Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tata. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tata. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 3 listopada 2026

2512. Day ten (pora wracać).

Po śniadaniu jeszcze raz poszłam na cmentarz, tym razem z tatkiem. Niektóre znicze były na wykończeniu, ale płomień nadal się tlił, nie było sensu robić ruchów dodatkowych. Przy okazji porozmawiałam sobie z tatą, który coraz bardziej skupia się na swoich problemach zdrowotnych, niektóre są prawdziwe, inne bardziej takie ... głowowe.

(Rozmawiałam na kamerce z Mirą, pokłóciła się z Saren i chciała się upewnić co do procedur. W sumie jest to raczej nieprofesjonalne, żeby zaczepiać człowieka w czasie jego wakacji, ale już trochę znam Mirę i jej objawy adhd. Mówię, potakuję, odmawiam sobie mentalnego przenoszenia się gdzie indziej, jeszcze nie, bo gdyż ...)






Mama zrobiła zupę pomidorową; sama jej nie lubi, więc wiem, że to głównie dla mnie. I tak zajadając zupę oglądałam powtórkę Very (podoba mi się bazowy pomysł stojący za tym serialem: starsza kobieta w głównej roli, normalna, nieprzebrana za obiekt seksualny. Mam ochotę wrócić do pierwszego sezonu w jakimś czasie intelektualnego obiboctwa). Wojciechowi bieleje nos, to chyba nic chorobowego, tylko starość. Ogólnie, wszyscy jedzą i śpią, oszczędzają energię na wypadek wojny.

(Off topic, uśmiechnęła mnie sprawa pewnego łódzkiego nagrobka, na którym wykuto napis Żyłem jak chciałem. No i chooy. Naprawdę, bez żartu, bardzo inspirujące)

Wyjechaliśmy na lotnisko około trzeciej. Ruch samochodów gęstniał w pobliżu większych miast, ale akurat był przeciwny do naszego kierunku, więc poszło dynamicznie i po przyjeździe do Wro mieliśmy czas na kawę ...


To nie była dobra kawa, smakowała jak parząchew, a nie była to parząchew (w tym temacie zrobiłam się jak francuski piesek). Rodzice dojechali bezpiecznie do domu zanim jeszcze zdążyłam wystartować. Lot był opóźniony o jakieś pół godziny. Zapowiadało się wprawdzie nieciekawie (pewna mama z nadruchliwą latoroślą bardzo sobie nie radziła z sobą samą w tej sytuacji), jednak podróż przebiegła bez zakłóceń, była nudna i zaskakująco krótka. Dublin drzemał pod niskimi chmurami ...

Gdy wydobywałam się z korytarza w sali przylotów, Kochany właśnie nadchodził ... o wpół do dwunastej jestem we własnym Kuchniosalonie. Mańka tak mnie atakuje z góry i z dołu, że dokończę pisać jutro rano.

Jutro rano: jak mi się nie chce!

czwartek, 17 września 2026

2466. Jak nie wiem, skoro wiem?

Aaaaa, po mękach wielu wysłałam podanie do związku zawodowego. Po drodze mało mi żyłka nie pękła, na szczęście zastosowałam prostą poradę życiową: wyjdź se dziewczyno na miasto, jedzenie kup, porozmawiaj z randomami, jak się ma naprawić, to się naprawi (sama sobie tak zarządziłam, bo mądra ze mnie jest laska). Rzeczywiście, po powrocie do biura zastałam emilka od Szefowej, że udzieliła mi wcześniej błędnej informacji (jak nie wiem, skoro wiem!). Wklepałam, co trzeba, wysłałam. Aplikowanie online jest bardzo wygodną sprawą. Chyba, że nie jest, to wtedy co innego.

Pierwsza Lalka się pojawiła, serial Maślony na Netflixie; jako że z Schuchardta fajny chłopak, obejrzę. Obejrzymy oboje, może Netflixa na chwilę wykupię z okazji tego święta. Bo ja Lalkę lubię bardzo, jest to ważna książka mojego dzieciństwa, tatko czytywał mi wieczorami pamiętnik Rzeckiego (już umiałam czytać, chodziło o to, że czytał i się chichrał, a ja razem z nim). Nie oczekuję po Maślonie, że to będzie ekranizacja toczka w toczkę, o wspólne doświadczenie mi się rozchodzi, porozumienie w analizowaniu twórczości.

Czwartek pracowniczy był długi, już wpół do ósmej dojechałam do miasta. Z rana, wiadomo, kawa i croissant dla mnie, kawa i croissant na wynos dla Kochanego, gadka szmatka z Dżaki (o tym jak nazywają klientów, bo wiem, że nazywają od kaw), całus Fredowy, powrót na mój fotel kawiarniany, czytanka, marsz do biura, wyniesienie śmieci (tym razem czarne kontenery były wystawione od wczesnego rana, miło bardzo i poręcznie; w zeszły czwartek był jakiś falstart i musiałam z zeszłotygodniowymi odpadami czekać do dzisiaj). Potem sprawy zwyczajne, w przerwie rozmowa z tatkiem. Doczekałam się Kochanego po piątej (w samą porę, jakiś dziwny typ kręcił się mi pod biurem).

Spacer myszowy znowu był późny. Dopiero przed chwilą usiadłam z herbatą zieloną do laptopa, a tu za oknem mrok, zaraz będzie pora obkładać się poduszkami. Mało czasu na życie żyte z rozmachem.

piątek, 7 sierpnia 2026

2425. jest gdzieś ...

... lecz nie wiadomo gdzie
świat, w którym baśń ta dzieje się
koteczka Mania mieszka w nim
co wiedzie wśród koteczków prym.

Tę kotkę, którą tu widzicie, zowią Manią
wszyscy Manię znają i kochają.
Mania sika tu i tam ...


— Fredowy przebój poranny 

zaczęłam słuchać Plebana z Wakefieldu Goldsmitha, po kwadransie zmieniłam zdanie
wyrzuciłam książkę z listy na LC, nie, to nie jest czas na takie rzeczy
pewnie jutro wybiorę coś nowego do słuchawek
na razie męczę Herman (od miesięcy) i podążam za Woolf

tatko jednak nie będzie miał zabiegu na oko
inny lekarz przyjrzał się tomogramowi i zaproponował podejście mniej inwazyjne: kuracja zastrzykami
cieszę się, że bo już zaczynałam się martwić na poczet spaskudzonego sierpnia

spotkaliśmy się z Kochanym po trzeciej w polskim sklepie
zrobiliśmy zakupy i poleźliśmy jeszcze do Czarnej, gdyż po mieście dobrze jest się przejść, łopotać połami


(w drodze powrotnej do samochodu schwyciłam spojrzenie leserki Emi siedzącej na schodach świętego Piotra, wśród innych Tubylców Wysiadujących)

a potem już na wieś, do portu, po dwa solidne filety z plamiaka na obiad
surowe (fiszendczipsiarnia obok otwarta, ale woleliśmy sami coś ugotować)

z chłodnego poranka wykluło się ładne, słoneczne popołudnie
przeszliśmy się z kotami (wieś pachnie krowią kupą), zrobiliśmy obiad, zjedliśmy, i siódma

piątek, 17 lipca 2026

2404. Upał.

Trudno jest spać, duszno, łeb pełen nie do końca uzasadnionej ekscytacji. Okazało się rano, że mama nie idzie dzisiaj do pracy, bo towarzyszy tatce w peregrynacji do chirurga. 

Wyjechaliśmy z Kochanym do miasta tylko na trzy godziny. Pogoda była naprawdę nieznośna, gorąco tak, że ledwo dowlokłam się do Kota. Przed drugą przenieśliśmy się z kawiarni do fryzjera, tutaj poszło szybko, oboje jesteśmy wyznawcami planu minimum w temacie koafiurowym (jednakowoż, kto twierdzi, że sama mogłabym sobie obcinać minigrzyweczkę, żeby w ten sposób zaoszczędzić pinionszki, myli się — nie mogłabym). Z zajebistymi fryzurami pojechaliśmy na obiad do chińczyka, który tak naprawdę jest Wietnamczykiem. Reszta dnia: zaleganie przed tv i wiatrakiem, burza, deszcz.

Nie czytam książek, za to skanuję półki w poszukiwaniu, co by tu jeszcze świsnąć do walizki (na razie wydłubałam peerelowskie wydanie Egipcjanina Sinuhe). Zerkamy z Kochanym na Straszny film (2000).

niedziela, 21 czerwca 2026

2378. Lato.

Ciepło. Pranie powiewa, suszy się w słonku. W domostwie ogólne nieróbstwo. Koty śpio, mąż nie śpio, za to siedzi w sypialni ze stopami przykrytymi żoninym szlafroczkiem i tworzy (jako żona piszarza pokornie zaniosłam mu jogurcik z granolą i herbatę z machą, żeby się mąż prawidłowo rozwijał). Klikam, a powinnam coś innego robić, zerknąć w papiery (zaraz to zrobię, bo mi ta myśl żyć nie daje). Zapiszę tylko, że w Polsce stopni dwa razy tyle i rodzice chowają się przed upałem w domu (czyli dokładnie tak, jak my). I jeszcze z videłorozmowy z mamą njusy zdrowotne: tatko odbył w mijającym tygodniu dwie wizyty, po pierwsze oko, może coś mu tam pomogą w temacie zezowania, zapisał się na zabieg na sierpień (cud termin, czyli wiadomo, że prywatnie i nie za darmo) + są wyniki usg jamy brzusznej (nawet nie wiedziałam, że miał), coś tam powiększone, gdzieś tam torbiel. Razem z wynikami prześwietlenia głowy (umiarkowany zanik, łagodne zmiany) można się trochę przygnębić.
___
edit 20:45



___
edit 22:00 Ależ miły zrobiliśmy spacer. W porównaniu z sobotą wybrzeże bezwietrzne, można było iść przed siebie i iść. Odkryliśmy, że w sporym oddaleniu od parkingu, na plaży pojawiły się nowe umocnienia, coś w rodzaju falochronu z jakichś dziwnych elementów, betonowych słupów z datami (prawdopodobnie stare podkłady kolejowe, najwyraźniej niedawne sztormy dojadły właścicielom gruntów). Niektóre namioty już się zwinęły, ale na ich miejsce pojawiło się kilka innych. Pierwszy dzień lata był wyjątkowo piękny.

czwartek, 11 czerwca 2026

2368. Śmierć Maksia ...

... jedną z pierwszych wiadomości porannych. Czyli paraliż był zapowiedzią. Piesek chyba naprawdę był starszy niż to oszacował weterynarz sześć lat temu. Tym bardziej wstrząsające, że ktoś go tak zostawił na ulicy, małą, pokracznie dreptającą kulkę. Dobre miał życie przez te kilka lat u moich rodziców. Zaś smutek.

Rano, w samodzielnie zaordynowanej przerwie w pracy, zadzwoniłam do tatki. Poza tematem psim poruszone zostało zagadnienie tracenia rozumu. Coraz trudniej porozumieć się z wujkiem Kazem, w telefonicznych z nim rozmowach pojawiają się co chwilę jakieś wątki oniryczno-histeryczne, zaś ciocia Ksta ogólnie traci zdolność używania telefonu. Tatko się martwi, że teraz jego kolej.

Wróciłam do domu półtorej godziny przed mężem, dosłuchałam do końca Dom Zbrodni Christie (Saga Egmont, 2020), odkryłam, że następny deser czerwcowy jest w robocie, przygotowałam obiad. Jeszcze chwilę pokręciliśmy się w poszukiwaniu Maniowych siuśków i wyszliśmy na spacer. Koteczki poszerzyły dzisiaj swój teren: na lewo doszliśmy z pomocą Anne do wysokich drzew (przyciągnęło nas tam truchło wyjedzonego od środka gołębia), na prawo do trawnika przy drewnianym płocie. Mijały nas trzy duże psy (w tym Lucy), Bronia ofuczała czarno-białą sąsiadkę. I proszę, dziewiąta wieczorem, nadal jasno. Herbata, prysznic, książka.

niedziela, 7 czerwca 2026

2364. Wyprawa po ciastko zamiast wyprawy po pisarza.

Dzisiaj kontynuował się w Dublinie festiwal polskiej książki, Twardoch miał przyjechać, jednak aż tak nas nie skusiło (po prawdzie, dla mnie największą atrakcją byłby zakup kolejnych książek za pół darmoszkę, najfajniejszym elementem takiej wizyty jest niepewność, co jest dostępne oraz możliwość szperania w przepastnych kartonach). Zamiast wyprawy dublińskiej, po dobrym śniadaniu (m.in. ser halloumi na ciepło) zaczęliśmy wąchać, gdzie można by nabyć ulubione tartaletki z owocami. Sklep w którym zazwyczaj je kupujemy był zamknięty, ale byliśmy przecież uzbrojeni w wiedzę, skąd się biorą ich ciastka. I tak jadąc w kierunku Drołdy turlu turlu, nagle podjęliśmy decyzję, żeby dojechać do Merci Beaucoup, które było w kierunku zgoła przeciwnym.

Nasz region charakteryzuje się malowniczym połączeniem upadku, rezygnacji i smolbiznesowego zrywu przywracającego nadzieję. Drołda jest reprezentantką tego sznytu na większą skalę: więcej brudu, więcej osobników zmęczonych nieróbstwem wypełzłych na główną ulicę, ale też więcej małych, dobrych miejsc. Miasteczko w którym wylądowaliśmy miało wszystko podobnie, tylko mniejsze. Tak więc, pochłonęliśmy tartaletki, popiliśmy je kawami, następnie został zrobiony spacer od jednej wieży do drugiej. Pierwsza wieża, Hatch's Castle, okazała się domem prywatnym, druga zamkiem czasowo zamkniętym dla zwiedzających. Acha. To wracamy. Zielonymi tunelami dojechaliśmy do wsi, żeby się przekonać, że w międzyczasie ktoś przed nami sypał kwiatki :)

Reszta domowości: Anne wróciła z turnée, zapukałam do niej w czasie krótkiego spaceru z myszkami; Fred ponad godzinę rozmawiał z Perlistym, podczas gdy ja z godzinę rozmawiałam z rodzicami (tatko ma również anemię, mama martwi się Maksiem z którym jest coraz słabiej). Coś się robi pod górkę, bo wszystkim nam się trochę nie chce; jakby starość. 

wtorek, 2 czerwca 2026

2359. Wtorek po bank holiday jak poniedziałek.

Tatko zadzwonił rano złożyć zaległe życzenia dzieciom. Przy okazji szczerze ocenił, że nienawidzi się starzeć. Wczoraj gorzej się czuł, więcej spał, na zasadzie naczyń połączonych mama również (dlatego nie mogłam się do niej dodzwonić; mama w poniedziałek rano przesłała nam życzenia na FB).

W naszym ogródku panowie od remontu zdeponowali pompę ciepła. Leży to to w kartonach, deszcz na to to pada. O sytuacji poinformowała nas Anne (sąsiadka napisała do nas na Messengerze zawiadomiona telefonicznie przez Katlin — sąsiedzka grupa wsparcia nadal działa).

Jechałam na samych słodyczach, byłam zajęta albo przy tablicy (wzmożona czujność po piątkowym kryzysie), albo przy arkuszu kalkulacyjnym, i nie miałam okazji zjeść nic zdrowego, krłasancik z kawusią, ciasto marchewkowe z Pe. Przed przyjazdem Kochanego udałam się do polskiego sklepu, tutaj też gotowce: dla mnie krokiety, dla męża pierogi ruskie. Taki dzień bez siły. 

Przelotne deszcze, w związku z którymi obserwuję różnice między koteczkami: Mańka brnie przez mokrą trawę, skacze, popiskuje z radości, łapy ufaflunione zupełnie jej nie przeszkadzają, za to Bronia na początku spaceru zatrzymała się w progu i spojrzała na mnie: ale musimy razem? wyszła z ociąganiem, stawiała łapki ostrożnie, trzy razy zawracała do sypialni, w końcu wróciła do Kuchniosalonu, podjadła chrupek, umyła brzuszek i orzekła, że nie obchodzi ją, że Mańka dalej na spacerze, bo ona jest zdegustowana i musi odpocząć.

Po prysznicu skończyłam czytać Światłoczułość "Jarno" (WL, 2024). Siedzimy z Kochanym w Kuchniosalonie i słuchamy dobrego starego Eltona, płyty Empty Sky (1969). Nawadniam się, ziewam, klikam, piszę.

środa, 27 maja 2026

2353. Rada: nie machać łapulkami.

Zadzwoniłam do tatki o poranku, przed dziewiątą; już wrócił z miasta i mógł przyjąć życzenia. Kochany wpadł w środku dnia, żeby mi pokazać i sprezentować śliczne, czarne kombo Majestic Filatures, obcisłą koszulkę z przezroczystą narzutką. Po pracy (przypadki gęste, ale w sumie bez znaczenia; zapiszę tylko kolejny sukces: przyszedł Joe, facet wielki jak góra, i wlazł pod moje biurko ... nic tam nie znalazł, wiedział za to do kogo zadzwonić, żeby mu o tym powiedzieć, radujmy się! telefon działa). Mąż zabrał mnie spod biura i razem pojechaliśmy na kawę bez okazji. Dopiero po kawie wróciliśmy do domu.

Dziewczyny napędziły nam stracha: w czasie spaceru Mania chyba się przegrzała, a Bronię coś ugryzło w lewą łapkę. Broniowe łapki delikatne, czyli opuchlizna spektakularna; kotka bardzo oburzona wydarzeniem, długo nie mogła się uspokoić. 

Po spacerze jeszcze raz rozmawiałam z tatką, bo Kochany zadzwonił złożyć życzenia. Obiad; słucham audiobooka i zerkam za okno. Niebo powoli szarzeje. 

piątek, 17 kwietnia 2026

2313. Odłączenie.

Nie pamiętam, o czym miałam napisać. Na pewno byłam w pracy (i tatko zadzwonił wcześnie rano, zanim wyruszyliśmy do miasta, chciał coś powiedzieć o wujku Freda). Rządziłam i dzieliłam. Potem udałam się do Dunnesa w Szkocie, ponieważ musiałam porozmawiać z kobietą o imieniu Tracy (nie wiedziałam, że to Tracy, miałam wrażenie, że chodzi o Shane'a). Porozmawiałam, sprawa została załatwiona, po drodze napotkałam wśród regałów Anitę; się wyjaśniło, czemu jej ostatnio nie widujemy jak płynie przez osiedle ze swoimi psami: jeszcze w zeszłym roku operowali jej kręgosłup. Anita przelewając się przez wózek z zakupami opowiedziała mi swoją część i zapytała o moją (jak się koty, mianowicie, nazywają). 

Po powrocie do domu rytualny spacer z kotami (Mańka biegała jak szalona i nawoływała chłopaków), rozmowa z Anne, która właśnie wróciła ze spaceru, słuchanie kryminału, który się przyjemnie rozkręcił i ... światło mi zgasło. Nagle poczułam, że muszę się położyć, a gdy wstałam (dokładniej, gdy mąż mnie zbudził), było przed dziewiątą, za późno na obiad, czy wyjście do sklepu, żeby dokupić makaron. Mimo wszystko, mąż zaczął pichcić, z makaronu zrobiły się kartofle, powoli wydobywam się z mgły mózgowej (Kochany wcześniej nie mógł mnie obudzić, bo godzinami siedział pod kotem — Mania przestaje żałośnie miauczeć tylko wtedy, gdy nosi się ją na rękach, czyli w domu mamy cyrk; panna Bronisława albo coś demoluje, albo siedzi pod samym sufitem i obserwuje sytuację, co mnie wcale nie dziwi). Chyba jestem chora, nie wiem na razie na co. Zaraz będzie obiad.

piątek, 10 kwietnia 2026

2306. Jak to się ...

 ... człowiek do dobrego przyzwyczaja. W sklepie lokalnym w Termon, do którego zachodzimy w celu rozmówienia się z rzeźnikiem rodzinnym, nie było tartaletek z owocami, psia kość. A już się z nimi witałam, wizualizowałam sobie, że zapakuję dwie, jedną dla mnie, jedną dla Kochanego.

W południe pogoda zaczęła się robić mało wspierająca; dopiero po powrocie do domu, gdy już zobaczyłam fale przy porcie chyboczące się jak w za małej szklance (i tam nas zaniosło, labraks na obiad został nabyty), zerknęłam na informacje: sztorm Eddie. Czyli znowu siedzimy w domu, nosa nie wychylamy.

Wieczorem zadzwoniłam do tatki (mama drzemała), rozmawialiśmy o Myśliwskim, snach i dziwności świata.

Ach, dzisiaj operacja: zrzucanie futra. Przez zimę porosłam włosiem, zarośnięte pachy w młodym pokoleniu modne, więc wbijałam się w trend zdecydowanie. Ale pora na zmiany. Kupiłam w Bootsie nową maszynkę ;)

Właśnie skończyłam Piaskową Górę Bator (Znak, 2022). Tak jak mąż wywróżył, za oknem cisza, jesteśmy w oku sztormu, koty w końcu zasnęły.

wtorek, 3 marca 2026

2268. Polepszenia.

W ramach testu funkcji trawiennych, po pracy wyszłam z Kochanym na kawę. Pogoda była dodatkowym czynnikiem zachęcającym. Usiedliśmy w fotelach w głębi kawiarni, opędzlowaliśmy słodycze w kształcie podpasionych wąsiówek i git; jeszcze spacer po sklepach w celu wytropienia czegoś zdatnego na obiad i do domu.

W domu: Mańka zawodzi, Bronia obserwuje, zaś mąż montuje w Kuchniosalonie kamerkę. Urządzenie działa sprawnie, może będzie z tego pociecha. Do tego, gdy byłam w pracy przylazł do nas gościu od rozregulowanych alarmów. Miał przyjść elektryk, ale nie, najpierw ten gamoń bez choćby śrubokręta. Kiedy możemy spodziewać się elektryka? Suspens jak w amerykańskich filmach.

Rozmowa z tatkiem wskazuje, że domownicy funkcjonują nienajgorzej. Działania pomarańczowej małpy burzą rodzicom spokój, bo wiadomo, niedługo lecimy nad Europą i pewnie niektórzy (nie będę pokazywała palcem) martwią się o nas na zapas. Ale też moi rodzice mają się na czym skupić i skręciliśmy w inne rejony dyskusyjne — Maksymilian jedzie niedługo do weta na przegląd psiej pupy, Franciszka trzyma się, niestety na wadze nie przybiera.

Wieczorem przygotowuję jutrzejsze drugie śniadanie słuchając opowieści o żonach nazistów.

piątek, 16 stycznia 2026

2222. Epatując heteroseksualnością.

Tytuł tak z myślą o znajomym blogerze ;) Gdyż taka prawda najcalsza. Skończyłam pracę o trzeciej, Fred stawił się na miejscu i mogliśmy pojechać na azymut. Zanim doszliśmy do Costy, skręciliśmy w kierunku ogrodniczego, żeby Kochany mógł obmierzyć biurko i pokazać się znajomym w nowym płaszczu. Tak się więc złożyło, że napotkaliśmy McSeana, który z szerokim uśmiechem odliczał godziny do fajrantu, a zerkając na męża pociągnął irlandzkim dowcipem. I jeszcze inna pani przy kasie powiedziała nam, że jesteśmy lovebirds. Całkiem możliwe, może nawet lovecats :D

Rano miałam jakieś dziwne problemy z gugielem (nie wspierał mi blogów na blogspocie), w końcu jednak laptop zaskoczył (może miało to coś wspólnego z wczorajszą aktualizacją programu). 

Co jeszcze? Dzwoniłam do rodziców, tatko wyglądał na bardzo zmęczonego, rozmowa była krótka. Oraz wstawiliśmy do Kuchniosalonu kuwetę-domek. Późniejszym wieczorem, wędrując po ogródku na tyłach naszej z-piernika-chaty, Kochany odkrył, że jeż-sąsiad nie zahibernował: jeż dostał suszone robaki i kocią karmę na poprawę dobrostanu psychicznojeżowego.

niedziela, 28 grudnia 2025

2203. Lekko połamana.

Taka wstałam, sen długo nie chciał przyjść, żadna pozycja spalnicza nie wydawała się tą właściwą, potem trudno było się pozbierać. Lektura, maminy rosół niedzielny, Columbo porzucony. 

Za drzwiami zauważam powieszony obraz, który przewieźliśmy z dawnego domu Freda (oczywiście, wiedziałam, że on tam wisi, ale nagle przypomniałam sobie wędrówkę obrazu przez pół Polski i pomyślałam o Kochanym). 

Niunia całe dnie spędza w łazience z podgrzewaną podłogą, mama wieszczy (chyba uspokaja ją takie przewidywanie złych wypadków), że to pewnie jej ostatni rok.

Zainteresowały mnie otwarte dni do stodoły. Skarby w niej ukryte kuszą, bobrowałam w kilku szufladach. Na zakurzonych meblach widać nietypowe ślady po pazurkach; tatko próbuje przekonać kunę do przeprowadzki.

Po rosole idziemy z tatkiem na spacer. W lesie jeszcze gdzieniegdzie leżały resztki wczorajszego nocnego śniegu. Dzień był mroźny, słoneczny, spacer do przecinki i z powrotem ożywczy; tatko jak zwykle dużo mówi, m.in. powiedział więc patrząc na wyciętą połać: Nie ma lasu, ale my jeszcze jesteśmy. 

Ze zmarzniętym nosem, jedząc dokładkę rosołu, przeczytałam do końca Misterium wiary (WAM, 2025), rozmowę Eskila Skjeldala z Jonem Fossem. Dużo podkreśliłam.

Obejrzałyśmy z mamą dwa końcowe odcinku DiU. Mama nie za dobrze się dzisiaj czuła, nastrój (samopoczucie?) poprawił się jej pod koniec dnia, ale i tak obie szybciej wskoczyłyśmy do łóżka.

piątek, 24 października 2025

2138. Randka.

Skończyłam o trzeciej, Kochany podjechał Babcią i ruszyliśmy na randkę :D Okazja? Piątek, długiego weekendu początek, poza tym, to zawsze miło. Wybraliśmy się do suszarni w El Paso, potem pieszkom do kawiarni. 

Po kawie wyszliśmy jeszcze na krótki spacer w centrum miasta, czyli zwyczajowo do księgarni i z powrotem. Na deptaku właśnie montowano ozdoby wyglądające na świąteczne bombki (do świąt pozostało dokładnie dwa miesiące, szybko minie). Księgarnia akurat się zamykała; wypatrzyłam książkę, może jeszcze ją kupię, bo do mnie mówiła (powstrzymałam się w ostatniej chwili, głównie z powodu braku ceny na okładce). Po spacerze zajechaliśmy do Pieseła; zrobiłam nam po herbacie i zasiedliśmy z Kochanym do czwartego odcinka drugiego sezonu 1670. Zadzwoniłam do tatki, żeby się dowiedzieć, czy porozumieli się ze Stu w sprawie samochodu (dochodzę do wniosku, że Stu słabo wychodzi planowanie i przekazywanie planów).

Gdy przyjechaliśmy do domku nad morzem, złapałam końcówkę Fair City (taki irlandzki Klan); już mnie Dżejmi z naszej grupy raz pytał, czy oglądałam, to muszę chociaż zerknąć :D. Poza tym, skoro zapłaciliśmy licencję TV, dalej leciałam z tematem: na RTÉ News były wiadomości o nagrodach Tidy Towns (np. Dromiskin wygrało w jednej z kategorii, ciekawe, interesujące). Chodziło mi głównie o to, żeby się załapać na wydarzenie polityczne: wybory prezydentki. Głosowanie się zakończyło, ale wszystko będzie przeliczane dopiero rano.

Fred musiał wracać do miasta. Znowu rozstanie, widzimy się jutro.

wtorek, 14 października 2025

2127-2128. Powrót w tryby.

Poniedziałek. Solidny sen. Skończyłam niedzielę czytając do końca Prawiek i inne czasy Tokarczuk (WL, 2005). A dzisiaj trzeba już było wracać do realiów. Realia były gęste, taka praca, pchnęłam wszystkie papiry, zjadłam meksykańskie jedzenie, wróciłam do domu.

Po nakarmieniu kotów, nakarmieniu siebie oraz po obowiązkowych głaskach zrobiło się przed siódmą. Rozmawiałam chwilę z tatką. Rozmawiałam dwa razy z Kochanym (dwa razy wieczorem, wcześniej oboje byliśmy zajęci, mąż już w Jeleniej i okolicach).

We wtorek rano sprawdzam pogodynkę: ma nie padać. Tymczasem na żywo ponurość i niewielki opad chmury. Dzień pchnęłam, ale teraz widzę, że ciężko — bardzo jestem zmęczona, oczy mi się zamykają. Kochany wkleja zdjęcia ze znanych mi okolic, piękne, rozświetlone. 

Odkryłam, że nie mam kabla do telefonu, a cacko prawie zdycha. Zagadnęłam Anne w temacie, zaraz zapukała i poratowała; rozmawiałyśmy chwilę w Kuchniosalonie, w towarzystwie myszy wyczyniających cuda, ale ona też zrypana, jeszcze nie jadła obiadu, trzeba było kończyć. Łeb leci.

poniedziałek, 23 czerwca 2025

2015. Trzeci dzień lata.

Obudziłam się na dźwięk dzwonka i przestawiłam go na kolejne 45 minut. W końcu jednak trzeba było wstać i zacząć dzień. Pracowniczo czas minął mi ekspresowo: poniedziałek spokojny, szary, Szef wpadł na dwie godzinki zmachany jak koń po westernie; po godzinie zrobiłam sobie przerwę na kawę i z kawiarni przedzwoniłam do tatki, gdyż życzenia z okazji dnia ojca; na lunch dykta z bananami; trochę słuchałam Telemanna, trochę czytałam Europejkę Gretkowskiej (W.A.B., 2004).

Kochany odebrał mnie z pracy; owinięta w jego dużą bluzę czytam, potem śpię, potem zostaję obudzona na obiad. Wracam do książki, którą kończę wieczorem (gdzieś w trakcie nieomal dostaję ataku serca z przekonania, że zhakowano mi telefon). Mleczaki zostały okazane przechodzącemu Dżejmiemu, korzystając z okazji zapytałam go niewinnie, czyim psem jest coraz brudniejszy jack russell, przychodzący do nas, ale też niebezpiecznie włóczący się po całej okolicy (Anne już chce dzwonić po służby). Pies jest rzekomo jego chrzestnej, sąsiad wziął psa pod pachę i zniknął za zakrętem. Może.

środa, 18 czerwca 2025

2010. Korekta puci oraz leń patentowany.

Z braku laku rano siedząc w biurze zarejestrowałam mikroczipy Mleczaków, przy okazji musiałam zmyślić ich daty urodzenia w oparciu o szacunki pierwszego weterynarza. 18 kwietnia i 23 kwietnia. Bo dlaczego nie. W Białych zębach zostało mi jakieś 70 stron. Cisza dzwoni w uszach, oraz dwa telefony (chwilę rozmawiałam z gościem od DA, wpadła Aszling). 

Po zamknięciu biura przeszłam się do weterynarza, Kochany już czekał z Mleczakami. I teraz uwaga, gdyż rewelacja. Jak wiemy są dwie pucie :] no i właśnie się okazało, że w schronisku coś pokręcili, bo Bronek to fakticznie jest Bronka (Mańka od razu wiedziała, ale co tam; na karcie zdrowia dopisałam nowe imię, ale pierwszej wersji nie przekreśliłam, na wypadek, gdyby przy kolejnej wizycie opis rzeczywistości znowu się zmienił). 

Po powrocie do domu Kochany zrobił obiad. Zjedliśmy. Zadzwoniłam do tatki, podzielić się informacją o Bronce (był zmęczony, upały nie są miłe). Fred dokończył koszenie trawy z tyłu domu. Wyszłam kupić lody w wafelku w sklepie za rogiem (w następnym roku chyba już nie będzie okazji — miejsce jest do sprzedaży, właścicielka wygląda źle ... za to Bán całkiem dobrze, rozłożony w drzwiach w charakterze chodnika).

Poszliśmy nad morze, bo przecież ciepło, bo lato.


Wyrzut sałaty nie jest niczym nadzwyczajnym o tej porze. Minęliśmy grupkę ćwiczącą jogę, powrót był przez caravan park. A teraz jestem padnięta. Ablucja była, siedzę w sypialni pełna pepsi coli, bez majtek, z gołymi nogami, podrapanymi, i klikam. O matko, jak mi się nic nie chce, nogi założyłabym na sufit, takiego mam lenia. 

poniedziałek, 12 maja 2025

1973. Rock star.

Poranny ból istnienia; chodniki mokre po nocnym deszczu.

I love your gear, look like a rock star, wasn’t sure I should ask you for an autograph or what, tak mi powiedział nieznajomy starszy pan, który szedł za mną, gdy zmierzałam (sunęłam, kroczyłam, gdyż nie był to zwykły marsz, o nie) po ser do polskiego sklepu. Stary, oliwkowy płaszcz (noszę go któryś sezon), na nogach cielaki i szerokonogawkowy spodzień z domowo zawiniętymi mankietami (pewnie były szyte na modelkę 1.90m), wełniany kaszkiet, mój ulubiony.

Nasze Malutkie Hrabstwo wygrało w niedzielę Delaney Cup, pierwszy raz od 68 lat. Oczywiście na mieście porykiwania. Dzisiaj już na całego, kto nie zdążył wczoraj wieczorem, porykiwał w południe; pub po sąsiedzku pełny w środku dnia, na mieście wiele samochodów z zatkniętymi flagami Wee County, przechodnie w okolicznościowych koszulkach, znajomi dogryzający supporterom Royal County, w Jamie nawet Szef, który nie ogląda meczy, wiedział o co chodzi (przy okazji wygłosił tyradę o wyższości GAA i rugby nad piłką nożną oraz związkiem tej ostatniej z kulturą przemocy). Zachęceni pogłosem, w domu obejrzeliśmy z Kochanym skrót akcji: chłopaki biegały jakby im płacono miliony euro, a po wygranej cieszyli się, jakby wygrali puchar świata (przechodni Delaney Cup to jest taka trochę większa waza na zupę).

Wracając do życia rodzinnego, wczoraj wieczorem odkryłam, że tatko zapisał się na Duolingo i uczy się niemieckiego. Rano sprawdziłam, czy to nie był sen. No nie. Niedawno zadzwoniłam do niego, żeby zapytać co to się stało. No nic się nie stało, tatko uważa sam siebie za starego Niemca, który na pewno zna niemiecki, więc aż tak bardzo nie musi się uczyć, ale chce ;)

Nie sprzątałam, obiad odgrzewany (do Fredowego gulaszu i kupnych klusek śląskich były ogórki małosolne z polskiego sklepu, mniam); jestem zmęczona; miałam coś pisać, coś czytać (Wyspa daltonistów Saksa została napoczęta), zbieram się powoli i z namaszczeniem.

poniedziałek, 7 kwietnia 2025

1938. Przed lotem.

Pozwoliłam sobie dłużej poleżakować, wstałam dopiero po dziewiątej. Zjadłam zupę pomidorową, spakowałam się w pięć minut, przejrzałam trochę książek z intencją znalezienia jeszcze jednej do "wypożyczenia". W końcu znalazłam: nieprzeczytane nigdy Ostatnie kuszenie Chrystusa Kazandzakisa. Zaintrygowało mnie, że powieść miała tylko jedno polskie wydanie, w roku 1992. Sądząc z daty na ostatniej stronie, kupiłam ją wiedząc już, że dostałam się na studia, po czym odłożyłam ją na później; książka w idealnym stanie, przemówiła do mnie dopiero teraz, po trzydziestu latach :) Biere.

Mama w pracy; wyjechaliśmy po nią z tatkiem trochę wcześniej, żeby jeszcze raz pójść do Kota na kawę i ciastko. Zanim to nastąpiło był jeszcze Poirot, Appointment with Death (do połowy, bo zdecydowanie nie była to historia na dzisiaj). W mieście padał deszcz, żaden problem, gdy siedzi się w kawiarni. Przy kawie z Kenii (syfon) i ciastku marchewkowym rozkminialiśmy z tatkiem sprawy z przeszłości. Kochany zadzwonił z pracy; jeszcze chwila marudzenia i trzeba było jechać po mamę.

W domu obiad (młoda kapusta), genealogia, powolne dopakowywanie i krążenie. Wyjechaliśmy o wiele wcześniej, głównie po to, żeby we trójkę posiedzieć przed podróżą. W drodze znowu padał deszcz. Na lotnisku zaskakująca cisza, niemrawy ruch, tylko grupka panów grała w karty. Pięć przed dziesiątą zebrałam się do kupy. Pierwszy raz zdarzyło mi się, że sama samiuteńka byłam na sprawdzeniu bagażu. Nikogo przede mną, nikogo za mną, spokój, więc wszystko przebiegło w zrelaksowanej atmosferze.

Samolot miał być nieco opóźniony, ale teraz nic na to nie wskazuje. Czas lokalny 22:22.