Postscriptum #2281.

Długi dzień.

Poświęciliśmy go na plan opisany wcześniej, ogólnie jednak miałam poczucie bezruchu, gdyż usiądźmy przed podróżą. Zarówno podczas wizyty w kawiarni jak i we włoskiej restauracji ograniczałam się do produktów bez laktozy, więc było tego niewiele (ciasta wcale, buu). Zrobiło się zimno, spaceru brak. Rodzice zmęczeni (tatko ma od jakiegoś czasu problem z nogą, mama po pracy, więc wiadomo, do tego zestresowana zmianą, jak się domyślam), Kochany kierował škodą w drodze do lotniska; gdy dojechaliśmy tatko przejął stery i rodzice od razu odjechali (niepokoiłam się wiedząc, że tacie pogarsza się wzrok, a ruch w mieście nadal jest gęsty; po godzinie zadzwoniłam przez WhatsApp, żeby się upewnić, że są bezpieczni w domu). 

Powietrze nad Europą niespokojne, pewnie z tego powodu samolot przyleciał do Breslau wcześniej, a w drodze powrotnej zwalniał i drżał walcząc z masą powietrza od zachodu. 

Na wyspie wylądowaliśmy kwadrans przed północą czasu lokalnego. Tym razem siedziałam obok dwojga nieszkodliwych Polaków, chyba matki i syna, Fred w rzędzie przede mną. Gdzieś za nami jacyś panowie czuli się coraz gorzej z powodu nadmiernego spożycia napojów wyskokowych (to prawdopodobnie jeden z nich trącał potem mój plecak i sapał mi do ucha procentami na kontroli dokumentów). Czytałam. Skończyłam Lalkę i perłę Tokarczuk (WL, 2023) i chciałam kontynuować Enright, ale czytnik nie zaskoczył, że przedłużyłam wypożyczenie, muszę książkę ściągnąć jeszcze raz. Podejście do lądowania mało komfortowe, ale jesteśmy :)