2172. Kolejny listopadowy ...

... dzień ciągnący się jak ogon. Tym razem grafik Kochanego zawinął się dziwnie i mąż wracał do domu dopiero po siódmej wieczorem, co z kolei wiązało się u mnie z koniecznością odbycia popołudniowej podroży autobusem. Bogowie wiedzą, że chciałam być miła dla listopada, życzę mu jednak przede wszystkim, żeby już skończył. Walczę z pokusą wyciągnięcia wielkiej walizki, jedyne co mnie powstrzymuje to rozmiar naszego domku, który w praktyce oznaczałby bezustanne potykanie się o kuferek wędrowca. Bardziej się zwijam niż rozwijam, w pracy łatam cudze dziury, co zajmuje mi cenne godziny, dobre jest tylko to, że Szef ostrzegł mnie kto jest gamoniem i trzeba go pilnować, przynajmniej byłam poinformowana zawczasu.

Gdy przed powrotem Kochanego zadzwoniłam do rodziców, dowiedziałam się ciekawych rzeczy związanych z wydarzeniami środowymi: wczoraj nie mogłam się z mamą połączyć przez WhatsAppa, gdyż był Armageddon śniegowy. Okolice leśnej osady zostały w szybkim czasie tak zasypane, że aż do dzisiejszego południa nie było ani prądu, ani połączenia internetowego. Rodzice przegadywali się opowiadając o przygodach. Na koniec okazane zostały wszystkie domowe zwierzaki: chorowity Maksiu, Józka w szpitalnym ubranku (zabieg był w poniedziałek, goi się jak na kocie), Gosia, Bronek, Wojtuś, Franka, Niunia, śpiące obok siebie Rózia i Rozalka. Po rozłączeniu się mama przesłała jeszcze jedną rewelację, dwie fotki taty robiącego dzisiaj rano jajecznicę w świetle świeczki i latarki czołowej. Kocham ich, tych moich rodziców :)

Z okazji listopadowego ogona The Murder at the Vicarage wysłuchan został do końca :)