1060-1061. Just for the record.

Czwartek.
Człowiek wychodzi z pracy, a tu go wieczorna szarość zewsząd atakuje. Do tego połaziliśmy z Fredem po sklepach i zrobiło się nagle ciemno-po-piątej. Po obiedzie zrobionym przez Kochanego obejrzeliśmy pierwszy odcinek Chłopów (serial nastroił mnie nostalgicznie).

Piątek.
Do wczesnego popołudnia w pracy, a praca moja jest taka m.in., że łazimy z Sziwan po mieście i spotykamy pana z pieskiem noszącym gazety, który zostaje przez nas zaczepiony, a piesek pogłaskany. Przy okazji dowiaduję się też jak nazywa się najbardziej charakterystyczny miejski alkoholik. Paddy 'Elvis' McCabe. Podążający za nim przechodzień przekazał nam prawdę powszechnie znaną: when you see Paddy, keep moving. 

Po pracy udałam się w kierunku Cedar Gate, bo byłam już umówiona z Fredem. Tuż przed drzwiami restauracji natknęłam się na Elaine, która w pierwszych słowach zapytała mnie gdzie zgubiłam męża. Elaine już nie pracuje w kawiarni, los się do niej uśmiechnął (przechodziła obok restauracji jeszcze dwa razy, mieliśmy stolik przy oknie, więc dwa razy pomachała nam bardzo energicznie).

I jeszcze wieczór filmowy, bo Ka przeniósł na piątek spotkanie z niedzieli. Przypomnieliśmy sobie Eskortę (2014) Tommy'ego Lee Jonesa i wróciliśmy do domu deszczowym północkiem. 

Dwa prezenty: pierwszy sprawiłam sobie sama (czarna bluza z kapturem True Religion), drugi dostałam od Jot (szal w koty Klimta, kupiony na Kanarach). 

899. Dobry dzień, słaby stan.

Poszliśmy spać po drugiej, obudziło nas zimno, po ogaceniu uderzyliśmy jeszcze raz w kimono. Po ósmej trzydzieści obudziłam się ponownie, tym razem przegrzana szlafrokiem i zimowymi skarpetami, które na pół śpiąc założyłam w nocy. Jeszcze leżąc w łóżku wymieniłam messengerowe podrowienia z Kaś Matką Kotom. Jej futrzaste dziecka zwiedzają swoje nowe mieszkanie, które za miesiąc ma być gotowe do przyjacielskich wizytacji. 

Po śniadaniu wyjechaliśmy do miasta, najpierw do polskiego sklepu, bo przy okazji zaszłam do apteki na West St zrobić zdjęcie do legitymacji. Pierwszą legitymcję studencką wyrabiałam 28 lat temu, ta będzie pierwszą z siwymi włosami, nie potrzebuję jej, ale nie chce mi się kopać z koniem, czyli panią w dziekanacie, która może być nawet młodsza ode mnie. Przy Tesco ze zdumieniem odkryłam, że w Drołdzie szykuje się nowa Costa, niestety w miejsce Cafe Lemonade, dobrej jadłodajni ze smacznymi sałatkami i pyszną pavlovą na deser. Szkoda. Byliśmy w "starej" kawiarni, pięć minut spaceru dalej, natknęliśmy się na Elaine. No nie całuj go tak, nie całuj, ciągle go całujesz, rzecze Elaine. I nie pytaj co tu jeszcze robię, 10 lat będzie w tym roku. No co miałam jej powiedzieć? I won't. Pożegnaliśmy Elaine-Która-Utknęła i pojechaliśmy do Oldbridge przejść się wzdłuż kanału rzeki Boyne.

Dobry dzień był na spacer, pogoda piękna, trochę burzowa, jaskółki śmigały tuż przy ziemi. Kochany wymyślił, że na obiad przygotuje krewetki z sałatką grecką, więc wracając do domu skręciliśmy na chwilę do portu.  

I kto ma skarpetki w jeże?

Niestety, gdy Fred zrobił obiad zjadłam kilka kęsów i musiałam się na chwilę położyć. Przez godzinę zamiast mózgu miałam w głowie jednego, wielkiego gluta. Trochę mi przeszło, gdy wieczorem zajęłam się sprawami biurokratycznymi (nie ma to jak wyrzut z nadnerczy starej, dobrej adrenaliny wkurwu). Udało mi się złożyć podanie o dostęp do programu statystycznego i podanie o zaliczenie lektoratu, sprawa legitymacji pozostała nierozwiązana, zarezerwowałam spotkanie, które nie dojdzie do skutku, bo mnie tam nie będzie. Zobaczymy co się wydarzy w związku z tym.

765. Kręgosłup, koła, starzy znajomi.

Faktycznie z rana spiknęłam się z Anne, sprawę załatwiłyśmy szybko, pogłaskałam Junonę, wzięłam klucze, dowiedziałam się ile pasibrzuchy dostają jadła (bidaczki są ostatnio na diecie) i gdzie ono jest. Zostałam jeszcze pięć minut na pogaduchach, tematycznie głównie kocich. Anne traktuje dodatkowy klucz u nas jako zabezpieczenie w razie wu, oby nie musiało zostać uruchomione. Majkela z rana nie widziałam i nie byłam ciekawa, gdzie jest. Dopiero wieczorem, gdy wróciliśmy na chwilę do domu z miasta i Anne wyszła do nas z czekoladą "leczniczą" dla Freda, sąsiad mignął nam przez chwilę w drzwiach oświadczając TEA! 

A Kochany cierpi z powodu bólu pleców, tak, że z rana skarpety mu zakładałam. Brał pillsy, dzwonił do onko (odzew dopiero wieczorem, gdy byliśmy w drodze do przyjaciół), nowej daty tomografii na razie brak. Po obiedzie pojechaliśmy do Drołdy, żeby wymienić hamulce w samochodzie, efekt tej podróży był taki, że zamiast hamulców stał się nam znany problem z kołem grożącym eksplozją. Fred zaliczył trzech mechaników, dopiero za trzecim razem trafiając na takiego, który zaproponował względnie normalną cenę za dwa koła na raz. W międzyczasie zerknęliśmy tu i tam (narcyzy w Woodisie tyłka nie urywają, tylko trzy gatunki, nic spektakularnego). Czekając na wymianę koła zaszłam do Costy, a tam Elaine się odnalazła, powiedziała, że wróciła do biznesu po roku. Zapytała oczywiście o Freda, a gdy Kochany przyszedł do kawiarni, przybiegła się przywitać zanim zdążyłam złapać orient. Flat black? Pamiętała, co mąż zamawiał dwa lata temu i odebrała od nas tacę, gdy wychodziliśmy. Czy muszę dodawać, że Fred kawę miał gratis? Doprawdy ... :D

Pomimo siedzeniowych niedogodności Kochany nie miał najmniejszego zamiaru rezygnować z wizyty u Ka&Jot. Wyruszyliśmy przed siódmą, zdeterminowani obejrzeć cokolwiek. Mr. Jones (2019) nie jest najlepszym filmem Holland, tyle, że temat jest ważny, wciąga w rozmyślania. Kolejny raz wracamy krótko przed północą i wyskakuję z ubrania prosto pod prysznic.