Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lot. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lot. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 3 listopada 2026

2512. Day ten (pora wracać).

Po śniadaniu jeszcze raz poszłam na cmentarz, tym razem z tatkiem. Niektóre znicze były na wykończeniu, ale płomień nadal się tlił, nie było sensu robić ruchów dodatkowych. Przy okazji porozmawiałam sobie z tatą, który coraz bardziej skupia się na swoich problemach zdrowotnych, niektóre są prawdziwe, inne bardziej takie ... głowowe.

(Rozmawiałam na kamerce z Mirą, pokłóciła się z Saren i chciała się upewnić co do procedur. W sumie jest to raczej nieprofesjonalne, żeby zaczepiać człowieka w czasie jego wakacji, ale już trochę znam Mirę i jej objawy adhd. Mówię, potakuję, odmawiam sobie mentalnego przenoszenia się gdzie indziej, jeszcze nie, bo gdyż ...)






Mama zrobiła zupę pomidorową; sama jej nie lubi, więc wiem, że to głównie dla mnie. I tak zajadając zupę oglądałam powtórkę Very (podoba mi się bazowy pomysł stojący za tym serialem: starsza kobieta w głównej roli, normalna, nieprzebrana za obiekt seksualny. Mam ochotę wrócić do pierwszego sezonu w jakimś czasie intelektualnego obiboctwa). Wojciechowi bieleje nos, to chyba nic chorobowego, tylko starość. Ogólnie, wszyscy jedzą i śpią, oszczędzają energię na wypadek wojny.

(Off topic, uśmiechnęła mnie sprawa pewnego łódzkiego nagrobka, na którym wykuto napis Żyłem jak chciałem. No i chooy. Naprawdę, bez żartu, bardzo inspirujące)

Wyjechaliśmy na lotnisko około trzeciej. Ruch samochodów gęstniał w pobliżu większych miast, ale akurat był przeciwny do naszego kierunku, więc poszło dynamicznie i po przyjeździe do Wro mieliśmy czas na kawę ...


To nie była dobra kawa, smakowała jak parząchew, a nie była to parząchew (w tym temacie zrobiłam się jak francuski piesek). Rodzice dojechali bezpiecznie do domu zanim jeszcze zdążyłam wystartować. Lot był opóźniony o jakieś pół godziny. Zapowiadało się wprawdzie nieciekawie (pewna mama z nadruchliwą latoroślą bardzo sobie nie radziła z sobą samą w tej sytuacji), jednak podróż przebiegła bez zakłóceń, była nudna i zaskakująco krótka. Dublin drzemał pod niskimi chmurami ...

Gdy wydobywałam się z korytarza w sali przylotów, Kochany właśnie nadchodził ... o wpół do dwunastej jestem we własnym Kuchniosalonie. Mańka tak mnie atakuje z góry i z dołu, że dokończę pisać jutro rano.

Jutro rano: jak mi się nie chce!

piątek, 23 października 2026

2502. Od czasu do czasu trzeba polatać.

Jak zwykle z okazji wylotu długi dzień. W stresie wyłączyłam w domu sieć i dopiero w drodze do Drołdy uświadomiłam sobie, że kamera w Kuchniosalonie potrzebuje wi-fi. Donk! Dobrzy sąsiedzi są bezcenni (oczywiście, rano leje, pewnie z okazji mojego oliwkowego płaszcza, który deszczu nie docenia). Praca, praca. Wczesnym popołudniem na kawie z Benkiem, oddałam swoje klucze, omówiłam dziwności tego świata. Przed czwartą w autobusie do lotniska. Kochany w tym czasie w Warszawie, pokazuje mi widoki na miasto oraz miejsce wieczornej balangi z towarzyszami. Byłam głodna wilczym głodem, ale karta nie zadziałała mi w czytniku restauracji nad T1. Zjadłam obiad dopiero w Marqette. Prawie szósta, gate 108, mogę się rozłożyć z czytnikiem i cierpliwie czekać.
___
edit o (mniej więcej) 2 rano czasu lokalnego ... a dlaczego piszą Warszawa, jak lecimy do Modlina? Bardzo przytomne pytanie pani w wieku średnim, która wracała z jakiejś konferencji w Belfaście. Nie byłam dla niej bardzo miła, wsadziłam nos w Eileen, dopiero przy lądowaniu chwilę rozmawiałyśmy (wcześniej korpulentna współpasażerka odmawiała różaniec oraz namiętnie dłubała w uchu). Stąd wiem, że zgubiła prezent, intencję serca, w autobusie nr 19. 

Przed północą: Czesc. Welcome to Poland. Pierogi o'clock starts now (Eir ma fajne powitania). Kochany już czekał, godzina jazdy do Wu. Magicznym kluczem otwieraliśmy wszystkie drzwi, żeby na końcu odkryć, że szwagier wcale nie śpi, tylko przypala babkę ziemniaczaną. Ach, przy myciu zębów dopiero zauważyłam, że na ustach wyszło mi zimno, w tym samym miejscu co zwykle. Za oknem szumi Warszawa.

poniedziałek, 20 lipca 2026

2407. W domu?

Dwie godziny snu, bez cienia przesady: dolecieliśmy o 1:40 naszego czasu, dwie godziny później byłam nareszcie pod własną kołdrą, ale cóż z tego, skoro wybudzałam się trzy razy, a po szóstej trzeba było wstawać. Jednak nie ma co narzekać: Ka pojawił się na lotnisku co do minuty, mogliśmy pożegnać Hanę, pokazać jej, jak ma odprawić bagaż, gdzie pójść; ułatwiono nam, ułatwiliśmy innemu.

W pracy maile i maile. Odpaliłam audiobooka Rozdroże kruków Sapkowskiego i to pomimo tego, że wędrowny powrót do Intermezzo okazał się całkiem udany. Na szczęście odwołano mi w pracy jutrzejszą burzę mózgów. Świetnie, bo jeszcze musiałabym się przygotować, coś przeczytać, o czymś pomyśleć, tymczasem jestem chwilowo niezdolna. W minionym tygodniu przynajmniej raz dobijała się do mnie firma monitorująca alarm w budynku, konsekwentnie nie odbierałam połączenia. I co, budynek stoi? Stoi. Nikt się nie włamał, a nawet lepiej – ten cholerny internet, którego rozłączanie się było zapewne przyczyną alarmu, działał dzisiaj jak trzeba, bóbr zapłać.

Próbowałam się zdrzemnąć przed obiadem (z Kuchniosalonu dobiegała muza Samych Suk z ich najnowszego albumu, Dziadowskie piosenkio miłości). Pierwszy spacer z myszami uświadomił mi koci rozwój, który odbył się w trakcie naszej nieobecności: Bronia jest znacznie odważniejsza, Mania jakby lżejsza. Hana zrobiła furorę wśród sąsiadów, nawet Iva Dilerka wyszła powiedzieć, że dziewczyna była bardzo miła, pożegnała się z nią, i tak dalej. Ziew. Wolny rozruch (w pracy dwie kawy, druga z Wiką, która nadal jest zagubiona w gąszczu swoich marzeń i oczekiwań; postawiłam jej tę kawę, szastam kasą jak milionerka). Chwilę rozmawiałam właśnie z tatką. Pora pod prysznic, lektura i lulu, bo inaczej mózg do wymiany.

piątek, 10 lipca 2026

Postscriptum #2396.

Gdzie to ja byłam? Padłam na ryjek. Wyczerpujący był ten dzień przemieszczenia, dla męża również. Kochany tak się zapamiętał w kontakcie z Haną, nadziei, że pokaże jej jak w Irlandii jeździć samochodem, i tak dalej, że zapomniał zjeść obiad i stawił się do podróży głodny. W autobusie gorąco, na lotnisku tłumy, walizka do rejestracji okazała się o 2 kg za ciężka, kolejka przy kontroli głośna i frustrująca. Obserwowałam twarz Freda i stwierdziłam, że muszę go wyprzedzić i kupić coś do jedzenia na cito, żeby mi mąż nie padł. Kochany zjawił się, gdy byłam już obkupiona w Marqette, słabujący, ale pachnący Armanim za 300 juro ;)

Na szczęście nie musieliśmy się dławić kanapkami, odlot był opóźniony o dwadzieścia minut, w sam raz, żeby skończyć prowizoryczny posiłek i cisnąć dalej. Sam lot bez wydarzeń, żadnych turbulencji, znużona ciepłem kiwałam się na siedzeniu przy przejściu (Kochany siedział z drugiej strony, trzy rzędy przede mną). Przed podróżą w ostatniej chwili ściągnęłam na czytnik Intermezzo Sally Rooney, ale lektura szła mi słabo (widać, że w tym tygodniu łeb mi się rozszczelniał, bo zapomniałam zapisać, że Okruchy dnia skończyłam słuchać na początku tego tygodnia, w poniedziałek lub wtorek rano; jeszcze gorzej, że dopiero w czasie lotu napisałam po dużej przerwie do Agniechy, przepraszam).

Przylecieliśmy może z dziesięć minut po przewidzianym czasie, ale cóż z tego, skoro odbiór bagażu rozlazł się na piątek — czekaliśmy godzinę! a rodzice z nami. Czyli przywitanie było przed pierwszą czasu lokalnego, Kochany wymienił tatkę za kierownicą i heja, nad nami Wielki Wóz i ostry sierp lipcowego księżyca.

czwartek, 9 lipca 2026

2396. W drodze.

Dzień zapowiada się na nieco chłodniejszy. Kochany podwiózł mnie z El Paso do biura i wrócił do myszy. W biurze znowu są  chwilowe przerwy w połączeniach z Internetem, ale zrewidowałam swoje ambitne pomysły na dzisiaj, więc luz.

Już zaszłam do Czarnej po śniadanie, odprawiłam nas w apce i zdążyłam się zirytować grzebakami — po raz kolejny fachowcy przyszli bez uprzedniej informacji, czy próby kontaktu. Kochany ich wyprosił. Trudno.
___
edit 14:10 pięknie się zrobiło. Grzeje (chłodniejszy dzień jednak ma wolne). Kochany przywiózł mi trampki na podmiankę starych sandałków w których wczoraj wyszłam z głupia frant z domu. Zaszłam do Pe, żeby im zostawić plakat, przy okazji odkryłam, że w końcu pojawiły się wypieki, w tym pyszne croissanty, inne w smaku niż te z Czarnej. Wcześniej wpadła Szefowa, przyniosła oryginały rachunków, powiedziała, że mogę wyjść wcześniej skoro jestem w trybie wędrownym. Ok. Jeszcze lunch, dokupienie kremu z filtrem, bo się kończy.
___
edit 16:10 oh my gowd, roztapiam się. Pewnie z tego nieznośnego przegrzania nieomal zjadłam lunch w Il Forno: weszłam, rozsiadłam się, przestudiowałam menu i otrzeźwiałam. Poszłam na drugi koniec ulicy, do Simony. Zacne miejsce, minestrone i bruschetta. Zamknęłam biuro na dobre, kupiłam w Bootsie krem z filtrem na zapas i doczłapałam do dworca. Kochany już w autobusie.
___
edit 02:50 czasu lokalnego, w łóżku, pod gigantyczną kołdrą. Padam na ryjek, czyli o tem potem.

wtorek, 17 marca 2026

Postscriptum #2281.

Długi dzień.

Poświęciliśmy go na plan opisany wcześniej, ogólnie jednak miałam poczucie bezruchu, gdyż usiądźmy przed podróżą. Zarówno podczas wizyty w kawiarni jak i we włoskiej restauracji ograniczałam się do produktów bez laktozy, więc było tego niewiele (ciasta wcale, buu). Zrobiło się zimno, spaceru brak. Rodzice zmęczeni (tatko ma od jakiegoś czasu problem z nogą, mama po pracy, więc wiadomo, do tego zestresowana zmianą, jak się domyślam), Kochany kierował škodą w drodze do lotniska; gdy dojechaliśmy tatko przejął stery i rodzice od razu odjechali (niepokoiłam się wiedząc, że tacie pogarsza się wzrok, a ruch w mieście nadal jest gęsty; po godzinie zadzwoniłam przez WhatsApp, żeby się upewnić, że są bezpieczni w domu). 

Powietrze nad Europą niespokojne, pewnie z tego powodu samolot przyleciał do Breslau wcześniej, a w drodze powrotnej zwalniał i drżał walcząc z masą powietrza od zachodu. 


Na wyspie wylądowaliśmy kwadrans przed północą czasu lokalnego. Tym razem siedziałam obok dwojga nieszkodliwych Polaków, chyba matki i syna, Fred w rzędzie przede mną. Gdzieś za nami jacyś panowie czuli się coraz gorzej z powodu nadmiernego spożycia napojów wyskokowych (to prawdopodobnie jeden z nich trącał potem mój plecak i sapał mi do ucha procentami na kontroli dokumentów). Czytałam. Skończyłam Lalkę i perłę Tokarczuk (WL, 2023) i chciałam kontynuować Enright, ale czytnik nie zaskoczył, że przedłużyłam wypożyczenie, muszę książkę ściągnąć jeszcze raz. Podejście do lądowania mało komfortowe, ale jesteśmy :)

poniedziałek, 16 marca 2026

2281. Z domu do domu.

Późna pobudka, odprawa, śniadanie, pakowanie, plan: wyjechać na kawę, obiad z rodzicami, powrót, dopakowanie, wyjazd na lotnisko. Plan został już częściowo zrealizowany, w drodze na kawę towarzyszył nam tatko, zaś do Teorminy udaliśmy się po trzeciej, gdy mama skończyła pracę. Po obiedzie wróciliśmy do domu, żeby chwilę posiedzieć. Mamy zaproszenie od Ka na jutro, skorzystamy, jeśli nie pokona nas zmęczenie.
___
02:18 (wtorek) cała procedura od wykaraskania się z samolotu do wskoczenia pod kołdrę zabrała mi około dwie i pół godziny. Czas na sen.

środa, 11 marca 2026

2276. Środa w locie.

Najpierw podwójna pobudka, bo odpaliły dwa telefony, każdy o innej godzinie, potem obserwowanie myszy przez kamerkę (w ciemności siedziały na drukarce i wpatrywały się w drzwi, Bronia machając kitą, bo u niej co w sercu to na ogonie, Mania w swojej typowej pozie małego, nabzdyczonego żbika z ogonem-pytajnikiem schowanym pod siebie), przy okazji odkryłam, że w kamerce jest również głośnik przez który mogę perorować do Kochanego dokarmiającego potwory :D Herbata, prasówka, dopakowuję walizkę i podejmuję decyzję, co założyć na podróż, jem ryż macając się po kadłubie. Na chwilę do pracy, w sumie po to, aby otworzyć biuro, wysłać dwa maile, pomachać współpracownikom, upewnić się, że niczego nie zapomniałam. Wyszłam też na miasto, dopytać o dwie rzeczy na temat telefonu i kupić mu dobre opakowanie (razem z Kochanym szliśmy przez Drołdę zwodniczo słoneczną, porywy mroźnego wiatru bardzo na minus). Po dziesiątej jesteśmy z powrotem w domu, ostatnie ogarnianie, posiłek, dezynfekcja, będzie rozglądanie się po chałupie i wyłączanie zbędnych urządzeń.
___
17:05 Kochany siedzi kilka rzędów za mną. Na horyzoncie Sugar Loaf. Obsługa upycha ostatnie walizki. Mam wyłączyć telefon. Baj ...
___
(dodatek zrobiony dnia następnego o poranku) 

Takie mieliśmy widoki po oderwaniu się od Ziemi:


Siedzieliśmy z Kochanym osobno, mąż kilka rzędów za mną, ja obok (jak mniemam) ojca i córki mówiących po arabsku. Lot spokojny, nudny (spędzałam czas czytając, ale żadna lektura nie chwytała mojej uwagi, przerzucałam się między Enright i autobiografią Diane Keaton), efektywny: przywitaliśmy się z Modlinem kilka minut przed czasem. Szwagier czekał na małym parkingu pod lotniskiem, tak więc i tutaj nie było żadnej zwłoki. Warszawa pojawiła się znienacka, z ciemności wynurzyły się jakieś osiedla, mordory, pałace — tym razem niewiele jej widzieliśmy, tyle, co za oknem i pod blokiem, gdzie pożegnaliśmy się ze Stu. Już i tak było po dziesiątej; zastartowałam nawigację i ruszyliśmy w kierunku południowo-zachodnim. 

czwartek, 1 stycznia 2026

2207. Pierwszy.

Drzemiąco-leżący posylwestrownik. Nie zadzwoniłam o pierwszej po północy do Kochanego, żeby jeszcze raz przywitać Nowy Rok, bo mąż mi zapowiedział, że idzie spać. Fair enough. Ciekawe, że w mojej rodzinnej wsi fajerwerków mniej niż to zapamiętałam z innych lat. Może jednak jakaś pozytywna zmiana się odbywa, albo komuś łeb urwało.

Wyruszyliśmy w trasę do lotniska przed trzecią rano, śnieg częściowo roztopiony, opad pojawił się też podczas podróży. Na szczęście samochodów niewiele, więc było całkiem bezpiecznie i znalazłam się na lotnisku dokładnie dwie godziny przed planowanym wylotem. Po wysłaniu dużej walizki w świat, siadłam z rodzicami przy napitkach. Tak nam było miło, że weszłam do kolejki kontroli bezpieczeństwa tuż przed boardingiem (strefa przed kontrolą bezpieczeństwa jest inaczej zorganizowana, widocznie to te zmiany na które zmarnowano cały listopad). Strachy na Lachy. Zdążyłam, i tak trzeba było odczekać swoje, najpierw w rękawie (panowie na dole niemrawo spacerowali z wiadereczkami pełnymi soli), potem w samolocie (skrzydła potraktowano płynem przeciw oblodzeniom). Lot spokojny, żadnych pijanych zajęcy w kapuście, czytałam Szymiczkową, szło mi niezwykle sprawnie; może dwa-trzy słabe momenty mózgowe, gdy czułam, że oko się mi zamyka, ale senność odegnałam. Przyleciałam do stolycy z półgodzinnym opóźnieniem, idę sobie, nanananana, odbieram walizę w pierwszej piątce, nanananana, i wiem, gdzie wypatrywać Freda. Po lewej, kaffkę sobie pije :D

Jeszcze na parkingu zadzwoniłam do tatki, żebyśmy mogli sobie powiedzieć, że fajnie i wszyscy żyjemy. Podróż na wieś bez przystanków. W domu myszy zareagowały różnie, Mańka zaraz hyc do całusów, Bronka łypała nieufnie ... w końcu porzuciłam, tak czy nie? Nocne niedospanie uderzyło znienacka, Kochany wymiękł pierwszy, zaś ja byłam przekonana, że daję radę rewelacyjnie, ale sprawy miały się zgoła inaczej. Po jakiejś godzinie spędzonej przy laptopie oczy zaczęły mi się kleić, więc prysznic, i łóżeczko; jeśli cały rok ma wyglądać tak, jak pierwszy dzień, to nie wiem :D za sprawą męża jeszcze bardziej zmęczona i skołowana, wstałam po drugiej po południu i do końca dnia łaziłam w szlafroku.

Z kontaktów innych, życzenia od Kuzyna z Miasta Łodzi i wieczorna, krótka rozmowa z mamą (tatko już spał). Odpakowałam pierwsze przywiezione płyty, obejrzeliśmy Trainspotting (1996); mama uświadomiła mnie, że nie spakowała mi trzech innych płyt dvd. Jak znam życie, do następnego razu coś jeszcze przybędzie. I dobrze. Padam na ryjek.

***

Ach, grudzień w obrazkach, wczoraj nie miałam siły i ochoty. Dobry koniec roku, dużo bezmyślnego relaksu, tak jak lubię ;)

środa, 31 grudnia 2025

2206. Prawie gotowa.

Byłam bardzo zmęczona i wcześnie poszłam spać (wieczorem kilkakrotnie gasło światło, pewnie zawirowania powietrza, zmiany ciśnienia, które obie z mamą odczuwamy). I dobrze, dzisiejsza noc będzie długa; obudziłam się po szóstej, od razu odprawiłam się w aplikacji. Rano oglądamy z mamą program Wajraka, świetny facet. Czarna banda tymczasem porwała z kuchni kawałek ryby i zaniosła go na strych (pewnie Józefa, ona ma takie pomysły).

Pogrzebałam w szafie na strychu, wyrzuciłam parę rzeczy: zbyt obcisłych żakietów, dwie spódnice pamiętające mnie 8 kg temu (materiały udające wełnę), suknię wieczorową już nie w moim stylu. Żakiety i spódnice nie odbiegały tak bardzo od tego, co nadal lubię (mięsiste faktury, drobne paski, sztruks, rozkloszowania), po prostu wszystko było za małe. Miałam kiedyś taki pomysł, że ubrania muszą być mocno przy ciele, nie pamiętam motywacji, dzisiaj lubię oversize, dokładnie tak, jak za czasów nastoletnich (gust zatoczył pełne koło). Odkryłam kraciastą koszulę kupioną w Tesco, jeszcze z metkami. Bawełna, spoko, biorę ze sobą.

Po obiedzie i serniku przysypiam. Columbo zdemaskował kolejnego złoczyńcę (James Read). Pada śnieg.
___
edit 17:45 Miałam bardzo przyjemną drzemkę. Zasnęłam podczas kryminału, drzemałam z włączonym dźwiękiem i muszę przyznać, że moja wersja tej historii była znacznie lepsza niż w odcinku Lewisa (pod koniec fabuły kot chodził po linie); obudziłam się, nie dowiadując się, kto zabił. Zupa, serniczek. Pada śnieg. Przygłupy już frajerwerkują.
___
edit 00:05 po drzemaniu do 07 zgłoś się i próbach głębszego snu, toast herbatami/kawami, połączenie z Kochanym, który zdecydował się witać ten rok tylko raz i iść spać. Pora się zbierać, pora :) Happy New Year!

wtorek, 23 grudnia 2025

2198. Wtorek przed świętami.

Spałam mniej niż trzy godziny, obudziłam się po piątej i tyle w temacie, nie mogłam już dłużej, głowa nadal frunęła nad Europą (towarzystwo miałam paradne, jakiegoś pijaczka, który był synem innego pijaczka, szczęście w nieszczęściu załapałam się na sąsiedztwo młodszego, który dysponował większą ogładą i pełniejszym uzębieniem). 

Zapach gotowanej kiszonej kapusty (mama doprawia bigos); świeże bułeczki, domowy pasztet, Kojak na ekranie. W reklamach tłuką "czas dla siebie" i ideę świąt nieidealnych — popelina podłapała nowe hasła, teraz będą jechać na nich na 120%, jak zwykle bez umiaru i zdrowego rozsądku. Umiar i adekwatność to trudne sprawy.

Rano bardzo miła niespodzianka (dpd pracuje):

Stara gwardia się nie poddaje (w głębi Wojtuś, Rózia, Rozalka), daje odpór małym dyjabłom, nie daje się z domu wyrzucić:

Wczesne popołudnie spędziłam niezwykle przyjemnie. Wyjechaliśmy do miasta. Na chwilę, dosłownie na kwadrans, zaszłam do fryzjera, w tym czasie rodzice podjechali do sklepu. Po fryzjerze Rossmann. Tutaj nieco suspensu, bo straciłam połączenie z Internetem, czyli kontakt ze światem, dobrze, że się z rodzicami odnaleźliśmy bez dodatkowych perturbacji (gdy wyszłam z drogerii, nasz samochód stał centralnie piętro niżej). Postanowiliśmy zjeść obiad u chińczyka, udało mi się też zaprosić rodziców do Kota:

Zimno, szaro, ale jesteśmy szczęściarzami, mamy wszystko, czego nam potrzeba. Może poza wkładami do zniczy, więc po powrocie na wieś i po krótkiej inspekcji grobów, kupiłam osiem wkładów, których użyjemy jutro.

Późniejsze popołudnie relaksacyjno-praktyczne (jest też kontakt z Kochanym i wieści z innej wsi); mama doprawiła bigos  + obrała pieczarki, starłam część pieczarek (farsz do krokietów jest już gotowy), smażenie naleśników zabrało mi ledwie pół godziny. Tatko w tym czasie opiekował się zwierzyną. Na koniec dnia, słuchając jednym uchem Vabanku doczytałam Pałac Myśliwskiego (PIW, 1973). Czarne dyjabły poddają moje otoczenie ostrożnej inspekcji.

Czy spadnie śnieg? Byłoby bardzo miło :)

poniedziałek, 22 grudnia 2025

2197. Znowu w blokach.

Zamiast zacząć ten dzień z kopyta, zaspałam. Mamrotałam coś do Kochanego, że za dziesięć minut wstaję (kocóreczki zainaugurowały dzień tłukąc o świcie jedną z japońskich miseczek, pewnie tę uwiecznioną na wczorajszym zdjęciu) i zapadłam w sen, który przerwałam sobie dopiero przed dziewiątą. A przecież mieliśmy jeszcze jechać na zakupy dla Kochanego! Aaaaa. Szybka herbata, jajecznica i lecim. Sprawiliśmy się bardzo dobrze, po godzinie sprawy w trzech miejscach zostały załatwione, w nagrodę za dobre zachowanie poszliśmy na kawę do Costy przy Tesco.

Po powrocie z miasta prysznic i reszta pakowania, gdy Kochany robi obiad. Jestem nudna jak flaki z olejem, zapewne mało kobieca, pakowanie nie zajmuje mi dużo czasu, może dlatego zostawiam je na ostatni moment (nie chce mi się o tym myśleć, to po prostu akt fizyczny, przenoszenie ubrań z jednego miejsca w drugie). W środku dnia stało się dla mnie jasne, że nie będzie dokańczania Myśliwskiego, zaraz zacznę coś na ebooku, żeby nie nudzić się w podróży (Barretta Wild Houses), zaś Pałac doczytam w Polsce. Let it be.
___
edit 17:20 zdolność rozsznurowania i zdjęcia glana przy jednoczesnym staniu na jednej nodze jest nie do przecenienia, szczególnie w tłumie na lotnisku. I chyba takie mam plany na nowy rok: nie tracić tego pięknego talentu.
___
edit (pierwsza w nocy czasu lokalnego) jak miło! Nad Europą wielka noc, leciałam w Kosmosie zupełnie czarnym; dopiero 5 minut przed lądowaniem dostrzegłam światła miasta. Rodzice już czekali, zapłaciłam za parking (zmieniono kasy) i ruszyliśmy w las. W lesie Mruczysław godnie zastępuje Macieja wychodząc naprzeciw gościom o każdej porze doby. Niunia zamruczała, Maksiu na rozjeżdżających się nóżkach okazał ekscytację; dyjabły nieśmiałe, choć były pierwsze próby odświeżenia znajomości poczynione przez Bronisława. Ciasto i śledzie, Midsomer w BBC FIRST. Jestem w domu.
___
edit 1:30 Dopiero teraz przeczytałam, że zmarł Chris Rea. Siedząc w poniedziałek rano w Coscie słuchaliśmy jego Driving Home for Christmas.

niedziela, 12 października 2025

2125. Z soboty na niedzielę

Od rana czarny gang grał w football, cały dom był boiskiem bez bramek, za to z kilkoma papierowymi piłkami. Mama pokazała trofea otrzymane w piątek: szklaną statuetkę, książkę, różę. Przed południem rodzice pojechali z Bronkiem do weterynarza. Słucham Erika Lu (przesłuchania II etapu konkursu chopinowskiego).


Czasu za mało. Na chwilę wyszłam do ogródka, ale pogoda taka sobie, nie zachęcała, mżyło; po powrocie rodziców zjedliśmy obiad, dojadłam jeszcze moje ulubione ciasto i do końca spakowałam walizkę.


Kochany odwiózł mnie na lotnisko po czwartej; mieliśmy czas na pożegnanie, Costa, spoczynek przy kawach i rurkach z kremem, w końcu jednak trzeba iść, przechodzę przez odprawę i jeszcze przed okazaniem paszportu, bezwiednie czytam dwujęzyczną książkę dla dzieci, U z dwiema kropkami Katarzyny Minasowicz (Windokrąg, 2025). Lektura (adekwatna do sytuacji) zajęła mi jakieś trzy minuty.


W czasie lotu wróciłam z kolei do Tokarczuk i zatrzymałam się ok. 60 stron przed końcem. Świetnie. Po ponownym włączeniu telefonu, pierwsza wiadomość jaką odczytałam była o śmierci Diane Keaton. Kochany również powtórzył ten przekaz, obydwoje jesteśmy poruszeni.

Szybki kontakt z Ka (weszłam na piętro, żeby przyjaciel mógł mnie odebrać spod sali odlotów) przyjemny, wygodny powrót do domu. Przez chwilę rozważałam zajrzenie do Anne (światło w oknie), ale było dobrze po 22, doszłam do wniosku, że nie należy przesadzać. Podstawowy ogar, dałam dziewczynkom nocną przegryzkę, zrobiłam sobie herbatę, zaczęłam pisać tę notatkę, gdy nagle przestraszyło mnie chrobotanie, dokładnie to: chrobotanie w okno kuchenne, nie dzwonek do drzwi. Dopiero po chwili ogarnęłam, że to sąsiadka. Zaprosiłam ją do środka; Anne przyniosła mi zupełnie zaskakującą i smutną wiadomość, którą chciała się podzielić właśnie teraz, nie mogła czekać do rana, bo już wystarczająco czekała: jeden z Ukraińców, kotów którymi się opiekowała, zginął w środę na drodze, dokładnie w tym samym miejscu, co Ryszard. Jeszcze bardziej zaskakujący od wiadomości, był stan sąsiadki, która powtarzała wątki i zwlekała z wyjściem — zauważenie, że Anne jest pijana zajęło mi trochę czasu. W końcu przed pierwszą w nocy udało mi się ją skierować do wyjścia. Muszę to wszystko przetrawić, jutro, czyli dzisiaj, ale później. 

piątek, 3 października 2025

2117. W locie.

Od rana kociokwik. Szybkie ogarnianie przestrzeni, dopakowywanie walizki, zębów szczotkowanie, kotów uspokajanie. Fred jedzie po brata, więc wyjeżdżamy razem, a skoro nie miałam śniadania, po wyciągnięciu paru euro, szuram do Czarnej. Praca, bla bla bla, wysyłam, odbieram, kiwam, poprawiam. Po pierwszej Szef zajeżdża swoją furą, troskliwy, bo przecie sztorm. Costa, pijemy, konsumujemy (mój pierwszy mince pie sezonu), gadamy, zostawiam mu klucze do biura, Szef odwozi mnie do domu. W domu goście, Stu śpi, Mag jest spoko, Mania pierwszy raz nasikała na tapczan. Wysyłam ostatni raport do pracki. Kochany robi obiad x 4; wpada Anne, zapoznać się z tymczasowymi sąsiadami. Jeszcze obiecujemy sobie z sąsiadką, że po powrocie urodziny trzeba obejść solidnie. Wieje, wieje; przed wyjazdem w kierunku Dublina ja i Kochany ekspresowo zrywamy z jabłoni wszystkie jabłka, rzucamy je po prostu na ziemię, bardziej pomóc drzewkom nie możemy. Stu siada za kierownicą, jedziemy, przyroda rzuca w nas liśćmi, całymi tonami liści, na prowincji drzewa obalone to tu to tam, na autostradzie Babcia aż furczy lusterkami, ale ciśnie bardzo dzielnie.

Wysiadamy i Stu od razu rusza w drogę powrotną. Mnóstwo lotów opóźnionych, przechodzimy fast trackiem, ale nie ma się do czego spieszyć; kanapka, jogurt z granolą, sok jabłkowy. Wg grafiku już powinniśmy siedzieć w samolocie, tymczasem prorocy głoszą półtorej godziny spóźnienia. Na razie. Ament.

niedziela, 1 czerwca 2025

1992. Przedłużona wędrówka / koniec wakacji.

Pobudka w sobotni poranek raczej późna (było dobrze po ósmej), oczywiście herbata, bo ja bez herbaty nie umiem, potem siedzę w ogródku z mamą, rozmawiamy o pierdołach, pokazuję jej jedno ćwiczenie z callaneticsu (chyba zajumiłam jej podręcznik z lat 90., muszę sprawdzić w domu).

Wylot mieliśmy zaplanowany dopiero na siódmą trzydzieści wieczorem; postanowiliśmy spakować się, wyjechać wcześniej na miasto i spędzić z rodzicami trochę więcej czasu. Najpierw zjedliśmy we czworo obiad w Českej besedzie; bardzo dobre miejsce, które chyba poddaliśmy rodzicom pod rozwagę, jako jeden z potencjalnych punktów leniwych wycieczek kulinarnych. Potem przeszliśmy się do Kota (rodzice podjechali), gdzie wypiliśmy trunki (gdy już siedzieliśmy, do lokalu wparowała Lusia ze swoją grupą, tylko się uścisnęłyśmy, były obietnice, że się zdzwonimy). Następnie tatko zaparkował w zdroju i zrobiliśmy małe kółko spacerowe.

Mimo wszystko byliśmy na lotnisku ze sporym zapasem, Fred jeszcze czekał, żeby nadać duży bagaż, znowu zasiedliśmy do stołu, mamie smakował krłasanty ;) (te lotniskowe naprawdę są dobre, ciekawe, gdzie zamawiają).

Upierdliwością podróży było przegrzanie: najpierw granatowa strzała rodziców (ta sama, która wiozła nas w podróż poślubną na wschód) miała zepsute chłodzenie. W samolocie za to klimatyzacja niby chodziła. Niby. Niech ich szlag. Lot — szlag ponowny. Na wstępie, w kolejce do gate'u sprawdzano rozmiary każdej walizki, Ryanair zaczął więc przechodzić samego siebie (nie, żeby mnie to dotyczyło, bo zawsze mamy pakunki w normie, moja walizka Wittchena na 10 kg ma dokładnie tyle cm, ile ma mieć, bez ściemy, ale jednak procedura podnosi ciśnienie). Potem wpadliśmy w burzowy wir powietrza nad Dolnym Śląskiem. Najprawdopodobniej, ponieważ walka pilota z nieistniejącym wiatrem w trakcie lądowania nasunęła Fredowi myśl, że ktoś tu się dopiero uczy, bo nie umi. Stres był, co tu kryć. W międzyczasie sytuacji stresowych dokończyłam czytanie e-booka Tak szybko się nie umiera Jacka Paśnika (W.A.B., 2024).

Plus trzyminutowego spóźnienia na autobus do Drołdy jest w zasadzie jeden: wracamy do sali przylotów i wrzucamy na ruszt ham & cheese popite sokiem jabłkowym (wiem, że w domu lodówka świeci pustkami). Odnoszę wrażenie, że wraz z przycięciem grzywki, zmieniła mi się osobowość na (jeszcze) mniej poważną; bagietki sprzedawała nam Hinduska, ucinam sobie pogawędkę; mimo zmęczenia chce mi się śmiać; po jedenastej wieczorem niebo nad Irlandią nadal jaśnieje.

piątek, 23 maja 2025

1984. Znowu w drodze.

Obudził mnie skurcz nogi. Pakowanko ostatnie i wypad (pork pie, skóra, szwedy w których mankiety fastrygowałam przed północą). W pracy do południa, potem Szef wyjechał, a ja bez bagażu przemieściłam się do włoskiej restauracji. Zjadłam byle co, wyciągnęłam trochę kasy, wróciłam do biura po walizkę. Grzebałam się jak mogłam, ale po dojściu do dworca okazało się, że jeden autobus też się grzebał i spotkaliśmy się w tym samym miejscu i czasie. Na lotnisku byłam więc wcześnie, zjadłam coś konkretniejszego i zeszłam na kawę do Cloud Pickers. Akurat witano irlandzkich żołnierzy z 125 batalionu piechoty wracających z misji pokojowej w Libanie. Kupiłam rodzicom prezenty w Clinique. A teraz czekanie …
___
edit 19:00 jako że system wykasował mi z czytnika książkę, której wypożyczenie przedłużyłam, zaczęłam czytać coś innego: A House in Norway Vigdis Hjorth. Dobre to jest.
___
Zniknęła mi jedna godzina. Jest za kwadrans druga czasu lokalnego. O samym locie napiszę później; tatko otworzył nam leśną bramę ubrany w szlafrok; zwierzaki pochrapują, telefon mam już w kłakach. Mama wróciła do snu. Od Kochanego dostałam t-shirt Milińskiego i skarpetki w koty. Zjedliśmy po pączku, pora na sen.
___
edit 30/05, czyli następny piątek rano ;) dopiero teraz przypomniałam sobie, żeby napisać coś o podróży do Polski; nie było tego dużo, poczucie ulgi i późniejsze przemieszczania spowodowały, że dopiero teraz zebrałam myśli. Wyruszaliśmy z podogonia dublińskiego lotniska, ale nawet mi to odpowiadało (chłód piwnicy po przegrzanych poczekalniach na górze był prawdziwym rarytasem). W samolocie siedziała za mną dziwna para z malutkim dzieckiem. On wysoki, z rzadkimi włosami uciągniętymi w kitkę, ona nalana, trochę podobna do Marksistki 50 kg temu. Para wyglądała na neuroatypową, kobieta (mocno otłuszczona, gdy przechodziła, śmierdziało od niej starym potem) ciągle miała o coś pretensje i wyrażała je do partnera bardzo elaboracyjnymi zdaniami złożonymi. To było bardzo ciekawe, bo wydawało się, że oni bezustannie w czymś się nie zgadzają, ale wyrażali to spokojnie, długimi zdaniami. Dziecko wrzeszczało przez większość podróży, co akurat mi nie przeszkadzało, bo umiem się wyłączyć (czytałam książkę), ale część pasażerów nie była tak zdolna, rozglądali się, posyłali gromy, cmokali. Pierwszy chyba raz na lotnisku we Wro po pasażerów podjechał autobus, w każdym razie dla mnie to pierwsze takie doświadczenie. Kochany już na mnie czekał; nocna podróż do domu bez zakłóceń.

wtorek, 8 kwietnia 2025

1939. W domu i w ogrodzie.

Wtorek zastał mnie w samolocie, właśnie frunęłam nad Wielką Brytanią; lot bez wydarzeń, choć znowu cwany system Ryanaira wybrał mi fotel pośrodku (na szczęście nikt nie wychodził na siku oraz nie przejawiał dziwnych zachowań, mogłam się skupić na Murakamim, przy czym nad GB już lekko niedomagałam, oczy same się zamykały).

Wylądowaliśmy ledwie pięć minut po zapowiadanym czasie, samolot doturlał się gdzieś blisko granicy, jak nigdy, luzy, przechodzę trasę lotem błyskawicy, że aż zaskakuję Kochanego. Idziemy do Babci, po drodze moja Irlandia:

Przed drugą nad ranem jestem w domu, pod prysznic, do łóżka, nastawiam budzik na kwadrans po szóstej. Kochany wstał dużo wcześniej, ponieważ zaczynał pracę o siódmej; w tym czasie napychałam się jajecznicą; myję zęby, wychodzę z zapasem na wypadek problemów z zamkiem (drzwi zatrzaskują się przy pierwszej próbie), idę na przystanek. A tam piękny, irlandzki poranek bum!

W pracy same trusie. Zostałam na dodatkowe pół godziny, żeby wyjaśnić Saren i Kwietniowej ile zostało zrobione i co trzeba jeszcze zrobić. Dzięki temu witam się, a za chwilę żegnam z Conorem od matmy — okazji do spotkań nie będzie za wiele, jeśli kiedykolwiek.

Po pracy lunch w Moorlandzie i cisnę z buta do Kochanego; jestem na miejscu 40 minut przed czasem, zamawiam kawę, macham wirtualnie do Freda, chwilę rozmawiam z rodzicami, którzy bardzo kontenci turlają się w kierunku domu z nowo zakupionymi grabiami. 

Ogrodowo: w czasie mojej nieobecności rozkwitły Little Princess i narcyzy Delnashaugh. Z choinką niestety kaplica.

W porze obiadowej niespodziewanie zapukała do nas Anna; wróciła po sześciu tygodniach w szpitalu, ciężko z nią było, ale jakoś postawili ją na nogi. Zmieniła się, skurczyła jeszcze bardziej, brak górnej sztucznej szczęki też zrobił swoje.

Prezent od męża: szara koszulka polo Smedleya.

Kochany zjadł obiad beze mnie, po lunchu na mieście nie miałam szczególnej ochoty na nic, a później dopadła mnie jakaś niemoc, leciałam z nóg, więc prysznic i próba łóżka; nie zasnęłam, skrolowałam FB oraz Instagrama, filmiki o znajdywaniu dziwnych rupieci w błocie Tamizy oraz Luke Hamnett zadziałali/ły (yy?) terapeutycznie. Chaos, ale nie poprawiam. Umywalka brudna, ale umyję jutro. Dzisiaj tylko nawadnianie się i głupoty.

środa, 2 kwietnia 2025

1933. Dzień pierwszy.

Pobudka przed szóstą, myję włosy, żeby zdążyć je naturalnie wysuszyć przed wyjazdem z domu. Robię kawę dla Kochanego po siódmej. Zbieramy się, wyjeżdżamy przed dziewiątą, bo jest pomysł, żeby zatrzymać się jeszcze na kawę przy M1. Poranek jasny, ale na horyzoncie mgła morska, góry na Północy zniknęły. Pijemy, robimy sobie zdjęcia; wjazd na autostradę. Jestem na lotnisku tuż przed dziesiątą, Kochany zajeżdża tylko na chwilę niedaleko T1. Od razu idę do kontroli. Coś nowego: skanowanie. Nie pamiętam, czy ekrany były tu wcześniej, ale wiem już, że gumki do włosów w kieszeni spodni widać na prześwietleniu ;)

Na lotnisku nic ciekawego, ale pod wejściem 102 dosiada się do mnie Ordinary Anne, lat 73, bardzo miła starsza pani, która leci do Polski z mężem, bo on lubi zwiedzać, a ona mu towarzyszy, choć tak naprawdę głównie czyta książki w pokoju hotelowym. Ucinamy sobie irlandzki czacik o życiu, bardzo miłe spotkanie. 

Zanim zapakowałam się do samolotu, już się dowiedziałam, że Kochany pojechał do Swords i kupił trzy płyty Kasi Krzaczek po bardzo okazyjnej cenie :D

Wzięłam ze sobą czytnik, więc w trakcie lotu mogłam zacząć czytać Norwegian Wood Murakamiego (oczywiście w plecaku mam też niedokończonego Filonka). O czwartej, po niezbyt przyjemnych ostatnich km, ląduję we Wrocławiu. Na dole pogoda ładna (zaskoczenie po mocnych powiewach na górze). Z dużego miasta pojechaliśmy we trójkę na obiad do chińczyka. Spędziliśmy tam trochę czasu, rozpoznały mnie z tej okazji dwie osoby, była uczennica i jedna z mam zaangażowanych. 

Po obiedzie zjazd na wieś. Witam się z Maciejem. Witam się z całą resztą. Robię zdjęcia śliwce Kaczyńskiego (kwitnie). Robię kawę dla tatki i dla siebie, rozkładam się z ciastem przed tv (płaroty, siesaje nowojorskie). Potem herbaty i herbaty, nie robimy oficjalnej kolacji. Coś tam w międzyczasie drzemię, oczywiście rozmawiam kilka razy z Kochanym. 


Czyli chaos. Nie chce mi się pisać, nie chce mi się myć zębów, ale za to coś bym jeszcze poczytała. Ene due ...

piątek, 14 marca 2025

1914. Weekend nad Renem 1.

Rano dzielimy się obowiązkami: potłuczoną donicę zamieniam na całą donicę (nieuważnie, ale cebulki muszą sobie dać radę), dojadam otwarty bigos; Kochany dokarmia fruwacze, dokańcza jeść wołowinkę. Trzymając się zasad dobrego sąsiedztwa napełniamy świeżą wodą dwa ptasie źródełka. Wyjeżdżamy z domu tuż przed dziesiątą.

Parking lotniskowy Park & Fly, który Kochany wykupił niechcący, bez uprzedniego researchu, to jedno z naszych "pierwszych i ostatnich" razy w tym życiu. Miejsce zorganizowane jak w głębokiej Azji, podwózka do lotniska białym vanem bardzo przypominała pewną safaryjską wyprawę z lotniska Lublin do Nowej Aleksandrii. W obsłudze też Azja. Bardzo oniryczne doświadczenie upadku cywilizacji.


Na lotnisku jak w ulu, wiadomo (bo teraz już wiemy, skapnęliśmy się), weekend św. Patryka. Ilość decybeli przekraczał niejednokrotnie moją tolerancję. Ogłuszeni coś przegryźliśmy, coś wypiliśmy, trzeba było zmierzać do gate'u, przemykaliśmy tuląc uszy.

Nasz samolot był obsługiwany przez Malta Air, poza tym miał godzinne opóźnienie (podobno zmiana załogi). Wylot o 14:30, lot nad zachodnią Europą spokojny. W chmurach zaczęłam czytać Dziecko w śniegu Włodka Goldkorna, dziwna lektura na podróż, początkowo całkiem łatwa. Gdy byliśmy już blisko Renu i z okien widać było Niemcy, zauważyłam ziemię przykrytą śniegiem. Na szczęście w Hahn nic z tych rzeczy. Perlisty już na nas czekał (w końcu mogłam się przekonać, że jest całkiem wysoki), powitanie, krótki spacer do opla i na azymut. Miałam poczucie, jakbyśmy przemieszczali się na Dolnym Śląsku, krajobrazy i architektura czegoś znajome.

Bacharach jest naprawdę malutkie. I jaka cisza (było jeszcze jasno, więc chwilę napawałam się widokiem; dwa nasze okna wychodzą na Wernerkapelle). Perlisty podwiózł nas pod hotelik, pojechał postawić samochód w innym miejscu. Zameldowaliśmy się w pokoju nr 6 (kawiarnia jeszcze czynna, właściciel czekał na nas, wręczył nam antyczne klucze, pokazał co i jak, bo mamy też klucz do tylnych drzwi), zeszliśmy zaraz na dół, żeby z przyjacielem poszukać miejsca na obiadokolację. Po dłuższym spacerze weszliśmy do Stübers Restaurant na Langenstraße. Bardzo dobra decyzja kulinarna (wzięłam hausgemachte feine Nudeln aus Bio-Khorasan-Ur-Weizen mit Tomatensugo oraz warzywami ;p)




Po posiłku spacer nad Renem. Trochę jest chłodno, ale byliśmy na to przygotowani. Zbliżamy się do rzeki, w dole woda cicha i ciemna.



Na wzgórzach wokół kropki świateł w domach, po obu stronach Renu regularnie kursują pociągi jak świetliste wąsiówki. 

Pożegnanie z przyjacielem, powrót do hotelu, gorący prysznic, jeszcze czytam, pora spać; spływa na mnie spokój.

piątek, 28 lutego 2025

1900. Za szybko.

Mama jak zwykle rano próbowała narzucić swoje tempo, poza tym głowy bym nie dała, czy o trzeciej nad ranem nie pytała odprawiłaś się? ;D

Wszystko za szybko. Wyjechaliśmy do Wro, posiedzieliśmy przy pączkach hiszpańskich, zaraz przeszłam przez kontrolę bezpieczeństwa, samolot podstawiony na czas i ... półtorej godziny siedzenia w środku, ponieważ zaciął się trap i nie można go było wciągnąć. W locie nadrobiliśmy jakieś pół godziny, rząd nr 14 przy przejściu, nic nie wyszło z podziwiania świata przez okno. Czytałam. Przed czwartą wpadłam Kochanemu w ramiona. Wydostaliśmy się ze stolicy, obiad w Borzalino, potem do domu, żeby wysłuchać wszystkich świeżo kupionych przez Kochanego płyt Patti Smith. Starzeję się, szybkie zmiany krajobrazu powodują u mnie zawroty głowy.
___
edit 20:30 Nom, tumult, mało uważności (podróż spędziłam nad ebookiem, co spowodowało, że przyziemienie było jeszcze bardziej zaskakujące). Aktualnie mózg włączył mi tryb awaryjny, walkę o nawodnienie i wypoczynek.
___
edit 08:50 next day

I do tego wszystkiego jeszcze, luty się zapodział.