2388. Środek tygodnia.

Nie zrobiłam do końca papierów, wybaczam sobie.

Podróże autobusowe przyczyniły się do dobrego nastroju. Jechałam do miasta w towarzystwie Anity, dzięki ploteczkom dowiedziałam się w końcu jak ma na imię mama Humphreya, gdzie pracuje oraz jak tam w jej życiu prywatnym :D Zapoznałam się również z historią cmentarną z ostatniego weekendu: wielu żałowało, że musieli iść na blessings of graves zamiast oglądać mecz lokalnej drużyny. No i proszę, ktoś z tłumu w czasie poważnych obchodów krzyknął we won!!! (drużyna pierwszy raz od 1957 weszła do półfinałów) i ludzie na cmentarzu zawrzasnęli radośnie. Taka to irlandzka religijność :)

Mamy nowe okna i drzwi. Panowie rozstawili też rusztowanie przy dwóch ścianach. Przy okazji złamali kordylinę rosnącą tuż przy ścianie domu Anny, nie dało się inaczej. Drzwi są inaczej skonstruowane niż poprzednie i o to chodziło (nie zatrzaskują się automatycznie, a otwór na listy nareszcie ma osłonę od deszczu).

Rano zamówiłam w Pe sconesa z masłem i dżemem, usiadłam i zjadłam. Po południu rozglądałam się na dworcu, aż zauważyłam Lokalnego Geja i Siwą przycupniętych na murku, od razu podeszłam do my people. Irlandyzacja jest procesem powolnym, ale nieuniknionym.
___

22:25 dopiero po rozmowie z Anne przypomniałam sobie, żeby zapisać: Kochany był tego dnia bardzo dzielny, siedział z kotami w samochodzie, gdy sprawna grupa wybebeszała okna. Mania zby długo zamknięta w kontenerku zsikała się z nerwów.

1973. Rock star.

Poranny ból istnienia; chodniki mokre po nocnym deszczu.

I love your gear, look like a rock star, wasn’t sure I should ask you for an autograph or what, tak mi powiedział nieznajomy starszy pan, który szedł za mną, gdy zmierzałam (sunęłam, kroczyłam, gdyż nie był to zwykły marsz, o nie) po ser do polskiego sklepu. Stary, oliwkowy płaszcz (noszę go któryś sezon), na nogach cielaki i szerokonogawkowy spodzień z domowo zawiniętymi mankietami (pewnie były szyte na modelkę 1.90m), wełniany kaszkiet, mój ulubiony.

Nasze Malutkie Hrabstwo wygrało w niedzielę Delaney Cup, pierwszy raz od 68 lat. Oczywiście na mieście porykiwania. Dzisiaj już na całego, kto nie zdążył wczoraj wieczorem, porykiwał w południe; pub po sąsiedzku pełny w środku dnia, na mieście wiele samochodów z zatkniętymi flagami Wee County, przechodnie w okolicznościowych koszulkach, znajomi dogryzający supporterom Royal County, w Jamie nawet Szef, który nie ogląda meczy, wiedział o co chodzi (przy okazji wygłosił tyradę o wyższości GAA i rugby nad piłką nożną oraz związkiem tej ostatniej z kulturą przemocy). Zachęceni pogłosem, w domu obejrzeliśmy z Kochanym skrót akcji: chłopaki biegały jakby im płacono miliony euro, a po wygranej cieszyli się, jakby wygrali puchar świata (przechodni Delaney Cup to jest taka trochę większa waza na zupę).

Wracając do życia rodzinnego, wczoraj wieczorem odkryłam, że tatko zapisał się na Duolingo i uczy się niemieckiego. Rano sprawdziłam, czy to nie był sen. No nie. Niedawno zadzwoniłam do niego, żeby zapytać co to się stało. No nic się nie stało, tatko uważa sam siebie za starego Niemca, który na pewno zna niemiecki, więc aż tak bardzo nie musi się uczyć, ale chce ;)

Nie sprzątałam, obiad odgrzewany (do Fredowego gulaszu i kupnych klusek śląskich były ogórki małosolne z polskiego sklepu, mniam); jestem zmęczona; miałam coś pisać, coś czytać (Wyspa daltonistów Saksa została napoczęta), zbieram się powoli i z namaszczeniem.