Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Królik. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Królik. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 22 października 2026

2501. Dzień przed.

Jak nie chciało się wstać! Jak zimno. Kilka podmiejskich obrazków: John Sprzedawca Butów jak zwykle ucinający small talk na naszym przystanku; mała biała czapla (Egretta garzetta) ostrożnie mocząca w porannej rzece chude odnóża; w drodze powrotnej grubaskowaty Dżejmi z różową walizeczką i równie zaróżowioną ze złości twarzą, zarzekający się, że nigdy więcej nie pojedzie autobusem na wakacje w Irlandii.

Zaraz po powrocie z pracy zajrzałam do Anne, sprawdzić czy wszystko w porządku z Królikiem (sąsiadka nie widziała jej przez kamerę, martwiła się; koteczka spała przez cały dzień na piętrze).

Anne wpadła do mnie znacznie później, gdy akurat dziobałam razowe penne w sosie pomidorowym (makaron zostawiony u nas przez Hanę, sos bardzo dobry, firmę zapisuję: Mr Organic). Opowiedziałam jej co i jak, choć sąsiadka wie oczywiście, gdyż jest bardzo dobrze zorganizowaną osobą.

Czy ma sens chodzenie po ciemku naokoło domu i grzebanie na oślep w worku z ziemią, żeby zasadzić w minidoniczce po kolendrze szczepkę pilei? No nie wiem, ale pilea chyba zadowolona.

Spakowałam się jako tako bardzo późno, dosłuchując w tym czasie do końca Proces Kafki (nie miałam już czasu czytać w papierze, pomógł mi Janusz German). Jak znam życie, jutro coś dołożę w panice, na dzisiaj mam dość. 

Kochany doleciał wczoraj przed czasem, dzisiaj zaprezentował się w nowej fryzurze (fryzjer Wu). Są njusy. Jest kot. Będzie dobrze.

czwartek, 1 października 2026

2480. Mój miesiąc.

Będzie dobry i trudny jednocześnie. W drugiej części czeka nas wyjazd, spotkania, doświadczenia, relaks. Najpierw jednak trzeba odmanianić sprawy biurowe, za półtorej tygodnia zacznie się grubszy przepływ indywiduów, papierologia i psychoterapia zagubionych w świecie ;E Po drodze kolejna wizyta u gp.

Zaczęłam dzień w Pe, najpierw kupiłam kochanemu podwójne espresso, a gdy mąż wyjechał w swoim kierunku, zjadłam rogalik i czytając dopiłam w kawiarni espresso z wodą. W biurze włączyłam Program 2 niechcący załapując się na kawałek Zony Mathiasa Énarda czytany przez Bonaszewskiego (już któryś raz natykam się na tę książkę). Biurowe pierdółki zostały przerwane przedpołudniową kawą z Benkiem, poza tym siedziałam w excelu, przygotowałam umowy dla pracowników (tych samych co zwykle). Z rozmowy kawowej wynika, że nie będzie problemu ze znalezienia zastępstwa na czas mojej nieobecności; bardzo mnie to cieszy.

Czwartek był jasny, ale coraz zimniejszy. Trochę grzebałam się z makaronem na obiad, więc wyszliśmy z koteczkami podczas zachodu słońca. Gdy wróciłam z Bronią z krótkiego spaceru, było już zupełnie ciemno. Zajrzałam do Anne, na chwilę, żeby zapoznać się z nową sąsiadką, drobną, śliczną koteczką, która miała być na tymczasie, ale najprawdopodobniej zostaje na stałe. Poza tym właśnie kupiłam bilet z Warszawy Wschodniej do Nadodrza (wcześniej zadzwoniłam do mamy, czy grafik pasuje; w Polsce dziewiąta, ale rodzice jeszcze czuwają, jak zwykle przy tv nastawionym na publicystykę). Ciemno. Chociaż dziesięć minut na ćwiczenia, prysznic, trawienie z książką, spać.

(notatka na jutro: myślę, że powinnam napisać o dziadku i jego Mrówce)