Po śniadaniu jeszcze raz poszłam na cmentarz, tym razem z tatkiem. Niektóre znicze były na wykończeniu, ale płomień nadal się tlił, nie było sensu robić ruchów dodatkowych. Przy okazji porozmawiałam sobie z tatą, który coraz bardziej skupia się na swoich problemach zdrowotnych, niektóre są prawdziwe, inne bardziej takie ... głowowe.
(Rozmawiałam na kamerce z Mirą, pokłóciła się z Saren i chciała się upewnić co do procedur. W sumie jest to raczej nieprofesjonalne, żeby zaczepiać człowieka w czasie jego wakacji, ale już trochę znam Mirę i jej objawy adhd. Mówię, potakuję, odmawiam sobie mentalnego przenoszenia się gdzie indziej, jeszcze nie, bo gdyż ...)
Mama zrobiła zupę pomidorową; sama jej nie lubi, więc wiem, że to głównie dla mnie. I tak zajadając zupę oglądałam powtórkę Very (podoba mi się bazowy pomysł stojący za tym serialem: starsza kobieta w głównej roli, normalna, nieprzebrana za obiekt seksualny. Mam ochotę wrócić do pierwszego sezonu w jakimś czasie intelektualnego obiboctwa). Wojciechowi bieleje nos, to chyba nic chorobowego, tylko starość. Ogólnie, wszyscy jedzą i śpią, oszczędzają energię na wypadek wojny.
(Off topic, uśmiechnęła mnie sprawa pewnego łódzkiego nagrobka, na którym wykuto napis Żyłem jak chciałem. No i chooy. Naprawdę, bez żartu, bardzo inspirujące)
Wyjechaliśmy na lotnisko około trzeciej. Ruch samochodów gęstniał w pobliżu większych miast, ale akurat był przeciwny do naszego kierunku, więc poszło dynamicznie i po przyjeździe do Wro mieliśmy czas na kawę ...
To nie była dobra kawa, smakowała jak parząchew, a nie była to parząchew (w tym temacie zrobiłam się jak francuski piesek). Rodzice dojechali bezpiecznie do domu zanim jeszcze zdążyłam wystartować. Lot był opóźniony o jakieś pół godziny. Zapowiadało się wprawdzie nieciekawie (pewna mama z nadruchliwą latoroślą bardzo sobie nie radziła z sobą samą w tej sytuacji), jednak podróż przebiegła bez zakłóceń, była nudna i zaskakująco krótka. Dublin drzemał pod niskimi chmurami ...
Gdy wydobywałam się z korytarza w sali przylotów, Kochany właśnie nadchodził ... o wpół do dwunastej jestem we własnym Kuchniosalonie. Mańka tak mnie atakuje z góry i z dołu, że dokończę pisać jutro rano.
Jutro rano: jak mi się nie chce!
















