Ach, o poranku w pracy odkryłam, że jakieś rozliczenia finansowe się mi pozajączkowały. Po chwili paniki, cud, włączył się mi irlandzki tumiwisizm. Bardzo ciekawe oraz interesujące — stan umysłu, który ma chyba swoją cenę, gdyż bardzo z siebie zadowolona chciałam np. wyjść ze sklepu zoologicznego bez płacenia. Ale to po południu. Gdyż po obiedzie wyjechaliśmy do El Paso; było trochę czasu do spotkania z Ka, więc zaszliśmy do ulubionej kawiarni, potem skręciliśmy w inną stronę, kupić żwirek dla kotów. Na parkingu zauważyłam samochód SPCA, a w niej Fionę z którą rok temu podpisaliśmy umowę adopcyjną; pokazaliśmy jej zdjęcia dziewczynek (kobieta nie budzi we mnie zaufania, ale cóż, to ich matka chrzestna). Piątek niemożliwie marcowy, ciepło-zimno, złośliwe chmurki biegają po niebie, tęcza nęci garncem złota.
Ka przekazał Fredowi wszystko, co może być przydatne w czasie opieki nad Piesełem, klucze oraz dobre rady i techniki. Nie rozsiadaliśmy się, przyjaciela czekało jeszcze pakowanie, więc herbatka i komu w drogę ... Na kolację obejrzeliśmy Cinema Paradiso (1988), z nowej płyty dvd, film, przy którym sobie popłakuję. Czytam Piaskową Górę Bator.
Kino Paradiso- to jeden z moich ukochanych filmów.
OdpowiedzUsuń@BBM, mój również. Lata mijają, nadal dobry :)
Usuńcóż, ja kiedyś na wczasach wyszłam z restauracji bez płacenia za obiad. Jak sobie to uświadomiłam, to oblało mnie gorąco i poleciałam w te pędy płacić i kajać się. Tymczasem pani kelnerka powiedziała: "A po co pani drugi raz szła? Przecież jak nie dzisiaj, to jutro by pani zapłaciła, przecież codziennie tu przychodzicie".
OdpowiedzUsuń@FrauBe, mnie zdarzyło się coś takiego, gdy czekałam na wizytę u fryzjera, a obok była pizzeria. Wyszłam bez płacenia, uświadomiłam to sobie dopiero, gdy wyszłam od fryzjera :D
UsuńNic, tylko spłonąć ze wstydu...
Usuń