Rano długo budziłam żołądek. Wyszłam z domu zanim Fred wstał (ponownie wrócił bardzo późno, będzie się to powtarzało najpewniej do piątku). Dzisiaj po południu Kochany pracował w jakimś naprawdę pięknym, eleganckim miejscu, z niesamowitymi widokami wodno-górskimi. Ja tymczasem, po odbębnieniu sześciu godzin (przez przynajmniej półtorej godziny wrzucałam papiery do niszczarki, co mi niemalże zresetowało mózg do ustawień fabrycznych), marzyłam o D jak dom. Po drodze kupiłam klopsy wołowe, przejechałam się autobusem z prowincji na nasze zadupie w towarzystwie ludzi takich jak Eugene (Lokalny Gej), Dżejmi (lokalny głupek) i (prawdopodobnie) Susan, zdzira o wiecznie brudnych stopach z Termon, szybciutko upichciłam klopsy z resztkami sosu pomidorowego i już niech nikt mi nie przeszkadza.
Albo odcinki Midsomer Murders robią się inteligentniejsze, albo ja głupsza, bo kilka ostatnich nawet mi się podoba, drugi z ósmego sezonu również. Nie robiłam nic innego poza tym, pod koniec seansu usiłowałam nawet śledzić akcję z połową twarzy wtuloną w poduszkę. Do wstania zachęcił mnie jazz, rzekomo z lat 30-tych, który nierozważnie nastawiłam jako senny soundtrack. Brzmiał zbyt współcześnie. Planuję coś pisać (wspomnienia z pobytu w Polsce), lub coś czytać (Angole, antypatyczni Polacy tam mówią). Z rozmysłem nie wzięłam z pracy laptopa, taka ze mnie sprytna lambadziara.
Ósmy sezon... to jeszcze masz bardzo dużo przed sobą, 3/4 serialu.
OdpowiedzUsuńNie wiem czy będę kontynuowała oglądanie odcinków bez pana Pokrzywy.
UsuńMnie zmiana głównego detektywa uwierał tylko z początku.
OdpowiedzUsuń