893-894. Ostatni weekend maja.

Jujka się w końcu odezwała w sobotę. Tak jak myślałam, będę pracę finalizowała raczej sama, bo dziewczyna nie może ogarnąć. Nie mam problemu z tym, żeby jej nazwisko dopisać do tekstu, od początku chciałam go napisać sama, a moim jedynym celem było zaliczenie przedmiotu. Nie bardzo nawet dociekam na ile problemy Jujki są niezmyślone, nic do niej nie mam po prostu. Idziemy dalej.

Po takich rozmyślaniach zaczęłam się ubierać, bo Kochany wyciągnął mnie do krzakolandii. Z krzaczorów nie kupiliśmy nic, za to ładna pogoda zachęciła nas do odstawienia samochodu na miejski parking i spaceru do Stockwell Artisan Foods (tym razem daliśmy spokój z denerwowaniem Aury, na chwilę tylko wstąpiliśmy do Tesco, gdzie przy okazji poznałam Tanyę, znajomą Freda z pracy). Konsumpcja falafelów była, oraz pyszne ciasto na deser.

Gwen poinformowała nas, że jutro (czyli dzisiaj) w Oldbridge jest jakaś impreza plenerowa, bardzo to miło z jej strony. Aż mi trochę żal, że wcześnie po południu zaczynam wykłady, bo albo to, albo wyjazd z rodzinką Ka do zoo w Dublinie byłyby fajnymi opcjami. 

Nie spacerowaliśmy długo, krótkie zejście do rzeki po drodze na parking i jusz:

Po powrocie do domu była pogadanka z Katlin nadzorowana przez Ryszarda, który od razu się odnalazł, oczywiście. 

Potem kawa i wykład z neuro. Fred tymczasem rozłożył się przed domem z yerbą, żeby sobie posiedzieć w słońcu, potem brzęczał kosiarką. No i tak, nie ma zerowego terminu z egzaminu neuro, więc natychmiast kupiłam bilet na kolejny szybki weekend w Polsce. Wprowadziło mnie to w nastrój mało euforyczny. Fatalnie jest być biednym. 

Ale przynajmniej była wczoraj dobra pogoda. 

Po moich edukacyjnych nadwyrężeniach wybraliśmy się do Ka. Jot akurat była u znajomych, wróciła później, więc zeżarliśmy pizzę bez jej udziału. Udało się nam obejrzeć kolejny dobry film Jarmuscha, Paterson (2016), o tym, że każdy może być artystą (ale nie w tym sensie). Najbardziej nieamerykański amerykański reżyser. Z powodu seansu zaczęłam niedzielę po północy i znowu jestem niewyspana. A tak z obserwacji zachowań ludzkich wnioskuję, że może ślub będzie niedługo u przyjaciół.

W niedzielę za to jesteśmy domowi. Razem z Kochanym szukamy po świecie rodziny babci Freda od strony ojca, a dzięki głupiutkiemu quizowi na onecie (muzykę rozpoznaję po jednej nucie) z rozrzewnieniem wspominamy starego Robin Hooda. Wykłady całkiem spoko, w międzyczasie Kochany robi obiad. Siedzę przed laptopem większość dnia i tylko od czasu do czasu wpadam w ekscytację.
___
edit 22:15 Tajemniczy ogród (1993) Holland. No i co? Zamiast iść spać czytam o tarpanach.

765. Kręgosłup, koła, starzy znajomi.

Faktycznie z rana spiknęłam się z Anne, sprawę załatwiłyśmy szybko, pogłaskałam Junonę, wzięłam klucze, dowiedziałam się ile pasibrzuchy dostają jadła (bidaczki są ostatnio na diecie) i gdzie ono jest. Zostałam jeszcze pięć minut na pogaduchach, tematycznie głównie kocich. Anne traktuje dodatkowy klucz u nas jako zabezpieczenie w razie wu, oby nie musiało zostać uruchomione. Majkela z rana nie widziałam i nie byłam ciekawa, gdzie jest. Dopiero wieczorem, gdy wróciliśmy na chwilę do domu z miasta i Anne wyszła do nas z czekoladą "leczniczą" dla Freda, sąsiad mignął nam przez chwilę w drzwiach oświadczając TEA! 

A Kochany cierpi z powodu bólu pleców, tak, że z rana skarpety mu zakładałam. Brał pillsy, dzwonił do onko (odzew dopiero wieczorem, gdy byliśmy w drodze do przyjaciół), nowej daty tomografii na razie brak. Po obiedzie pojechaliśmy do Drołdy, żeby wymienić hamulce w samochodzie, efekt tej podróży był taki, że zamiast hamulców stał się nam znany problem z kołem grożącym eksplozją. Fred zaliczył trzech mechaników, dopiero za trzecim razem trafiając na takiego, który zaproponował względnie normalną cenę za dwa koła na raz. W międzyczasie zerknęliśmy tu i tam (narcyzy w Woodisie tyłka nie urywają, tylko trzy gatunki, nic spektakularnego). Czekając na wymianę koła zaszłam do Costy, a tam Elaine się odnalazła, powiedziała, że wróciła do biznesu po roku. Zapytała oczywiście o Freda, a gdy Kochany przyszedł do kawiarni, przybiegła się przywitać zanim zdążyłam złapać orient. Flat black? Pamiętała, co mąż zamawiał dwa lata temu i odebrała od nas tacę, gdy wychodziliśmy. Czy muszę dodawać, że Fred kawę miał gratis? Doprawdy ... :D

Pomimo siedzeniowych niedogodności Kochany nie miał najmniejszego zamiaru rezygnować z wizyty u Ka&Jot. Wyruszyliśmy przed siódmą, zdeterminowani obejrzeć cokolwiek. Mr. Jones (2019) nie jest najlepszym filmem Holland, tyle, że temat jest ważny, wciąga w rozmyślania. Kolejny raz wracamy krótko przed północą i wyskakuję z ubrania prosto pod prysznic.

98. Czuję zapachy.

Około południa na chwilę podjeżdżamy na pocztę i na plażę, akurat cofa się wysoka fala. Gdy wracamy, widzę, że Anne siedząc na chodniku maluje murek. Do piersi kaczki małżonek robi surówkę, doznaję nagłego zachwytu wyczuwając nosem kiszonego ogórka. Po pysznym obiedzie nurkuję pod kołdrą i przytulam się do pleców Freda. Nie wiem jak on, ale ja zapadam tylko w półdrzemkę. Taką kocią, jak Rysio, który zajmuje całą drugą stronę łóżka. Zamykam oczy, robi mi się ciepło, i jestem wtedy poza czasem i miejscem. Za oknem słychać ptaszki i wiatr. Mogę być wszędzie, mieć pięć lat i leżeć na tapczanie w starej kuchni. Po dwóch godzinach takiego leżakowania człowiek wyskakuje z łoża jak nowonarodzony, tylko staw w małym palcu prawej ręki nadal jest stary i spuchnięty. Zmierzcha, robię nam obojgu zieloną herbatę z pomarańczą.
___
edit 23:05 Wieczorem słuchamy pierwszej płyty Lady Pank (1983) z bonusami Tonpressu (1991). Faktycznie, jak już się na to zwróci uwagę, słychać jak zżynali z The Police. Fred robi kanapki studenckie (rybka, cebula, jajko), śmierdzimy oboje, aż budzi to Rysia. Potem po raz któryś z przyjemnością oglądamy Pokot (2017) Agnieszki Holland, a kot układa się nam na kolanach po połowie, żeby było sprawiedliwie. Piękny jest nasz Dolny Śląsk.
___
edit 00:41 Dziewięć minut wcześniej na facebooku:

— I see your lights are on. I’ve been baking. Do you want lemon blondies with lemon buttercream icing...? For a midnight snack...?
— Sure, we do ... :D

Za chwilę przybiega Anne w szlafroku, z czterema kawałkami ciasta cytrynowego w sreberku. Jest po północy. I ... to co, że już umyłam zęby. A tak w ogóle, to słuchaliśmy Znaków Kleyffa (2009).