809. Rozproszenie uwagi.

Gdzieś do godziny dziesiątej żyliśmy w przekonaniu, że Fred ma dzisiaj wolne. Niestety, dni się nam już mylą. Kochany musiał na popołudnie wyruszyć do Dublina. Po śniadaniu wypiłam kawę, wyszłam na spacer nad morze sama, w trakcie energicznej przechadzki dotarłam do plaży i wróciłam przez osiedle domków na kółkach jednocześnie przekazując mamie najnowsze wieści co u nas i u teściów.

Silnik 7 litrów, 825 koni — czyli nowy samochód Majka, mustang saleen. To jest też fascynacja mężowska, tymczasem mnie od rana intryguje kwestia narcyzów. Jak to początkująca fascynatka padam ofiarą niedbałości sklepów ogrodniczych. W tym roku dwa razy kupiłam narcyzy Jetfire, najpierw cebule-karły, potem kilka wysoko wyrośniętych cebul także podpisanych jako Jetfire, w co nie miałam powodu wątpić. Obydwie wersje kwitną na żółto z pomarańczowymi trąbkami. Kolor jest identyczny, ale mój drugi zakup nie może być Jetfirem. Jetfire należy do grupy cyklamenowatych, które zawsze mają po jednym kwiatku na łodyżce. Kultywar stworzony został przez Granta E. Mitscha w 1966 roku i wygląda tak, prosz: 

Ten drugi zakup jest najpewniej triandrusem (płatki układają się cyklamentowato, ale na łodydze są po 2-3 kwiaty), ma krótszą od Jetfire'a trąbkę, nie wygląda na karła, mocniej pachnie:

Nie mam nic przeciwko, tylko chciałabym wiedzieć kim jesteś :)

No i tak, Fred mnie opuścił, słoneczny dzień powoli zmierzał ku końcowi, jutro wysiadywanie uczelniane, więc postanowiłam pod wieczór obejrzeć coś ładnie niezobowiązującego, czyli wróciłam do Poirota z Suchetem i drugiego sezonu, 2.1, Samotny dom (1990). Trochę sobie przerwałam algebrą, ale ogólnie odcinek był spoczko, klasyczny.

Kochany właśnie wrócił (że też kot zawsze wie pierwszy!). Z powodów oczywistych rozmawiamy o Seanie Pennie i małżonek kończy długą myśl na temat głupoty Fiutina.

512. Niskociśnieniowo.

Wstałam godzinę przed budzikiem, w ogrodzie o tej porze harcowały już ptaszki. Zmienna pogoda, dzień był z rodzaju niskociśnieniowych, aż za bardzo, trudno było skupić się na pracy. Po południu leżakowanie (Fred odsypiał wczesny wyjazd do Dublina), późnym wieczorem Słodki drań (1999) Allena, pięknie zagrany przez Penna i Morton, choć i tutaj odczuwałam zmęczenie. Jutro wolne i umówiony wieczór filmowy u przyjaciół, tymczasem pora już zmykać w sen.

114. Coraz wolniej.

Wszystkie odloty Cheyenne'a (2011) wzbudziły we mnie prawdziwie patriotyczne uczucia (Dublin! Polska!). Od dawna chciałam go obejrzeć (o jakże przysłużyła się nam ta kwarantanna!), i utrafiłam z wyborem, bo obojgu nam film się bardzo podobał. Ale to potem, najpierw w południe doczytałam, że w Polsce od "kiedy powiem: już!" maseczki będą się nosiły obowiązkowo. Obserwowanie spirali byłoby zabawniejsze, gdyby moi rodzice nie utknęli w tym grajdole. Na szczęście utknęli z zapasem maseczek i jednorazowych rękawiczek. Dzień wyraźnie chłodny, a mój czas zwolnił jeszcze bardzej. Do tego stopnia, że to Fred pierwszy wykaraskał się dziś z łóżka. Zajmowałam się moczeniem stóp w soli, mieszaniem razowego spaghetti i wysyłaniem Kaś Matce Kotom zdjęć Rysia. Kaś z kolei przysyłała mi zdjęcia Kacperka i Leosia, i tak się nawzajem komplementowałyśmy, że ładnie nam rosną, jak to durmne matki.

Wracająć do filmu, Sean Penn przywodził mi na myśl krzyżówkę Bono z Robertem Smithem chodzącą jak zbetoniony Ozzy Osbourne. 

Fred ma łaskotki pod szyją, między uchem i obojczykiem.