Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Perlisty. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Perlisty. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 7 czerwca 2026

2364. Wyprawa po ciastko zamiast wyprawy po pisarza.

Dzisiaj kontynuował się w Dublinie festiwal polskiej książki, Twardoch miał przyjechać, jednak aż tak nas nie skusiło (po prawdzie, dla mnie największą atrakcją byłby zakup kolejnych książek za pół darmoszkę, najfajniejszym elementem takiej wizyty jest niepewność, co jest dostępne oraz możliwość szperania w przepastnych kartonach). Zamiast wyprawy dublińskiej, po dobrym śniadaniu (m.in. ser halloumi na ciepło) zaczęliśmy wąchać, gdzie można by nabyć ulubione tartaletki z owocami. Sklep w którym zazwyczaj je kupujemy był zamknięty, ale byliśmy przecież uzbrojeni w wiedzę, skąd się biorą ich ciastka. I tak jadąc w kierunku Drołdy turlu turlu, nagle podjęliśmy decyzję, żeby dojechać do Merci Beaucoup, które było w kierunku zgoła przeciwnym.

Nasz region charakteryzuje się malowniczym połączeniem upadku, rezygnacji i smolbiznesowego zrywu przywracającego nadzieję. Drołda jest reprezentantką tego sznytu na większą skalę: więcej brudu, więcej osobników zmęczonych nieróbstwem wypełzłych na główną ulicę, ale też więcej małych, dobrych miejsc. Miasteczko w którym wylądowaliśmy miało wszystko podobnie, tylko mniejsze. Tak więc, pochłonęliśmy tartaletki, popiliśmy je kawami, następnie został zrobiony spacer od jednej wieży do drugiej. Pierwsza wieża, Hatch's Castle, okazała się domem prywatnym, druga zamkiem czasowo zamkniętym dla zwiedzających. Acha. To wracamy. Zielonymi tunelami dojechaliśmy do wsi, żeby się przekonać, że w międzyczasie ktoś przed nami sypał kwiatki :)

Reszta domowości: Anne wróciła z turnée, zapukałam do niej w czasie krótkiego spaceru z myszkami; Fred ponad godzinę rozmawiał z Perlistym, podczas gdy ja z godzinę rozmawiałam z rodzicami (tatko ma również anemię, mama martwi się Maksiem z którym jest coraz słabiej). Coś się robi pod górkę, bo wszystkim nam się trochę nie chce; jakby starość. 

sobota, 21 marca 2026

2285-2286. Przyszła.

Wiosna! Akurat w piątek, gdy kończyłam pracę :) Fred zaparkował Babcią za winklem, wskoczyłam do samochodu: dom czy suszi? Pojechaliśmy do El Paso na suszi. Wyszło pół na pół, skusiłam się na nowość w menu, uramaki ze smażonym łososiem i... nie zjadłam tego, co mi podano. Dobrze, że nie za bardzo byłam głodna, miso smakowało, herbata wystarczyła. Gdyż, na to moje uramaki postanowiono wylać majonez! Upadek cywilizacji blisko. Trudno. Po suszi poszliśmy z Kochanym na spacer do księgarni, a potem wracaliśmy na wieś jadąc wybrzeżem. Ze spaceru do księgarni:

Kochany zadzwonił do Perlistego, też miałam okazję zamienić parę słów, choć już oczy mi się kleiły. Nie mogłam się na niczym skupić, czytanie nie dla mnie, słuchanie tysz (mąż słuchał w Kuchniosalonie płyt różnych). Tak byłam sterana nie wiadomo czym, że nie mogłam zebrać myśli w celu napisania krótkiej notki; wskoczyłam pod kołdrę, chwilę szperałam w Internecie, po czym skuliłam się i usnęłam.

Lichy poziom energii utrzymywał się do dzisiejszego poranka. Chciałam przywitać wschód słońca na plaży, ale nie mogłam się zwlec, stawy spuchnięte, wielki leń, Kochany wstał wcześniej i nakarmił koty. Zebranie się w sobie nastąpiło później, i bardzo dobrze gdyż:





Światło przechodzi człowieka na wskroś, ptaki śpiewają, na pastwiskach pierwsze owieczki.

Wracając z wojaży natknęliśmy się pod El Paso Tesco na Aś. Fred zaparkował Babcię, powitaliśmy dawno niewidzianą przyjaciółkę znienacka oraz towarzyszyliśmy jej do śmierdzącego sklepu. Po spotkaniu wiemy niewiele więcej, wiemy jak wygląda kot (jest dwa razy większy od naszych dziewczynek, po prostu potwór). Też dobrze. 

Wróciliśmy do domu po szóstej. Telefon do mamy (chciałam się dowiedzieć jak tam lipa — panowie skrócili ją o jakieś 5 m); wizyta u Anne (oddałam kasę za kartę SD, umówiłyśmy się na jutro); nadrabiam oglądanie Gosi, która jest akurat w Słupsku, oraz najnowszego miecia. Fajny dzień, gęsty, przejrzysty, pełen przyjemności. 

poniedziałek, 12 stycznia 2026

2218. Do przyjęcia.

Noc ledwo przespana, jednak udało się wcisnąć sen z Bogusiem Lindą, który robił mi zdjęcia :) 

W pracy pomimo wszystko spokojnie (Szefowa chrypi, ale wróciła na miejsce, mogłam ją spytać o rzeczy i zrzucić na kogoś odpowiedzialność). Po południu Kochany szybko zabrał mnie z miasta do domu i dokończył robić obiad, gdy rozmawiałam z mamą o rzeczywistości kociej. A kocia rzeczywistość jest taka, że Bronisław jest w klinice, gdzie przetaczają mu krew i robią różne takie tam zdjęcia, żeby zobaczyć, czy jest tam jeszcze w kocie któreś z jego dziewięciu żyć na podmiankę. Bardzo smutna sytuacja. Mama pokrzepiona własną wydajnością (kocia lecznica w której wylądował Bronek, była trzecią z kolei do której dzwoniła), przytrzymująca się nadziei.

W międzyczasie Kochany rozmawiał też z Perlistym, więc wiemy, że solidny przyjaciel ma równie solidnego kota, jak hodowanego na piwie i sznyclach. Kot sam się adoptował, podobnie jak kiedyś Rysio; bardzo dobre takie przysposobienie, i dla kota, i dla Perlistego.

Dziewczyny drzemią (bardzo były dzisiaj spokojne). Zaraz wskakuję pod prysznic, książka i kciuki trzymane za dobry sen. Poniedziałek nie był zły, mógł być gorszy, do przyjęcia, a w kilku aspektach więcej, bo mam przecież Kochanego.

sobota, 8 listopada 2025

2153. Sobota spacerowo-kinowa.

O poranku mieliśmy we wsi morską mgłę, która powoli przeniosła się na północ. Zachciało mi się gdzieś jechać; po rozważeniu jak dawno nie było nas w Laytown udaliśmy się właśnie w tym kierunku. Woda wysoko, załapaliśmy się na szczyt przypływu, na horyzoncie naliczyłam szesnaście kutrów, plaży nie za wiele, ale zawsze to miło.

Po spacerze poszukałam w Internecie możliwie blisko położonej kawiarni; tak trafiliśmy na nietuzinkową Sonairte Café, z wegefoodownią, niekoniecznie fast, założoną na XVII-wiecznej farmie. Kawa, wedgesy, dodatkowo w zakątku z używanymi książkami znaleźliśmy coś po polsku:



Do Applebaum dobrałam jeszcze Paxa Sary Pennypacker, razem kosztowało nas to €2.

O trzeciej byliśmy w domu i mogliśmy na chwilę przy tej dobrej, jesiennej pogodzie wyjść z kocóreczkami na krótką przygodę ogródkową. 

Umknęła nam okazja wyjazdu na Madame Butterfly, głównie przez moje gapiostwo, bo miałam ochotę na tę operę od późnego lata, potem o niej zapomniałam, a gdy sobie przypomniałam, było już po ptokach. Wprawdzie Anne wciągnęła nas na listę osób oczekujących na ewentualne zwroty biletów, ale po południu doszłam do wniosku, że nie ma co sobie nerwów szarpać przy wolnej sobocie i zarezerwowałam dla nas bilety w IMC na Dom dobry Smarzola (tutaj też odrobinę nerwów szarpanie, bo przecież Smarzowski miły nie będzie).

W międzyczasie Kochany długo rozmawiał z Perlistym, poza tym zdążyliśmy zjeść obiad. W końcu trzeba było ruszyć do miasta i zrobiliśmy to z takim ociąganiem, że prawie spóźniliśmy się na początek, na szczęście puszczono kilka reklam listopadowych sajfajów bum bum. Bardzo dziwna sytuacja: nikt nam nie sprawdził biletów, w ogóle ten budynek oraz okolica to jak widmo miasta z wczesnych filmów Jarmuscha — człowiek zostawia samochód nieopodal na parkingu i idąc pustą ulicą przy której podobno ma być kino, zastanawia się dokąd zmierza i czy świat nadal istnieje. Tutaj po seansie:

— No nie było takie drastyczne, powiedział pan wychodzący.
— Weź, przestań, odpowiedziała mu pani.

sobota, 25 października 2025

2139. Kaffki, sens życia, przodkowie.

Takie mam przyzwyczajenie, że rano lubię się napić zielonej herbaty bez dodatków. Wszystko jedno jakiej, chodzi o to, żeby była zielona, bo czarna mi nie pasi smakowo. Więc gdy obudziłam się na dobre (budziłam się kilka razy, ostatni raz przed dziewiątą) i Kochany akurat do mnie zadzwonił z informacją, że zaraz jedzie (byłam wówczas jeszcze pod kołdrą, hamletując wstać czy nie wstać), poprosiłam go właśnie o zakup zielonej herbaty z Tesco.

Na śniadanie dojadamy resztki sosu z czwartkowego obiadu. Kochany dzwoni do tatki, przy okazji pokazujemy koty i snujemy różne rozważania. Zachciało mi się przy tym słonecznym chłodzie choć na chwilę ruszyć z domu. Jedziemy więc do miasta, do znanej nam Costy, w celu podziwiania nowego drajw sru. Nie wyjechaliśmy na długo, ot, kawka i małe ciastko, ploty na piętrze (siedzimy na górze i obserwujemy jak z siedem osób uwija się na dole), po drugiej wracamy. Droga bardzo jesienna, kolorowe liście, jak w Polsce. Trochę było kręcenia się wokół własnych ogonów, poza tym mąż zadzwonił do Perlistego, pytać co tam u niego w Niemcach i snuć filozoficzne historie o sensie życia.

Kochany zrobił nam obiad, zjedliśmy. Wskoczyłam na głęboką wodę genealogii XIX-wiecznych bidaków, którzy nikogo nie obchodzą (znalazłam ciekawe źródło jeszcze niezindeksowanych akt). Potwierdziłam fakt urodzenia się mojej prapraprababki po kądzieli, Marianny z domu Serafinowskiej, w rodzinie grabowskiego komornika. Odkryłam też, że jej z kolei matka, choć było wówczas powietrze czyste i marchewki bez chemii, na przednówku roku 1852 rozstała się z życiem. Pochodzenia matki nie udało mi się na razie wyśledzić, ale i tak odkryłam naprawdę dużo (wszystko dzięki BaSI) — mama mojej prababci Marianki zmarła bardzo młodo i pamięć o jej przodkach wydawała się stracona na zawsze. Posiedzę.

piątek, 12 września 2025

2096. Wczoraj i dzisiaj.

Czwartek zakończył się dwoma znaczącymi historiami. Po pierwsze, świekra zadzwoniła do Kochanego (temat podziału majątku nie został odpuszczon, brniemy). Po drugie, od kilku dni patrzyłam jeno na książkę Kazantzakisa, aż w końcu posłuchałam Mózgu i otworzyłam na czytniku If Only Hjorth (mam ją także w papierze, może będę stosowała dywersyfikację, jeśli tylko książka wywietrzała z kocich siuśków). Ale to wczoraj późnym wieczorem, zaś w piątek:

W pracy ciche pożegnanie. Był nawet uścisk z Szefem (który nie lubi uścisków) oraz lunch na cztery osoby w Simonie (zapamiętuję miejsce, mają dobry makaron). 

Po posiłku szybko przemieściliśmy się na powrót do biura, Szef odjechał na motórze, ja poczekałam na Kochanego i przed trzecią ruszyliśmy z mężem na kaffkę do Czarnej. Po powrocie do domu, od razu spacer z Kocóreczkami, żeby wykorzystać okienko pogodowe (chwilę wcześniej padał deszcz; słonecznie, ale zimno). Rozmowa z Usz (w temacie świekry i sprawy wiadomej, oraz njusy kocie — biała pantera szwagrostwa będzie miała nowe rodzeństwo z adopcji). W głośnikach debiutancki album Świetlików, Ogród koncentracyjny (1995). Trochę obiboctwa z mojej strony, turlania się po łóżku; gdy wróciłam do Kuchniosalonu, właśnie trwała rozmowa Freda z Perlistym (wspominki, wymianki zdrowotne, kwestie kocie, i in.). Byczenie się weekendowa pora zacząć (w tle Maanamu album O!).

wtorek, 26 sierpnia 2025

2079. Wydarzenia wtorkowe.

Kochany wyjechał mega wcześnie do pracy, żeby odrobić sobotnie zawirowania. Pojechałam i wróciłam autobusem, podziwiając poranne i popołudniowe krajobrazy za oknem. 

W pracy nudy (jedną z irytujących cech tego zajęcia jest, że albo nawał spraw, albo flauta na morzu i śmierć mózgowa). 

Widoczki: rzeka Boyne pękała w szwach, nad morzem granatowe chmury. Zasmarkaniec czekał na mnie w oknie Kuchniosalonu (ostatnio czyszczę Maniusi te gluty, wycieram oczka i nos). 

Ach, szybko wrzuciłam kawałki wołowiny na patelnię, bo dwie godziny się to musi pierniczyć, żeby gulasz był jadalny. Gulasz, kasza gryczana, kiszone ogórki. Po obiedzie spacerek myszowy połączony z rozmową z rodzicami (najpierw mama, potem przejął nas tatko). I ciekawa sytuacja się wydarzyła: Bán się pojawił i był bliski kontakt z Manią (dotknięcie nosami, którego nie zdążyłam obfotografować; strzeliłam fotkę chwilę później, gdy Maniuchna już zdążyła się przestraszyć). Wzruszyłam się: Bán zmężniał, chodzi teraz z taką godnością, jak wujek Rysio.

Kochany rozmawiał ze zbolałym Perlistym — przyjaciel ma problemy zdrowotne, rozważa operacje-sracje, tymczasem zaś jak zwykle przed kamerą siedział bez koszuli i wyjaśniał nam, że czytanie, mój borze, czytanie to byłaby fajna rzecz, że Dostojewski to wiadomo, a teraz Miłosza czyta, i chciałby zamknąć się w Białowieży, żeby mu kurier przynosił jedzenie i wodę mineralną; ale niestety, praca, casu mało.

Przez chwilę cieszyłam się z fake newsa jakoby Colin Farrell i Cillian Murphy mieli zagrać w kontynuacji Banshees. Argrgrghh! Kanalie.

Myszy bawią się zatyczką od długopisu. Kupi im człowiek piłeczki, entuzjazm ograniczony, za to taka zatyczka!

wtorek, 5 sierpnia 2025

2058. Jeszcze trochę ...

... wieje. Wtorek jak poniedziałek, otworzyłam oczy i trzeba było iść do pracy. Kochany służył mi pomocą w przemieszczaniu się, więc byłam jak ta królewna czekająca na karocę z dyni (tylko buty miałam wygodniejsze). Po pracy od razu pojechaliśmy do domu. Obiad; serfuję w sieci, Kochany drzemie na tapczanie, w zagłębieniu pod kolanami zagnieżdżają się mu kotki. Czyli chwila odpoczynku, po czym spacer myszowy:

Akuratnież Katlin jechała zagrać w lotto, podeszła do nas i nawet chyba Mańka dała się pogłaskać, tak trochę, prawie, nieco na odległość, ale ważne jest, że Mańka była bardzo dzielna (Bronka za to zwiała do ogródka, z obcymi gadała nie będzie na ulicy).

Ostatnio na yt czekam wyłącznie na nowe filmiki mietczynskiego, Gosi ze Szkocji i Emisi; nie było nic nowego, więc obejrzałam nowinki japońskie odleżałe kilka dni. I fajnie. Przed wyjazdem Kochanego siedzieliśmy w Kuchniosalonie i pokazywaliśmy sobie różne rzeczy na swoich laptopach (koty dołączały się z atakami czułości).

Wieczór pogodny, można byłoby pójść na spacer z żoną, ale niestety Kochany obiecał i musi wywiązywać się z obietnicy (Ka nie ma pojęcia jaka to trudna sprawa, bo na spacery chodzi tylko z psem i o życiu nie ma pojęcia). Kurwa, Fred, ty to jesteś zajebisty hedonista, takim bon motem Perlistego pożegnaliśmy się z małżonkiem mym. A za chwilę odkryłam (tzn. myszy odkryły, zainteresowało je miarowe plumkanie) przeciek pod zamrażarką. 

Aktualnie siedzę przed laptopem (oczywiste), w nogi zaś wchodzą mi małe igiełki pazurków — Siuśka Maniuśka Z Zakitolonym Nosem ma fazę na robienie ciastek. Mam nadzieję, że się jej kinol odblokuje, bo inaczej znowu trzeba będzie do weta. Niemniej apetyt dopisuje obydwu królewnom (czy ktoś tu na parapecie przed chwilą beknął?), więc sygnały są mętne. 

niedziela, 15 czerwca 2025

2007. Życie domowe.

Drugi odcinek deserowego czerwca obejrzałam ze słuchawkami na uszach, żeby nie budzić Mleczaków :D (filmik zawiera political statement, które nawet do mnie przemawia).

Poza tym życie domowe. Z kamieni milowych: Mańka śpi na widoku, do tego rozwinięta na wzdłuż, Bronek zaś zaczął eksplorować duży drapak, siedząc tak na nim zauważył ptaffki i zaczął "szczebiotać" oraz odkrył, że z krzesła mamusi dobrze przechodzi się na stół, gdzie można pisać na klawiaturze (pierwsze złamanie hasła do laptopa jeszcze nie wyszło, ale myślę, że to kwestia czasu).



Zapytałam Anne, czy chce wpaść na oglądanie Mleczaków. Oczywiście, że chciała. Porozmawiałyśmy z godzinę, Mleczaki, jeden po drugim, zostały wytulane przez ciocię. 

Gdy Kochany wrócił z pracy, mieliśmy inspekcję: imigrant przyszedł, wlazł na okno kuchenne i miauczał, czy ktoś tam potrzebuje pomocy. Zdarzyło się to pierwszy raz, bardzo ciekawe. Odprowadziłam go do domu, ale za chwilę wrócił.


Po obiedzie poszłam sama na plażę. Spokojny, ciepły wieczór, powietrze pełne gęstych, czasami egzotycznych zapachów (u sąsiadów kwitną kordyliny); mało ludzi, jakby wymiotło ich do oglądania meczów (aż sprawdziłam, czy znowu jestem niedoinformowana; chyba nie).


Kochany rozmawiał z Perlistym, jak zwykle uaktualnienia, co tam w Niemczech, co tam w życiu. Powoli pora zwijać dzień, jeszcze ptasie rodziny opowiadają coś przed snem.

środa, 4 czerwca 2025

1996. Dzień o nazwie środa.

Ashes to Ashes Faith No More gra mi od rana.

Trafiłam najwyraźniej na dobry rok, Szef oświadczył, że uczestnicy pierwszy raz przynieśli prezenty, Czarli wręczył nam słodycze, Aszling kwiaty, a mnie jeszcze adekwatny kubek:


Będę używała w pracy, żeby ludzie mieli jasność z kim mają do czynienia. Bo już czegoś zapomniałam, jakiś czas po wyjściu z biura przypomniałam sobie, że nie wysłałam dość ważnych papierów. Kilka godzin do jutra rana niczego nie zmieni, ale jednak niepokojąca jest ta dziura we łbie.

Obiad mężowski (zapach wątróbki jagnięcej rozpełzł się po całym domku z piernika). Freda rozmowa z Perlistym, bo obojgu było jeszcze smutno (gadali i gadali, mąż namawiał przyjaciela i namawiał, aż ucięłam sobie drzemkę). Lektura idąca mi powoli, choć przecież całkiem dobra i nawet pouczająca (jednak trzeba będzie przedłużyć). Kwestia zwierzęcia w domu: lokalne schronisko nie ma stałego miejsca kontaktu, a chcielibyśmy pójść i zobaczyć psa/kota na żywo przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji — rozglądamy się.

niedziela, 4 maja 2025

1965. Długie zymby.

Ma długie zymby, mówiła o mnie babcia Mania, gdy nie lubiłam czegoś jeść. Tak mi się nagle przypomniało w czasie wędrówek po sieci. Czyli wczoraj rano miałam długie zymby na to, co zobaczyłam w lodówce. Dzisiaj było już lepiej.

A skoro przypomniała mi się gwara wielkopolska, to zerknęłam na inne jeszcze słowa z mojego dzieciństwa: oczywiście chabas, pyry, chochle, weka, kanki czy haczki zawsze były dla mnie zupełnie normalnymi słowami, gamułę używała jeszcze moja mama, chociaż ostatnio rzadko je słyszę, fajrantu używał dziadek Bronek, a latoś to słowo które wyraźnie pamiętam wypowiadane głosem prababci Marianki, która oczywiście ubrania i trzewiki oblekała. Kiedy byłam niegrzeczna (ja niegrzeczna?), to byłam nieusłuchana, a chora churlałam. Ale przede wszystkim miałam długie zymby na różne rzeczy. To po mamie, która też miała długie zymby. Taka natura widocznie z tymi zymbami. 

Wstałam, gdy Kochany już siedział w mundurze, po kawie, gotowy, żeby wyjechać do pracy. Zjadłam śniadanie, cudownie zmitrężyłam czas do popołudnia zastanawiając się nad autyzmem i genealogią (zaczęłam też w końcu czytać jedną z książek Woolf wypożyczoną z biblioteki). Potem dostałam od Anne takie piękne zdjęcie "a diamond of a cat":

To był mój pierwszy rok w Irlandii, Ryszard nazywany Stanleyem zaszedł najpierw do sąsiadów (zdjęcie jest z kwietnia owego roku), dopiero pod koniec lipca zapukał do nas.

Akurat odkryłam, że Fred jest piąte przez dziesiąte spokrewniony genetycznie z córką Kazimierza Kutza, gdy Ka zadzwonił, że właśnie przejeżdżają przez wieś i zatrzymali się na włoskie lody. Czyli miałam gości tuż przed powrotem Kochanego do domu. Siedzieliśmy na zewnątrz na zielonej trawce, Anne wyjeżdżająca do Drołdy pożyczyła chłopakom piłki, a w zasadzie kule do bocce, więc mogli się pobawić na terenie zielonym, podczas gdy Ka dopijał kawę. Znajomi odjechali, zrobiłam obiad, przyjechał małżonek, zjedliśmy. Zadzwoniłam do mamy, rozmawiałyśmy o religii i polityce (czyli o księżach-pasożytach oraz o niebezpieczeństwie, że Karolek może zostać debilem nr 2; zgroza). Po zakończeniu tego połączenia Kochany zadzwonił z kolei do Perlistego. Czy się zobaczymy tego lata, tym razem u nas, na Wyspie? Za często piętrzą się trudności bez sensu, mamy nadzieję, że przyjaciel je przezwycięży.

poniedziałek, 17 marca 2025

1916. Weekend nad Renem (i Mozelą) 3.

Jak to było jeszcze wczoraj? Ciężka noc, sen miałam niespokojny, rwany. Po zejściu na śniadanie okazało się, że dzisiaj będzie podawał je ktoś inny. Po pierwszym słowie zapytałam o narodowość: Andżelika z Mazur. I dobrze. Smakowało nam podobnie jak wczoraj. Hakar (właściciel miejscówki, Syryjczyk) pojawił się później; trochę się ociągaliśmy, trochę chcieliśmy, żeby to nie było już, ale wiadomo, komu w drogę, temu kopa, i tak już o dobry kwadrans przeciągnęliśmy dobę hotelową. Polecam to miejsce, jeśli ktoś ceni sobie święty spokój :)

Ponieważ Perlisty dopiero do nas jechał, poszliśmy z plecakami nad Ren, żeby zobaczyć rzekę pierwszy raz w pełnym słońcu. Piękna okolica, słońce, dzikie gęsi, które nie boją się ludzi. Mogę wyobrazić sobie tutaj nasze spacery z psem.


Perlisty nadjechał po jedenastej, wskoczyliśmy do samochodu i ruszyliśmy słonecznym wybrzeżem Renu w kierunku przeprawy promowej Engelsburg-Kaub. Przygoda promowa trwała kilka minut, na widoku Burg Pfalzgrafenstein na wyspie Falkenau: 


Potem już tylko piękne krajobrazy na lewo, na prawo i z góry. Perlisty zabrał nas pod centrum turystyczne od którego mogliśmy spacerować nad urwiskiem Loreley.



Kupiłem globus i teraz mam dwa, nucił Perlisty Janerkę. Wyobrażaliśmy sobie, panowie rozmawiali o przeszłości, strzelaliśmy fotki aż miło; słońce świeciło w twarze ładując nam psychiczne akumulatory.

O pierwszej wyruszyliśmy w dalszą drogę; długa jazda do Cochem była przyjemna, zmieniały się krajobrazy, więcej niemieckiej prawdziwej prowincji do zanotowania. Niestety, w samym mieście nie mieliśmy szczęścia do jedzenia. Pierwsza próba kulinarna spalona — Gaststätte Noss wyglądało dobrze, jednak dotknęła mnie pomidorowa z papierka; drugie miejsce, Vonderbeck’s Restaurant, to była już kompletna katastrofa, jedzenie jak kupione z gotowców w hipermarkecie. Można było tego uniknąć, gdybym wcześniej spojrzała na recenzje, ale podróż była mocno spontaniczna, dlatego ziaziu i ała! Jako tako wypogodził mnie Hotel Müller, choć tam tylko herbata i ciastko, za to rozmawiałam z uprzejmą Ukrainką z obsługi. Dobra dziewczyna, niech jej się w nowym kraju wiedzie.


Most Skagerack w remoncie, na szczęście pozostawiono miejsce dla pieszych, przewędrowaliśmy więc nad Mozelą robiąc dużo zdjęć, obserwując panoramę miasta; widok z łatanego mostu taki:


Bardzo malowniczo położony stadt, choć przez te kulinarne falstarty oboje z Fredem skojarzyliśmy je z Newcastle w Irlandii Północnej, miasteczko pachnące spalonym tłuszczem.

Kolejne niemiłe przygody miały związek z nawigacją samochodową. Perlisty chciał nas podwieźć pod Reichsburg Cochem, ale tylko zrobiliśmy kilka niebezpiecznych serpentyn w zupełnym mroku. Zmęczeni zakrętami (byłam w pierwszym rzędzie na tym spektaklu) postanowiliśmy jechać już w kierunku lotniska. Tutaj też nie obyło się bez dziwnych objazdów; naprawdę, Dolny Śląsk, noc tylko potęgowała moje odczucia. 

Pożegnanie pod lotniskiem, plecaki już zarzucone, idziemy przed się. Frankfurt-Hahn jest małym portem lotniczym. To żaden zarzut, ale że brzydki i niezbyt funkcjonalny to już niedobrze. Gate 6 był programowo obliczony na niezmieszczenie się wszystkich pasażerów. Niedzielę kończymy w locie: Kochany w rzędzie czwartym, ja w osiemnastym, obok pusty fotel, przy oknie kolejny młody Arab. No to jazda.

sobota, 15 marca 2025

1915. Weekend nad Renem 2.

 

Ależ spałam. I śniłam o podróży, o czytaniu książki. Pobudka 7:45, powolne dochodzenie do siebie. Na dziewiątą mieliśmy zamówione śniadanie w kawiarni na dole. Było wszystko co trzeba, przede wszystkim świeżutkie pieczywo w trzech rodzajach, oraz cała reszta do akompaniamentu.


Wczorajsza obiadokolacja i dzisiejsze śniadanie przywraca mi wiarę w cywilizację europejską, oświadczyłam mężowi. O, i to jest dobre zdanie na bloga, potwierdził mąż :D

Po śniadaniu spotkanie z Perlistym i spacer naokoło Bacharach zakończony herbatką w maluchnej kawiarni Café Bistro NOY. Biznes rodzinny na Oberstraße 40, domyślam się, że prowadzony przez imigrantów. Niewiele mieli aktualnie na stanie (początkowo miałam ochotę na naleśniki), zadowoliliśmy się napojami. A spacer był całkiem długi, zrobiliśmy kółko wspinając się do Wernerkapelle i Burg Stahleck (widoki na Ren, bez wchodzenia do środka), serpentyną zeszliśmy w dół Burg Weg, żeby przejść przez główną ulicę i spojrzeć na miasto z winnic od strony północnej, ze Spitzer Turm).






Po zejściu w dolinę sąsiadujący z hotelem kościół św. Piotra zaprezentował się jako otwarty (oczywiście zaszłam, piękny! gdzieniegdzie średniowieczne rysunki). Wyjechaliśmy po pierwszej do Moguncji, był krótki postój w Bingen; miasto ważne i warte zgłębienia, ale my tylko przeszliśmy się chwilę od Rheinkal do Marktbrunnen.

W Moguncji Perlisty długo szukał miejsca, w końcu samochód został w wielopoziomowym parkingu. Natknęliśmy się na spory tłum na placu obok kościoła św. Marcina, jakaś degustacja wina, jakieś poruszenie. Na chwilę skręciłam do kościoła św. Jana pociągając chłopaków za sobą; całkiem niedawno otwarto tam instalację Die Krönung (zagadnęłam z jedną z pracownic muzeum). Zjedliśmy obiad w Augustinerkeller na Augustinerstraße 26, dobre miejsce (wzięłam tradycyjny schnitzel, smakowało mi). Po obiedzie poszliśmy jeszcze do kościoła św. Szczepana, tylko dlatego, że są tam witraże Chagalla, przy okazji załapaliśmy się na początek koncertu szkoły dla dziewcząt Maria Ward Schule.




Dobry taki płodozmian, spacer niespieszny, często robimy zdjęcia. Wracając do samochodu poświęciliśmy jeszcze długą chwilę fontannie karnawałowej Sprenga, bo przecież jakże by inaczej.


Powrót do Bacharach, kawiarnia śpi, użyliśmy magicznego klucza. Perlisty wszedł z nami na piętro; ponownie wieczorny spacer nad Renem z przyjacielem, w dole szum czarnej rzeki; Am den Ufern der Poesie brzmi nazwa tego miejsca, zerkam na ludzi odpoczywających w kamperach. W czasie tego spaceru natykamy się też na studnię, efekt świetnego projektu odkrywania dawnego miasta (studnia pod murami miejskimi jest odrestaurowana na podstawie rycin).


Wieczorem długo nie mogę zasnąć, Kochany zerka na Szklaną pułapkę z niemieckim dubbingiem, nie mogę więc przestać się zastanawiać, kiedy Willis zaczął mieć pierwsze objawy PPA.

piątek, 14 marca 2025

1914. Weekend nad Renem 1.

Rano dzielimy się obowiązkami: potłuczoną donicę zamieniam na całą donicę (nieuważnie, ale cebulki muszą sobie dać radę), dojadam otwarty bigos; Kochany dokarmia fruwacze, dokańcza jeść wołowinkę. Trzymając się zasad dobrego sąsiedztwa napełniamy świeżą wodą dwa ptasie źródełka. Wyjeżdżamy z domu tuż przed dziesiątą.

Parking lotniskowy Park & Fly, który Kochany wykupił niechcący, bez uprzedniego researchu, to jedno z naszych "pierwszych i ostatnich" razy w tym życiu. Miejsce zorganizowane jak w głębokiej Azji, podwózka do lotniska białym vanem bardzo przypominała pewną safaryjską wyprawę z lotniska Lublin do Nowej Aleksandrii. W obsłudze też Azja. Bardzo oniryczne doświadczenie upadku cywilizacji.


Na lotnisku jak w ulu, wiadomo (bo teraz już wiemy, skapnęliśmy się), weekend św. Patryka. Ilość decybeli przekraczał niejednokrotnie moją tolerancję. Ogłuszeni coś przegryźliśmy, coś wypiliśmy, trzeba było zmierzać do gate'u, przemykaliśmy tuląc uszy.

Nasz samolot był obsługiwany przez Malta Air, poza tym miał godzinne opóźnienie (podobno zmiana załogi). Wylot o 14:30, lot nad zachodnią Europą spokojny. W chmurach zaczęłam czytać Dziecko w śniegu Włodka Goldkorna, dziwna lektura na podróż, początkowo całkiem łatwa. Gdy byliśmy już blisko Renu i z okien widać było Niemcy, zauważyłam ziemię przykrytą śniegiem. Na szczęście w Hahn nic z tych rzeczy. Perlisty już na nas czekał (w końcu mogłam się przekonać, że jest całkiem wysoki), powitanie, krótki spacer do opla i na azymut. Miałam poczucie, jakbyśmy przemieszczali się na Dolnym Śląsku, krajobrazy i architektura czegoś znajome.

Bacharach jest naprawdę malutkie. I jaka cisza (było jeszcze jasno, więc chwilę napawałam się widokiem; dwa nasze okna wychodzą na Wernerkapelle). Perlisty podwiózł nas pod hotelik, pojechał postawić samochód w innym miejscu. Zameldowaliśmy się w pokoju nr 6 (kawiarnia jeszcze czynna, właściciel czekał na nas, wręczył nam antyczne klucze, pokazał co i jak, bo mamy też klucz do tylnych drzwi), zeszliśmy zaraz na dół, żeby z przyjacielem poszukać miejsca na obiadokolację. Po dłuższym spacerze weszliśmy do Stübers Restaurant na Langenstraße. Bardzo dobra decyzja kulinarna (wzięłam hausgemachte feine Nudeln aus Bio-Khorasan-Ur-Weizen mit Tomatensugo oraz warzywami ;p)




Po posiłku spacer nad Renem. Trochę jest chłodno, ale byliśmy na to przygotowani. Zbliżamy się do rzeki, w dole woda cicha i ciemna.



Na wzgórzach wokół kropki świateł w domach, po obu stronach Renu regularnie kursują pociągi jak świetliste wąsiówki. 

Pożegnanie z przyjacielem, powrót do hotelu, gorący prysznic, jeszcze czytam, pora spać; spływa na mnie spokój.

sobota, 15 lutego 2025

1887. Dzień składania z chaosu.

Trzeba było to kiedyś zrobić, szafa lintrup czekała na nas w trzech pudłach już jakiś czas. To był ten dzień, Pat i Mat ponownie uderzyli :D Nie wzięliśmy się za skręcanie mebla zbyt wcześnie, żeby nie doznać szoku. Zajęło nam to wszystko od południa do godziny 21:34. W międzyczasie dwa razy wychodziłam do Junony (raz na dłużej, żeby porządnie wyczyścić kuwetę), rozmawialiśmy też z mamą (żeby jej pokazać rozmiary bajzlu), Perlistym i Usz, poza tym wystąpiły tzw. niespodziewane okoliczności. 

Obojgu nam wydawało się, że szafa zmieści się tam, gdzie planowaliśmy, ale przy składaniu jej rozmiar okazał się zbyt dominujący. Efekt: totalne przedefiniowanie przestrzeni mieszkalnej. Uwaga: tam gdzie stała szafa z książkami, jest teraz nowa witrynka, szafa z książkami jest w miejsce półki na papiery, półka na papiery opiera się o biurko Freda, ponieważ stoi w miejscu, gdzie kiedyś był stół, którego tam nie ma, bo jest tam, gdzie sofa, a sofa tam gdzie nie stało nic, gdyż teraz sofa stoi przed kominkiem, ale nie tak przed kominkiem, tylko inaczej, tyłem do kominka (zasłania go, bo i tak go nie używamy). W ten sposób zostało ocalone miejsce kawowe, ale za to zamiast siedzieć naprzeciwko siebie, gdy pracujemy na laptopach, siedziby w jednym kątku nieomal ramię w ramię, jak squad do walki z dezinformacją. Dodam jeszcze, że przyszedł dzień, gdy przydały się wypociny Bogumiły Konstancji Załęskiej, cieniutki tomik jej krotochwilnej grafomanii był właśnie tym, co umożliwiło Kochanemu swobodnie przykręcić drzwi na zawiasach.

Nasi rozmówcy zaś wieści mieli różne. W domu rodzinnym Gosia przeżywa drugą młodość. Perlisty został poinformowany, że bilety kupione, hotel kupiony i teraz tylko trzeba kręcić młynka do marca. Usz dopiero teraz poinformowała nas, że umarł jej młodszy kot. Widzieliśmy go jeszcze w sierpniu, niestety nowotwór był podstępny i błyskawiczny. Usz bardzo źle to wszystko zniosła, niejako w konsekwencji rzuciła pracę i szuka teraz czegoś nowego. Bardzo przykra sytuacja po całości, no i małego, mięciutkiego jak jedwab, bardzo szkoda.

Padam na twarz. Kochany w ramach relaksu po raz drugi rozmawia z Perlistym. Pora pod prysznic.

niedziela, 17 listopada 2024

1797. Rosołowa niedziela.

Noc była jak świt, niebo jaśniało.

Po śniadaniu dodzwoniłam się do rodziców i prawie godzinę rozmawiałam z mamą o starych Polakach, choinkach naściennych, kuzynostwie i naszym przyjeździe. Rodzice ucieszyli się, że wpadamy (będziemy kilka dni przed świętami i z pewnością pokręcimy się po okolicy), robią już jakieś niewielkie ruchy w tym kierunku, żeby było dobrze. Poza tym tatko robi sobie zęby za tysiące. Pochwaliłam. 

Jestem dzisiaj o wiele bardziej rozgarnięta, nie wiem, czy to słońce, czy zapach rosołu, w każdym razie nie przysypiałam i ruszałam się całkiem żwawo. Za oknem szpaczory rąbią opadłe jabłka, aż miło (sądziłam, że to tylko gratka dla kosów, ale nic z tych rzeczy). Kochany po pracy dostał obiad dwudaniowy, co się u nas nie zdarza często.

Fred rozmawiał wieczorem z Perlistym; przyjaciel jest ponad tydzień po dość poważnym zabiegu rozwiązującym problemy zdrowotne z którymi zmagał się od jakiegoś czasu. Czy przed końcem roku nareszcie zgadamy się na spotkanie w czasie i przestrzeni (jak to się rzekło Bukackiemu), któż to wie.

W Połanieckich wyszłam z pierwszego tomu i stwierdziłam, że nie będę się już rozpraszała na inne lektury, tylko dotrwam z tą jedną do końca (jak się można domyślić, Bukacki jest moją ulubioną postacią). Jutro trzeba się zerwać przed świtem, na razie daję jeszcze nura do książki.

niedziela, 13 października 2024

1762. Wylot/powrót.

Wyjazd z domu  przed trzecią czasu lokalnego. Czyli musieliśmy wstać o drugiej nad ranem, kolejna zgroza :D Kochany prowadził samochód w drodze do lotniska, potem rodzice tylko zmienili miejsca i wiśta wio wracać do domu, zanim drogi się zapełnią. Przed przejściem za bramki przysiedliśmy nad kawą. Trzeba przyznać, że były niecodzienne tłumy, jak na tę porę dnia. Większość lotu przebiegła sprawnie, na początku skoki ciśnienia, lądowanie pół godziny po siódmej, u mnie widoki na drobnego pijaczka, który siedział na fotelu przede mną. Facet młodszy, taki w typie wesołka, co to coraz bardziej bełkocze. Akuratnież siedziała obok kulyżanka, teoretyczka alkoholizmu, wyjaśniała mu po kolei o co w tym wszystkim chodzi, jak rozumiem, na bazie własnego związku, że geny, że środowisko, ale już z praktyką u niej słabo, bo chłopaczek wyczuł, że może kontynuować i przyciąć na niej komara przy lądowaniu (to i tak lepsze od spadamy, spadamy intonowane przez pajaca kilka minut wcześniej). Po wylądowaniu musieliśmy chwilę czekać, bo sanitariusze w towarzystwie gardy zabierali innego pasażera. 

Przed wyjściem na przystanek usiedliśmy w Cloud Picker i w końcu zadałam dręczące mnie od jakiegoś czasu pytanie, gdzie jest mój ulubiony rogal z malinami. Zmienili dostawcę, Donnerwetter. Jeszcze się nie pogodziłam. W autobusie byliśmy sami samiuteńcy, dojechaliśmy do parkingu aut i szybko zlokalizowaliśmy Babcię. Jeszcze tylko krótki przystanek w Tesco i już: o dziesiątej siedzę w swoim fotelu i marznę :)  Gdyż temperatura w domu spadła do siedemnastu stopni, więc wciągam coś dobrego na drugie śniadanie, żeby pomóc organizmowi (od rana boli mnie gardło, prawy migdał bolesny). Sytuacja temperaturowa jest na tyle nieciekawa (ociepla się bardzo powoli), że po południu biorę gorący prysznic i wskakuję pod kołdrę obok Kochanego, czytam Przetainę, albo drzemię (à propos, znowu przywiozłam z Polski parę książek, mniej lub bardziej antycznych, Krajewski, Steinbeck, Remarque i ... Gösta Knutsson). Leżąc w łóżku czułam się coraz bardziej chora, więc w końcu wstałam, zrobiłam Kochanemu kawę. Mąż zrobił pyszny obiad, bakłażany w czosnkowej zaciapie, dla zdrowotności.

I jeszcze Perlisty do małżonka dzwonił. Ale ty to jesteś świr, orzekł w temacie naszej krótkiej podróży. To mógł być nawet komplement ;)

Rodzice nie odbierali telefonów przez większość dnia, dopiero wieczorem tatko oddzwonił, że przed południem mieli załamanie pogody, gwałtowne zjawisko atmosferyczne, które na kilka godzin odcięło ich od prądu. Teraz myślę, że zmiany ciśnienia w czasie lotu nad zachodnią Polską i Niemcami były zapowiedzią tego wydarzenia. No nic. Podróż była jak sen, trzeba zbierać mózg ze ściany. Wykluwa się mi jakaś choroba, mam nadzieję, że do jutra sczeźnie.

sobota, 14 września 2024

1733. Sobota w odcinkach.

Nie chciało mi się, ale musiałam wstać o ósmej, żeby się ubrać i po sąsiedzku zajrzeć do Junony. Grubasinka już na mnie czekała na schodach. Oczywiście z mojej perspektywy krople homeopatyczne to bzdura na resorach, ale kotu i tak trzeba dać jeść, a skoro Anne chce się trzymać jakiejś tam nadziei, nie będę jej nauczała i oświecała.

Na śniadanie usmażyłam sobie makaron na maśle. Kiedy byłam dzieckiem, babcia Mania pytała, czy mam ochotę na makaron na maśle i oczywiście zawsze miałam, to takie moje comfort food. Zadzwoniłam do mamy zapytać jak tam. Nie zalewa ich, nie spodziewałam się niczego innego, bo rodzice mieszkają przecież w Cudownym Miejscu. Ale porozmawiałyśmy kogo i gdzie zalewa, jakie są prognozy, i tak dalej. Barycz już się spiętrzyła, są lokalne podtopienia. Zerkam na Wyborczej relację sobotnią.

Po kaffce będzie wyprawa spożywcza.
___
edit 15:00 Zupełnie niechcący przejęłam mężowską czapkę typu garnek, wełnianą, Ralpha Laurena zresztą. Się okazało, że mi pasuje idealnie, jak Bounty w Co ludzie powiedzą. I cóż, byłam z Fredem w mieście, akurat obchodzono National Services Day (nie wiedzieliśmy wcześniej): przy porcie zamknięta droga, jacyś ludzie ze sztandarami, jakiś kobziarz, w polskim sklepie sporo ludzi, i w ogóle. Nic to, już jesteśmy z powrotem, z zapasem zielonej herbaty i innych bardzo ważnych rzeczy. W głośnikach Beastie Boys; mąż założył fartuszek.
___
edit 19:00 Szef kuchni zaserwował linguini z sosem pomidorowym z mascarpone i co tam było pod ręką. Bardzo smaczne. Junona nakarmiona, ja nakarmiona. Kochany zadzwonił właśnie do Perlistego. Zaskoczenie, bo przyjaciel jest w tej chwili w Miasteczku. Prądu nie ma, Perlisty czeka na rozwój sytuacji (w 1997 całe Miasteczko przykryła woda). Kochany znalazł też informację, że w Karkonoszach zalewa Luční boudę, czeskie schronisko niedaleko drogi, którą pokonaliśmy w czerwcu.
___
edit 22:05 Zrobiliśmy sobie z Kochanym seans sentymentalny. Chłopaki nie płaczą (2000) przecież już oglądaliśmy, ale Fred zamówił w Empiku nową płytę dvd i było oglądanie klasyki. Przy okazji do zaparzania herbaty pierwszy raz użyłam starej prasy francuskiej (kilka dni temu znalazłam ją na szafce kuchennej, była schowana w oryginalnym opakowaniu firmy krzaczek; zmyślne i skuteczne urządzenie). Czytam o zbiorniku Racibórz Dolny oraz o filmie Teczka Ipcress (1965).

niedziela, 18 sierpnia 2024

1706. Pacyfikuję emocje.

Poszłam spać po północy, ale i tak wygramoliłam się z wyrka przed siódmą. O dziewiątej antybiotyk i kropelki dla Junony. Po śniadaniu spacer z Kochanym, nawet miałam taką fantazję, że boso chodziłam (nie wiem, czy nie za bardzo ułańską, bo woda jesiennie chłodna; w drodze powrotnej, pod wpływem mijanych czworonogów, zastanawiamy się jaką poezję pisałyby psy; wrrrr wrrrr hau hau, coś o odrzuconej miłości i o charcicy topiącej się w jeziorze gdzieś pod Mullingar).



Po obiedzie drzemka (wiadomo, niedospanie, poza tym jednak się wychłodziłam); Kochany nadal pracował nad tekstem i rozmawiał nawet w tej sprawie z Perlistym. Kolega mu pomógł, ale osobiste wieści miał nieciekawe, jest akurat w Polsce a dopadły go problemy zdrowotne, był SOR i czarnowidztwo. 

Postanowiłam odłożyć stres związany z nową pracą na później. Wysłałam cv do innej oferty, nawet ciekawej. 

Junona niezmiennie zachwycona Rysiowymi przysmaczkami. Anne wraca jutro (przesłała mi link do informacji, że kot, który kilka miesięcy temu był jakiś czas uwięziony na tylnej ścianie Moorlanda, szuka domu; wiadomo, sugestia, czy to może nie ten kot; faktycznie, ładny rudzielec)

sobota, 6 kwietnia 2024

1572. Urodzony do świętowania.

Fred pochował kosa jeszcze wczoraj. Do popołudnia prawie wcale nie wychodzę z domu, tylko na chwilkę wyskakuję, żeby przestawić dwie doniczki z wybujałymi narcyzami w pełni kwitnienia, bo wiatr siekł je bezlitośnie (nad wybrzeżem przechodził sztorm Kathleen). Kochany zaś przyjmował hołdy. Zadzwonił Wu, Perlisty, świekra z Usz.

— Znowu ten smutny dzień, zaintonował Perlisty.
— Skup się na tym, że to rocznica abdykacji Napoleona.

Stolik był zarezerwowany na piątą. Ładnie się ubraliśmy i pognaliśmy do Drołdy, żeby pod numerem 52 na przystawkę zjeść arancini i pasztet z kaczki, na główne morszczuka na ziemniaczano-porowym puree ze szparagami, a na deser podzielić się sernikiem z białą czekoladą. Kawy nie robią tam za dobrej, niestety. Wracamy, jest jeszcze jasno. 

Oboje jesteśmy padnięci, wyczerpani pogodą, albo nie wiadomo czym. Kochany jeszcze montuje; w łóżku doczytuję Allena (zostało mi kilkadziesiąt stron).