2390. Pierwszy piątek lipca.

Miau miau miau miau, taką piosenkę Kochany śpiewał rano kotu. Przed moją pracą poszliśmy z Fredem do Czarnej. W ciągu dnia byłam na jeszcze jednej kawie, tym razem w Pe, bo wpadła do mnie Wiki, jak zazwyczaj tu i tam wymięta. Umówiłam się też na kawę w poniedziałek, z Benedyktem i Teresą.

Imigranci przywracają mi wiarę w zdolności intelektualne człowieka. Dzisiaj Asmahan.

Wracaliśmy do domu przez TK Maxxa i Tesco. Po pierwsze, Ka ma urodziny, mąż chciał kupić prezent dla przyjaciela, po drugie zakupy spożywczo-chemiczne, trochę na zaś. Wróciliśmy do domu przed piątą, a tu ekipa nadal siedzi, dom opatulony styropianem, tylko przód pół na pół jeszcze bez kocyka; panowie przytwierdzając płyty do ściany robili hałas jak podczas przemarszu wojska, wyglądało to na akord. I znowu wszędzie syf, gościu jeden z drugim tną styropian na trawie, bez osłony. Ech, w głośnikach the Cure, gdy Kochany robi na obiad makaron z pieczarkami i serem w sosie pomidorowym. Styropianowcy skończyli o wpół do siódmej.

Zaprosiliśmy się do Ka na wieczór; siedzieliśmy przy torcie urodzinowym i herbacie, nie za długo, o jedenastej jesteśmy z powrotem w domu. Bardzo szybko minął mi ten tydzień, przez większość dnia sądziłam, że nadal jest czwartek. Zdałam sobie sprawę, że wszystkie moje aktualne lektury są raczej z tych trudnych, mówią o sprawach przykrych. Mózg wymiętolony rzeczywistością nie chce sie teraz tym zajmować, czyli aaaa, kotki dwa.

2067-2068. Zagęszczenie sytuacji.

Czwartek.
Kolejny ładny dzień. W pracy najpierw pojawił się Czarli, potem Li. Nawet przyjemnie się rozmawiało. 

Zaczęłam wczoraj oglądać peerelowski film z Mikulskim, Powrót na ziemię (1966). Dokończyłam dzisiaj. Starocie nieźle mi wchodzą, nawet gdy nie są najwyższych lotów. Sentymentalna się zrobiłam.

Kochany przywiózł mnie do domu przed czwartą. Kiedy zjedliśmy Fredowy obiad, trochę odpadłam, wybrałam się na drzemkę i przegapiłam krótki deszcz, który spadł na wybrzeże. O siódmej wyszliśmy z dziewczynkami do ogródka: mały Ethan podszedł i zaczął robić koteczkom zdjęcia; odwiedziliśmy też Anne, która wróciła z kilkudniowej podróży (Mańka niczego się nie bała i nawet ostrożnie zaczęła zwiedzać korytarz jej domu).

Wieczorem do wsi wkroczyła morska mgła.

Piątek

Dzień o mewie. Idąc z biura do Biura zauważyłam na środku dwujezdniowej drogi krążącego bezcelowo młodego ptaka. W widoczny sposób coś mu dolegało, bo nie podrywał się do lotu, tylko człapał. Miałam chęć zignorować całą tę nieprzyjemną sytuację, ale gdy byłam już bardzo blisko wejścia na schody do osiedla, jednak się nie dało. Wtargnęłam na jezdnię, z łatwością złapałam stworzenie i machając do kierowcy najbliższego samochodu, poszłam z tym dziwnym pakunkiem w rękach na schody. Wypuściłam mewę na łące, ale o niej nie zapomniałam; kiedy wracałam, była w zupełnie innym miejscu, gnieździła się w wysokiej trawie. Po powrocie do biura postanowiłam poszukać jakiegoś przybytku leczącego dzikie zwierzęta, dodzwoniłam się do miłej Sophie obsługującej hrabstwo Meath. Rozumiałam jej logikę: zdecydowałam się po pracy wrócić do mewy i sfilmować jak się zachowuje, ewentualnie zabrać ją do Sophie (moja rozmówczyni chciała się upewnić, że to nie ptasia grypa). Nawet zaangażowałam w to już Kochanego, który do miasta przyjechał z dużym pudłem po butach. Gdy jednak zaraz po pracy pojawiłam się na ścieżce, mewy nigdzie nie było. Może ktoś jej pomógł — jest to możliwe, wokół tego miejsca była wydeptana trawa — albo, co bardziej prawdopodobne, mewa schowała się głębiej we wszechobecnych chaszczach. Nie lubię takich sytuacji, poczucia bezsilności.

Dobro, które z tego wynikło: po zakupach podjechałam z Kochanym do osiedla na wzgórzu i zaparkowaliśmy przed niedawno otwartą kawiarnią. Najpierw jeszcze raz doszliśmy z Fredem do miejsca, gdzie po raz ostatni widziałam mewę, rzuciliśmy okiem na panoramę miasta, potem rozsiedliśmy się w kawiarni. Chwilę rozmawiałam z obsługującą nas Poliną. Ukraińskie miejsce; jeszcze do niego wrócę.

Kochany zrobił sałatkę grecką à la Fred (do tego krewetki z portu i bagietka); bardzo zacny obiad. Pogoda nadal przecudna, więc po piątej wyszliśmy z myszami do ogrodu. 

Wieczorny spacer (jedna z ruin po starym budynku na Nadbrzeżnej, gdzie kiedyś robiłam zdjęcia kotka, zniknęła na dobre, w tym miejscu pojawiły się już fundamenty nowego domu; za to na plaży są już galaretowate ciała lwich grzyw):

Zrobiłam ponad trzynaście tysięcy kroków.
Myszy są bezustannie wspaniałe.
Maniusi wypadają dolne perełki.

1815-1816. Mikołajki i in.

Czwartek
Tak nastawiłam budzik, że byłabym zaspała, gdyby nie mózg mój z wewnętrznym tykającym zegarem, który obudził mnie dziesięć minut przed czasem: ej, ej, sprawdź godzinę, chyba nie nastawiliśmy tak, jak trzeba. 

Podróż z Kochanym; soundtrack jakiegoś nieznanego nam koncertu Jethro Tull w tle. Praca prawie jak przyjemność (chociaż zdenerwowała mnie księgowa, ale to w Centrum; Alis is a c*nt). Po południu Kochany czekał na mnie przed drzwiami wyjściowymi Jamy i mókł. Szybko przetransportowaliśmy się do domku, żeby raz dwa zrobić obiad. Przed czwartą byłam już napasiona jak opos, a w głośnikach śpiewał mi Ralph Kamiński. Potem próbowałam się relaksować leżąc pod kołderką; sen nie przyszedł, ale nie narzekam ani trochę. Sinozęby nie chciał połączyć mojego laptopa z ekranem tv; Fredowi udało się po dłuższych próbach, postanowiliśmy to uczcić oglądaniem Mistery Train (1989).

Piątek
Zaczęłam dzień wysłaniem listu z oficjalną prośbą do Katriny; kilka sekund później zauważyłam literówkę w imieniu (za późno). Trudno, świetnie (mogłabym powiedzieć facepalm, ale postanowiłam zmierzać w kierunku zen = gniew ani martwienie się o ocenę mnie nie przytłaczają).

Po śniadaniu zatekstowałam do Anne z pytaniem, czy chce lindory o smaku irish cream (Kochany pomylił się i kupił nie takie, jakie zamierzał), ale zanim sąsiadka zdążyła wpaść do nas po porannej kąpiółce, sama jej zaniosłam dwa pudełka słodyczy, bo my z kolei wymyśliliśmy sobie, żeby jechać do miasta na wąchanie książek już, teraz, natychmiast. Gdy wręczałam jej podarek, Anne dała mi z uśmiechem czerwoną kopertę; dopiero w samochodzie sprawdziłam, że w środku jest karta podarunkowa Caffè Nero opiewającą na €25. Nie w kij dmuchał!

Pogoda paskudna, ale mam na sobie WBPP (wielki brązowo płaszcz przeciwdeszczowy) i żadne babrania chmurowe nie są mi straszne. Zaparkowaliśmy na trzecim piętrze Scotch Hall, stamtąd sturlaliśmy się windą w dół do Waterstonesa; Kochany szukał książki dla irlandzkiego znajomego, a w rezultacie kupił mi mikołajka, książkę Keegan, Antarctica (pani sprzedająca też docenia Claire i ma swoje ulubione opowiadania, ha!). Z SH pobierzaliśmy przez most do Czarnej, żeby zbunkrować się w najdalszym kącie z kawami kupionymi dzięki niespodziewanemu prezentowi od sąsiadki (pani Stempelek 3 śmiechujkowała, że tym razem oboje bierzemy kawę na miejscu). Po kawie i przegryzce wróciliśmy do Babci, następne nasze przystanki to: sklep zoologiczny, TK Maxx, Tesco. W pierwszym miejscu zrobiliśmy szybki przegląd kocich przysmaków i przywitaliśmy się z koteczką ze schroniska. W drugim kupiłam mikołajka dla męża (zielony T-shirt z merynosów, Good Man), prezent dla Anny (zestaw mydeł i kremów) oraz zestaw ołówków grafitowych i suchych pasteli dla siebie.

Po powrocie do domu odkryłam, że zupa o której sądziłam, że jest grzybowa, jest zupą warzywną. Wszystkiemu są winne karły i gnomy, wycedził Fred. Mój przypadek z zupą i mężowski przypadek z lindorami jak najbardziej to potwierdzają. Zastanawiam się, jak zawrzeć z nimi pokój.

Obejrzeliśmy na dvd Człowieka z żelaza (1981). Długi film, z trzewi PRL-u, bardzo nas nastroił filozoficznie, wspólnie i osobno analizowaliśmy jak to kiedyś było. Dużo za późno przypomniałam sobie, że przecież nie ugotowaliśmy głównego obiadu (za to słuchałam smętnych piosenek Draco Rosy).

1813-1814. Środek tygodnia.

Wtorek
Czytam (zaczęłam bardzo nie lubić bohaterki obecnie czytanej powieści), piszę, rozmawiam z tatką, robię obiad, umawiam się na szczepienie i nie wiem, czy robię dobrze, ale rezerwuję sobie dwa kłucia na raz: covid i grypa. Jeśli wyjdzie koktajl Mołotowa, mam dwa tygodnie na wyzdrowienie. Tak sobie teraz przypominam, że gdy wczoraj wracałam autobusem po zmroku, mnóstwo domów było już ustrojonych świątecznie, albo przynajmniej z choinką rozświetloną centralnie w oknie.

Środa
Spaliśmy przy otwartym oknie (dla odmiany) i rano obudziły mnie rozmowy ptaków robiących inspekcję ogródka. Na szczepienie byłam umówiona kwadrans przed dwunastą. W mojej głowie rozcinało mi to dzień na pół, chciałam jeszcze coś przejrzeć na jutro, na wypadek, gdybym po szczepieniu nie czuła się rewelacyjnie. Korona na prawym ramieniu, grypa na lewym, pani robiąca zastrzyki okazała się mistrzynią (ugryzienie komara bardziej się czuje). Na obiad wątróbka, mąż w roli kuchmistrza (skoczył do lokalnego rzeźnika, gdy czekałam w przychodni). Świat za oknem bury, ani jednego promyka słońca, poza tym dość mokro, choć wcale nie padało. Kochany całuje mnie w szczepionki (covidowa boli bardziej, czy to nie interesujące?). Skończyłam czytać The Discomfort of Evening Marieke Lucas Rijneveld (Faber & Faber, 2020); dyskomfort, indeed. Było jeszcze przed piątą, więc postanowiliśmy obejrzeć dłuższy film na który zazwyczaj nie mamy czasu. Przed seansem zadzwoniłam do mamy, na chwilę tylko, zapytać, czy szelki doszły. Przy okazji dowiedziałam się, że mama zaraz jedzie do dentysty. Poza tym Malinka i Maksiu źle się czują, nie chcą jeść. Stareńcy oboje i zmęczeni, Malinka zjadła dopiero jajecznicę i przynajmniej pije wodę. Może to tylko zły dzień dla staruszków. W kinie domowym odrestaurowana kopia Człowieka z marmuru (1976) Wajdy. Właśnie skończyliśmy i o tym rozmawiamy. Dobry.

1767. Chowam się.

W czwartek wieczorem miałam spać, zamiast tego wciągnęłam jeszcze pierwszy długi rozdział autobiografii Herberta w ebooku, którą dostałam od Wu. Książka autorstwa Franaszka ma dwa tysiące stron, więc nie wiem, kiedy ją skończę, na chwilę obecną czytam trzy książki.

Rano pobudka po ósmej, jakieś sny głupie, nos zatkany, na szczęście Kochanie moje jest obecne, więc aż tak nie lamentuję nad swoim losem. Jemy obiad o trzeciej, bo czuję, że coś muszę jednak zjeść. Z rzeczy prostych i głupich, w sam raz dla mnie dzisiaj do pojęcia, obejrzałam film Kariera (1954), propagandówkę z czasów późnego Bieruta. Fakticznie, cymesik :D Poza tym chowam się i zakapturzam, nawet przyszło mi do głowy, że fajnie byłoby tak przesiedzieć do wiosny (za oknem szaruga jesienna w najbardziej odrażającym wydaniu). Tylko żeby kaszel minął, bo to nie jest zabawne 👎

1596. Zmęczenie materiału.

Kochany jest pomiędzy dwiema męczącymi szychtami, ale i tak podwiózł mnie w obydwie strony do pracy, która przebiegła bez większych potknięć. Po powrocie do domu zostałam nakarmiona obiadem mężowskim, potem Fred poszedł spać (jutro wstaje idiotycznie wcześnie), a ja zabrałam się za prasowanie prześcieradeł, żeby odgruzować trochę przestrzeni, której u nas nigdy za wiele. Do prasowania film, Ostatni świadek (1969) Batorego (sądziłam, że już widziałam, ale raczej nie). Cały czas wieje. Zwierzenie: czuję, że mi ten rok coś przez palce przecieka :I

***

'nuff said:

1522. Powrót do równowagi.

Niewiele jest rzeczy przyjemniejszych od wolnego poranka, gdy za oknem szemrze wiosenny deszcz, w Kuchniosalonie leniwie przelewa wodę pralka, a człowiek (czyli ja) siedzi spokojnie przy stole i popija herbatę. Do wsi po deszczu weszła morska mgła. 

Narcyzy, stan na dziś:

Z rzeczy pożytecznych, po bardzo długiej przerwie odpaliłam starego laptopa. Hapek ożył, z zadowoleniem stwierdzam, że jego bateria jeszcze zipie (większy remanent w archiwum zdjęć zostawiłam sobie na kiedy indziej).

Dokończyłam oglądanie Barbary i Jana (1964); podróż w siermiężny peerel była dość interesująca, ale dobrze, że składała się tylko z siedmiu odcinków, na więcej nie miałabym odporności. Wybrałam się na godzinny spacer nad morze (w trakcie tatko zadzwonił, więc pokazałam mu wodę; fale wyglądały na leciutko przybrudzone, na skraju przypływu spore stado małych biegusów, czy innej drobnicy, wykonywało swój zwyczajowy trucht kulinarny). Po spacerze wyskoczyłam jeszcze po mleko do sklepu za rogiem i gdy wracałam, napotkałam Amber idącą ścieżką Rysiową. Kot został pogłaskany, ale to nie to samo. Smutek. Upiekłam naleśniki, zjadłam trzy; poszłam spać. Kochany wrócił późno. Podczas obiadokolacji zadzwonił do niego Zbynio, więc też zagadałam ...

Dzień złożony z puzzli niby bez sensu, ale odpoczywam i to jest dobre. Może nawet zbiorę siły na wieczorną lekturę (od soboty byłam tak zbaniona, że nie przeczytałam ani jednej strony). 

1521. Śpiąca środa.

Wczoraj wieczorem zadzwoniła do mnie Anna. Wyszła ze szpitala i przynajmniej przez dwa tygodnie będzie w domu opieki niedaleko nas, podobno żeby nabrać sił (ciekawe, co z tego wyjdzie).

Zrobiło się cieplej, spadł deszcz i spaliśmy przy lekko otwartym oknie. Pomimo długiego snu wstałam zupełnie nieprzytomna. W przyrodzie świergotania i hormony wzrostu, otworzyły się pierwsze narcyzy wystawione przed domem, zakwitł dereń przy przystanku, ja tymczasem jak zombie z bolącymi dłońmi. W Centrum zaszyłam się z komputerami i przeciągałam każdą czynność, żeby nie było konieczności brania się za coś innego. Przerwa z kulyżankami pokazała mi, że nie ja jedna byłam spowolniona (tematyka rozmów kręciła się wokół zdrowia psychicznego i przystojnego księdza z którego powodu Bridżet od czasu do czasu zachodzi do kościoła). Pracownicze przeczekiwanie zwieńczyłam spacerem do B&B, krótką rozmową z Izoldą i zjedzeniem muffinki z malinami (wtedy jeszcze nie wiedziałam, że rano obsługę sąsiadującego Marksa & Spencera poinformowano o planach zamknięcia sklepu; 57 osób straci pracę).

Po mało twórczym obiedzie (mój zmęczony Walenty zjadł go nie zmieniając munduru) zadzwoniłam do rodziców z życzeniami (bo dlaczego by nie), zrobiłam nam po granoli, po czym zapadłam się w oglądanie kolejnych dwóch (4 & 5) odcinków Barbary i Jana (1964). Fabuła wystarczająco głupia na mój dzisiejszy poziom (a i tak zauważam, że moda pierwszej połowy lat 60-tych raczej nie schlebiała kobiecej sylwetce). Oboje jesteśmy wyzuci z energii, Kochany ma gorzej, bo jutro znowu wstaje przed świtem. Ja mam lepiej, bo 1) wstaję kiedy chcę, 2) mam Kochanego.

1518. Spacerujemy wiosennie.

Piękna, jasna (może nawet aż za bardzo dla zimowych borsuków, takich jak ja) niedziela. Za oknem dźwięki wiosenne i zaraz zakwitną narcyzy w doniczkach, te posadzone rozumnie:

Wybraliśmy się z Fredem w kierunku morza i poza planem załapaliśmy się na kibicowanie pięciokilometrowemu biegowi, który zaczynał się o dwunastej. Trudno było patrzeć pod słońce, więc po dłuższym postoju na zakręcie, gdy już minęło nas kilkuset uczestników, ruszyliśmy w dalszą drogę. 

Morze było akurat w pełnym przypływie, znaleźliśmy kilka jeszcze żywych małż, którym usiłowaliśmy pomóc (kto wie, jak skutecznie), trzy zdecydowanie martwe, oraz różne inne dziwy (np. Fred układał puzzle z krabich szczypiec). 

Wróciliśmy do domu przez zagon domków letniskowych pomiędzy którymi na trawnikach kwitną maleńkie stokrotki. Około drugiej byliśmy z powrotem u siebie, z chłodnymi policzkami i ciepłymi nosami. Po relaksie i obiedzie Kochany poszedł się przespać. Tak jak sobie dwa tygodnie temu umyśliłam, podjadając bożonarodzeniowe pierniki obejrzałam Barbarę i Jana (1964), na razie tylko dwa pierwsze odcinki serialu, wysiadłam przy trzecim (widziałam go u rodziców). Kiedy Fred wstał, słuchaliśmy kolejnych płyt, w tym Amy Winehouse, At the BBC (2012) oraz Jacka Kleyffa & Kapelę Drewutnia (2017). Popołudniowa kawa niewiele pomogła, jestem zmęczona i bolą mnie oczy. Od czasu do czasu Kochany rusza mi na pomoc.

1516. Oczekując.

Za oknem szaruga. Zasnęłam późno, spałam niezbyt spokojnie i już o siódmej byłam na nogach. Aura nie sprzyjała spacerom, więc przyjęłam taktykę gniazdownika. Kochany od rana pakował się (zdołał wcisnął do walizki wszystkie zaległe artefakty, w tym mój koci kubek, prezent podchoinkowy) i sposobił się do drogi (nastawiał uszu w kwestii dzisiejszego strajku rolników i w końcu zdecydował się na dojazd do Wro szynobusem).

Fejsbukowe archiwum powiedziało mi, że dokładnie 8 lat temu byłam w Zieleńcu z kulyżankami Goshom oraz Ilką, i udawałam, że jeżdżę na nartach.

Obejrzałam starożytny film Buczkowskiego, Smarkula (1963). Obyczajowo naciągana historyjka, Prucnal piękna. Zrobiłam gulasz wołowy i prasowanie. Bolą mnie stawy u stóp i dłoni, nie za mocno, ale powtarzalnie.

A Kochany już leci do mnie.

___

Gulasz po świechnowemu: 

kawałki Tescowej wołowiny (jakieś 300 g) obtoczone w mące smażyłam na oleju. Następnie wołowina do garnka, jakieś dwie szklanki wody gotowanej, dwa małe liście laurowe, dwa bobki pimentu, trochę ostrej papryki i duszenie pod przykryciem. Na patelni po smażeniu wołowiny zeszkliłam posiekaną cebulę, pod koniec dodałam przeciśnięte przez praskę zębisko czosnku. Wrzuciłam do duszącej się wołowiny cebulę z czosnkiem, dorzuciłam trzy spore marchewki w plastrach. Po godzinie duszenia wrzuciłam do garnka resztki starej papryki pokrojonej w kostkę, posoliłam wywar, przyprawiłam lubczykiem i pieprzem (jeszcze godzina lub półtorej, zależy od rodzaju wołowiny). Najs. Następnym razem dodać selera naciowego.

1349. Drobne rzeczy ...

... domowe (porządki, prasowanie), pisanie. A skoro prasowanie, to wiadomo, odmóżdżacz: padło na Wyspę złoczyńców (1965) z Machulskim, czyli pierwszą filmową odsłonę Pana Samochodzika. I już standardowo: dynamika męsko-damska okropna, dialogi nie do zniesienia. Za to w tle Kazimierz Dolny, Janowiec, Wisła. Będę tam. 

Jeszcze w nocy-o-północy zaskoczył mnie na MyHeritage krótki list. Napisał do mnie z Francji wnuk przyrodniego brata prababci Marianny. Okazuje się, że córka drugiego brata prababci, Alina, nadal żyje i mieszka w Dijon.

Kochany tymczasem w Polsce występuje w roli oprowadzacza. Wczoraj przyjechał Kuzyn Z Miasta Łodzi z żoną, dzisiaj Wu w swoim kabriolecie. Fred był z nimi na zamku, jadł sernik, chodził po Lubomierzu. Mówi, że nadal pachnie pastą do siedzeń z kabrioletu brata.

1167. Wewnątrz.

Wyjaśnia się sprawa niebytności tomatów, kjukumbrów i papryczek w części warzywnej Tesco, która nurtowała nas ostatnimi czasy za każdym razem, gdy szliśmy zrobić zakupy spożywcze. W Hiszpanii i Maroku zła pogoda, u nas wysokie ceny prądu, tłumaczy The Irish Times. Może latem będzie lepiej.

Na zewnątrz suchy chłodek i pościel łopocząca na wietrze (tradycyjnie jedną sztukę trzeba było ponownie wrzucić do pralki z uwagi na zrzuty treści pokarmowej od fauny uskrzydlonej). Oboje siedząc w domu napierniczamy na laptopach (nadrabiam TT, bo czas mnie goni). Ryszard Kot po kilku próbach łapoczynów ma nową obrożę przeciwpchelną (prezent od teściowej jest w użyciu). Wu już wrócił z Omanu i naprawdę przygotowuje się do przyjazdu: kontaktuje się i omawia wielkość bagażu, używając przy tym mądrych słów typu "wolumetryczne" lub po prostu ładnych, w rodzaju "eksplorowałem". 

Wieczorem obejrzeliśmy drugi odcinek Drogi (1973) Chęcińskiego. Pod pewnym względem fajne klimaty psychopatologiczne. Ciekawie jest np. pokazane, jak bohaterowie mówiąc do siebie w ogóle ze sobą nie rozmawiają.

1096. Szesnastego.

Zmierzcha się; grzeję ręcę o filiżankę z kawą (miało być cieplej, a wcale nie jest, z każdą godziną szron coraz bardziej widoczny). Po pracy poszłam do DAC sprawdzić, czy mają jeszcze bilety na jutrzejszego Mesjasza, ale dowiedziałam się tylko, że ostatnie zostały wykupione tydzień temu (domyślałam się tego, skoro jednak obiecałam Ka, że zapytam, to zapytałam). Pokręciłam się po centrum miasta w poszukiwaniu szczęścia, dla Luizy kupiłam na razie kieszonkowy kalendarzyk, odmachnęłam Eugene'owi na serdeczne powitanie (Lokalny Gej), zajrzałam do Martaszki, żeby jej powiedzieć Happy Xmas i tam akurat naszedł mnie Fred (pierwszy raz ubrany w łososiowy płaszcz). Zjedliśmy obiad w Cedar Gate (trzy smuteczki: cena wzrosła z €15 do prawie €18, ryż był mało cynamonowy, a zamiast arabskich pień były amerykańskie kolędy, moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie). We wsi zastaliśmy na dworze Majkela, jak coś dłubał pod maską samochodu, więc była krótka rozmowa o kotach i jak tam w życiu. Sąsiad wygląda nie tak całkiem źle, kto wie, może ostatnio nie pił.
___
edit 22:30 Kochany miał w grafiku nocną pracę, ale szef odwołał zlecenie, więc zamiast osobno zajmować się głupotami, mogliśmy razem obejrzeć wieczorem Zabawę w chowanego (1986) ze scenariuszem Himilsbacha. Taki sobie ogólnie, a jeszcze bardziej taki sobie jako komedia. Fredowi Zainspirowanemu zachciało się posłuchać Satanowskiego, mnie się zachciało parówek z chrzanem (późna pora, ale nikt mi nie zabroni). Pomyśleć, że Himilsbach, ten wieczny staruszek, dożył ledwie wieku lat 57 (śmiech na sali).

1013. Miejska sobota.

Stado szczygłów jest stałym gościem we frontowym ogródku. Lenistwo ogrodowe popłaca i sprawia innym radość. Mam nadzieję, że Ryszard nie ma w związku z tym własnych planów.

Sobotę po śniadaniu spędziliśmy w mieście (najpierw odbył się spacer z kotem, bo Ryszard zobaczył, że się stroimy i wyciągnął swoje wnioski — wyszedł z domu, po czym czekał na nas za drzwiami). Costa (na maszynie stała Aura, która rzuciła mi kwaśne spojrzenie ... natychmiast poprawiłby mi się nastrój, gdybym była w złym), TK Maxx (nakupiliśmy sobie dziwnych skarpetek), Jysk (Fred nabył zawieszaną szafkę na płyty), sklep sportowy (rozglądam się za kostiumem kąpielowym). Na późny lunch poszliśmy do Cedar Gate przetestować kolejne dania (sambosa, faszerowane liście winogron, dawood basha, mix mahashi; tym razem obsługiwała nas grubiutka, miła muzułmanka). Do szóstej po południu czas zleciał nie wiadomo kiedy (nadal jestem najedzona). 

Are you new to Drowda, guys? zagadnąl nas jeden z grupki młodocianych osobników, gdy szliśmy West St rozglądając się, jakbyśmy mieli cały czas świata. No? odpowiedziałam. Pewnie obstawiali zakład skąd jesteśmy. Co mi przypomina, że wczoraj Patricia była przekonana, że przyjechałam z Niemiec. Utkwiło mi to w głowie, bo podobnego zdania był ktoś dzień wcześniej, na praktyce. Co trzeba zrobić, żeby wyglądać po niemiecku?  Zresztą nie wiem o co chodzi bardziej, akcent, ubranie, czy imię i nazwisko (gdy się przedstawiam). Ciekawie pomieszanie koncepcji i stereotypów. 

Franciszek Pieczka był podobny do dziadka Bronka, jestem pewna, że myliłam ich będąc dzieckiem (a nauczycielkę od biologii myliłam z Eleni). W domu w Polsce została płyta dvd z Austerią Kawalerowicza (nr 1 na liście do przywiezienia). Na razie kontynuujemy z Fredem oglądanie Zmienników, odc. 7 i 8. Śmieszy i boli.

1012. Życie wsiowe.

Wracając do wczorajszego wieczoru, chłopcy rosną jak na grzybach (czy nie powinnam napisać, że jak grzyby po deszczu? się nagle zastanawiam ... drożdże to też grzyby, mówi Fred; ach, czyli o to mi chodziło, no dobra, zostawiam to w spokoju), pokazali nam zadania na literowanie z angielskiego i irlandzkiego. Rozśmieszyło mnie, gdy jeden z nich zaanonsował nas jako "our friends". Chyba nie mają nic przeciwko naszym wizytom, Ka kupuje wówczas ciasto czekoladowe :D

W głowie zaczynam robić plany "na Polskę". Rozmawiałam rano z mamą (jeśli weźmie urlop, pojedziemy razem do Wro szwendać się po mieście). Podbiję legitymację studencką, pójdę do fryzjerki i kosmetyczki, będzie grzebanie w domowych archiwach.

Po śniadaniu wyszliśmy z Kochanym na spacer, żeby zobaczyć różne rzeczy, np. to szpacze radio:

Na plaży zaczął się odpływ, morze było bardzo spokojne, duże stado mew spało na skałach przy drodze na klify, a za migoczącą taflą wody na południu widać było półwysep Howth:

Drepcząc tak bez celu na południe znalazłam szkło morskie niecodziennej urody:

Ponieważ "na plażę" noszę zazwyczaj tę samą kurtkę, oto aktualizowana zawartość mojej kieszeni:

Od lewej: kawałek interesującej skorupy z bliznami, najprawdopodobniej po pąklach, kawałek taniej ceramiki, nadłamana muszla przegrzebka podniesiona z plaży z powodu różowego koloru, mleczny kwarc, szkło morskie w seledynowym odcieniu z poprzedniego zdjęcia, za nim szkło znalezione kiedyś tam wcześniej (zielone), krzemień, skorupa kraba znaleziona tydzień temu. Doszliśmy z Fredem dalej niż zazwyczaj:

Niektóre posiadłości wyglądały bardzo dobrze, inne niekoniecznie. Brzeg jest nieźle umocniony, miejsce na dom letniskowy jak najbardziej do zaakceptowania. To zaś jest Ned:

Tym razem byłam tak rezolutna, żeby zapytać także mamę o imię i zrobić nowofunlandowi zdjęcie. Bo jest to nasze drugie spotkanie, rozmawiałam z Megs w lutym, przypomniałam sobie o tym dzięki blogowi. W tym czasie wiedzieliśmy już z małżonkiem, że trzeba szybko wyciągać nogi w drugą stronę — do Freda zadzwonił elektryk, który właśnie krążył po okolicy. A to kanarek:

Dzięki kanarkowi poznałam Andrew z Dundalk, który pracuje w Cash & Carry. Niestety kanarka nie udało się nam złapać, a Fred już musiał gonić do elektryka, więc się rozdzieliliśmy. Andrew zobaczyłam ponownie z kwadrans później — mijał mnie w środku wsi zasuwając pod górkę na rowerze, pewnie w stronę Dundalk, a ja rozmawiałam z Patricią. Patricia, której do dzisiaj nie znałam, ma we wsi domek na kółkach, mieszka w Drołdzie, więc wpadłam na nią, gdy czekała na autobus. Jej zięć umarł rok temu, u córki kilka miesięcy później zdiagnozowano raka. Patricia uważa jednak, że trzeba się trzymać i żyć dniem dzisiejszym. Poleciła mi kiążkę The Spy and the Traitor Bena Macintyre'a i chwilę rozmawiałyśmy o bezsensie wojny. Gdy tak stałam, Katlin z Majkiem do mnie zamachali. Życie wsiowe.

Tymczasem elektryk z czarną brodą miał na imię Art. Dobry znak. Chyba powymienia nam to i tamto (na tyle był rozgarnięty, że zauważył problem z korkami). Zrobiłam obiad, zjedliśmy go, Fred zadzwonił do mamy, a ja udałam się na drzemkę. Wieczorem obejrzeliśmy kolejne dwa odcinki Zmienników, 5 i 6. Czy czas cwanego chama powrócił? Ech, w głośnikach Waglewski gra żonie (1991/2020). Umarł Pieczka.

830. Dzień.

Bardzo wczesna pobudka po długim śnie, widoki piękne za oknem, osiedle przyprószone poranną mgiełką, herbata, śniadanie, kawa, trochę plątania się po ogródku z magicznie odnalezionym sekatorem, pierwsze pranie nową pralką. Fred myje okna, jest więc i pogadanka z Katlin o oknach, roślinkach przepięknych (lovely they are) oraz krowiej maści na bóle wszelakie (cow cream). A potem spacer z Miłym na Głowę. Po drodze zrobiłam fotkę kawkom grzejącym się w słońcu na 300-letnim domu Gronji (mądra taka jestem, bo skoro się Gronji przedstawiłam, to ona przedstawiła się mnie. Strasznie fajnie, dawno to chciałam zrobić, teraz będę jej mogła wołać Hello, Gronja!! jak ją zobaczę w jej ogródku przed chatą):

Strzechę trzeba odnawiać raz na jakieś 25 lat, obecna ma lat kilka, kawki pożyczają sobie z niej części do gniazd, więc nie są mile widziane i Gronja im to powiedziała po tym, jak zrobiłam zdjęcie. Po króciutkiej wymianie uwag z właścicielką chatki poszliśmy na wsiową plażę i spędziliśmy parę chwil nad kawą oraz naleśnikami z nutellą:

Wchodząc na szlak na Głowę zauważyłam taką tabliczkę:

Przypadek chciał, że za chwilę nadszedł starszy pan, który usiadł niedaleczko. Dobrze, że go zapytałam o tabliczkę, okazało się, że to on ją przykleił — właśnie w tym miejscu rozsypał prochy swojej zmarłej żony, bo kochali to wybrzeże i każdego roku spędzali na nim 3 miesiące w domku na kółkach. Nie dziwię się im :) Drugi raz się dzisiaj komuś chwalimy, że teraz jesteśmy stąd.

Mgła wisi wszędzie, nie widać gór. Pokazaliśmy tatce port, prawie pusty, tylko najmniejsze kutry były przycumowane, no i kilka irenek przyglądało się turystom.

Cicho, fal brak. W drodze powrotnej wypatrywaliśmy kłólików i kłówek. Kłówki:

Wracaliśmy przez wieś, bo chciałam, żeby Fred zobaczył mural, który zauważyłam w czwartek przy głównej ulicy. W październiku 2 lata temu dorzuciliśmy cegiełkę do jego powstania, już się zastanawiałam, czy o nim zapomniano. Mural przedstawia dziewczynę z naszej wsi, która w męskim przebraniu walczyła w amerykańskiej wojnie domowej:

Tak ciepło, tak chce się pić. Po powrocie Fred nastawia płytę Kultu i robi studencki obiad (czyli z tego, co ostało się nam w lodówce i w szafce na jadalne skarby), wychodzi mu Master Chef z Lidla. Same dobre rzeczy są w eterze, Muj wydafca (1994) oraz Waglewskich Matka, Syn, Bóg (2013). Rezygnujemy z wyjazdu spożywczego, następny obiad i tak przecież będzie dopiero jutro. Startuję ponownie do sekatora, ale za dużo nie udaje mi się zrobić, zaczyna mnie męczyć katar (alergiczny?) i dziarska ochota mi szybko przechodzi. Fred zainspirowany płytą Waglewskich przypomina sobie niejaką Gaygę, słuchamy kilku jej kawałków z lat 80-tych, w stylu Rano wstaję, nogi myję. Od tego zapragnęłam obejrzeć śmierdzące peerelem starocie i padło na Przepraszam, czy tu biją Piwowskiego. Rok siedemdziesiąty szósty ... miałam roczek, a Fred już się napierniczał ze swoją bandą w przedszkolu, więc hi hi ha ha, obejrzeliśmy do czterdziestej minuty, gdy chwilę temu zadzwoniła Usz. I dzisiaj już filmu nie dokończymy.

536. Regeneracja.

Nad morzem szliśmy w chmurze mgły. Szaro, trochę wietrznie, ale ciepło. Za winklem napotkaliśmy Majkela w towarzystwie Alkoholowego Paddy'ego, co nie jest dobrym znakiem, choć panowie byli mili, bo taki tu zwyczaj.

W ciągu dnia zaliczyłam poobiednią drzemkę regeneracyjną, Fred twierdzi, że krótką. Wieczorem obejrzeliśmy Pełnię (1979) Kondratiuka. W międzyczasie upiekłam wedgesy z rozmarynem, zachciało mi się tego smaku w towarzystwie małosolnego ogórka. Były całkiem zjadliwe, film też ciekawy, chociaż niektórzy aktorzy jakby chłopów na oczy nie widzieli.

532-533. Dwa ciepłe dni.

Wtorek był bardzo ciepły, po wcześniej skończonej zmianie czekając na Freda kupiłam sobie kawę w Bakers + Baristas i muffinkę raspberry & apple crumble. Miłe takie czekanie na zewnątrz, na głowę nic nie padało, wcinałam muffinkę i rozglądałam się po świecie.

Środa w pracy zaczęła się od rozmów o szczepionkach — obsada Centrum jest mniej więcej w przedziale wiekowym do którego szczęśliwie dobrnęły szczepienia antycovidowe, więc o poranku w ramach small talku następuje tematyczna wymiana doświadczeń.

Wracałam do domu autobusem, bo Kochany po podwiezieniu mnie pojechał do Cork (wolę powiedzieć, że do Korku). Fred był wczoraj tak wyczerpany, że poszedł spać po dziewiątej, a dzisiaj zerwał się przede mną, żeby spakować sobie wałówkę i nadprogramowo wcześnie (pracę zaczynał po szóstej wieczorem) ruszyć na południe Wyspy. Wyczerpany był myśleniem o Wu, ten mój czarny baran rodziny, więc dzisiaj zrobił sobie podróż sentymentalną.

Deszcz spadł dopiero, gdy wróciłam do domu (Rysiu czekał na mnie drzemiąc w rabatkach). Poszukując czegoś do obejrzenia znalazłam ramotę z 1964 roku, pt. Beata. Dorośli ludzie grający nastolatków, studenci mówiący do siebie per "dziecino" i inne takie dyrdymały, że miodzio. 

Kochany mi zadzwonił z informacją, że może wrócić później niż sądził. Na pewno przywita go świt.

499. Wolno.

Lektura została dokończona przed śniadaniem (słowotok, sztuka ominięć, topografia miasta, świadectwo epoki). Marudzę, a potem w ciągu dwóch dni czytam ponad połowę ksiażki, tak to ze mną jest. I dopiero gdy jest przeczytane, robię jajecznicę.

Lista zakupów w Woodisie: łubin Red Gallery, żurawka Shanghai, biała szałwia omszona, lawenda Hidcode, Fred bardzo chciał coś na żywopłot, więc dwie skimmie Olimpic Flame oraz zupełnie zaschnięta aukuba, która może ożyje (jutro oboje pracujemy, więc będzie to wszystko posadzone w weekend). Poza tym same dobre rzeczy, w tym powidła śliwkowe, gdyż wieczorem razem z Marillionem piekłam naleśniki. 

Po naleśnikach siedzimy i słuchamy muzyki. W Unu Perfectu (1982) pierwsza piosenka, przypisana Hołdysowi, ma refren zerżnięty ze Stop Children What's That Sound Buffalo Springfield.

476. Happy birthday 2u.

W dniu urodzin mojego Kochanego pracuję przez kilka godzin. Gdyby nie było covida i lockdownu, świętowalibyśmy jadąc do ładnego miejsca, spacerując i jedząc w restauracji. Rano szepnęłam mu do śpiącego uszka Wszystkiego dobrego Kochany. Potem miły do południa jak król odbierał z łoża wiadomości od rodziców, rodzeństwa, kuzynostwa, przyjaciół i miłośników.

W pracy nie było porywów, zajęcia popołudniowe w całości polegały na samodzielnym działaniu, więc wyłączyłam kamerę i pożerając klementynki zaczełam czytać Złego Tyrmanda (MG, 2014). Już od pierwszych kartek wiem, że przyda mi się ta mapa Warszawy. 

W okolicach obiadu Fred wrócił z jeszcze ciepłym chlebem i torcikiem na deser poobiedni, z którego połowę pod wieczór (akurat długo rozmawiał z ciocią Ce) zaniósł do Anne, bo się okazało, że jej Majkel ma jutro urodziny. W głośnikach tego wtorku towarzyszył nam Tom Waits, Swordfishtrombones (1983) i Frank Wild Years (1987), jedliśmy grecką sałatkę zrobioną przez Freda oglądając Dym Austera (1995). I rozmawiamy o Wu.