1161-1162. Do przodu.

Niedziela.
Jestem na etapie w którym myślę, czego to ja nie zrobię, gdy będę uwolniona od obowiązku pisania i myślenia o pracy. Nie, że wczoraj pisałam, ale myślałam dużo, a to mi szkodzi. Chcę kupić książkę Joan Dion The Year of Magical Thinking i już mnie męczy, że jeśli ją kupię, to i tak długo nie będę mogła jej przeczytać. Well ... dzień był przyjemny, ale wyszłam na zewnątrz tylko raz na dłużej, kilkadziesiąt minut przestępując z nogi na nogę w moich glanach do rozbijania (są czaderskie!), gdy Fred zrobił sobie przerwę w pracy ogrodowej i pociskał ploty z sąsiadką z naprzeciwka. Teraz wiemy, że siostra Katlin zaczęła chemię. I jeszcze mąż dostał pochwałę, że ma dobry gust (w temacie butów, i w ogóle). Obejrzeliśmy z Kochanym Siedem (1995) Finchera. Kurcze, 27 lat poślizgu, nawet kupiłam w tamtych zamierzchłych czasach numer Filmu z Bradu Pitu na okładce, ale do dzisiaj kreminału nie widziałam w całości. Momentami dobry, momentami Gwyneth.

Poniedziałek.
Wczoraj w Dublinie był marsz poparcia dla migrantów, wiem, bo Gronja wzięła udział. Yh, trza mieć przynajmniej publiczną tv. Tymczasem komunikacja małżeńska, obiadowo-miłosna:

Po powrocie znajduję kota w betach, ciepłego i zaspanego. Rozmawiam z mamą, czy ten alarm RCB na całą Polskę to tak poważnie (poważnie). Po obiedzie (cycki, ryż) trochę zagadywałam ludzi, ale bez spinki. Rzeczywistość odwdzięczyła się mi krótkimi, acz przyjemnymi rozmowami z Czarną (o której byłam pewna, że zrobiła magisterkę, a jednak nie), oraz z Kuzynką Renią (wydała się mi przez te wszystkie dzielące nas atomy całkiem przyjazna i skora do pomocy). Ach, wieczorem 19.3 Midsomer (2017), trochę kosmetyki tekstu, a późno w nocy niespodziewana rozmowa z Celtem. Zadzwonił, odebrałam, kot ziewający został pokazany 

(Fred wrócił do domu. Cudnie. Można iść spać)

1153. Grá.

Sfrustrowana dzisiaj byłam przez pisanie pracy i inne takie pomniejsze. Z mózgu jajecznica ścięta na sztywno (po południu to już w ogóle) i mężu też się udzielało (Kochanemu doskwierało, że nie mógł się zalogować w parę ważnych miejsc). Próbowaliśmy to jakoś rozchodzić, pojechaliśmy na zakupy spożywcze do polskiego sklepu i Lidla (po drodze Fred oddał na złom stary telewizor i kupił mi różę w opakowaniu z napisem grá), potem Kochany zaparkował pod polem bitwy i zrobiliśmy mały spacer w kierunku miasta deptakiem wzdłuż rzeki (do paszczy wjechały paluszki i pączek, bo zapomniałam w międzyczasie o obiedzie, a śniadanie zaczęło być dalekim wspomnieniem). Na chwilę skoczyliśmy do Woodiesa, gdzie na pocieszkę kupiłam sobie sitko do herbaty (z sową) i foremki do sconesów. Potem jeszcze wysiadłam przy czurczu, żeby zrobić te dodatkowe tysiąc kroków na chatę (wyniki liczenia kroków będą dzisiaj marniutkie). Niebo szare, pewnie też ma rozkminki. A małżonek soli śmietanę zamiast pocukrować, jak miał w głowie swej zamiar. Wieczorem w temacie pracy stupor i zatwardzenie. Napisałam do dr Pierzastej, szukam rozwiązania problemów technicznych i mam nastrój nietęgi. Na to dobre jest zajęcie się czymś innym, tak więc herbata z cytryną pita w najlepszy z możliwych sposobów (medytacja przez siorbanie) i Matka Joanna od aniołów (1969) Kawalerowicza. Film podobał się nam ponad 3 lata temu i nadal tak uważamy. Wytrzymuje porównanie z Bergmanem jak najbardziej. A żeby nie było tyle smuteczków gupich, to powiem, że w tym sfrustrowanym dniu miałam szczęście być wspierana przez Kochanego męża, i Celt mnie podtrzymał na duchu swoim zaangażowaniem, dobry chłopak, i sama z siebie odezwała się koleżanka z poprzedniego psychiatryka, niejaka Ina, zaskoczona, że ja znowu w psychiatryku. Czyli jednak grá.

782. Niedziela (prawie) pracująca.

Kochany wrócił o znośnej porze i nawet jeszcze trochę posiedzieliśmy po północy wymieniając się przemyśleniami, ale noc była ciężka. Słyszałam w półśnie jak Fred kręci się i wstaje, kolano bolało, specyfiki przeciwbólowe rozsiewały ziołowe wonie, trudno się dziwić, że w niedzielę małżonek pospał trochę dłużej. Mnie tymczasem Telemann i Vivaldi nastroili na sprzątanie. Nie tylko chciało mi się umyć kuchenkę (spokojnie, tylko z wierzchu), ale wyszorowałam kafelki podłogowe w łazience. Jutro będą wyglądały jakby się nic nie wydarzyło, ale dzisiaj czuję satysfakcję (a Fred kupił bilety na koncert orkiestry barokowej na czerwiec).

Słoneczna pogoda była zdradliwa, białe kudełki widoczne z daleka na morzu urosły w niespokojne grzywy, gdy podjechaliśmy do portu po chowder. Po rozgrzewce przy zupie udaliśmy się do miasta, przede wszystkim, żeby kupić chleb, który lubimy (Fred od jutra pracuje kilka dni na dzienną zmianę, dość wczesną, i lepiej, gdy kuchnia zawiera jakieś treści). Przy okazji zaszliśmy do Costy na flat white i ciastko (Žydrūnė jak zwykle zdjęta z krzyża), i do TK Maxxa, gdyż mi się przypomniało, że pora się rozstać z brzydkim, plastikowym kubkiem w którym trzymam szczoteczkę do zębów (kubek został po córce kuzynki Freda, ich powtórnych odwiedzin raczej się nie spodziewamy). Oprócz zielonego kubka made in Germany kupiłam jeszcze zielonkawe spodnie dresowe primrose (zaraz w nie wskoczyłam po powrocie do domu) i niebieską bluzkę z krótkim rękawkiem w stylu lat 80-tych, ponieważ przyciągnęła mój wzrok etykietą "Cecil". Kochany sprezentował mi spodnie dresowe Diesel, z dziurami, fantastyczne, zblazowane, dla nonszalanckich influencerek, które mają ludzi do sprzątania łazienek.

Facebook przypomniał mi jak to 6 lat temu kończyłam ostatnie egzaminy na uczelni i żegnałam się z Wariatkami. Dżastina się odezwała, jest zmotywowana do spotkania podobnie jak Grażka, gdy rozmawiałam z nią miesiąc temu. Nie wiem czy to jest ten moment (a raczej rok), żeby coś zorganizować, ale myśl jest mi miłą.