1414. Powrót.

Nie tak miał wyglądać mój powrót. W domu rodzinnym wszyscy przygnębieni, chociaż nigdy Ryszarda nie spotkali. Wojciech rozpychał się w moim łóżku, ale to nie z tego powodu nie mogłam spać: ciągle się mi przypominało, jak głaskałam Rysia, albo jak kot śmiesznie ruszał brodą, gdy mnie słuchał, myślałam o jego dużym nosie z małym zgrubieniem na grzbiecie, o tym że lubił być głaskany między oczami. Przy śniadaniu rozmawiamy głównie o zwierzętach, o Wojtusiu myjącym patelnię po jajecznicy, i że schudł, bo codziennie tłucze się z Rozalką i ta miłość zmieniła jego grube, kocie życie. Kiedy w piątek wychodziłam z domu chyba pogłaskałam Rysia na pożegnanie, ale nie mogę sobie przypomnieć na pewno, więc teraz upewniam się, że przed wyjściem głaskam wszystkich: Gosię, Wojtusia, Rozalkę, Malinkę, Maksia, Niuniasia, Maciejka, czarnego Miauczysława i zabijakę Mruczysława, który do oporu próbował wieźć się na dachu naszego samochodu. Autystyczny Róziaczek tylko zerknął na mnie z daleka. 

Po drodze zajechaliśmy na cmentarz, mama zaskoczyła mnie przemyśleniami na temat przeniesienia grobu cioci Stachy do wspólnego grobu z dziadkami. Minęło już 40 lat, w zasadzie dlaczego nie, ciocia pewnie nie miałaby nic przeciwko; sama miałam kiedyś tę myśl, tylko nie wypowiedziałam jej głośno. 

W podróż wzięłam dwie książki, Fossego oraz przedwojenne wydanie dwóch nowel Sienkiewicza, Przez stepy i Listy z Afryki (1932, Gebethner & Wolff). Byłam z rodzicami na lotnisku sporo wcześniej, zjedliśmy po croissancie i kontynuowaliśmy rozmowy żałobne, o śmierci Lali, o Bursztynie-Rabladorze. Pokazałam rodzicom filmik z Janem i szympansicą. W końcu trzeba się było pożegnać i przejść przez bramki. Zanim to zrobiłam, kolejne zaskoczenie: Anne zaoferowała, że zabierze mnie z lotniska. Zgodziłam się bez namysłu.

W Polsce trzymałam się nieźle, im bliżej było domu, tym czułam się gorzej. Można niedowierzać informacjom, ale zobaczyć, doświadczyć to co innego. Czytałam książkę, czasami przymykałam oczy mikrosnami próbując odespać noc. Końcówka lotu była bardzo niespokojna, z powodu wiatru samolot szedł innym kursem, zamiast półwyspu Howth przez okno widziałam wyspę Lambay, długo krążyliśmy nad zielonymi polami, żeby lądowanie było od zawietrznej. Anne rzeczywiście czekała na mnie przy wyjściu, wpadłyśmy sobie w ramiona i ryczałyśmy przez dwie minuty. Potem ryczałyśmy w samochodzie, i na obiedzie w Cedar Gate. Sąsiadka podwiozła mnie do domu i spędziła ze mną kilka godzin, na oglądaniu Pokotu (2017) oraz dyskusjach, głównie o śmierciach ludzi i zwierząt. Kochany w pracy, widzę w tych krótkich chwilach, gdy się ze mną kontaktuje, że wygląda bardzo źle. Deszcz pada, kot nie wraca.

Hell will never be full until their in it, mawia mama Anne. Tak czuję w temacie człowieka, który zabił naszego Rysia. Nie ma usprawiedliwienia, nie ma wybaczenia.