lśnił na śmietniku za oknem, w domu cisza, którą przerwałam włączając pralkę. Nie musiałam się nigdzie ruszać, ale i tak od początku dnia towarzyszło mi napięcie, tylko trochę luzowane faktem, że odzyskałam przestrzeń życiową (na powrót rozłożyłam się z dużym laptopem w kuchni). Miałam ogromną ochotę włączyć audiobooka i odlecieć (czy ja w ogóle umiem słuchać w skupieniu?), ale przecież drobnica codzienności mnie przywoływała: Ryszardowi do michy nową karmę z tuńczykiem, zerknęcie na stronę HSE (sprawa medical cards się zapętliła), telefon do Ger, czy nie widziała mojego kaszkietu (nie widziała), logowanie się na Webexie (zawsze to coś nowego). Gaeilge tak jak myślałam, bardzo dużo rzeczy do nauczenia, mózg nie chce i mówi, że chyba już całkiem zdurniałam. Zajęcia skończyłam po dwunastej.

Sandra umówiona na zapoznanie z kotem wzięła zastępstwo w pracy i nie mogła po południu przyjechać. Fred za to zjawił się o ludzkiej porze, tyle, że bardzo sterany i część dnia po prostu przespał. Dopiero przy późnym obiedzie wymieniamy się informacjami na temat Wu, wrażeniami i opiniami. Papiery, papiery, grzebię w śmieciach, piszę szablon cv na zadany temat. Ziew.

1171. Orzeł wylądował.

Przynajmniej jedna rzecz z głowy, szwagier jest na miejscu. Byłam niespokojna, bo Kochany i jego brat są zupełnie różni ... Freda wszyscy lubią ;) Poza tym gościć starszą panią, nawet jeśli słuchającą Radia Maryja, to trochę co innego, niż natykanie się z rana w Kuchniosalonie na rosłego faceta z zarostem i opalenizną szejka. Dodatkowo nakładają się mi stresory. Doszła praca online z Gronją, a w ciągu dnia dostałam link do kursu języka irlandzkiego i przekonałam się ile tego jest. Różne luźne sznurki wiszą. Pół dnia przełaziłam bez celu pomiędzy Kuchniosalonem i sypialnią. Ryszard trzymał się sypialni, na szejka łypie okiem nieufnym.

Jak trzy krople, ironizował Wu, gdy Fred zadzwonił do Stu z życzeniami i obaj bracia mogli najmłodszemu poskładać (w kamerce pojawiła się również głowa kolejnego pokolenia wolandów i pokazała ciotce wszystkie mleczaki). 

Jednym uchem łowię kuchenne rozmowy.

1153. Grá.

Sfrustrowana dzisiaj byłam przez pisanie pracy i inne takie pomniejsze. Z mózgu jajecznica ścięta na sztywno (po południu to już w ogóle) i mężu też się udzielało (Kochanemu doskwierało, że nie mógł się zalogować w parę ważnych miejsc). Próbowaliśmy to jakoś rozchodzić, pojechaliśmy na zakupy spożywcze do polskiego sklepu i Lidla (po drodze Fred oddał na złom stary telewizor i kupił mi różę w opakowaniu z napisem grá), potem Kochany zaparkował pod polem bitwy i zrobiliśmy mały spacer w kierunku miasta deptakiem wzdłuż rzeki (do paszczy wjechały paluszki i pączek, bo zapomniałam w międzyczasie o obiedzie, a śniadanie zaczęło być dalekim wspomnieniem). Na chwilę skoczyliśmy do Woodiesa, gdzie na pocieszkę kupiłam sobie sitko do herbaty (z sową) i foremki do sconesów. Potem jeszcze wysiadłam przy czurczu, żeby zrobić te dodatkowe tysiąc kroków na chatę (wyniki liczenia kroków będą dzisiaj marniutkie). Niebo szare, pewnie też ma rozkminki. A małżonek soli śmietanę zamiast pocukrować, jak miał w głowie swej zamiar. Wieczorem w temacie pracy stupor i zatwardzenie. Napisałam do dr Pierzastej, szukam rozwiązania problemów technicznych i mam nastrój nietęgi. Na to dobre jest zajęcie się czymś innym, tak więc herbata z cytryną pita w najlepszy z możliwych sposobów (medytacja przez siorbanie) i Matka Joanna od aniołów (1969) Kawalerowicza. Film podobał się nam ponad 3 lata temu i nadal tak uważamy. Wytrzymuje porównanie z Bergmanem jak najbardziej. A żeby nie było tyle smuteczków gupich, to powiem, że w tym sfrustrowanym dniu miałam szczęście być wspierana przez Kochanego męża, i Celt mnie podtrzymał na duchu swoim zaangażowaniem, dobry chłopak, i sama z siebie odezwała się koleżanka z poprzedniego psychiatryka, niejaka Ina, zaskoczona, że ja znowu w psychiatryku. Czyli jednak grá.

1140. Fazy.

Ostatnio mam fazę na jajko w koszulce na śniadanie.

Kochany wyfrunął z gniazda jeszcze przed świtem, przez sen słyszałam jak się krząta i dyskutuje z kotem. Odfajkowanie trzech drobnostek z listy do zrobienia na dzisiaj sprawiło mi satysfakcję (m.in. potrzebowałam namiarów na pracodawcę z okazji rejestrowania się na kursie języka irlandzkiego, więc wystosowałam krótki liścik do koordynatorki i na dzisiaj zamknęłam temat). Zagadałam do rodziców w temacie mojej wizyty w domu rodzinnym. Kupiłam bilet lotniczy (wylot). Porozmawiałam z Lusiem o jej życiu miłosnym i nie tylko. Odkryłam, że lubię leczo z ciecierzycą. Skończyłam czytanie starotki-ramotki Le Bona, Psychologia tłumu (Derewiecki, 2016) z historyczną przedmową Grabskiego. Tak się ożarłam ciecierzycą, że Kochany po powrocie z pracy jadł obiad sam, ja tylko patrzyłam. Jeszcze pijemy sobie z dziubków, ale pora na sen.

1135. Z Bowiem.

Za oknem rano drozd śpiewak (po irlandzku smólach ceoil). Oraz Amber z synem, oboje patrzący się na mnie z ogródka, jak nagrywam głos ptaka w aplikacji.

Fred przyjechał nad ranem i spał do pory obiadowej. Punkt dziewiąta zasiadłam do laptopa i dziubałam rozkminki co tu jest napisane? Niech szlag trafi gryzmolaków, dziobałam do drugiej, ale i tak nie odcyfrowałam wszystkiego. W tym czasie Kochany wstał, ja zgłodniałam, więc pomysł pojechania gdzieś na obiad był idealnym rozwiązaniem krótkoterminowych problemów. Pojechaliśmy z Bowiem.

Po drodze do Il Forno (w przejściu Scholes Lane) spotkaliśmy Colina, dawnego pracownika Centrum, który bez wstępów wziął się za opowiadanie nam, że widział na żywo aktora grającego Flasha Gordona (Sam J. Jones aktorowi jest na imię). Na dowód pokazał nam wspólne zdjęcie, i jeszcze poopowiadał o wydarzeniach kulturalnych w mieście, po czym pożegnał się i poszedł dalej ze swoimi ładnymi myślami.

Po makaronowym obiedzie był spacer do Czarnej kawiarni (tutaj Fred akurat umieszcza fotki na FB):

Po kawie wyruszyliśmy na drugą stronę rzeki, dotykać książki w Waterstones. Wiem np. że te dwie kiedyś kupię (nie teraz, bo by mnie tylko odciągały od lektur obowiązkowych):

Przy okazji książki po prawo przypomniała się mi Inspirowanka (jako fanka Rickmana zapewne chciałaby przeczytać). Z innych lektur na topie, pewnego dnia wypożyczę autobiografie Matthew Perry'ego i księcia Harry'ego.

Gdy wyszliśmy na świeże powietrze, nad miastem zapadał zmrok:

Woda energicznie podążała w kierunku morza, tłumy niedawno przelewające się głównymi ulicami miasta mocno się przerzedziły. Jeszcze na moment weszliśmy do Dunnesa (po Fredowe sanpellegrino aranciata rossa) oraz do polskiego sklepu (trochę z przyzwyczajenia), i hyc do domu, znowu z Bowiem.

Wieczorem słuchaliśmy starego Marillionu. Od tego słuchania Fisha, rozmawiania o aktorach (trwają poszukiwania Juliana Sandsa, który kilkanaście dni temu zaginął na Mt. Baldy) i swobodnych wędrówkach myślowych, np. takich, że fajnie byłoby zobaczyć Ralpha Fiennesa na scenie teatralnej, wyszło, że wyciągnęliśmy z półki dvd Lista Schindlera (1993). To był chyba pierwszy film na który poszłam do kina sama. Z perspektywy czasu widzę wszystkie jego amerykanizmy.