2420. internety ...

... inspirują
po śniadaniu coś gdzieś czytałam o książkach
pojedziemy po książki, pojedziemy? mąż nie jest w tym domu głosem rozsądku
zrobiliśmy, co sobie zmyśliłam, wyruszyliśmy do Dublina

tylko, że w drodze zatrzymaliśmy się na kawę w Drołdzie, dopiero tam doczytałam, że polska biblioteka w stolycy jest w sierpniu zamknięta
zakręciliśmy w inną stronę

jazda przez góry z widokiem na Slieve Foy w berecie z chmur, Carlingford, lunch w Ruby Ellen's, kawa w Artebrano, widok z zamku na zatokę, w czasie powrotu do domu znowu drzemię w samochodzie na wygodnie przechylonym fotelu, jak stara kobieta

W Coventry doszłam do końca części pierwszej i poszłam sama ze sobą na ustępstwa: trochę tego, trochę czego innego ;)

2285-2286. Przyszła.

Wiosna! Akurat w piątek, gdy kończyłam pracę :) Fred zaparkował Babcią za winklem, wskoczyłam do samochodu: dom czy suszi? Pojechaliśmy do El Paso na suszi. Wyszło pół na pół, skusiłam się na nowość w menu, uramaki ze smażonym łososiem i... nie zjadłam tego, co mi podano. Dobrze, że nie za bardzo byłam głodna, miso smakowało, herbata wystarczyła. Gdyż, na to moje uramaki postanowiono wylać majonez! Upadek cywilizacji blisko. Trudno. Po suszi poszliśmy z Kochanym na spacer do księgarni, a potem wracaliśmy na wieś jadąc wybrzeżem. Ze spaceru do księgarni:

Kochany zadzwonił do Perlistego, też miałam okazję zamienić parę słów, choć już oczy mi się kleiły. Nie mogłam się na niczym skupić, czytanie nie dla mnie, słuchanie tysz (mąż słuchał w Kuchniosalonie płyt różnych). Tak byłam sterana nie wiadomo czym, że nie mogłam zebrać myśli w celu napisania krótkiej notki; wskoczyłam pod kołdrę, chwilę szperałam w Internecie, po czym skuliłam się i usnęłam.

Lichy poziom energii utrzymywał się do dzisiejszego poranka. Chciałam przywitać wschód słońca na plaży, ale nie mogłam się zwlec, stawy spuchnięte, wielki leń, Kochany wstał wcześniej i nakarmił koty. Zebranie się w sobie nastąpiło później, i bardzo dobrze gdyż:

Światło przechodzi człowieka na wskroś, ptaki śpiewają, na pastwiskach pierwsze owieczki.

Wracając z wojaży natknęliśmy się pod El Paso Tesco na Aś. Fred zaparkował Babcię, powitaliśmy dawno niewidzianą przyjaciółkę znienacka oraz towarzyszyliśmy jej do śmierdzącego sklepu. Po spotkaniu wiemy niewiele więcej, wiemy jak wygląda kot (jest dwa razy większy od naszych dziewczynek, po prostu potwór). Też dobrze. 

Wróciliśmy do domu po szóstej. Telefon do mamy (chciałam się dowiedzieć jak tam lipa — panowie skrócili ją o jakieś 5 m); wizyta u Anne (oddałam kasę za kartę SD, umówiłyśmy się na jutro); nadrabiam oglądanie Gosi, która jest akurat w Słupsku, oraz najnowszego miecia. Fajny dzień, gęsty, przejrzysty, pełen przyjemności. 

2033. Przepiękny ...

... dzień (który musiałam zacząć od pracy :E, cóż), niezwykle ciepły, z mgłą morską przedzierająca się w kierunku lądu; przeczytałam sztukę Jona Fossego, The Dead Dogs (Oberon Books, 2014); porozmawiałam z szefową szefów, z rozmowy wynikła możliwość, że we wrześniu przejmę dowodzenie z automatu, łatwiej niż to wyglądało w czasie rozmowy o pracę.

Kochany przyjechał po mnie Babcią, jeszcze na chwilę podjechaliśmy do domu wywiesić pranie w ogródku. I do Carlingford, bo szkoda dnia. Na początku także tutaj zaskoczyła nas mgła zagnieżdżona w zatoce ...

Parkując natknęliśmy się na Aś; przyjaciółka pościła, ale nie miała problemu, żeby towarzyszyć nam w lunchu, więc we troje zaszliśmy do Ellen. Rozmowa była głównie o kotach. Okazuje się, że Aś z partnerem też ostatnio adoptowali mleczaka, całego białego (dostał biblijne imię, co mję wcale nie dziwi ;)).

Po obiedzie lody i spacer do mola, posiedzenie na naszej ławce, powrót przez zamek króla Jana.

W domu antybiotyki i patrzenie jak Mleczaki wcinają. Anne wpadła do nas, gdy maluchy były już po kolacji — przyniosła dary, dwie grube linki do gryzienia. Maniowe oczko wygląda dzisiaj prawie jak zdrowe. Siedzimy w przegrzanym Kuchniosalonie i nie robimy nic ważnego, Kochany przygotowuje się mentalnie do pracowniczego weekendu.

1958. Spacerem.

Spałam głęboko; dopiero rano się okazało, że Kochany z powodu bólu, który chwycił go jeszcze wczoraj po obiedzie, zszedł na dół do salonu i leżakował pod kocem na tapczanie.

Na dziesiątą byliśmy umówieni z Aś; mój Mózgu cieszył się na naleśniki; podczas pośniadannej rozmowy uzmysłowiłam sobie, że Trzecie Miejsce jest w niedzielę zamknięte i spotykamy się w Coście w której byliśmy wczoraj. 

Po spotkaniu z przyjaciółką (wymiana ciekawostek zajęła nam ponad godzinę) pojechaliśmy w kierunku Carlingford, Aś swoim samochodem inną drogą, my przez góry (na pastwiskach pojawiły się młodziutkie owieczki, białe i czarne). Za chwilę zobaczyliśmy się z przyjaciółką ponownie, a nasza wizyta w sklepie skutkowała całkiem miłym zakupem: nabyłam różowe mitenki naokoło których nabożnie tuptałam przez ostatnie pół roku. Zostawiliśmy Aś w pracy i poszliśmy na spacer po miasteczku, zaszliśmy na cmentarz, na molo i przez zamek wróciliśmy do centrum, na obiad w herbaciarni.

Powrót do El Paso odbył się regularną trasą; reszta dnia bezwydarzeniowa, Kochany próbował drzemać, ja zerkam na któryś tam odcinek MM (sezon 23, jak mniemam). Jestem przesolona paczką popcornu (obiektywnie ohydztwo); włączyłam ogrzewanie, chcę iść pod prysznic trochę wcześniej, może poczytać, albo coś (za kilka dni znowu się przenosimy, trochę już tęsknię za domem).
___
edit 22:25 to prawda, że miałam iść wcześniej spać, ale prawda to nie wszystko ;) Wieczór był na tyle ciepły, że wyszliśmy na spacer z Piesełem. Przechadzka między domami układającymi się do snu: główna droga nadal porykuje w oddali, a po lewej w ciemności stoi bydło rogate — wiem, że tam jest, bo gdy przechodziliśmy tamtędy kilkadziesiąt minut wcześniej, rogacizna patrzyła na nas z pagórka ... może towarzystwo już się położyło i teraz tylko w letargu strzyże uszami.

1890. Wtorek w drodze.

To może zrobisz dla nas dwojga, by Ty robisz taką fajniejszą? poprosił mąż punkt dziesiąta. Zrobiłam. Później pożałowałam, bo jajecznica leżała mi na żołądku do popołudnia. Kochany pamiętał o naszej wczorajszej rozmowie o mydłach. Kończy się nam mydło bez oleju palmowego, szukamy nowego, kminiliśmy, czy może było jakieś u Aś. Może. Czyli jest plan, jedziemy do Aś obmacać i wywąchać mydła.

Skręciliśmy w drogi mniej znane, żeby nie wlec się za przewożonym na przyczepie ruchomym domem; zatrzymaliśmy się w El Paso na kawę. 

Z miasta wyruszamy do miastka drogą główną. Na miejscu pokazało się, że Aś ni ma, wyleciała do Polski, jeszcze nie wróciła, Obejrzeliśmy ładne rzeczy, Kochany kupił mydła z Donegalu, przy kasie rozmówiliśmy się z Garetem o języku irlandzkim (został nam polecony film Kneecap), oraz o okropnych zakonnicach.

Po small talku spacer do cmentarza i mola, potem lunch w typowym, kartoflanym miejscu (pogoda szara, zgryźliwa, czyli to samo, co przez wiele ostatnich dni).

Wracamy górami, gdzie na chwilę zatrzymują nas owce:

Poruszały się leniwie, myślałam, że w nieskończoność będą bawiły się w truchtanie przed samochodem, na szczęście zielenina na poboczu drogi była bardziej atrakcyjna niż jogging. 

W El Paso tankowanie, myjnia, Lidl, Tesco, sprawdzenie co tam w kinie (nico) i jazda do domu drogą nad morzem. W domu herbaty, mandarynki, przywracam ciału normalną temperaturę. I doczekuję się Franaszkowej diagnozy u poety: choroba afektywna-dwubiegunowa. Dojście do sedna zajęło biografiście ponad tysiąc sto stron. Dżizas!

1772. Powolne ożywienie.

Śniłam, że zatrzymałam samochód, żeby uratować przed rozjechaniem zwierzę, którym okazała się mikroskopijna papuga nimfa. Mieszkaliśmy z Kochanym w bloku ze szklanymi ścianami, salon wyglądał jak wielki balkon. Jakieś interpretacje?

Wstałam późno, małżonek był już na nogach, rozpoczęłam dzień zieloną herbatą i piosenką o kotach jedzonych w Springfield. Nadal jestem osłabiona, najchętniej wróciłabym do łóżka. Kawa; spa stóp. Trochę nam schodzi, nie myślę za dużo, coś tam rozmawiamy, aż nagle przed drugą Kochany proponuje nalot bez ostrzeżenia na Aś. Nalecieliśmy :D Jechaliśmy przez góry usiane białymi kropkami owiec, brązowe od zeschniętych paproci, zielone zgniłą zielenią starej trawy. I widzieliśmy osły (Kochany zawrócił na wąskiej drodze, żebym mogła im zrobić zdjęcie).

Aś chwilowo nieobecna. Zrobiliśmy niewielkie kółko po wsi, żeby się przekonać, że nasze ulubione miejsce jest zamknięte; obiad zjedliśmy w tradycyjnym irlandzkim pubie, Carlingford Arms (u Freda roast, u mnie dewolaj, do tego champ i duszone warzywa).

Środek tygodnia, w knajpie ruch środkowotygodniowy, że aż ciepło się robi na sercu: w głośnikach stare przeboje, na ekranie serial w telewizji państwowej, przy barze jeden lokales, a kuchnia działa (nawet mieli świeże ostrygi). Po lunchu spiknęliśmy się z Aś. Dobrze u niej, nowiny głównie pozytywne, nadal jest Pewna Osoba, rodzina zadowolona, są koty, więc było okazanie zdjęć, że długowłose. Z sentymentem myślę o czasie, gdy widywaliśmy się częściej, ale życie jest dobre, więc nie ma co szukać dziury.

Powrót przez góry i doliny już przy zachodzącym słońcu.
Góry w chmurach, doliny w wodzie.

Wieczorem rozmowa z Usz. Poza tym Kochany odpakował Ferdydurke (1986), skończyliśmy oglądanie po dziesiątej. Dzisiejsza wyprawa dobrze mi zrobiła, przynajmniej nie słaniałam się po meblach i nakaszlałam trochę poza domem. Jutro znowu trzeba się spiąć.

1747. Dalsza część programu.

Wstałam dość wcześnie, niezbyt wyspana, bo mózg cały czas próbował do mnie gadać (znowu za ciepło; a tak w ogóle może powinnam zacząć medytować?). Szwagrowski też budził się kilka razy, odnosił wrażenie, że w sypialni jest kot (ha!). Zjedliśmy śniadanie we czwórkę, czasowo udało się nam to zamknąć gdzieś w okolicach "po jedenastej". Wyszliśmy na długi spacer z myślą, żeby w porcie zjeść rybę z frytkami (kolejne marzenie kulinarne Szwagrowskiego zostało spełnione).

Kłólików brak (jeden dupelec mignął mi przez ułamek sekundy, poza tym same dziury), za to było wszystkie inne, krowy przeżuwające lunch przy ścieżce, młode mewy nastawione na fast food, irenki wylegujące się na skałach. Z niejakim wzruszeniem zauważyłam, że Usz ze Szwagrowskim dobrali się jak my (ona wskazuje robala, on troskliwie fotografuje robala, patrzą zazwyczaj w tym samym kierunku). Po zjedzeniu ryby z frytkami wróciliśmy do domu tylko na chwilę (Katlin oczywiście zapoznała się z naszymi gośćmi, a przy powrocie dokładnie wypytała się też, czy im się podobało, bo jakżeby inaczej), następnie wyjechaliśmy najpierw do El Paso na kawę, potem do Carlingford (Kochany chciał szwagrostwu pokazać drogę przez góry). Ławeczka, zamek, kościół cabrio w gęstniejącym mroku (schodząc z zamku natknęliśmy się na białego pieska o imieniu Delilah i jej czarnego, kociego przyjaciela).

W drodze do domu zatrzymaliśmy się w Tesco i wpadliśmy na Wojtka, który wrócił po wakacjach i rozpoczął drugi rok studiów. 

Ponownie raczej wczesne spanie. Dużo chodzenia w nogach. Faktycznie nie ma bunkrów, ale też zajebiście.

1682. Randka / praca / dom / randka.

Czasu na poranną kawę w Czarnej więcej niż wczoraj, więc dla siebie też zamówiłam ją w normalnej filiżance. Fred zrobił dla nas obiad i po trzeciej podjechał pod Centrum, żeby mnie zabrać do domu (njus: małżonek korzystając ze zniżek kupił frytkownicę beztłuszczową, niezbyt dużą, w sam raz na dwie osoby). Napasłam się mężowskim spaghetti i po piątej z muzyką lat 80-tych w głośnikach wyruszyliśmy przed siebie (do Carlingford, bo się nam już do kawiarni nie chciało).

Pogoda pełna niespodzianek, w drodze przez góry piękna, potem nieco słonecznego ciepła i nagły powiew wiatru od strony gór, gdy staliśmy na molu. 

Przeszliśmy się też trochę przez miasto przy okazji odkrywając, że rupieciarnia Williego na stałe zmienia adres.

Gdy wyjeżdżaliśmy z parkingu, na miasto spadł deszcz.

Rozmawiałam z mamą: o jej przyszłej emeryturze (pewnie jakoś tam się zbliżającej), o sprawie kociej (rodzice znowu wywalili kasę na kastrację cudzego czworonoga), o gryzieniu się w język (literalnie), o Fredowych zakupach z Empiku (prawie w całości już się pojawiły u rodziców). Potem spacer z Piesełem w kierunku tęczy na horyzoncie (doszliśmy aż do ronda, przy którym na murawie wyrosła rodzina wielkich, kłapiastych olszówek). Niebo świeżo obmyte deszczem, zachód słońca nas nie ominął. Późnym wieczorem na ekran wjechał krótki Fanatyk (2017) z Cyrwusem. 

1605. Zbierając siły.

Dzień od początku zapowiadał się na słoneczny i ciepły, więc wyjechałam z domu tylko w marynarce, bez kurtki. Chwilę po dziewiątej zorientowałam się, że dzisiaj pracuję krócej, zmieniło to nasz wspólny plan (po drodze miałam ekspresowe spotkanie z Bridżet w temacie kontraktu); wyszłam z budynku Centrum tuż po dwunastej i od razu, we trójkę, pojechaliśmy do Carlingford (w drodze krótka rozmowa z czubkiem głowy mojej mamy, która siedziała w pracy cichej jak makiem; a to wszystko przez to, że rano się pomyliłam i wysłałam wiadomość tekstową do niej, zamiast do męża mego ślubnego; poza tym w górach widać kwitnienie bluebells bardzo wyraźnie).

Najpierw była wizyta w znajomym miejscu, gdzie nasza gościni kupiła kubek dla siostry, chwila rozmowy z Aś, i wylądowaliśmy w herbaciarni Ruby Ellen. Po obiedzie spacer po mieście, szukanie pocztówki, oglądanie cmentarza i kościoła cabrio oraz wizyta w rupieciarni Williego (Hana kupiła dwie następne książki).

Poszliśmy też na molo, żeby popatrzeć jak języki mgły wędrując wzdłuż wybrzeża wchodzą w zatokę (powietrze znacznie się ochłodziło), i wróciliśmy do samochodu przez zamek króla Jana (cały ten czas oboje z Kochanym byliśmy w identycznych, czerwonych t-shirtach Siekiery, już we właściwych rozmiarach, bo rano na szczęście zauważyłam, że niechcący się zamieniliśmy). 

W drodze powrotnej rozbolała mnie głowa, efekt taki, że na dłuższą chwilę zamknęłam się w sypialni.

Pierwszą przeczytaną książką z weekendowego stosu zostało Misterium Czarnika (Nisza, 2023), krótka, poetycka opowieść o geju ze wsi, który mocuje się ze swoją tożsamością. Na LC książka została raczej zjechana. A mnie się podobała. Wczoraj zaczęłam, dzisiaj doczytałam, akurat gdy leczyłam ból głowy małą kawą zrobioną przez Kochanego. Fred przygotował dla nas kolację (sałatka grecka z lokalnymi robakami), po której mogliśmy się pozapadać w fotele i łóżka zbierając siły przed jutrzejszą przygodą.

1545. Porocznica.

Deszcz, deszcz, deszcz. Do wczesnego popołudnia nie mieliśmy żadnych planów, aż nagle pojawił się pomysł żony i jego realizację z przytupem rozpoczęliśmy w kilkadziesiąt minut. W deszczu udaliśmy się do Carlingford, żeby się przejść i zjeść (raczej kolejność: odwiedzić Gareta, zjeść i się przejść do naszej ławki na molo), a potem w drodze do domu zatrzymać się na kawę.

 

Na podróż pierwszy raz założyłam woskowanego Barboura, bardzo się przydał (świetny zakup, który czekał kilka miesięcy na właściwą pogodę; Fred sprezentował mi go latem zeszłego roku). Ciężkie deszczem chmury z trudem wskrobywały się na Slieve Foy. Po powrocie do domu genealogiczna rozmowa z mamą i relaks.

1426-1427. Odmiana.

Sobota
Zaraz po przebudzeniu zadzwoniłam do mamy powiedzieć jej, że w grudniu przylatujemy razem z Kochanym (żeby też mogła się cieszyć i już układać sobie w głowie detale). Na śniadanie Fredowa sałatka grecka, smażony ser halloumi, reaktywowane resztki obiadowe (do ryżu z pieczarkami i cukinią wbite dwa jajka). Pokroiłam jeszcze brie i kiełbasę, ale wszystkiego było dla nas za dużo. Po sytym posiłku wytoczyliśmy się z domu w kierunku północnym. 

Okazuje się, że kilka dni temu Carlingford zalane zostało wodą spływającą ze Slieve Foy, w miasteczku były jeszcze ślady po tym wydarzeniu. Zanim dołączyła do nas Aś chwilę oglądaliśmy biżuterię u Gareta, potem poszliśmy we trójkę do graciarni Williego, gdzie obok piętrzących się talerzy i zarosłych brudem filiżanek stały tanie jak barszcz toaletki i używane kije golfowe. Albo Williego nie zalało, albo nie wpłynęło to zauważalnie na wystrój:

Chłodno i jasno; spacer przez ruiny opactwa i fotografowanie naszych super butów maszerujących po cmentarnej trawie:

Obiad zjedliśmy u Ruby Ellen's, tradycyjnie po pieczonym ziemniaku dla każdego. Dobre były przy tym rozmowy: o traumach, śmierci, miłości, nałogach. Przed czwartą Aś chciała ruszać dalej, my byliśmy umówieni na wieczór filmowy, a że było jeszcze trochę czasu, zjechaliśmy do Costy pod Omniplexem:

Myjnia, gapienie się jak szczota szoruje po autku. Szwendanie się po Tesco. W końcu wizyta u Ka&Jot, gadulstwo przy herbacie, a na deser seans na Netflixie: nowy Znachor Gazdy, nawet znośny, inny niż się spodziewałam. Pieseł-terapeuta towarzyszył nam nieomal cały czas, przyklejając się to do Kochanego, to do mnie:

Nie było nas w domu z 12 godzin, po powrocie żadnych kocich wyrzutów.

Niedziela
Pogoda odmieniona, cieplej, ale ponuro, w Kuchniosalonie półmrok. Na śniadanie do wczorajszych zmiotek (kiełbasa, brie, plastry wołowiny, sałatka grecka) zrobiłam guacamole (niestety bez kolendry, za to z potężną dawką czosnku), ugotowałam jaje na twardo oraz dorzuciłam polskiej sałatki jarzynowej ze sklepu. Na spadek energii zrobiłam sobie kawę i zajęłam się ożywieniem słuchawek bezprzewodowych Bang & Olufsen, których techniczne rozgryzanie tak Freda zniechęciło, że sprzęt od miesięcy (jeśli nie lat) zalegał nieużywany. Fajny gadżet, i działa.

Zauważyłam na dworze kulejącą Amber. Żal mi się jej zrobiło, koteczka dostała wołowinę ze śniadania (nie pojmuję, jak rodzina może się nie interesować kotem z widoczną kontuzją). 

Kiepsko u mnie z decyzyjnością, więc zostawiłam Fredowi rozstrzygnięcie, czy jedziemy do Omniplexa na film, który wczoraj wypatrzyliśmy. Pojechaliśmy, zdążyliśmy nawet zajść do Costy na mince pie. Seans Killers of the Flower Moon (2023) poraża długością, ale z drugiej strony podoba się mi takie niespieszne kino. Wróciliśmy do domu przed siódmą (nad nami rozgwieżdżone niebo i Wielki Wóz). Do tego stopnia nie chciało się nam robić obiadu, że Kochany przyniósł ze skryty ogrodowej słoiki-gotowce; padło na bigos, który okazał się jadalny. 

W ten sposób przebimbaliśmy weekend. Towarzyszyło mi poczucie bezsiły i zniechęcenia, jakbym gdzieś coś miała zrobić, ale zapomniałam co i teraz już po ptokach. Przede mną pięć kolejnych dni w pracy aż do naszego wylotu do Polski. Jak sobie o tym pomyślę, od razu nic mi się nie chce. Ale będzie dobrze, krok za krokiem, musi być.

1376. Grafik piątkowy.

 ok. 4:00 obudziło mnie szuflowanie po dnie miski z resztkami sałatki z obiadu (Kochany wrócił do domu).

6:00 alarm budzika. Nie chce się wstać, kręcę się w łóżku, prawie znowu przysypiam. W końcu zwlekam się, daję kotu jeść, w bardzo zwolnionym tempie robię zieloną herbatę. Pająk chyba już nie króluje (znajduję czyjeś zwłoki pod stołem). Jajecznica.

8:35 po zwyczajowej wędrówce autobusem o tej porze jestem już w mieście. W drodze zorientowałam się, że telefon z kartą płatniczą został w domu. Zamiast na kawę idę od razu zameldować się w Centrum i otwieram drzwi do biura własnym kluczem, bo okazuje się, że jestem pierwsza.

9:20 całą grupą wyruszamy do Carlingford. Zimno i wietrznie. Atrakcje organizuje nam Mac, miły Walijczyk bez zęba na przedzie. Robimy różne rzeczy i noszę na głowie czerwony kask (na szczęście nie mijam za dużo okien, a luster wcale). Z czasem robi się ciut cieplej, ale bez szału.

14: 05 jestem z powrotem w biurze. Otwieram laptopa, żeby przez FB zapytać się Kochanego, czy już wstał. Robimy plany obiadowe (zapraszam męża do restauranta). Robię jeszcze kilka drobnych spraw, przy okazji zmienia się mi grafik poniedziałku.

15:30 wpadam w ramiona Freda. Idziemy w dół ulicy, do libańskiej restauracji, mijając po drodze zgromadzenie samochodów strażackich na głównym skrzyżowaniu miasta. Ludzie zadzierają głowy, gołębie pewnie też, nie wiadomo o co chodzi (może jutro przeczytam o tym w gazecie). Po smacznym lunchu zachodzimy do Czarnej na kawę. W tym czasie Ka dzwoni i zaprasza na pogadanki (czyli robią się plany na późniejszy wieczór, najpierw jednak trzeba wrócić do domu).

17:50 przed domem spotykamy Bána i Amber (ależ oni bezczelni, pytają się, czy mogą wejść frontowymi; nie, nie możecie, go home). Przygotowuję po zielonej herbatce na głowę, relaksujemy się, ale jeszcze nie przebieramy, mielimy myśli, aż przychodzi godz. 19:00 i oboje stwierdzamy zgodnie, że chociaż się nam wcale nie chce, skoro jesteśmy umówieni, pora ruszać.

22:15 nad chatką Wielki Wóz. Nie zostaliśmy u przyjaciół długo, tylko na herbatę i ploty (oboje zbyt zmęczeni na seans kinowy). 

1301. Pauza.

Pogoda zmienna, raczej ciepło, ale deszcze pojawiały się gdzie bądź. Po śniadaniu pojechaliśmy na kawę do Aury, potem do Carlingford na obiad (kolejna odsłona pieczonego ziemniara z wołowiną):

Spacer do mola, kółeczko przez zamek. Skoro byliśmy już tak blisko Północnej, nie omieszkaliśmy podjechać do Newry, głównie po kocie żarcie. Po powrocie do domu pomogłam Fredowi zamontować w sypialni wieszak na płaszcze (teraz mamy całą jedną ścianę zawaloną wiszącymi ubraniami wierzchnimi, wygląda to trochę jakbyśmy nie używali szaf na ubrania, co jest oczywiście nieprawdą), odkręcić nóżki od telewizora i zawiesić zegar w nowym miejscu. Dzień polegał głównie na zadowolonym chodzeniu za rękę tu i tam, po znanych i wielokrotnie pokazanych kątach, więc nie ma nic do opisywania. Odpoczęłam.

1276. Łazęgi.

Nadmiar lata spowodował, że aż mam zamęt w głowie, które spodnie przewiewne wybrać, te czy tamte. U Gronji ranek i wczesne popołudnie. O drugiej Kochany podjechał karocą, żeby mnie uwieźć na północ. Bo z Aś byliśmy umówieni, która akurat gościła Pewnego Znajomego (PZ to gość z którym kiedyś jechałam na koncert Kultu. W międzyczasie PZ wyjechał na stałe do Polski). Więc w planach było spotkanie się gdzieś na mieście naszym ulubionym. W praniu okazało się, że kulyżanka kończy pracę później niż ja i na początku będziemy musieli zadowolić się swoim własnym towarzystwem. Przejechaliśmy górami z miasta do miasta, zaanonsowaliśmy się u szeryfa i poszliśmy szukać pubu z dobrą rybą (przez chwilę była rozmowa z PZ, który miał swoje własne sprawy do odhaczenia). Dorsz na dwa sposoby w PJ O'Hare's był znamienity. Po obiedzie poszliśmy z Fredem na spacer do portu i tak ogólnie, naokoło, żeby gadać i się gapić.

Potem postanowione zostało, co chcemy robić dalej i udaliśmy się w kierunku restauracji Cztery Pory Roku, na kawę i spodziewanie dobre desery. Gdy dołączyła do nas w końcu Aś, spędziliśmy we trójkę super popołudnie na tarasie w pełnym słońcu (temat główny: autyzm oraz niemili ludzie). Na ósmą byliśmy umówieni z Ka&Jot, czyli buzi buzi i następne miasto. Tu także odbyła się bardzo przyjazna nasiadówka w cztery głowy (tematy główne: kłótnie rodzinne, genealogia, transseksualizm). Gdy wyjeżdżaliśmy przed jedenastą wieczorem, na dworze nadal było względnie jasno. Wspaniały, letni dzień. 

1176. Dolinki.

Z samego rana zaliczyłam wkurw w pracy: nie mogłam otworzyć kłódki na drzwiach, bo jakaś pinda (domyślam się która) wzięła klucz ze schowka i nie raczyła go oddać, ani nikogo o tym poinformować. W dłuższej perspektywie fuj z tym, ale biegając w poszukiwaniu Krisa-woźnego zapodziałam szary kaszkiet Seebergera i teraz będzie mnie to dręczyło (bo, a co jak to nie było wtedy?).

Ponieważ Kris musiał zabezpieczyć drzwi, a kończył szychtę wcześniej, też skończyłam wcześniej i od razu wsiadłam do podstawionej karocy, która górami i dolinami zawiozła mnie do Carlingford. Na chwilę wpadliśmy do Aś (Wu oczywiście wspomniał o pentagramie, pomimo tego, albo właśnie dlatego, że został uprzedzony, aby jej nie drażnić), zjedliśmy pieczone kartofle u Ruby Ellen's, kopsnęliśmy się na spacer do kościoła cabrio oraz tradycyjnie rupieciarnia lokalna została przez nas odwiedzona (super komodę widziałam, z pewnością stuletnią, gdybym miała kąt do jej upchnięcia, już by była nasza, kosztowała śmiechu warte €140). Również na chwilę odwiedziliśmy Newry, Wu robił po drodze drobne zakupy.

W ten sposób mija ostatni dzień pobytu szwagrowskiego, jutro bracia ruszają z kopyta o bardzo wczesnej porze, najpierw na lotnisko, potem Kochany do pracy. Wieczorem zaczęliśmy rozmawiać o Mistrzu i Małgorzacie, to ulubiona książka Wu, więc się szwagier ożywił, a nawet pojaśniał (przy okazji też skopiował bratu audiobooka w czytaniu Wiktora Zborowskiego). Uścisnęliśmy się na okoliczność życzenia sobie do zobaczenia w najbliższym czasie. I już. Fred śpi, kot się umył i też ułożył do snu, Wu za ścianą podejmuje decyzję czy spać, czy słuchać audiobooka przez całą noc. Mnie jutro czeka gonitwa myśli. Ale na razie odpoczynek w innym wymiarze.

1117. Księżyc wilka.

Patrzył na mnie, gdy rano czekałam na autobus (Fred wrócił o czwartej nad ranem).

Nowa lektura: Umysł otwarty i zamknięty Rokeacha (PWN, 2018), gościa z Hrubieszowa; podczytywałam ją w pracy. Przed szychtą mała kawa do koncertów obojowych Albinoniego (poranne wizyty w kawiarni to dla mnie jak msza, ciężko będzie oszczędzać na tej celebracji). Skończyłam pracę o trzeciej, Kochany zaraz się zjawił w naszej dyni i porwał mnie do Carlingford (czytaliśmy sobie wzajemnie w myślach patrząc na czapkę chmur nad Gullionem i zamyśloną krowę na grzbiecie innego wzniesienia). Wycieczka w sprawie oddania dwóch kubeczków po galaretce świątecznej niespodziewanie stała się wyprawą ratunkowa: Aś miała w poniedziałek niemiłe wydarzenie drogowe i nadal szlochała w pracy głodząc się przy tym bez sensu. Najpierw chciała popołudnie spędzić sama, ale gdy już rozmościliśmy się w pubie wrócił jej rozum. We troje zjedliśmy obiad w przytulnym zakątku Carlingford Arms, typowej borsuczej norze z kilkoma wejściowyjściami. Siedząc tuż przy skwierczącym kominku, z widokiem na bardzo interesujące twarze lokalesów i równie malownicze facjaty obsługi, kiwając głowami słuchaliśmy Asinej historii. W handlu wymiennym dostaliśmy za to torebkę czekoladowych ciastek i dwie herbatki ekspresowe z marihuaną, po czem odwieźliśmy przyjaciółkę pod jej dom i w ciemności ruszyliśmy dalej na północ, gdyż Kochany chciał koniecznie kupić naszemu dobrze rozwijającemu się kotu mokrą karmę, której nie ma w Republice. Karmy w Królestwie też nie było, były robaki dla ptaków, więc mąż wziął robaki. Większość drogi powrotnej kiwałam się w fotelu jak śpiąca lalka. Teraz boli mnie brzuch, a wcale tego nie chcę. Mąż, żeby mnie rozweselić, założył nowo nabytą kominiarkę.

1084. Zmarznięta, zadowolona, zmęczona.

Z rozmów porannych wykluł się nam pomysł na postanowienie noworoczne: poszukam miejsca, gdzie mogłabym otworzyć rachunek oszczędnościowy.

Przed wyjazdem do Aś przyjaciółka poinformowała nas, że jej współlokatorka zgodziła się pomieszkać z naszym kotem. Oznacza to, że Fred może do mnie dołączyć choćby na dwa dni świąt w Polsce (czy znajdzie bilety w sensownej cenie to jeszcze nie wiadomo, ale jedna przeszkoda z drogi).

W deszczowym pyle dojechaliśmy do Newry i Kochany kupił prezent dla mojej mamy (śliczny sweter Armaniego; dla tatki od jakiegoś czasu jest odłożony do zapakowania pod choinkę brązowy kardigan Pringle of Scotland), a mi dostał się płaszcz Michaela Korsa (czarny w jasne prążki, bardzo w stylu lat 20-tych; chyba byłam grzeczna). Wróciliśmy do republiki przed trzecią, było trochę czasu na coś ciepłego do picia oraz fruit cake u Ruby Ellen's: 

Dudziarze i chór ruszali w miasto z punktu oddalonego od restauracji o kilka kroków, spotkaliśmy tam Aś i Juliję. Uczestniczyliśmy w rozświetlaniu wsiowej choinki, wysłuchaliśmy kilku pastorałek, potem przyjaciółka zaprowadziła nas do lokalnej szkoły w której właśnie kończył się świąteczny kiermasz.

Zmarzłam. O zmroku zabraliśmy samochód z Newry st, żeby dojechać do Aś na herbatę i słodkości. Po pogaduchach do samochodu i w zimnym deszczu do domu, najszybciej jak się da. Wieje wiatr ze wschodu, brrrr.