Kochany wyjechał do pracy, zostałam z kocóreczkami, które zaraz zwinęły się do spanka. Dzień ponownie słoneczny, ale ostry wiatr na wybrzeżu zniechęcał do spacerów brzegiem morza.
Jeszcze wczoraj wieczorem zabrałam się za biografię Halika, przetykałam ją dzisiaj głaskaniem kotów i genealogią, aż do pierwszej rozmowy z Kochanym. Mąż zadzwonił jeszcze raz, z informacją, którą za chwilę potwierdziłam u mamy: umarł Maciejek. Wczoraj, po wizycie gości, tatko nie mógł go nigdzie znaleźć. Rano przyniosła go Stefa, kot zawędrował do sąsiadki i już nie miał siły wrócić, zmarł po kilku godzinach, na tym samym pasiastym kocyku, na którym szesnaście lat temu, w święto cmentarne, odpoczywał po przygodach:
1/10/2009. Wtedy go znaleźliśmy, małego zucha wypłosza. Na zdjęciu jest z Muszką II, jedną z Koszykarek. Tata zdołowany, mama przybita i do tego chora, coś się do niej przyczepiło w sobotę i trzyma. Przesłałam jej kilka zdjęć kota z różnych etapów jego kociego życia. Smutno, ciężko, dobre miał Macieisko życie, użalam się więc nad sobą i upływającym czasem. To jeszcze jedno zdjęcie: Macieisko w wieku młodzieńczym, kilka miesięcy po cmentarnej adopcji (maj 2010), gdy już kiełkowało jego mądre wejrzenie tak lubiane przez Kochanego:
***
Będzie mi go brakowało. Nestora, który choć miał na swoim terenie mnóstwo kotów, często większych i silniejszych niż on, miał taki autorytet, że żaden z młodych nie próbował nawet zająć jego miejsca w stadzie. Mądrość biła z jego spojrzenia. Kot filozof.
OdpowiedzUsuń@Wolandzie, mnie również. Wydawało się, że tak niedawno zamieszkał w domu pod lasem, tymczasem minęło całe jego życie.
UsuńNie wiem czy 16 lat to dużo dla kota, ale najważniejsze, że było mu dobrze u Was 🙂 Pamiętam z dzieciństwa podobnego kota u mojej babci, Morus mu było. Tak jakoś nagle mi się przypomniał, kiedy zobaczyłam to zdjęcie.
OdpowiedzUsuń@Aśka, Maciej bardzo przypominał Pana Kota, kota mojego dzieciństwa, który też umarł w wieku sędziwym (tym bardziej cenne, że było to w czasach PRL-u).
UsuńO, a dlaczego akurat ten PRL jest tak istotny? 🤔🙂
Usuń@Aśka, ponieważ w owym czasie weterynarz był dla krów, a nie dla kotów.
UsuńHmm... Może to od miejsca/miejscowości zależało? Moja babcia leczyła psa... I to też było w PRL-u.
Usuń@Aśka, a wyleczyła? Weterynaria małych zwierząt nie miała wówczas znaczenia. Dzisiaj jeden z naszych kotów może mieć swojego onkologa i okulistę, w latach 80. weterynarz zabiłby nas śmiechem. Krowy, konie — to były specjalizacje. Tę niemoc i niechęć widać jeszcze po starych wetach — chyba w zeszłym roku przyjaciółka wkurwiłam mnie opowieścią, jak to wiejski weterynarz starej daty usypiał jej kota (bez pierwszego zastrzyku na uspokojenie).
UsuńNie wyleczyła, bo to jakiś rak był najprawdopodobniej. Pamiętam, że babcia chodziła z psem na jakieś zastrzyki, ale to było blisko 40 lat temu, więc raz, że dokładnie nie pamiętam jakie, na co itp., a dwa, że czasy były inne. Ludzkie nowotwory były mniej znane niż dziś, więc zwierzętami chyba tymbardziej mało kto sobie zaprzątał głowę. Niemniej jednak pomocy nie odmówiono i nikt babci nie wyśmiewał, bo psa leczy 😕
Usuń