Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prom. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prom. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 17 marca 2025

1916. Weekend nad Renem (i Mozelą) 3.

Jak to było jeszcze wczoraj? Ciężka noc, sen miałam niespokojny, rwany. Po zejściu na śniadanie okazało się, że dzisiaj będzie podawał je ktoś inny. Po pierwszym słowie zapytałam o narodowość: Andżelika z Mazur. I dobrze. Smakowało nam podobnie jak wczoraj. Hakar (właściciel miejscówki, Syryjczyk) pojawił się później; trochę się ociągaliśmy, trochę chcieliśmy, żeby to nie było już, ale wiadomo, komu w drogę, temu kopa, i tak już o dobry kwadrans przeciągnęliśmy dobę hotelową. Polecam to miejsce, jeśli ktoś ceni sobie święty spokój :)

Ponieważ Perlisty dopiero do nas jechał, poszliśmy z plecakami nad Ren, żeby zobaczyć rzekę pierwszy raz w pełnym słońcu. Piękna okolica, słońce, dzikie gęsi, które nie boją się ludzi. Mogę wyobrazić sobie tutaj nasze spacery z psem.


Perlisty nadjechał po jedenastej, wskoczyliśmy do samochodu i ruszyliśmy słonecznym wybrzeżem Renu w kierunku przeprawy promowej Engelsburg-Kaub. Przygoda promowa trwała kilka minut, na widoku Burg Pfalzgrafenstein na wyspie Falkenau: 


Potem już tylko piękne krajobrazy na lewo, na prawo i z góry. Perlisty zabrał nas pod centrum turystyczne od którego mogliśmy spacerować nad urwiskiem Loreley.



Kupiłem globus i teraz mam dwa, nucił Perlisty Janerkę. Wyobrażaliśmy sobie, panowie rozmawiali o przeszłości, strzelaliśmy fotki aż miło; słońce świeciło w twarze ładując nam psychiczne akumulatory.

O pierwszej wyruszyliśmy w dalszą drogę; długa jazda do Cochem była przyjemna, zmieniały się krajobrazy, więcej niemieckiej prawdziwej prowincji do zanotowania. Niestety, w samym mieście nie mieliśmy szczęścia do jedzenia. Pierwsza próba kulinarna spalona — Gaststätte Noss wyglądało dobrze, jednak dotknęła mnie pomidorowa z papierka; drugie miejsce, Vonderbeck’s Restaurant, to była już kompletna katastrofa, jedzenie jak kupione z gotowców w hipermarkecie. Można było tego uniknąć, gdybym wcześniej spojrzała na recenzje, ale podróż była mocno spontaniczna, dlatego ziaziu i ała! Jako tako wypogodził mnie Hotel Müller, choć tam tylko herbata i ciastko, za to rozmawiałam z uprzejmą Ukrainką z obsługi. Dobra dziewczyna, niech jej się w nowym kraju wiedzie.


Most Skagerack w remoncie, na szczęście pozostawiono miejsce dla pieszych, przewędrowaliśmy więc nad Mozelą robiąc dużo zdjęć, obserwując panoramę miasta; widok z łatanego mostu taki:


Bardzo malowniczo położony stadt, choć przez te kulinarne falstarty oboje z Fredem skojarzyliśmy je z Newcastle w Irlandii Północnej, miasteczko pachnące spalonym tłuszczem.

Kolejne niemiłe przygody miały związek z nawigacją samochodową. Perlisty chciał nas podwieźć pod Reichsburg Cochem, ale tylko zrobiliśmy kilka niebezpiecznych serpentyn w zupełnym mroku. Zmęczeni zakrętami (byłam w pierwszym rzędzie na tym spektaklu) postanowiliśmy jechać już w kierunku lotniska. Tutaj też nie obyło się bez dziwnych objazdów; naprawdę, Dolny Śląsk, noc tylko potęgowała moje odczucia. 

Pożegnanie pod lotniskiem, plecaki już zarzucone, idziemy przed się. Frankfurt-Hahn jest małym portem lotniczym. To żaden zarzut, ale że brzydki i niezbyt funkcjonalny to już niedobrze. Gate 6 był programowo obliczony na niezmieszczenie się wszystkich pasażerów. Niedzielę kończymy w locie: Kochany w rzędzie czwartym, ja w osiemnastym, obok pusty fotel, przy oknie kolejny młody Arab. No to jazda.

sobota, 8 sierpnia 2020

235. Niespodziewana wyprawa.

Kto by pomyślał, że zielonkawa spódnica Beacon Cove w listki przyda się w tym sezonie.

Plan był taki, żeby zatytułować ten wpis "dzień prania". I faktycznie, wstałam wcześnie, i na rozruch bolącego krzyża (boli przy siedzeniu) do południa wywiesiłam dwa prania pralkowe i dwa ręczne. Fred wstał około jedenastej i po śniadaniu, przy jego drugiej kawce, wyszliśmy przed dom popatrzeć sobie na ogródek. Cudownie jest, niebo prawie bezchmurne, lato, ciepło, pszczółki pracują, kot zajęty. Pogadaliśmy z Katlin, która akurat podjechała swoim czerwonym żuczkiem, i przy okazji rozmowy, mąż objawił mi pomysł zbożny — pojechać do Newry, żeby obejrzeć meble ogrodowe. 

Tak się też stało, ja w rzeczonej spódnicy, małżonek w szortach. W przepięknych okolicznościach przyrody przekroczyliśmy granicę z Północną i udaliśmy się do Newry, najpierw do B&Q (bagażnik wzbogacił się o cztery krzesełka ogrodowe, stolik i dwie poduszki), potem do TK Maxxa (spodnie Massimo Dutti były tak bardzo kraciaste i tak bardzo za £6,99, że nie mogłam ich sobie darować, tymczasem Fred nalegał na kolejne pary skarpetek dla mnie — uległam i pozwoliłam mu je dla mnie kupić;)). Ale przecież nie mogliśmy wrócić do domu w porze lunchu, to byłoby zbyt standardowe. 

Z Newry północnoirlandzkim wybrzeżem przez Warrenpoint (stanie w korku pozwala na podziwianie architektury na lewo i błękitnej zatoki na prawo) udajemy się do Greencastle — chcemy zobaczyć tam zamek i być może użyć promu. Zamek faktycznie widzimy, ale tylko z wierzchu (z powodu korony zamknięte):

Robię zdjęcia szpakom, a obok zamku Fredowi pokazuje się góra na której niedawno byliśmy, Slieve Binnian:

Postanawiamy przeprawić się do republiki promem, ale najpierw trochę spacerujemy po wybrzeżu ...

... i Fred znajduje mi muszle dziwacznych małży:

Na prom do Greenore wjeżdżamy jako pierwsi:

Jest już po siódmej wieczorem, ale to nas nie zniechęca, choć pranie w ogrodzie czeka na zdjęcie. Z Greenore skręcamy do Carlingford. Wchodzimy do miasta akurat, gdy na Slieve Foy odbywa się coś, co wygląda na akcję ratunkową lub ćwiczenia — przez miasto przejeżdża na sygnale straż wybrzeża, a Fred ściąga aparatem taki widok:

Powoli zmierzcha. W porcie odpływ jest tak daleki, że widać dno ...

... widokom na Północną w zachodzącym słońcu, w której byliśmy godzinę wcześniej, nic to nie szkodzi:

Wracamy do domu po dziewiątej, pranie w końcu zostaje zdjęte, kot dostaje zaległy lunch. Fred robi nam obiad i zjadamy go mocno po dziesiątej wieczorem. Nie mogę się najeść. Sobota po śniadaniu była jechana na dwóch pączkach z marmoladą i kilku łykach coli. Jesteśmy ogorzali od słonka, a ostatnie zdjęcie w aparacie z tego dnia wygląda tak: