1392. Babie lato.

Wszędzie drobne siatki pajęcze, nieustraszone maluchy wyruszyły w świat. Ciepły i prawie bezwietrzny dzień zdecydowanie sprzyjał tym wędrówkom. Po śniadaniu kontynuowałam opracowywanie pytań na egzamin. Żeby się mi łeb nie zastał w jednej, dziwnej pozycji, poszliśmy z Kochanym na spacer na plażę (wyprawa cmentarna została odłożona na listopad). Najpierw było oczywiście kółko z kotem po osiedlu. W drodze mąż oddzwonił do mamy (która sądziła, że to ja do niej dzwoniłam; przy okazji świekra zrelacjonowała ostatni grobbing oraz aktualne rodzinne ekscytacje). Zostawiliśmy Ryszarda w domu i ponownie wyruszyliśmy w kierunku wielkiej wody. Najpierw napiliśmy się po kawie siedząc na kawałku kłody przy kawiarence (na zewnątrz wszystkie stoliki i ławy zajęte), potem ruszyliśmy na lewo, do klifów i żeby obejść przylądek. Dużo ludzi miało ten sam pomysł - gdy dotarliśmy do portu, kilkanaście osób czekało na swoją rybę z frytkami. Także my stanęliśmy w kolejce i po dłuższym przestoju połączonym z intensywną obserwacją trzech kobiet uwijających się w fiszendczipsowej kanciapie zjedliśmy obiad na świeżym powietrzu. 

Skoro odpadło nam gotowanie, po powrocie do domu Fred zabrał się za koszenie trawy (i tu widać, że Amber zaprzyjaźniła się z nami na całego - biegała za Kochanym, okazywała zainteresowanie pracami ogrodowymi i cały czas usiłowała się wprosić do Kuchniosalonu).

Z rzeczy mniej miłych: chciałam zaczekać z wizytą u dentysty do czasu kolejnego pobytu w Polsce, ale teraz nie wiem jak będzie. Nie boli, ale dziąsło się paprze (na razie szałwia, przeterminowana z jakieś 10 lat). I jeszcze palce mnie bolą od pisania ręcznego (trzeba stosować płodozmian).