Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wsiowa plaża. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wsiowa plaża. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 listopada 2026

2518. Dobrze i źle.

Po śniadaniu raz dwa rozprawiłam się z orchideą, obcięłam kwiaty, podcięłam te korzenie, które nie rokowały, umyłam doniczkę, wsypałam nowe podłoże. Jeśli storczyk został zaatakowany przez bakterie, nic mu nie pomogę, teraz mogę tylko trzymać kciuki. Z zadaniem wyszłam do ogródka; cichy, jasny poranek kusił.

Kochany nadal czuł się za słabo na spacery, wyszłam na plażę sama, żeby nie grzeszyć ciężko przy takiej pogodzie. Rano wszystko jawiło się magicznym, małe ptaszki kąpiące się w kałuży przy drodze, niezwykle słodki zapach jakiegoś rozkwitłego o tej porze krzewu w jednej z uliczek osiedla, kolory muszli, nieskazitelny błękit nieba. Nie odmówiłam sobie kawy i ciasta marchewkowego, siadłam na zewnątrz kawiarenki obok lokalesa o imieniu Najl, rozmawialiśmy chwilę (lokales od lat 21, z urodzenia Drohedczyk). Morze ledwie pluskało, zaczął się łagodny odpływ, mewy siedziały na wodzie tuż przy brzegu.





Zobaczyłam je dopiero, gdy zawróciłam do domu, osiem sztuk, gęgnęły, jakby chcąc potwierdzić moje przypuszczenia, tak, to my. Bernikle przyleciały :)

Poza tym w drodze powrotnej zauważyłam niewielkie stado szczygłów naradzające się dokąd uderzyć, oraz myszołowa kołującego nad terenem zielonym obok przetwórni (poznałam po spodniej kolorystyce skrzydeł). Podwórka już posprzątane z halołinów, zauważyłam tylko jeden kościec zalegający pod krzewem u sąsiada na rogu.

Pięknie, cicho, szkoda mi było męża. Gdy wróciłam dom ciepły, Kochany drzemał w najlepsze, koty zresztą również. I tak to, wszystko fajnie ... 

... godzinę później poszarzało, wychłodziło się, a Freda na dobre rozbolał żołądek. Aaaaaa, nawet koty straciły przez to humor; trochę słuchałam Audioteki przy zmywaniu tu i tam, zrobiłam obiad, zabrałam pranie z ogródka, pocieszałam się najnowszym mieciem (odpalił właśnie pierwszy odcinek tegorocznych kryzysowych przepisów) od czasu do czasu zaglądając do męża z poczuciem bezsilności. Kochany dopiero teraz poczuł się lepiej, zjadł odgrzany posiłek, który wydaje się zostawać na swoim miejscu.

Morał-suchar: chodzić, kiedy można, bo potem może nie będzie można.

sobota, 17 października 2026

2496. Siedemnasty listopada.

(chciało mi się zatytułować ten post "weekend przed Halloween", na szczęście zerknęłam w kalendarz ... coś mi się we łbie przestawia, wybiegam w przyszłość jak młody zając w pole kapusty)

Jeszcze z wczoraj: krótko po zakończeniu Manna, w sennym, radosnym czegoś geście zaczęłam czytać Lalkę, tak troszkę, bo jest to lektura na listopad, czyli tylko ją teraz nadgryzam nie wiadomo po co, rozdział, albo dwa pomiędzy dwiema innymi opowieściami.

Gdy robiłam rano herbatę dotarło do mnie, że koty (przynajmniej Bronia) na dobre przekroczyły próg dorosłości — wieczorem nieopatrznie zostawiłam na nowej suszarce sitko do herbaty, rano zastałam je dokładnie w tym samym miejscu. Czas sitka-zabawki (pracowicie wygrzebywanego z każdego gąszczu kubków i talerzy) minął. Teraz Bronia woli siedzieć na kolanach u kotaty i słuchać przebojów The Kiffness.

Miałam ogromną ochotę wyjść na spacer wcześnie rano, warunki pogodowe na pierwszy rzut oka były idealne, jednak werdykt po teście nożnym (po siódmej rano wyjście na próg z gołymi kończynami dolnymi): 3 ℃ to lekka przesada. Nawet już zakładałam spodnie, gdy nastąpiło połączenie z Mózgiem: mogę się przeziębić na kilka dni przed podróżą, byłoby to dosyć głupie. Wyszłam dopiero około południa, odbyłam ten spacer z mamą na nasłuchu (w słońcu jest inaczej, puchowa kurtka wydaje się za ciepła, morze się "żarzy").

Ach, znowu zapomniałam wyłączyć automatyczne przedłużenie umowy z MyHeritage. I cóż, i cóż, już im napisałam, żeby się odjaniepawlili i oddali kasę.

W ciągu dnia słucham Kos kos jeżyna Melaszwili, jestem w połowie ... bardzo ciekawa literatura, taka ... Rudzka ;), opowieść gruzińskiej kobiety w wieku średnim o życiu wg własnego scenariusza. Poza tym, wieczorem, gdy Kochany rozmawiając z przyjacielem robił plany imprezowe na Wawę, obejrzałam drugi odcinek Normal People. Nie wiem dlaczego właśnie teraz wróciłam do tej historii.

sobota, 3 października 2026

2482. Sobota w odcinkach.

Gosia umarła w nocy.

Obudziłam się razem z Kochanym i już nie mogłam zasnąć, leżąc w łóżku zaczęłam przeglądać fotki na blogu z początku października zeszłego roku, gdy przewidywałam rychłe odejścia. Maksiu, Maciejek, zaginiony Filemon ... wszyscy pomarli w przeciągu kilku miesięcy,  do tego dwa młodziutkie dyjabły, Bronek i Frania, zupełnie bez sensu (ofiary wiejskich filozofii weterynarza, wg których jak koty są niewychodzące, nie trzeba się spieszyć ze szczepieniem na białaczkę). Potem zerknęłam na facebooka i od razu zadzwoniłam do mamy. Gosia wczoraj odmawiała picia, więc tatko już wiedział, z babcią Manią było tak samo, stwierdził (mówił to poza kadrem, ale czułam, że kiwa przy tym głową; tak, etapy umierania ze starości, kiwałam ja). Psina umarła spokojnie, bez hałasu, więc najpewniej we śnie. Zakończyła się epoka Dziewczynek, tak jak wcześniej ze śmiercią Bobisi skończyła się epoka Koszykarek.

[Dziewczynek było pięć. Tatko sprowadził je z lasu pewnego sierpniowego dnia szesnaście lat temu: sześć kulek (pięć dziewczyn, jeden chłopak) turlało się za dużą matką, którą tatko wiódł na sznurku na którym jakaś kurwa przywiązała ją do drzewa. Lala — najbardziej miękka w dotyku, najbardziej strachliwa, Wala —największa indywidualistka, wolałaby być jedynaczką, wesoła i zgodna Zosia, która po kilku latach stała się nieodłączną towarzyszką gapy Mal(w)inki — dziewczyny o krokodylim pysku, koźle ofiarnym, i Gosia — najszybsza, najwytrwalsza, najdzielniejsza z dzielnych, urodzona przewodniczka stada. Tak było]

Śniadanie i herbata raz dwa (małżonek w tym czasie wybył do pracy), chciałam wyjść nad morze możliwie najwcześniej; spacer energiczny. W osiedlu natknęłam się na zgęzionego Gerarda, który cierpliwie czekał, aż Molly załatwi swoje sprawy. Bo zimno. Pierwszy raz tej jesieni założyłam uszatą czapkę.


Dwie-trzy osoby, kafejka jeszcze zamknięta. Podeszłam do tafli odpływu (woda nadal się cofała), zrobiłam kilka zdjęć, przyjrzałam się fatamorganie Howth i zawróciłam do domu. Wszystko w pół godziny, wróciłam przed dziewiątą. Teraz dopijam kawę. Maniuśka nareszcie się uspokoiła, zasnęła na fotelu obok.
___
edit 11:00 dwóch panów przyszło obejrzeć zakończenie prac remontowych. Wyszłam zapytać, czy w czymś pomóc, oczywiście nie chcieli kontaktu, tylko się szwendali po ogródku. Zaniepokoili tym Manię. Mania to jest naprawdę egzemplarz, kot specjalnej troski, ze spowolnionym rozwojem i lękiem separacyjnym (ostatnio zaczęła się bawić w wyciąganie długopisów z przegródki na biurku ... Bronia robiła to jak miała kilka miesięcy). Wrzuciłam do pralki zasikany przez nią koc i osłonę na szafkę, lary z penatami już się wyprały, koc zaraz rozwieszę w ogródku. 
___
edit 19:30 


Piękny dzień; niefortunnie się zdarzyło, że właśnie wypadł weekend w którym Kochany pracuje. Przeszłam się po wsi jeszcze raz, tym razem do rzeźnika rodzinnego, bo już dawno nie jedliśmy dobrego steka. Miałam kaprys posiedzieć w ogrodzie, ale tylko na moment wyciągnęłam matę; gdy ją zwijałam w osiedle powoli wsączał się zapach obornika, który rozkwitł na dobre późniejszym popołudniem. Dosłuchałam trzecią część Uwikłanych. W czasie kociego spaceru po obiedzie dowiedzieliśmy się od Ivy, że Gerwazy zrezygnował z przeprowadzki do pustego domu po Annie (czyli jednak miał pod kopułą nie halo bardziej niż to wyglądało na jeden rzut oka). Zapukałam na chwilę do Anne, obie widziałyśmy tego biednego kota przejechanego wczoraj rano w niebezpiecznym punkcie, gdzie zginęli Rysio i Ukrainiec. Zauważyłam, że Lalka z Dorocińskim będzie w następny weekend blisko nas. 
___
edit 20:50 Prezent w wigilię urodzin: piękne wydanie Alicji w Krainie Czarów.

niedziela, 27 września 2026

2476. Przypływ.

Ulewa. Tak zaczęła się niedziela, jednostajnym, silnym deszczem, niebem zasnutym grubą warstwą chmur. Nigdzie się nie wybieraliśmy, ot, obiboctwo domowe. Sprzątałam w Kuchniosalonie głównie po to, żeby posłuchać kolejnych historii du Maurier (jestem w połowie zbioru, teksty w sam raz do lekkich prac domowych). Całkiem zjadliwy obiad zrobiłam. W trakcie obierania pieczarek zadzwoniłam do mamy; głównego tematu nie dało się zamieść pod dywan, bo ...

Gosia umiera. Już nie ma siły wstać, tatko przyniósł ją do kuchni, leży tam sobie w pampersie, przestała jeść. Tatko próbuje ją wzmocnić rosołkiem, ale sprawa wygląda znajomo, powoli od etapu do etapu, pewnie niedługo przestanie pić. Jakiś czas temu ucieszyła się z nowości, przybycia Felka, na chwilę odmłodniała, ale w ostatnich dniach znowu podupadła na zdrowiu, chudła w oczach, spacerowała bez celu po ogródku szukając zjaw. Kolejny smutek :I

W połowie dnia nastąpił przełom pogodowy, po obiedzie mogliśmy wyjść z koteczkami do ogródka. Nie trwało to długo, bo jakiś pies się wałęsał w pobliżu, poza tym wiał chłodny wiatr. Było nadal jasno, więc na chwilę wyszliśmy z Kochanym nad morze.

Właśnie zaczął się przypływ.


niedziela, 20 września 2026

2469. Morze, chmury, Lalka.

W ten weekend raczej nie pospałam; znowu obudziłam się razem z Kochanym, a nawet już kręciłam się po Kuchniosalonie, gdy wychodził do pracy. Kaprawa sobota zamieniła się w niedzielę słoneczną, więc jeszcze raz wywiesiłam w ogródku swetry, doprałam kilka rzeczy, po śniadaniu dłużej rozmawiałam z rodzicami czekając aż doczyści się pralka, po czym wyszłam na krótki pacer.



Jasno, przejrzyście, ładnie.

Popołudnie: po obiedzie wyszliśmy na spacer z koteczkami pod takim niebem:


Chmury wyglądały jak powiększony wzór grubego koca przesuwający się nad wybrzeżem. Undulatusy? Ich ruch po niebie nie wydawał się być szczególnie energiczny, ale gdy przed siódmą kończyliśmy spacer, koc już znikał na horyzoncie.

Szybkie ogarnięcie i wyjechaliśmy w kierunku północnym na zaproszenie Ka, który zanęcił nas na wieczór z Lalką Maślony. U przyjaciół rozmowy pod ser i herbatę były różne, a to o zagrożeniach kataklizmami i wojną (wszyscy dostaliśmy ostatnio ulotkę "Be Emergency Ready"), o butach do biegania, o spaniu nago. Gdy chłopaki skończyły grać, obejrzeliśmy we trójkę pierwszy odcinek serialu. Trzeba przyznać, że Maślona wie jak zaskoczyć. Już jesteśmy umówieni na kontynuację :)

niedziela, 13 września 2026

2462. Spokojność.

W mijającym tygodniu miałam taki pomysł, że w niedzielę wyjedziemy do Biblary pobuszować w książkach, ale wczoraj podczas wieczornej drogi powrotnej oświeciło mnie, że zamiast dłuższej podróży do krótszej przyjemności wolę posiedzieć w domu z kotami. I dobrze. Rano nie mogłam się wyturlać z łóżka, wstałam dopiero o dziewiątej. 

Na śniadanie testowaliśmy pizzę z Tesco (Costa Mollica/ Primavera, to nie jest reklama, tylko wspomożenie słabej pamięci). Całkiem jadalna jak na gotowiec, Kochany zauważył wręcz, że przypomina placki podawane w Il Forno. Czyli może i tam odgrzewają gotowce? Przestaliśmy do nich chodzić już jakiś czas temu, wbrew nazwie nie ma tam śladu włoskich smaków.

Fred chciał się zająć pisaniem, więc po jedenastej sama poszłam nad morze. Samotny spacer zawsze jest wylęgarnią dziwnych myśli. Szłam przez drzemiące osiedla w drobniutkiej mgle, która osiadała mi na okularach. Nadchodził przypływ, w kawiarence kilka osób (walczyłam ze sobą, żeby nie wejść do środka, skutecznie powstrzymał mnie widok zajętych krzeseł na tarasie), w piasku duża liczba krabich rączek oraz śladów różnych innych nieszczęść, spacerowiczami byli głównie psi rodzice, weekendowi wieśniacy i amatorzy jesiennych kąpieli.

W ciągu dnia wracałam do lektury Boathouse Fossego (skończyłam ją czytać przed chwilą). To coś w rodzaju strumienia świadomości; w pewnej chwili, gdy akurat czytałam w sypialni, przyszło do mnie znane mi odczucie jedyności, ulotności doświadczenia, przyjemny spokój połączony z jakimiś pozawerbalnym wspomnieniem nie-wiadomo-czego, ponadczasowego przebywania we własnej głowie. Drzemka też była. I koci spacer. Nie zrobiliśmy porządnego obiadu, tak się nam dzień rozbabrał, stać mnie było jedynie na swojskie frytki w erfrajerze. 

środa, 9 września 2026

2458. Płynny wślizg w jesień.

Widzę, że Szefowa postanowiła wpadać raz w tygodniu na chat przyjacielski, bardzo ciekawe. To sobie porozmawiałyśmy jak czekistka z czekistką. Do miasta zjechał też Benedicto na swoim motórze, poszłam na spotkanie do Czarnej, rozmowa rozwlekła się ponad lunch break, gdyż była bardzo życiowa (praca, wiadomo, zjawiska społeczne, nalot migrantów, którzy znają po kilka języków, cholery ;)), po drodze jeszcze nadziałam się na Saren, it's hard it's hard, wymieniłyśmy się boleściami naszego zajęcia.

Popełniłam wykroczenie: zjadłam burrito, tak się nim ożarłam, że gdy zjechaliśmy z Kochanym na wieś, nadal nie byłam gotowa na obiad. Za to wyszliśmy na spacer z kocureczkami, a potem we dwoje nad morze. Szaro, cicho (po drodze zdybała nas Uśmiechnięta Kathleen ... znowu mamy błogosławieństwo do zużycia, oraz Gerard na spacerze z Molly), kawiarenka właśnie się zamykała, w piasku już w połowie zagrzebane wielkie truchła lwich grzyw.

Wracaliśmy przez osiedle domków notując w głowach, co nowego powstało, co wyremontowano, jak miejsce ładnieje i zyskuje na wartości. W domu przed siódmą. Obiad zjedzony po ósmej (kiedy ja to strawię?). Powoli kończę Huellego, może uda się przeczytać jedną opowieść przed kilkoma kartkami z Czarodziejskiej góry.

piątek, 28 sierpnia 2026

2446. Impresja ...

... poranna: mielę kawę ręcznym młynkiem, Maniusia właśnie wskoczyła mi na ramię. Za oknem szare, niskie chmury, ptaki bujają się na mokrych drutach, w oddali przez teren zielony przechodzi kobieta z dogiem arlekinem. Osiedle nadal śpi.

I nie sprawdziłam prognozy pogody, bo po co myślałam. Wczoraj morze szumiało jak wodospad. Tymczasem ...

Zamknęłam biuro o trzeciej, żeby zdążyć na wizytę u GP. Wyszłam w kaszmirowym sweterku i kurtce przeciwdeszczowej, a tu ni z tego ni z owego ... ciepło, bardzo ciepło, trzeba się porozpinać, wymotać. U lekarza bez przyjemności — to, co ostatnio się poprawiło, znowu się pogorszyło, czyli dalej trzeba dociekać o so cho. Następne pobranie krwi w przyszłym tygodniu, oraz jakieś inne coś, teraz nie chce mi się o tym myśleć. 

Spacer z kotami naokoło domu; Kochany robi obiad, gdy słucham piątej, tytułowej opowieści z Miecza przeznaczenia; wychodzimy nad morze, dzisiaj ciche i dalekie. Podchodzimy do granicy przypływu, chwilę idziemy jej brzegiem, ale wycofujemy się, żeby nie deptać stworzonek, które już czekają na nadciągającą wodę. 



niedziela, 23 sierpnia 2026

2441. Sierpniowa nostalgia.

Wczoraj nie chciało się mi już dopisywać, że szybko przeczytałam So Late in the Day Keegan. Niezłe, za krótkie jednak na osobną książkę, tak myślę.

Przy robieniu śniadania przypomniałam sobie nową zabawkę na MyHeritage: analizowanie haplogrupy Y-DNA. Spędziłam nad tym trochę trochę czasu i nawet zadzwoniłam do mamy, żeby jej pokazać mapy wędrówek. Łazęga genealogiczna trwała z przerwami do końca dnia. Zadumałam się nad potencjalnym nieślubnym dzieckiem prapradziadka Szczepana (u tatki w wynikach testów DNA pojawiła się bliska kuzynka, kobieta, której dziadek wg aktu urodzenia pozostaje nieznany; mała miejscowość, możliwych kandydatów z naszymi genami nie aż tak chyba wiele; zastanawiam się czy napisać do właścicielki drzewa, czy interesują ją takie zamierzchłości). Nie wiem jak tam z pradziadkiem, ale dziadek Józef też miał nieślubną córkę, brat tatki również, widać takie geny. 

Midsomer Murders 25.04, całkiem sympatycznie tym razem, mało zgrzytów.

Moje półroczne doświadczenie z wyszukiwarką Qwant nie jest szczególnie ekscytujące. Postanowiłam reaktywować się na Firefoxie, z czystej ciekawości jak Internet wygląda z innej perspektywy.

Popołudniowe szmery za uchylonym oknem zachęciły mnie do spaceru

dziwny mam nastrój dzisiaj, przechadzka w jakiś sposób współgrała
przy wsiowej plaży był open day, tłum kręcił się wokół łodzi
zignorowałam wydarzenie, poszłam na plażę

bardzo daleki odpływ, na horyzoncie fatamorgana Howth
mały pies przebiegający obok mnie jak strzała, przeszczęśliwy
pan grający z dwoma synami w hurling

w drodze powrotnej duże ilości szpaków zbierających się w zimowe stada
Gronja sprzątała niewielki ogródek przed swoją strzechą
kobieta (spod kasku łopoczą siwe włosy) śmigała czymś w rodzaju velomobilu
oraz druga pani, z pieskiem na smyczy, maszerowała w zawadiackim kapeluszu

przyniosłam w kieszeni kamień, prawdopodobnie skamieniałość

(Maniusia osiągnęła kolejny etap rozwoju: po wielotygodniowej obserwacji Broni zaczęła się bawić myszą na sznurku; chodziliśmy z Kochanym wokół domu, słońce przygrzewało jesiennie, tęsknota się nasilała)

sobota, 8 sierpnia 2026

2426. Kolory sierpnia.






susza

patrzę rano przez okno, a tam w ogródku ... karzeł
nie ma się co dziwić, mieszkamy w Irlandii 
czyli robotnicy wpadli rabotać w sobotę, miło (akurat jeden był karłem, zdarza się)
tylko że ... nie nacieszyłam się długo
panowie coś posprawdzali w ogródkach i zniknęli po jakiejś pół godzinie

Kochany w pracy, nad morze wyszłam sama
zachęciło mnie do tego gruchanie grzywaczy i gdakanie drobiu
gdy wywieszałam pranie

wczoraj wieczorem dorzuciłam sobie do stosu książek Wbrew regułom Hjorth
mam to w pedeefie, więc trochę dziwnie się czyta, dobre i to
poza tym zaczęłam słuchać pierwszego opowiadania z tomu Ostatnie życzenie Sapkowskiego

Anne podłamana — Ukrainka wyjechała rano do rodziców, może na stałe
koniec z polowaniami na szpaki w naszym ogródku
Anne jednak szkoda, smutku jej

piątek, 24 lipca 2026

2411. I szlus.

Po pracy zakupy i Simona. W jedną stronę spotkałam Saren z córką, tralalala jak się masz mam się świetnie, w drugą zahaczyłam Izoldę dobrym słowem, w nagrodę dostaliśmy za darmo muffinki (kawiarnia właśnie się zamykała).

Pełni makaronu poszliśmy na półgodzinny spacer z kotami. Aura ładna, więc wyszliśmy też nad morze. Natknęliśmy się na Dżejmiego (schudł, sam się pochwalił) i tymczasowo zamknięte przejście w osiedlu (przeszliśmy i tak, mały buntownik na hulajnodze pokazał nam, że można się przecisnąć). Na plaży sporo ciał meduz kompasowych oraz tuptające mewy śmieszki; dom Gronji ma świeżą strzechę; nowy budynek na rogu, przy wyjściu z plaży, już ukończony, wygląda zamożnie i betonowo; wieś pachnie piątkowym wieczorem (pieczywem z pizzerii na rogu, pubowymi obiadami, frytkami z bistro) i buczy takimże gwarem (w pubach drzwi otwarte, życie szumi). Ale nad wszystkim już jakby ... jesień? Ech ...

Skończyłam Intermezzo Sally Rooney (Faber & Faber, 2024). Nie dalej jak przedwczoraj bąknęłam, że jeszcze jedną książkę muszę skonsumować do końca, zanim rozpocznę następną. Już się łamię.

piątek, 19 czerwca 2026

2376. Nareszcie ...

... piątek. Przez pracę przemknęłam aktualizując oprogramowanie, dając kciuki w górę oraz żółwiki. Skoro mieliśmy zahaczyć o Tesco, musiałam wziąć męża na kawę (ciśnienie miałam takie, że albo kawa, albo śpiączka). Z miasta przetoczyliśmy się do wsiowego portu, gdzie Kochany wybrał kupienie ryby z budki. Pomimo wcześniejszego deszczu ciepła i przyjemnie bezwietrzna pogoda zachęciła nas do pozostania pod fiszendczipsiarnią (zmyślnie zaangażowaliśmy plastikowe torby na zakupy jako pokrowce na mokrą ławę).



Dość szybko po powrocie do domu wyszliśmy z koteczkami, a potem we dwoje nad morze (starałam się utrzymać energię na równym poziomie, ostatnio jak siądę i się zadumam to kaplica; chyba trochę pomogła mi w tym zadaniu Banalna swoim komentarzem do mnie u Celta — długo jeszcze szczerzyłam się sama do siebie w uśmiechu, wprawdzie śmianie się z cudzej głupoty to nie jest rozrywka wysokich lotów, ale krążenie pobudza, więc bierę; Kochany w międzyczasie zdążył rozmówić się telefonicznie z Wu, KMŁ oraz Ka). 

Na wieczornej plaży pięknie, choć jak zwykle nie dla wszystkich: morze wyrzuciło ze swoich głębin ławice chełbii, a dwóch panów z dziwnymi kijkami wygrzebywało z piasku jakieś żyjątka, zapewne na obiad.

poniedziałek, 25 maja 2026

2351. Heatwave!

O świcie Bronia odhaczyła kolejny czelendż: weszła na najwyższą półkę z kubkami i zrzuciła z niej prezent od Juliji, czyli zestaw z pingwinem  (dostaliśmy go w grudniu'22). Miska rozprysła się w drobny mak, przy czym spadła tak nieszczęśliwie, że przy okazji stłukły się dwie inne rzeczy, miska Broni i druga na wodę (obydwie należały kiedyś do Rysia). Cóż ... trzeba było kupić nowe, co Kochany uczynił w ciągu dnia.

Rano pomna wczorajszych zimnych podmuchów chciałam nawet wziąć do miasta płaszcz, głupia. Tymczasem dzisiaj był ten dzień! Od samego rana gorąco, biuro ma wielkie okno od strony wschodniej więc sauna. Irlandczycy od razu wskoczyli w klapki, szorty i skąpe topy.

Po pracy wyjazd do sklepu, potem w domu szybki obiad, wyjście z myszkami dookoła komina (mąż kupił dwa dinksy do robienia baniek mydlanych, zabawa odbyła się tak, jak było do przewidzenia: Mania biegała za wszystkim co się rusza, Bronia przyglądała się zjawisku z daleka), wieczorny spacer do plaży:

Nawet o tej porze w okolicach kafejki było sporo osób, mnóstwo młodzieży uprawiającej sport i gry towarzyskie, duża grupa pływała kajakami — społeczeństwo wyległo jak pszczoły do miodu. Wracaliśmy do domu górą i przez centrum wsi, więc mogliśmy zauważyć, że jak zwykle w taki dzień na przystanku roi się młody tłum. W trakcie spaceru brzegiem morza zadzwoniłam do mamy, żeby jej pokazać te nasze "upały". Można się śmiać, ale dzisiaj naprawdę pachniało latem.


W środku dnia, podczas przerwy narzuciła się mi wiadomość o śmierć dawnego proboszcza z rodzinnej wsi, rocznik babci Mani. Z mojej dziecięcej perspektywy był raczej w porządku, nie zawracał mi głowy religią aż tak, więc wspominam go raczej pozytywnie (prawda jest też taka, że dużo godzin religii spędziłam chowając się na poniemieckim cmentarzu, więc nie mieliśmy czasu aby wejść w poważny konflikt światopoglądowy). On to mnie namówił, abym podeszła do bierzmowania, bo nikt inny mi go nie da, a kiedyś będzie mi potrzebne do ślubu, poor devil :D

niedziela, 26 kwietnia 2026

2322. Niedzielne lenistwo.

Z rana okazało się, że w nocy Bronia jakoś pozbyła się kołnierza. W ciągu dnia jest znacznie lepiej, ściągam jej kołnierz na jedzenie, kuwetowanie i spanie na czyichś kolanach. Do rozgrzebanych lektur dorzuciłam słuchankę Grynberga z Audioteki, Rok w którym nie umarłem. Raptem trzy godziny, więc zaraz skończę. Albo nie. Jeeves and Wooster 1.4. Kawa w ogródku. Spacer nad morze. Lody w wafelku.

Jeśli chodzi o spacer nad morze, dałam się uszczypnąć krabowi (Corystes cassivelaunus?):


Jeśli chodzi o lody, większość konsumpcji dokonała się w ogródku (pogoda jeszcze jako tako, choć zapowiadano deszcz):


Mąż zrobił obiad i dzień prawie skończony. Od dziewiątej dieta Mańkowa, bo jutro jej kolej. Tak że tak. 

niedziela, 19 kwietnia 2026

2315. Ach ...

... słońce, wiosna! Od razu rozebrałam pościel i do pralki. Na śniadanie pasta z tuńczykiem i jajkiem. W uchu Los, który dziedziczysz Orvos-Tóth. Po rozmowie z mamą i śniadaniu, o jedenastej wyszłam na godzinny spacer. A tu osiedle ciche bardzo, więcej ptaków niż ludzi, tylko przy samej plaży kilkanaście osób, w kawiarni szemrze radio, morze plumka. Taką piękną torebkę syreny znalazłam:

Na pierwszy rzut oka wyglądała na pełną, ale nie, raja wydostała się na świat, miejmy nadzieję, że szczęśliwie. Zimowe sztormy odsłoniły krokodyle:

Siedziałam chwilę w kamiennym zakątku, chłonęłam atmosferę. Żal wielki, że mąż musiał jechać do pracy. Zgryzota, bo nie mam dobrego kremu z filtrem (chowałam się pod czapką z daszkiem). Gdy byłam w drodze powrotnej, z osiedli zaczęło dobiegać pomrukiwania kosiarek, poza tym jednak bardzo wolne ruchy społeczeństwa, parę osób siedziało w swoich ogródkach, biły dzwony na mszę.

Gdy wychodziłam tulipany Little Princess (jedyne jakie przetrwały ostatnie dwa lata) jeszcze spały, godzinę później rozdziawiły paszcze do słońca:

Znowu pracowałam nad genealogią, tym razem zajrzałam do akt z miejscowości o bałamutnie poetyckiej nazwie Róża. Po powrocie męża z pracy od razu zjedliśmy obiad i wyszliśmy z dziewczynkami na dwór (wystarczy, że znika słońce i na powrót robi się chłodno). Obejrzałam ciekawy odcinek miecia, gdyż jest w nim przepis na gar zupy ogórkowej za 4 zeta. Prysznic, herbata, pościel pachnąca wiatrem (poza kocem, który trzeba było wrzucić do ponownego prania z powodu ptasich kup ;)).

środa, 8 kwietnia 2026

2304. Obudziłam się ...

 ... a tu niespodzianka, świat nadal istnieje. Wczorajsze groźby zdemenciałego Włatcy zakończyły się jego "wielkim sukcesem", co idiota obwieścił na Twitterze oczywiście (spałam spokojnie, o dziwo).

Praca jak u wojewody, rano łażę po mieście (zarezerwowałam sterylizację dla Broni, nie chcemy tego stresu rozdrabniać na tygodnie; wzięłam kawę na wynos w Czarnej), po południu też łażę po mieście (zajrzałam do charity shopu, na książki, oczywiście). Zamieniam audio Pani Dalloway na Piaskową Górę w papierze, i z powrotem. Trochę też pracuję, ale minimalnie, odsuwam papierologię wymagającą nieprzyjemnego zaangażowania na mgliste αύριο.

Po powrocie do domu najpierw spacer z kotami:

Obiad ekspresowy (krokiety z gotowca), i spacer nad morze, tym razem z mężem (po drodze spotkaliśmy mamę Larry'ego, czyli obecnie mamę Humphreya, rozmawialiśmy chwilę o tym, że pies jest piękny i nasze koteczki też):


Na plaży jeszcze spokój, choć wokół widać wyraźne przygotowania do sezonu. Wszystko śpiewa, kwiecie pachnie. Przyjemnie jestem zmęczona.

sobota, 28 lutego 2026

2265. Błogosławiona sobota.

Po zapadlisku piątkowym (ku któremu nie było większego powodu: w pracy rozmiar zmartwienia pozostał ten sam, w domu przyjemnie), barometr idzie ku lepszemu (nie wiem w którą stronę jest to ku lepszemu, ale odczułam poprawę). Z rana słucham Bystroušky (że też nie znałam wcześniej tej ślicznej opery, a już adaptacja rysunkowa jest mega sztos). 

Po szybkim śniadaniu zbieram się do porannego spaceru (Kochany przy kawie, pod kotem; Mańka osikała z rana niedawno zakupiony koci tunel i jest bardzo z siebie dumna).

Czy to możliwe, że nie byłam kilka miesięcy na wsiowej plaży? Jak to? Ostatnie wpisy wskazują na listopad, może się mylę.

Rozmowa z mamą w drodze do plaży, nieliczni spacerowicze, głównie z psami (minęłam Gerarda z małym, białym terierem), na horyzoncie duży statek chyżo zmierzający ku Boyne i fatamorgana południowego wybrzeża; zaloty kosów, Alkoholowy Paddy (Jimmy) z załzawionym okiem, unikający mojego spojrzenia; cicha główna ulica wsi. Tak było na spacerze pierwszym.

Drugi wydarzył się bliżej południa, gdy Kochany ubrał się odpowiednio (mimo wszystko jest chłodno, mężowi na wietrze ekspresowo grabieją ręce). Wychodząc ucięliśmy sobie krótką pogawędkę z Anne, przy okazji dołączyła do nas żyjąca połowa Ukraińskiego tandemu:

Tym razem wiatr był znacznie bardziej odczuwalny, musieliśmy się co nieco okapturzyć. Od razu skierowaliśmy kroki do Głowy, ale pierwsza grząska przeszkoda onieśmieliła nas na tyle, że zrobiliśmy w tył zwrot. W drodze do domu natknęliśmy się na Uśmiechniętą Kathleen, która nam obwieściła, że ona musi zrobić dwie rundki dziennie bez względu na aurę: idzie na plażę i się modli.

Powrót pod dom: weszłam na chwilę, żeby w termosie wziąć ciepła wodę do popicia i wyjechaliśmy Babcią do portu od innej mańki. Obiad z widokiem:


Pyszota: plamiak w panierce, fryty, sos czosnkowy, sok z cytryny.
Po drugiej znowu u siebie. I choć miałam "wielkie" plany na temat wyrywania badyli we frontowym ogródku, prawie od razu po wypiciu gorącej herbaty wzięła mnie taka senność połączona z odczuciem wychłodzenia, że udałam się na popołudniową drzemkę. Kochany obok mnie, wygrzewamy się do piątej jak dwa borsuki. Po przebudzeniu odkładam plany ogrodnicze na czas nieokreślony.

Kontynuuję słuchanie Żon nazistów.
Mija luty.

niedziela, 30 listopada 2025

2175. Na razie, listopadzie.

Dzień znacznie gęstszy i przyjemniejszy. Przed południem obejrzałam trzeci odcinek dziwacznego serialu z nowelkami Christie, zjadłam śniadanie, zrobiłam pranie, naniosłam poprawki na plan egzaminu (pogodziłam się, że współpracuję z melepetą i co ma być zrobione, trzeba zrobić samodzielnie, bo to ja na końcu będę miała strupa na głowie) i wyszłam na szybki spacer nad morze. Już w drodze zorientowałam się, że powinnam wziąć szalik do ochrony zatok, ale trudno. Doszłam do morza, zrobiłam trzy zdjęcia i zawróciłam. Zimno. Wyżarłam ze słoika resztki sałatki z tuńczykiem. W ogóle, dzisiaj nic, tylko jem. Kochany zadzwonił ze swojej przerwy w pracy, pokazał mi kaffkę, podjęliśmy decyzję co na obiad i takie tam.

Miesiąc była taki dziwny, że nawet nie zrobiłam za wiele zdjęć, to chwilowe, mówię sobie, zaraz będzie klik:


Po powrocie z pracy Kochany wykonał telefony andrzejkowe. Dokończyłam czytanie Chłopek Kuciel-Frydryszak (Marginesy, 2023) i chyba się nawet wzruszyłam. Potem jeszcze trochę słuchania szumu deszczu za oknem (po południu pogoda zmieniła się diametralnie).

…

A teraz padam. Wróciliśmy od Ka; podczas oglądania Być jak John Malkovich (1999) mózg zaczął mi się rozłączać, na chwilę nawet przysnęłam. Spać, wskoczyć do grudnia.

poniedziałek, 27 października 2025

2141. Szarość poniedziałkowa.

Bank holiday bardzo się przydało. Ponownie mogłam niespiesznie wstać, napić się herbaty, poczekać na Kochanego, który późniejszym porankiem zjechał z El Paso. 

Przynajmniej częściowo odgruzowałam dzisiaj jedną z szaf i przeniosłam do niej co ważniejsze książki, gdyż jak mówi stare przysłowie kotów kto sika, nie błądzi, ale potem zapaszek nie za dobry. Wczesnym popołudniem poszliśmy z Kochanym na spacer nad morze. Ubraliśmy się porządnie, adekwatnie do pogody: było trochę chłodno, na szczęście bezwietrznie, lekki deszcz. Na szarym morzu dużo kutrów, naliczyłam dziewięć, widocznie krewetka bierze jak szalona. A tu proszę, młode poszły w świat z tej torebki, na oko możliw młode rai nakrapianej, raja montagui:


Wróciliśmy po drugiej, trochę zmoknięci, ale zadowoleni. Przerwa na herbatę i zaplanowanie dalszej części dnia: Kochany robi obiad (dojadamy domowe kotlety mielone), biorę prysznic, potem zasiadamy do filmu już nam znanego, ale akurat jest odpowiedni klimat, bo i film nieco halloweenowy na sposób dolnośląski, Ciemno, prawie noc (2019). Próbuję pozbierać do kupy wszystkie fabularne różnice między obrazem i książką. Jak to z myszą, książka lepsza (ekranizację oglądaliśmy po raz pierwszy pięć lat temu, w pandemii, z naszym kochanym Rysiem).

Kochany wyjechał tuż po ósmej. Pod wpływem filmu wysłuchałam kilku wykonań lamentu Dydony z opery Purcella: Jessye Norman, Marianne Kielland, oraz Lynne Dawson. Pewnie przed snem będę jeszcze rozmawiała z Fredem. I jakaś książka. Kotki dwa już drzemią.
___
edit 21:15 dosłownie chwilę po tym, jak puściłam notkę, usłyszałam za oknem wzmagający się wiatr. Przez noc powiewy mają być tylko do 60 km/h, ale podobno spodziewany jest większy sztorm za dzień czy dwa. 

środa, 22 października 2025

2136. Poleciało.

Dzień wyciszył się i rozjaśnił, lubię tak. Wprawdzie rano o wiele zimniej, za to popołudnie przyjemne, od razu po powrocie do domu, wzięliśmy kocóreczki na spacer dookoła komina. Trochę czasu minęło od ostatniego razu, lepiej więc było widać jak urosły — Mania z ledwością mieści się w szelkach.

Od dzisiaj Kochany ponownie wyświadcza przysługę Ka — przez kilka dni będzie jeździł dokarmić i spacerować Pieseła, którego rodzina wyjechała na wakacje. 

Rozmawiałam z mamą, żeby upewnić się, że rodzice odbiorą telefon od Stu, który zamierza do nich wpaść pewnego dnia i zabrać nasz samochód na przejażdżkę do stolicy. Kochany zrobił nam w tym czasie obiad, a potem rozmawiał z Kolegą z Bloku. Obiad był pyszny; zaraz wskoczyłam w buty trekkingowe, żebyśmy raz dwa mogli wyjść nad morze, bo dzień właśnie przygasał.


Jeszcze chwila i wyłączyli światło; wracaliśmy przez wieś, gdy mieszkańcy już zasłaniali okna, a ostatni spóźnieni podróżnicy z pracy 9-5 parkowali pod domami. Jak dobrze wrócić do cieplutkiego pomieszczenia, choćby tak mikroskopijnego. Bronia stała w oknie i czekała, oczka zaświeciły się naszej łasiczce jak wilkołakowi.

Przed ósmą Kochany wyruszył w trasę. Zobaczymy się jutro rano. Ja tymczasem dłubu dłub, przed chwilą nareszcie wysłałam, co zamierzałam pchnąć od dwóch dni, list motywacyjny poprawiałam z pięć razy, jakby to na tym etapie miało jakiekolwiek znaczenie. Poleciało, sorted, mogę wrócić do leserstwa i lektury.