2518. Dobrze i źle.

Po śniadaniu raz dwa rozprawiłam się z orchideą, obcięłam kwiaty, podcięłam te korzenie, które nie rokowały, umyłam doniczkę, wsypałam nowe podłoże. Jeśli storczyk został zaatakowany przez bakterie, nic mu nie pomogę, teraz mogę tylko trzymać kciuki. Z zadaniem wyszłam do ogródka; cichy, jasny poranek kusił.

Kochany nadal czuł się za słabo na spacery, wyszłam na plażę sama, żeby nie grzeszyć ciężko przy takiej pogodzie. Rano wszystko jawiło się magicznym, małe ptaszki kąpiące się w kałuży przy drodze, niezwykle słodki zapach jakiegoś rozkwitłego o tej porze krzewu w jednej z uliczek osiedla, kolory muszli, nieskazitelny błękit nieba. Nie odmówiłam sobie kawy i ciasta marchewkowego, siadłam na zewnątrz kawiarenki obok lokalesa o imieniu Najl, rozmawialiśmy chwilę (lokales od lat 21, z urodzenia Drohedczyk). Morze ledwie pluskało, zaczął się łagodny odpływ, mewy siedziały na wodzie tuż przy brzegu.

Zobaczyłam je dopiero, gdy zawróciłam do domu, osiem sztuk, gęgnęły, jakby chcąc potwierdzić moje przypuszczenia, tak, to my. Bernikle przyleciały :)

Poza tym w drodze powrotnej zauważyłam niewielkie stado szczygłów naradzające się dokąd uderzyć, oraz myszołowa kołującego nad terenem zielonym obok przetwórni (poznałam po spodniej kolorystyce skrzydeł). Podwórka już posprzątane z halołinów, zauważyłam tylko jeden kościec zalegający pod krzewem u sąsiada na rogu.

Pięknie, cicho, szkoda mi było męża. Gdy wróciłam dom ciepły, Kochany drzemał w najlepsze, koty zresztą również. I tak to, wszystko fajnie ... 

... godzinę później poszarzało, wychłodziło się, a Freda na dobre rozbolał żołądek. Aaaaaa, nawet koty straciły przez to humor; trochę słuchałam Audioteki przy zmywaniu tu i tam, zrobiłam obiad, zabrałam pranie z ogródka, pocieszałam się najnowszym mieciem (odpalił właśnie pierwszy odcinek tegorocznych kryzysowych przepisów) od czasu do czasu zaglądając do męża z poczuciem bezsilności. Kochany dopiero teraz poczuł się lepiej, zjadł odgrzany posiłek, który wydaje się zostawać na swoim miejscu.

Morał-suchar: chodzić, kiedy można, bo potem może nie będzie można.

2446. Impresja ...

... poranna: mielę kawę ręcznym młynkiem, Maniusia właśnie wskoczyła mi na ramię. Za oknem szare, niskie chmury, ptaki bujają się na mokrych drutach, w oddali przez teren zielony przechodzi kobieta z dogiem arlekinem. Osiedle nadal śpi.

I nie sprawdziłam prognozy pogody, bo po co myślałam. Wczoraj morze szumiało jak wodospad. Tymczasem ...

Zamknęłam biuro o trzeciej, żeby zdążyć na wizytę u GP. Wyszłam w kaszmirowym sweterku i kurtce przeciwdeszczowej, a tu ni z tego ni z owego ... ciepło, bardzo ciepło, trzeba się porozpinać, wymotać. U lekarza bez przyjemności — to, co ostatnio się poprawiło, znowu się pogorszyło, czyli dalej trzeba dociekać o so cho. Następne pobranie krwi w przyszłym tygodniu, oraz jakieś inne coś, teraz nie chce mi się o tym myśleć. 

Spacer z kotami naokoło domu; Kochany robi obiad, gdy słucham piątej, tytułowej opowieści z Miecza przeznaczenia; wychodzimy nad morze, dzisiaj ciche i dalekie. Podchodzimy do granicy przypływu, chwilę idziemy jej brzegiem, ale wycofujemy się, żeby nie deptać stworzonek, które już czekają na nadciągającą wodę. 

2426. Kolory sierpnia.

susza

patrzę rano przez okno, a tam w ogródku ... karzeł
nie ma się co dziwić, mieszkamy w Irlandii 
czyli robotnicy wpadli rabotać w sobotę, miło (akurat jeden był karłem, zdarza się)
tylko że ... nie nacieszyłam się długo
panowie coś posprawdzali w ogródkach i zniknęli po jakiejś pół godzinie

Kochany w pracy, nad morze wyszłam sama
zachęciło mnie do tego gruchanie grzywaczy i gdakanie drobiu
gdy wywieszałam pranie

wczoraj wieczorem dorzuciłam sobie do stosu książek Wbrew regułom Hjorth
mam to w pedeefie, więc trochę dziwnie się czyta, dobre i to
poza tym zaczęłam słuchać pierwszego opowiadania z tomu Ostatnie życzenie Sapkowskiego

Anne podłamana — Ukrainka wyjechała rano do rodziców, może na stałe
koniec z polowaniami na szpaki w naszym ogródku
Anne jednak szkoda, smutku jej

2104. Nihil novi (end wery gut).

Kiedy się na dobre obudziłam, Fred był już przygotowany do wyjścia. Śniadanie pół-irlandzkie (fasolka, pieczarki, jajka), wstawiłam i rozwiesiłam pranie, więc o dziewiątej byłam gotowa na spacer. Najpierw jednak natknęłam się na Katlin, która zwierzyła mi się z przeciągającej się niedyspozycji.

Na plaży nadal całe mnóstwo skorupek po omułkach, znalazłam  jednego żywego, trzymającego się rozpaczliwie innej skorupy (do morza). I żywego ślimaka-periłinkla ślumpającego w kierunku umykających fal (do morza). I żywe pąkle na kadłubie padłego kraba (do morza). Oraz kilka jeszcze innych spraw.

W domu z powrotem przed jedenastą; zaszłam do sklepu po mleko, zrobiłam sobie budyń waniliowy i kawę. Cała ta poranna procedura bardzo mnie zrelaksowała, spięłam się dopiero później, gdy nie mogłam znaleźć kabla do aparatu fotograficznego (używałam go pierwszy raz od dłuższego czasu), a potem odkryłam, że Maniutek nasikał na ładowarkę do laptopa (nie wyrobię z tym potworem!).

Zerknęłam na stary teatr tv, Błękitny zamek, obejrzałam aktualną Gosię, która robiła w Edynburgu bajaderkę. Po powrocie Kochanego z pracy zjedliśmy obiad, na chwilę wyszliśmy z myszami (zimno się zrobiło, choć nie ziściły się deszczowe zapowiedzi) i dokończyliśmy oglądanie Manhattan Murder Mystery. Wszystko niespiesznie. Czy coś mam do odhaczenia? Ładuję czytnik, będę kontynuowała Hjorth. Prysznic, herbata, lektura, zaleganie.

1930. Dotleniona.

Obudziliśmy się o dziewiątej, czyli o wczorajszej ósmej. Dzień gnał przed siebie jak szalony. Gdzieś po pierwszej wyszłam do ogrodu domknąć szopkę, przy okazji oświeciło mnie (! ^..^), że dzisiaj akurat słońce nie jest zdradliwe: był pogodny, jasny dzień. Ergo: wyszliśmy z Kochanym na plażę i przełaziliśmy ponad dwie godziny (dopiero o piątej zaczął się nam kształtować obiad). Poszliśmy hen, aż do jaskółczych gniazd, które na razie stoją opuszczone; goarse kwitnie, bo w powietrzu zawiewa zapachem mirabelek; pięknie. Siedząc na falochronie Fred zadzwonił do mojej mamy, rozmawialiśmy chwilę o domowych zamieszaniach (na podwórku przemieszczenia architektury, Gosia szczęśliwa w jesieni psiego życia).

Jak widać na obrazku powyżej, spotkaliśmy przemiłą koteczkę, Zizi (gdy wracaliśmy, koteczka już spała w maminej torbie, gdyż niedziela dla rodziny); pierwszy raz znalazłam muszlę tej wielkości ze ślimakiem jeszcze w środku; krab niestety już po drugiej stronie; puste jajo, prawdopodobnie płaszczki; kolonia brzegówek czekająca na imigrantów.

Czuję się ogłuszona słońcem, pozytywnie zmęczona, choć mam też podejrzanie chłodne dłonie. Odkładałam i odkładałam, ale w końcu musiałam jeszcze zajrzeć do laptopa z pytaniem, co na jutro. Futro. Niech piszą, niech robią. Przed ósmą nadal jasno, Kochany siedział więc w zakątku przed domem i próbował uwolnić od perzu jedną ze starszych żurawek. Teraz małżonek ma zimne uszy.

1862. Zen, prezenta end spacer.

W pracy byłam. Wyszłam bardzo z siebie zadowolona (sytuację konfliktową zwaliłam na główną nie mrugnąwszy nawet okiem; wychodząc z budynku wpadłam najpierw na Bridżet, potem na Alis, a pamiętamy, co myślę o Alis, otóż dwa razy życzyłam happy new year używając tego samego small talku, że teraz ładnie, wcześniej brzydko, żyjemy, w święta byłam chora; żadnego ścisku w żołądku, humor wyśmienity, zen).

Kochany od razu zawiózł nas do domu. Gdy już zaczęłam się gnieździć z lekturami, mąż wręczył mi prezenta, skórzane rękawiczki (Labonia) w stylu lat 80. i składany taborecik (w kotki) dla żony za krótkiej, żeby sięgać na najwyższą półkę zawieszonej wysoko szafki. Obydwie rzeczy szałowo-stylowe.

Zamiast dużego obiadu posiorbaliśmy zupy, czytałam chwilę, po czym wyszliśmy z Kochanym na spacer. Po drodze spotkaliśmy Anitę z pieskami, starsza pani zatrzymała się na chwilę, żeby z nami uskutecznić rozmówkę dalekosąsiedzką o zwierzętach, pogodzie i plaży. 

Ludzi było tak trochę, oraz (najprawdopodobniej, bo zdjęcia zrobiłam nieostre) stadko biegusów malutkich (tak się właśnie nazywają: little stins) sztuk pięć energicznie biegających w plumkającej wodzie łagodnego przypływu. Dzisiaj były kolejne przemieszczenia pogodowe, rano gęsta mgła, po południu chmura uniosła się i tak wisiała, dużo chmur, sporo zamieszania, a jednak nad wybrzeżem jasno i po plaży podążały za nami lub wyprzedzały nas nasze długie cienie. 

Po czwartej byliśmy z powrotem, z nosami i policzkami chłodnymi, zadowoleni z niespiesznej przebieżki. Ponieważ chodzi mi po głowie następna lektura, po obiedzie obejrzeliśmy sobie razem stary dokument Pawła Pawlikowskiego, Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem (1990).
___
edit 23:35 Ach, czytankę zakończyłam. Niewygodna Patrycji Volny (Agora, 2024), nieidealna, poszatkowana, ale warto, słowo daję. Zaskakująco szczery opis korby.

1856. Słoneczna środa.

I pięknie. Po późniejszym śniadaniu wypuściliśmy się na spacer. Nie szliśmy tędy od kilku tygodni, więc choć to tak blisko, umknęło nam, że z wroniego drzewa oderwał się całkiem spory konar. Podeszłam zobaczyć jak to wygląda, czy przypadkiem jakaś ptasia hacjenda nie zleciała razem z nim; najwyraźniej nie tylko ja byłam zaciekawiona, pod konarem gniazdko już zdążył uwić sobie Mleko, który najpierw łypał na zbliżające się figury jednym okiem, po czym rozpoznawszy kto zacz, wylazł się przywitać tego dnia jakże pięknego:

Kochany musiał zajść do ośrodka zdrowia, żeby się dowiedzieć, co ma dalej robić (pobranie krwi w poniedziałek). Skoro to już zostało odhaczone, poszliśmy w przeciwnym kierunku, na rozsłonecznioną plażę. Przypływ właśnie zakręcał. Znaleziska różne:

Najciekawsze są szczątki zwierzęcia o którym wcześniej nie słyszałam. Mysz morska! Nazywana jest też afrodytą tęczową; była w zaawansowanym stanie rozkładu, ale jej szczecinki nadal mieniły się metalicznymi kolorami. 

W drodze powrotnej napotkaliśmy starszego pana ze ślicznym buldożkiem francuskim o imieniu Buster. Buster obrzucił nas zainteresowanym spojrzeniem i obwąchał. 

Było jeszcze zejście do kawiarenki, flat white i dla mnie ciastko marchewkowe.

O drugiej z powrotem w domu i życie rodzinne. Moje życie rodzinne zostało zachwaszczone sprawdzaniem prac, tymczasem Kochany zrobił nam obiad. Myślałam, że obrobię się szybko, ale dłużyło się niemiłosiernie, więc dopiero teraz będę miała czas na lekturę.

1806. Po śniadaniu ...

... poszliśmy z Kochanym nad morze, słońce miło przygrzewało, wiatr w normie, więc wyciągnęłam z futerału aparat, żeby móc zaobserwować fruwacze. Najpierw zaszliśmy do kawiarenki przy plaży.

W kawiarence wystrój bożonarodzeniowy, w kącie stała mała choinka, i to pewnie już od trzech tygodni :) Po wypiciu kaw wypuściliśmy się na piasek; wszędzie pozostałości po niedawnym sztormie, mnóstwo połamanych muszli ensis ensis (po polsku ich nazwa brzmi chyba okładniczka) oraz dużo muszli ślimaków, niektóre naprawdę spore (wielka łapa Freda daje pojęcie o skali):

Ach, i nareszcie zrobiłam fotkę zimowym gościom z północy, to rzeczywiście bernikle obrożne, spokojne, niezbyt rozgadane, akurat oddawały się relaksowi połączonemu z czyszczeniem piór:

Pozwoliły trochę do siebie podejść (bez przesady, oczywiście), mogłam się przyjrzeć ich jasnym, pękatym brzuchom. Były też inne spotkania, z wronami, szpakami, mewami i z czerwonookimi ostrygojadami, a przy zejściu z plaży Fred wypatrzył chowającego się w mule małża (lub kraba); obiecaliśmy, że mewom nie powiemy (na zdjęciu akurat jest część innego kraba, który nie miał szczęścia).

Wracając z plaży natknęliśmy się na Uśmiechniętą Kathleen i jej córkę, trzeba było się zatrzymać, chwilę porozmawiać, że jest ładnie, że do świąt został mniej niż miesiąc. Dostaliśmy błogosławieństwo oczywiście. W domu byliśmy chwilę po drugiej, nasze cienie już długie i cienkie.

Kochany najpierw miał pomysł na obiad morski, ale sklep rybny w porcie zastał zamknięty. Małżonek dłuższą chwilę grzebał w ziemi ogrodowej, i pewnie rozważał, co lubi bardziej: jechać na zakupy bez żony i zaraz wrócić, czy jechać z żoną i po kupieniu chleba pójść z nią na obiad. Ha! W zachodzącym słońcu wyjechaliśmy do Drołdy i obiad został zjedzony w Il Forno (makaron carbonara, ale tak bardziej z polskim akcentem, chyba na śmietanie, a jakby wędlina była z polskiego sklepu, to bym się wcale nie zdziwiła). Wyszliśmy z restauracji, gdy było już zupełnie ciemno i zrobiliśmy małe kółko po dwóch ulicach miasta. Zimno; szliśmy w oparach własnych oddechów.

Po powrocie pod dom przez dłuższą chwilę bawiłam się myślą, gdzie zgubiłam gwiazdę polarną, bo Wielki Wóz bardzo wyraźnie widniał nad domem sąsiada. Trzeba było rozłożyć mapy nieba, które przekręcałam i przekręcałam.

A potem mniej przyjemne rzeczy. Przez dłuższy czas oboje paraliśmy się ładowaniem na pewną stronę ważnych dokumentów. Do kroćset! (nieprawda, inaczej klęłam). I jeszcze strzyknęło mi w plecach bardzo boleśnie. I nos mam suchy niemiło (nie dodzwoniłam się dzisiaj do lekarza, trzeba będzie się tym zająć wcześnie rano). Junonę odwiedziłam dwa razy, ma spust kocinka.

1734. Niedziela w odcinkach.

Zdecydowanie za mało snu; położyłam się po północy i jeszcze jakiś czas nie spałam (sobota zakończyła się uroczystą relokacją do ogrodu kolejnego gigantopająka), ale rano trzeba było wstać na śniadanie Junony i mój zegar mózgowy nie dawał mi spokoju. Pogoda szara, brak wiatru, lekka wilgoć (w nocy mżyło), wydaje się nawet ciepło. Narzuciłam na siebie bluzę i zaszłam do futrzastej sąsiadki, przy okazji ucięłam czat z Majkiem, który, wiadomo, kręcił się wokół swojego cackosamochodu (sąsiad opowiedział mi, jak Bán z sukcesem udał przed Katlin Junonę). U Junony szybkie tulanko, krople i wróciłam do domu, gdzie już czekała na mnie herbata i obudzony mąż (przed wyjściem zrobiłam mu kawę). Kolejny dzień sprawdzania stanu powodziowego z Wyborczą.
___
edit 11:27 Na śniadanie robale i pieczywo z masłem czosnkowym. Rozmowa z mamą (w lesie pada niezbyt intensywnie i rodzice są optymistycznie nastawieni); dla rozproszenia umysłu słucham dalszych części The Big Four, wypijam kawę; Fred zerka na wiadomości o stanie Bobru, pokazuje mi jak wygląda most z którego kiedyś patrzyliśmy na rzekę, teraz pozbawiony barierek, z wodą przelewającą się bezpośrednio pod jego brzuchem. Czytam właśnie, że w najbliższym czasie nastąpi niekontrolowany zrzut wody z zapory :I A więc najgorsze jeszcze przed nimi.
___
edit 14:00 Słucham kreminału, Kochany robi żurek, oraz rozmawia z Usz (szwagierka zdała relację z wizyty u mamy). Kilka minut temu woda przelała się przez zaporę, za godzinę będzie w Miasteczku.
___
edit 18:00

Po żurku à la Fred (czy też żurku 1500 kalorii) poszliśmy na spacer. W drodze do plaży spotkaliśmy Dżejmiego, który zakosami, jak dzikie zwierzątko, udawał się na plotkarski zwiad w temacie, kto wprowadza się na osiedle. Sąsiad zamierzał udawać, że tylko przechodzi, podsunęliśmy mu pomysł, żeby niby podziwiał nasz ogródek; poza tym wytłumaczyłam się z mojej porannej nieobecności autobusowej. W drodze powrotnej spotkaliśmy z kolei Johna, Sprzedawcę Butów, po cywilnemu i w towarzystwie pięknego, dużego psa rasy czarny terier rosyjski. Pomiędzy tymi dwoma spotkaniami doszliśmy nieco za kamienny winkiel, a w drodze powrotnej wstąpiliśmy do kawiarni. Zajęcie miłe, choć w myślach i dialogach nadal wielka woda.
___
edit 22:10 Wu zadzwonił do Freda, coś krótko rozmawiali. Próbowaliśmy oglądać Teczkę Ipcress (1965), ale albo już nie te klimaty, albo jesteśmy zbyt spięci sytuacją ogólną; po pół godzinie zaczęły się pierwsze skrolowania fejsbuka w poszukiwaniu najnowszych informacji o zaporze, rzece, moście, i tak dalej. Zapora stoi, rzeka płynie, na moście worki z piaskiem, wojsko przyjechało, ciemno. Pocieszam się, że ktoś uratował psa, a ktoś inny jeża. Ogólnie jednak jest słabo i nic nie możemy z tym zrobić.

1518. Spacerujemy wiosennie.

Piękna, jasna (może nawet aż za bardzo dla zimowych borsuków, takich jak ja) niedziela. Za oknem dźwięki wiosenne i zaraz zakwitną narcyzy w doniczkach, te posadzone rozumnie:

Wybraliśmy się z Fredem w kierunku morza i poza planem załapaliśmy się na kibicowanie pięciokilometrowemu biegowi, który zaczynał się o dwunastej. Trudno było patrzeć pod słońce, więc po dłuższym postoju na zakręcie, gdy już minęło nas kilkuset uczestników, ruszyliśmy w dalszą drogę. 

Morze było akurat w pełnym przypływie, znaleźliśmy kilka jeszcze żywych małż, którym usiłowaliśmy pomóc (kto wie, jak skutecznie), trzy zdecydowanie martwe, oraz różne inne dziwy (np. Fred układał puzzle z krabich szczypiec). 

Wróciliśmy do domu przez zagon domków letniskowych pomiędzy którymi na trawnikach kwitną maleńkie stokrotki. Około drugiej byliśmy z powrotem u siebie, z chłodnymi policzkami i ciepłymi nosami. Po relaksie i obiedzie Kochany poszedł się przespać. Tak jak sobie dwa tygodnie temu umyśliłam, podjadając bożonarodzeniowe pierniki obejrzałam Barbarę i Jana (1964), na razie tylko dwa pierwsze odcinki serialu, wysiadłam przy trzecim (widziałam go u rodziców). Kiedy Fred wstał, słuchaliśmy kolejnych płyt, w tym Amy Winehouse, At the BBC (2012) oraz Jacka Kleyffa & Kapelę Drewutnia (2017). Popołudniowa kawa niewiele pomogła, jestem zmęczona i bolą mnie oczy. Od czasu do czasu Kochany rusza mi na pomoc.

1479. Dzień trzeci.

Druga pobudka po ósmej (pierwsza była chyba wtedy, gdy Fred przygotowywał się do wyjścia, ale to tylko na czas obrócenia się na drugi boczuś).

Po śniadaniu, żeby zapobiec marazmowi, wybrałam się na dłuższą pieszą wycieczkę (pogoda sprzyjała, chłodno, ale bezwietrznie i bez deszczu). Minęłam Dżejmiego spacerującego z psem (hny). Rzeczka pomykała raźno, zrobiłam to zdjęcie niebezpiecznie bujając się na lichej kładce:

Krokodyle zastałam prawie zupełnie przysypane piaskiem:

Znalazłam parę dziwnych kamieni:

... i obfotografowałam skały Gondwany:

Podobnie jak rok temu o tej porze, na plaży pojawiły się duże muszle, a na nich mnóstwo pąkli, chyba jeszcze żywych. Może przypływ (który już zmierzał w naszym kierunku) zabrał je z powrotem:

Do domu wróciłam w południe (kiedy byłam już niedaleko naszej hacjendy zauważyłam kuśtykająca Moirę; pomyślałam, że ta mała starsza pani w swojej dziwnej czapce z powiewającymi wiązaniami wygląda jak irlandzki skrzat, a ona jakby usłyszała moje myśli, odwróciła się i machnęłyśmy do siebie). 

Włączyłam Rozmyślania (skończyłam je dzisiaj słuchać), trochę serfowałam w sieci, wyszłam na chwilę na dwór, żeby sfotografować ubezpieczenie samochodu Anne i wysłać jej zdjęcie messengerem (napisała do mnie z hameryki, bo nie mogła się dodzwonić do Majkela), więc zaraz wpadłam na Bána. Pogłaskałam go i zamknęłam mu drzwi przed nosem, sąsiad się jednak łatwo nie poddawał. Czy ten ryjek może kłamać?

Ramotowaty Dalgliesh mnie wciągnął, obejrzałam trzy kolejne odcinki Cover Her Face, ostatni tuż przed powrotem Freda do domu. 

Kochany zatrzymał się samochodem przed wjazdem do osiedla, bo trasę blokowały mu dwie karetki pogotowia. Zjedliśmy obiad wyglądając od czasu przez okno w mrok (światła nadal błyskały, ludzie zaczęli się zbierać przed domem sąsiada-rybaka; zły znak). Grało nam Pink Floyd, płyta Wish You Were Here (1975). Katlin właśnie zapukała, żeby nam powiedzieć (zapłakana i wstrząśnięta). Thomas umarł.