2229. W nagrodę ...

... za to, że cały tydzień byliśmy bardzo grzeczni, gdy skończyłam szychtę, pojechaliśmy do El Paso na dobre różności:

Był korek, były przeciwności losu, zdążyliśmy przed zamknięciem kuchni. Po obtarciu ryjków nie starczyło nam zapału na spacer; już kiedy Kochany zabierał mnie z Drołdy, wiatr przeszywał wszystko do spodu — czekałam niedaleko Jamy powiewając kapturem od Barboura, gdy mąż stał w korku: w ciągu kilku minut przemarzłam na kość. Morze ryczy i będzie ryczało przez weekend, taki mamy klimat.

Przejściowo objawiły mi się problemy z blogspotem, komentarze się nie zagnieżdżają, co mnie bardzo irytuje (prawdopodobnie to nic po mojej stronie, raczej load balancing i testowanie A/B, cza czekać). Przeczytałam sugestie blogerów na temat subskrypcji gazet internetowych, jeszcze nie odpowiedziałam (przez upośledzone zagnieżdżanie — muszę się z tym pogodzić, a u mnie wiadomo, miewam napady gniewnego stuporu), ale owszem, zerknęłam na Tygodnik Powszechny, zerknęłam na Politykę, i oko złapało mi informację, że ta ostatnia jest w dobrej cenie, więc zapłaciliśmy subskrypcję i mamy. Kochany ściągnął aplikację na swój telefon, będzie czytał w przerwie w pracy :) Oboje jesteśmy niezmiernie kontenci.

2227. Ponurość deszczowa, kamień, publicystyka, biurwokracja.

Środa w pracy ciągnęła się niemiłosiernie, szczególnie, że wiedziałam o zebraniu rady o piątej, na którym to spotkaniu miałam być osobą własną, aby się zaprezentować. Byłam, zaprezentowałam, zaniżyłam dramatycznie średnią wieku zgromadzenia. Wyszłam po dwudziestu minutach w ulewę, na szczęście Kochany już stał, migał Babcinymi światłami. Pogodowo bardzo kiepsko, szaro, mokro (miałam szczęście po południu, gdy wspinałam się na górkę akurat nie lało, ale to był tylko jasny epizod przed pompą).

W domu tymczasem myszy osiągnęły kolejny kamień milowy — w czasie nieobecności Freda któraś panienka otworzyła z łapy drzwi wiodące na korytarz i do sypialni. Kochany na szczęście wrócił z drogi po kilku minutach, bo czegoś zapomniał, ale fakty są faktami: zastał myszy w oknie, z oczami wybałuszonymi na ptafffki. Ach. Przed podaniem rewelacyjnego obiadu, Kochany zadzwonił do siory z okazji imieninowej, więc oczywiście krótko omówiliśmy wydarzenie, gdyż Usz sama matką kotów będąc, rozumie te troski jakże dojmujące (biała pantera i nowa siostra znaleźli się w kamerce).

Przy obiedzie zaczęliśmy się zastanawiać, co by tutaj zaprenumerować. Mąż na dobre rozstaje się z prenumeratą Onetu, bo dla publicystyki na tym portalu nie ma już żadnej nadziei, SEO ubiło dziennikarstwo, ciało uległo rozkładowi i z martwych nie powstanie. Kochany subskrybuje GW, ale chce coś jeszcze, padło hasło Tygodnik Powszechny. Przeglądamy opcje.

Poza tym przysłali nam formularz. Wypełniamy formularz na cito. Mamy dość, więc tym razem nie odpuścimy tak łatwo. Przez tę zgniłą biurwokrację późno przypomniało mi się, że miałam zadzwonić do mamy. Mama jeszcze nie spała; rozmowa trwała krótko, ale mnie ucieszyła. 

2130. Na tapet ...

... wjechała ostatnia część Septologii Fossego. 

Kupiłam rano roczny dostęp do MyHeritage, gdyż byli tak mili i zeszli mi z ceny 80%.

Po powrocie do domu odsłuchałam nagrania Tomoharu Ushidy, gdyż Konkurs Chopinowski; wieczorem live Kevin Chen i Eric Lu, choć tego drugiego właśnie przed chwilą na dobre przerwałam sobie mietczynskim.

Gdy akurat zabierałam się za pseudoobiad, rozmawiałam z Kochanym, który już w domu moich rodziców prezentował nową, kozacką fryzurę. Co się okazuje, Kochany też zakupił po zniżce subskrypcję — Gazeta Wyborcza spuściła z tonu. 

I tak to leci. Nadal jestem zmęczona brakiem męża w chałupie. A dziewczynki-kocinki to mamy śliczne.

1620-1622. Przelotem.

Piątek
Wstałam wcześnie, bo od wczoraj tlił mi się w głowie pomysł, że razem zjemy śniadanie. Byłam jednak zbyt śpiąca, więc zrobiłam śniadanie tylko dla męża. Mimo wszystko po wyjeździe Freda już się nie położyłam do łóżka i jakoś przeturlałam się przez dzień, po drodze przeglądając papiery pracownicze. Trochę mnie zmuliło po trzeciej i poszłam na drzemkę, obudził mnie dopiero niepokój, że Fred coś nie wraca. Kochany utknął w mieście robiąc zakupu obiadowe. Obiad. Moje Kochanie zmęczone, więc wcześnie poszedł spać (jutro znowu to samo). Pogoda szara, wieczorem ciepły deszcz.

Sobota
Obudziłam się na chwilę, gdy Kochany wstał, ale pokonała mnie drzemka i zaczęłam dzień dopiero po ósmej. Nie wiem, co robiłam do wczesnego popołudnia (poza jedzeniem), ale w końcu kupiłam piąty tom Szymiczkowej w audiobooku, Śmierć na Wenecji (Znak, 2023). Zamierzałam zrobić to już wczoraj, ale Woblink zirytował mnie na tyle, że dzisiaj zakupu dokonałam w Publio. Słuchanie mnie pochłonęło dość mocno. W międzyczasie Kochany wrócił, zjedliśmy obiad. Audiobooki to zuo, człowiek potem nie ma co pisać na blogu.

Niedziela
Wstałam pierwsza i zadzwoniłam do mamy z życzeniami. Następnie ruchy jakieś rozlazłe, pogoda też taka różna, chmury, deszcz, nagle słońce. Na śniadanie Fred przygotował białą kiełbasę i wziął się do robienia fasolki po bretońsku. Wyjechaliśmy na kawę i małe zakupy. Po powrocie do domu chwilę rozmawialiśmy z Katlin i Majkiem: samochód Majkela już jest naprawiony, ale przygotowań do wyprowadzki jakoś nie widać, a czas mu się kończy. Przypomniało się nam, że mamy dzisiaj rocznicę spotkania, zadzwoniłam do domu jeszcze raz, żeby obwieścić to rodzicom. Przez większość dnia słuchałam Segdy czytającej Śmierć na Wenecji i skończyłam lekturę przed siódmą. Z rozczarowaniem odkryłam, że ostatni plik jest nieco uszkodzony i dźwięk kilka razy przeskakiwał (poza tym historia jak zwykle przyjemna). Żeby mieć co robić po książce, przeprosiłam się z MyHeritage (wykupiłam subskrypcję na kolejny rok). Słuchamy bardów (Bukartyk, Nohavica). Coraz więcej lat się znamy z Kochanym ... palców na kocich łapkach niedługo zabraknie.

1595. Uniki.

Postanowiłam nie martwić się zbytnio. Zadania idą dzieciakom jak krew z nosa, ale co ja mogę? Gdy tylko dało się wyjść z Centrum, ewakuowałam się z przytupem. Po dwunastej Fred był w drodze do pracy, a ja po zakupie jogurtu na deser i w drodze do dworca. Obiad, deser, kawa, drzemka. Reaktywowałam się około piątej, żeby poserfować ostatni raz na jakiś czas na pełnym oddechu po MyHeritage, gdyż jutro powinnam zapłacić za kolejny rok przyjaźni, a na razie nie zamierzam tego uczynić :D Gdy mnię najuprzejniej zapytano, dlaczego rezygnuję z subskrypcji, zgodnie z prawdą i umysłową prostotą odrzekłam, że mnie na ten drogi biznes nie stać, w odpowiedzi natychmiast zaoferowano mi 60% upustu z którego nie skorzystałam. Na jakiś czas daję sobie spokój, przeżyję (tym łatwiej, że przez rok ani o krok nie zbliżyłam się do rozwikłania tajemnicy pochodzenia prababci Heleny).

Dwa dni temu zaczęłam czytać Babilon. Kryminalną historię kościoła Nowaka/Obirka (Agora, 2022) i tak sobie zagłębiam się jeszcze raz w znajome tematy. A tu Mieciu zachęca do Zbrodni i kary (nie obejrzałam całego filmiku, gdyż a) nie chciało mi się w tym oto danym momencie, ale z pewnością to zrobię na raty, oraz b) Mieciu zachęca do przeczytania książki przed obejrzeniem streszczenia i widzę tu nieodpartą logikę). Na ofertę Meciową założenia konta w Empik Go zerkam pożądliwie. 

Wieczorna rozmowa z mamą się odbyła. I Kochany przed chwilą wrócił. Radujmy się.