917-919. Tymczasem (jeszcze raz) lato.

Empuzjon (WL, 2022) rozpoczęty na lotnisku we Wrocławiu był we wtorek zakończony. Kolejna książka z moim ukochanym Dolnym Śląskiem, która zapraszała do galopującej lektury i trzeba było zaspokoić tę potrzebę natychmiast. Po powrocie na wyspę (Fred wita bukietem róż) położyłam się spać gdzieś po północy, Ryszard obudził mnie o wpół do piątej. Praca, powrót do domu autobusem, spotkanie online. Sąsiadki już wiedziały, że wróciłam. Zmęczona, no ale Empuzjon.

Nie wiem o której w środę nad ranem Kochany wrócił z pracy, oboje byliśmy w każdym razie poturbowani niedospaniem. Zostawiłam Freda w łóżku i poczłapałam w rozdeptanych lasockich do pracy kołysząc się jak zaspana kaczka (dopiero na przystanku zauważyłam, że do przykrótkich dżinsów założyłam pasiaste skarpetki, co nadało mi wygląd alkoholowej awangardy z początku lat 90-tych). W pracy sprawdziłam czy są wyniki egzaminu. 14 pkt. I teraz nie wiem czy popełniłam gdzieś błąd, czy też miałam rację przy zgłoszeniu błędu w odpowiedziach. Oh, well, jest dobrze, kolejny dziwny dzień, rano szary i przydymiony mgłą, potem coraz cieplejszy.

Lektura Tokarczuk zachęca mnie do powrotu do #projektBiblia porzuconego w okolicach Księgi Liczb. Jeszcze nie podjęłam rękawicy.

Mąż przyjeżdża po mnie na czwartą. Laptop nadal zostawiony w Centrum, Antoni podłubie w wolnym czasie, tak mówi. Zamiast jechać do domu idziemy z buta do Il Forno zjeść w ogródku pizze (2, słownie: dwie) i popić sokiem pomarańczowym. Towarzyszę też Kochanemu do ulubionej ostatnio kawiarni, patrzę jak wypija wielkie cappuccino siedząc wygodnie jak Lebowski.

Z kawiarni nadal nie do domu, skręcamy bowiem na plażę, gdzie poznajemy puchatego szpica o imieniu Jojo, tulamy się, wkładam do kieszeni marynarki jedną czerwoną muszelkę i dwa morskie szkła, białe i zielone.

Nic więc dziwnego, że w domu jesteśmy po siódmej wieczorem. Zanim jeszcze zmienię buty obcinam kilka przekwitłych kolb łubinu, któremu to się stało, gdy nie patrzyłam. Zmęczona nadal strasznie, chwilowe leżakowanie trochę pomaga, ale nie daję rady wysiedzieć na dokumencie o Stonesach (2007), idę spać po śmierci Briana Jonesa. Fred mówi przed snem, że wiele nie straciłam. 

A dzisiaj jest czwartek. Przetestowaliśmy kota ... no musi ktoś przychodzić, bo Kochany zostawił na noc zignorowany przez Ryszarda pasztecik, a teraz go nie ma (pasztecika owego). Szanse, że nasz domowy tygrys z własnej, nieprzymuszonej woli zjadł stary (czyli kilkugodzinny) posiłek są prawie żadne. Who are you?

Tak w ogóle to obudziły mnie wronowate, miały zlot w naszym ogródku na tyłach, machały tymi swoimi skrzydliskami. Dzisiaj będzie odchamianie się barokiem. A na razie śniadanie zjedzone (ja), kawa wypita (małżonek), dzień dobry.

___

edit: 16:00 Fatalnie się czuję, słabość jakowaś. Ale gramolę się, żeby z Fredem, mężem najdroższym, kupić coś na obiad. Tak więc ubrana w różowe moro fru-fru ( projektant miał pewnie załamanie nerwowe) przed wskoczeniem do samochodu poznałam Lulu. Anna Emerytka ma bowiem od tygodnia nowego pieska, trzymiesięcznego maltańczyka, który jest jeszcze maluszkiem i nie bardzo umie na smyczy (chce iść we wszystkie strony na raz). Przytuliłam białą kulkę, wzięłam na ręce, super nowa sąsiadka. Po drodze do sklepów słuchaliśmy składanki Grechuty, Unikaty (2006), nucimy razem z nim Wędrówkę. 

Chyba zamknęli Epik, miejscówka znowu ma malowany szyld (bardzo dobrze, to było kiepskie miejsce kalające wspomnienie po Canale). Przed powrotem do domu kawa w Coście, siedzimy na zewnątrz obserwowani przez mewy. Ciepło.

455. Widoki.

Do popołudnia siedziałam przy komputerze nasłuchując głosów (w przerwach nasłuchiwania doczytałam Księgę Kapłańską do końca, bravo to myself!). Za oknem pogoda przecudna, raczej bezwietrzna, wiosenna, z dźwiękami wielogodzinnego koszenia trawy. Gdy tylko mogłam wyrwać się z pracy, zaczęłam pichcić obiad, żebyśmy po czwartej najedzeni wyszli na spacer. Jedzenie, herbaty i wyjazd w kierunku długiej plaży:

Doszliśmy aż do kanału melioracyjnego za którym jest plaża Dunany Bay. Po kieszeniach poupychane duże muszle ślimaków, którymi wyjątkowo tutaj obrodziło.

Zamiast powrotu do domu, podjechaliśmy jeszcze do Tesco w Drołdzie po składniki do wałówki na jutro. Mamy plan, cieszę się nim.

449. Wdrażam się.

Dzisiaj ponownie czas zapoznawczy, tym razem Teresa i Vincent, oraz nowa aplikacja z kalkulatorem naukowym dostarczała mi sporo frajdy, choć po prawdzie to nic tam nie robię. Wdrażam się, tak to się chyba nazywa. Kot w tym czasie włazi na biurko i złazi, włazi i złazi, pcha się do kamerki. Straszne ma parcie na szkło to nasze puchate futro.

Dwa filmy zrobione w roku 1972 roku, Wiebowzięci i Przyjęcie na dziesięć osób plus trzy obejrzeliśmy po obiedzie. Oboje mamy wizję tamtych czasów sprzeczną z popularnym ujęciem życia biednego, ale uczciwego i wesołego. Himilsbach opisując żałosnych wałkoni może nie miał takiej intencji, niemniej świetnie zobrazował nędzę i brud życia w PRL-u.

Aś przesłała mi link do pierwszego odcinka Stress Control Session. Nie znalazłam w nim zbyt wiele nowych rzeczy, cieszę się jednak, że ona pracuje nad tematem. Być może zobaczymy się w okolicach św. Patryka. To już za tydzień. 

Wyciągnij mi Pismo Święte a ja idę umyć pisię — Fred uznał, że to zdanie warte jest zacytowania na blogu. W Projekcie Biblia zacięłam się na Księdze Wyjścia jeszcze w trzecim tygodniu stycznia. Dzisiaj powróciłam, bez wielkiego entuzjazmu, z determinacją z którą czytam tępą literaturę. Chcę przeczytać i przeczytam, choć główny bohater jest tu po pierwsze fatalnie skonstruowany, jeśli można mówić o świadomym konstruowaniu (bo raczej czuję duży wpływ przypadku), po drugie nie znajduję w nim przymiotów i intencji, którymi obdzielają go różne opracowania. Autorzy piszący opracowania czytają więcej innych opracowań niż tekstu źródłowego, ot co.

382. Nieco goryczy i wzmożone czytelnictwo.

Dzisiejsza rozmowa z mamą była lepsza, bogatsza w treść — rozmawiałyśmy o uczeniu się języków, poza tym o chorobie Maksia (jest na antybiotykach) i oczkach Niuni (w poniedziałek do lekarza). Ta ostatnia sprawa martwi mnie przez resztę dnia bardziej i bardziej. Jutro dopiero niedziela.

Małżonek sam wyjechał po zakupy, wolałam posiedzieć w domu nad niemieckim.

Akurat  byłam w trzecim rozdziale Miasta utrapionego, gdy zachrobotał klucz w naszym koślawym, łatwo włamywalnym zamku, Fred wrócił do domu, a po chwili zmysłowo oparł się o  framugę drzwi sypialni i wkładając rękę w kieszeń wełnianych spodni (czarny płaszcz, kaszkiet i ciemny, kraciasty szalik) oświadczył Cześć żono, kupiłem wiadro robaków dla szpaków. 

Nie lubię stylu Pilcha. Po jednej książce i trzech rozdziałach drugiej chyba już mogę to napisać. Skończyłam w każdym razie rozdział piąty i przerzuciłam się na Pięcioksiąg z wydania Świętego Wojciecha. Robiłam śmiszne notatki myśli na fiszkach, poza tym odnoszę wrażenie, że czytanie porównawcze na stronie Biblie Polskie dostarczy mi sporo frajdy w tym roku.

Zapowiada się mroźna noc.