Nie wiem o której w środę nad ranem Kochany wrócił z pracy, oboje byliśmy w każdym razie poturbowani niedospaniem. Zostawiłam Freda w łóżku i poczłapałam w rozdeptanych lasockich do pracy kołysząc się jak zaspana kaczka (dopiero na przystanku zauważyłam, że do przykrótkich dżinsów założyłam pasiaste skarpetki, co nadało mi wygląd alkoholowej awangardy z początku lat 90-tych). W pracy sprawdziłam czy są wyniki egzaminu. 14 pkt. I teraz nie wiem czy popełniłam gdzieś błąd, czy też miałam rację przy zgłoszeniu błędu w odpowiedziach. Oh, well, jest dobrze, kolejny dziwny dzień, rano szary i przydymiony mgłą, potem coraz cieplejszy.
Lektura Tokarczuk zachęca mnie do powrotu do #projektBiblia porzuconego w okolicach Księgi Liczb. Jeszcze nie podjęłam rękawicy.
Mąż przyjeżdża po mnie na czwartą. Laptop nadal zostawiony w Centrum, Antoni podłubie w wolnym czasie, tak mówi. Zamiast jechać do domu idziemy z buta do Il Forno zjeść w ogródku pizze (2, słownie: dwie) i popić sokiem pomarańczowym. Towarzyszę też Kochanemu do ulubionej ostatnio kawiarni, patrzę jak wypija wielkie cappuccino siedząc wygodnie jak Lebowski.
Z kawiarni nadal nie do domu, skręcamy bowiem na plażę, gdzie poznajemy puchatego szpica o imieniu Jojo, tulamy się, wkładam do kieszeni marynarki jedną czerwoną muszelkę i dwa morskie szkła, białe i zielone.
Nic więc dziwnego, że w domu jesteśmy po siódmej wieczorem. Zanim jeszcze zmienię buty obcinam kilka przekwitłych kolb łubinu, któremu to się stało, gdy nie patrzyłam. Zmęczona nadal strasznie, chwilowe leżakowanie trochę pomaga, ale nie daję rady wysiedzieć na dokumencie o Stonesach (2007), idę spać po śmierci Briana Jonesa. Fred mówi przed snem, że wiele nie straciłam.
A dzisiaj jest czwartek. Przetestowaliśmy kota ... no musi ktoś przychodzić, bo Kochany zostawił na noc zignorowany przez Ryszarda pasztecik, a teraz go nie ma (pasztecika owego). Szanse, że nasz domowy tygrys z własnej, nieprzymuszonej woli zjadł stary (czyli kilkugodzinny) posiłek są prawie żadne. Who are you?
Tak w ogóle to obudziły mnie wronowate, miały zlot w naszym ogródku na tyłach, machały tymi swoimi skrzydliskami. Dzisiaj będzie odchamianie się barokiem. A na razie śniadanie zjedzone (ja), kawa wypita (małżonek), dzień dobry.
___
edit: 16:00 Fatalnie się czuję, słabość jakowaś. Ale gramolę się, żeby z Fredem, mężem najdroższym, kupić coś na obiad. Tak więc ubrana w różowe moro fru-fru ( projektant miał pewnie załamanie nerwowe) przed wskoczeniem do samochodu poznałam Lulu. Anna Emerytka ma bowiem od tygodnia nowego pieska, trzymiesięcznego maltańczyka, który jest jeszcze maluszkiem i nie bardzo umie na smyczy (chce iść we wszystkie strony na raz). Przytuliłam białą kulkę, wzięłam na ręce, super nowa sąsiadka. Po drodze do sklepów słuchaliśmy składanki Grechuty, Unikaty (2006), nucimy razem z nim Wędrówkę.
Chyba zamknęli Epik, miejscówka znowu ma malowany szyld (bardzo dobrze, to było kiepskie miejsce kalające wspomnienie po Canale). Przed powrotem do domu kawa w Coście, siedzimy na zewnątrz obserwowani przez mewy. Ciepło.
To ja tylko uzupełnię recenzję filmu "The Rolling Stones" (2007) wydanego w Polsce w roku 2010 na licencji A&E Television Networks. Chujnia z grzybnią! Myślę, że w podobny sposób mógłby być zrobiony przez TV Trwam film o grupie Dezerter. Ani jednego słowa któregokolwiek z członków zespołu, jacyś panowie wiedzący o The Rolling Stones niewiele ponad to, że istnieją, wydają opinię, sądy oparte o dlatego że ponieważ, ferują też pseudopsychologiczne diagnozy. W dodatku nie było w filmie nawet muzyki The Rolling Stones, a panowie mądrzy nagminnie rozmijali się z faktami, jak np. stwierdzając, że po odejściu Briana Jonesa zespół przestał się rozwijać, a wyrzucenie go z zespołu było ponoć bardzo nie fair. Przypomnę, że muzyk zaczął ćpać tak ostro, że nie przychodził na próby, a z powodu używek i narkotykowych ekscesów odmawiano mu notorycznie wizy do USA, przez co grupa traciła tamten rynek, Brian w końcu utopił się we własnym basenie w lipcu 1969, a 7 miesięcy po jego śmierci ukazał się album Let It Bleed, później w 1971 Sticky Fingers, w 1972 Exile on Main Street, a w 1978 Some Girls, wydając w międzyczasie tak "mało znane" single, jak Satisfaction, Brown Sugar, Wild Horses, Angie, czy Miss You.
OdpowiedzUsuńGeneralnie: Twórcy filmu zachowali się jak pan papież: Minimalizacja kosztów, maksymalizacja ocen ekspertów z dupy wziętych. Luźna kupa, stolec, kał.
Bardzo dziwna biografia faktycznie, bez muzyki, bez tych zdjęć unikatowych obiecywanych na okładce. Parę gadających głów, które znały Stonesów i różne naciągane interpretacje, tyle warto, co moje na ten temat rozważania.
UsuńJakby matka chciała przeczytać ten Empuzjon to bym może kupił. Dla siebie nie bardzo mi się chce, bo pamiętam, że nadal Księgi jakubowe mam nieruszone.
OdpowiedzUsuńAch, na rozterkę, co by chciała przeczytać Twoja mama, odpowiedzi nie mam.
UsuńDlatego dawałem ci szansę do zmotywowania mnie pod kątem lektury "Księgi jakubowej" :P
UsuńEch...
Dariuszu, czy Ty sie za dużo cydru nie opiłeś? ;) Ja jako motywatorka? Raczej nie :D
UsuńO ile zrozumiałam, to zamierzasz czytać porzuconą onegdaj Biblię. Wyrazy współczucia, z nudów można się urwać.
OdpowiedzUsuńNa razie się to jeszcze nie odpaliło, bo mi głowa chciała odpaść od potrzeby spania. Licze na smaczki, na Izaaka zabitego przez Abrahama do końca.
Usuń