155. Dzień powrotu na tory.

Słuchamy Perfectu (1981), reedycji z 2013. Tematy muzyczne same się narzucają, Trójka wygniła i cuchnie. Po południu natomiast Deep Purple Made In Japan (1972), akurat jemy całkiem niezłą pizzę z bakłażanem i czarnymi oliwkami. Pomiędzy byliśmy na plaży. Pizgało (piach w zębach), pomachał nam Cyklop, zrobiliśmy butami napis na piasku, Fred & Me, w końcu to plaża. Bardzo dużo młodzieży dzisiaj wyległo, być może było jakieś zebranie w lokalnej szkole, albo  c o ś. Jest jeszcze jasno, gdy kończymy oglądać Moje córki, krowy (2015) Kingi Dębskiej, film o tym jak z pasją człowiek wchodzi w role. Polskie kino. Nie pamiętam ile razy słyszałam/czytałam "nie oglądam polskich filmów". Ludzie nie wiedzą, co tracą. Staram się wcześniej wstać, wcześniej pójść spać i w międzyczasie zachować przytomność. Dzień zapowiada się na sukces.

154. Pozwalam sobie ...

na beztroskę kawy pośniadannej pod blogowe zapiski. Fred jeszcze śpi. Po przebudzeniu zadzwoniłam do mamy z życzeniami urodzinowymi, rozmawiałyśmy jakieś 20 minut. Podobno ćma bukszpanowa żre nam krzaczki. Za oknem szarość, a mądrale zapowiadają nam pogodę cieplejszą niż na Teneryfie.
___
edit 21:27 Obiecuję sobie, że pójdę spać wcześniej niż zwykle. Byliśmy nad morzem, w zawiesistym powietrzu pełnym duszących zapachów. Najpierw spacer miał być w całości nożny, ale oczywiście kot wypuścił się za nami. Po małej rundce z Rysiem, wskoczyliśmy do samochodu, żeby podjechać na otwarty już parking nad morzem.

Oczywiście zapomnieliśmy o samochodzie na parkingu w drodze powrotnej, na szczęście nie wracaliśmy z daleka. Przy tej okazji zagadał do nas wielki jak góra facet bez prawego oka, którego widujemy od czasu do czasu. Rak w 1990. Ale życie jest dobre, akurat jego kilkuletni syn odnalazł pieska, którego szukali od dwóch dni. To był dzień miłych rozmów, z Anną (też się ucieszyła, że Cyklop znalazł pieska), z Anne (przy sadzeniu kwiatków). Nie wszystka zielenina poszła do ziemi, bez paniki, mamy czas. Rysio nie wiedział dzisiaj, co ze sobą zrobić, wlazł sąsiadom na ich ślicznie wypolerowany samochód i widziałam przez okno, jak Katlin bierzała ze szmatką w ręce, żeby natychmiast skontrolować szkody. Faux pas. Poza tym łagodnie. I jakoś tak padam ... ze zmęczenia.