1949. Good Friday.

Za oknem deszcz. Czyli wczorajsza prognoza, którą uznałam za aktualną, była absolutnie poprawna, tylko że dla piątku :) 

Oboje wstaliśmy około dziewiątej, Kochany dopiero, gdy zaparzyłam mu kaffkę. Zjedliśmy nieco dziwne śniadanie (świderki z wczorajszym sosem), obejrzałam jeden z przegapionych filmików Ask a Mortician (o wypadku na Tamizie w roku 1989 i odciętych rękach, bardzo ciekawy), potem popijając w sypialni ciepłą wodę i słuchając deszczu za oknem dokończyłam czytanie Septologii 3-5, czyli Ja to ktoś inny (ArtRage, 2024) Jona Fossego. Po takiej lekturze musiała być kawa w kawiarni, nie inaczej (Fosse jest moim pisarzem, zdecydowanie). W deszczu, z klasykami w głośnikach, pojechaliśmy na północ, aż do El Paso, wyłącznie na kawę i naleśniki, bo jednak opad atmosferyczny nie zachęcał do wycieczek pieszych po głównej ulicy miasta. O trzeciej byliśmy ponownie w domu. Dalsza część dnia poturlała się spokojnie: z vlogosfery nadrobiłam jeszcze świąteczną Gosię ze Szkocji malującą jaja różnymi dziwnymi metodami; zrobiłam Kochanemu postrzyżyny, gdyż mężowi czupryna za bardzo zarosła; po rozmowie ze sztucznom yntylygencjom napisałam do archiwum państwowego w Przemyślu; po ósmej wieczorem zadzwoniłam do mamy, rozmawialiśmy o pogodzie (niebezpieczne anomalie pogodowe omijają cudowne miejsce, choć gorąco jest u nich jak wszędzie), pokazałam mężowską koafiurę, pochwaliłam się rozmową z AI i wysłaniem pożytecznych treści o ciężarze urzędowym (tatko się oczywiście ucieszył). Dopiero teraz sobie uświadomiłam, że w maju zjeżdżamy do domu rodzinnego w czasie urodzinowym, więc będą torty, będą hulanki ;), już teraz miło jest o tym pomyśleć.

I tak, Kochany pod kołdrą, jutro zaczyna się mu czterodniowy zapiernicz; przymknęłam drzwi od sypialni, żeby moje łażenie go nie budziło, bo nie mam jeszcze ochoty na sen.

1535. Wunsz!

Dzień w pracy spędziłam głównie z Katrin-asystentką, co było bardzo miłe (nawet, gdy na chwilę musiałyśmy wyjść na miasto, a właśnie padało). Kochany zabrał mnie po południu o ustalonej godzinie. Przed powrotem na wieś zaszliśmy do pań z okienka i do polskiego sklepu (pierwsza część była trudna, ponieważ małżonek wolałby panią z okienka po prostu udusić, więc trochę go rozweselałam popiskując wunsz! wunsz!). 

Po obiadku relaks przy najnowszym odcinku Ask a Mortician, potem wspólne oglądanie streszczenia Łzy księcia ciemności; rozmowa z rodzicami wygodnie rozłożonymi na tapczanie przed telewizorem i inne czasu spędzania.

***

Już trochę jaśniej. W zeszłym roku o tej porze w zdjęciowych podsumowaniach miesiąca był Rysio, a teraz go nie ma i to jest bardzo niemiłe :(

1118. Nah.

Ani sensownej pracy, ani czytania. W nocy trochę łóżkowej kręciołki z powodu bólu brzucha i dziwne sny w których włoczyliśmy się gdzieś z Fredem. Sobota była raczej wietrzna, ale po śniadaniu znaleźliśmy czas i ochotę na spacer nad gniewne morze. Hitem dnia jest to, że Ryszard doszedł już zupełnie do siebie. Co mu było, nie wiadomo, ale je normalne porcje z typowym dla siebie apetytem i Ryszardowa energia mu zupełnie wróciła (jutro rano ostatnie piguły). Po południu Fred odpoczywał, ja zerkałam na zaległe odcinki yt subskrybcji (np. Ask a Mortician o akwamacji). Pod wieczór obejrzałam z Kochanym Delicatessen (1991). Lenia mam strasznego i nic z tym już dzisiaj nie zrobię, co najwyżej z łóżka posłucham wiatru latającego po wybrzeżu jak kot z pęcherzem. 

675. Skichana.

Gardło zaczęło mnie boleć jeszcze wczoraj późnym wieczorem, domyślam się, że chodzi o zimne smoothie. Boli tak jak już dawno nie bolało, nie jest to miłe.

W pracy tylko Sziwan i dwa dzieciaki, bo wszyscy na coś chorują. Fred się ze mną cacka, przywozi mnie i odwozi. Gdy po pracy rozmawiam z rodzicami, którzy akurat wracają do domu, tata śmieje się, że to u nas rodzinne. Rodzice opowiadają o wczorajszej paskudnej pogodzie i powalonych drzewach (głęboki niż dostał nawet imię, Hendrik).

Nie robię nic, Kochany przygotowuje obiad, ja się kręcę po domu, pocieszam się karmelowym ciastem, które kupiliśmy dzisiaj w polskim sklepie albo drzemię przy nowym filmiku Ask a Mortician o kompostownikach na ludzkie ciała. Nawilżam gardło herbatą zostawiając orofar na ostatnią instancję.

Fred rozmawiał z Usz, o kotach, Wu, życiu. Nie ma za dużo nowości, koty pozostają najwdzięczniejszym tematem.

649. Wietrznie.

Niedziela leniwa, a za oknem pizga.

Od kilku dni jestem zestresowana. Do (w sumie nie tak zajmującej) pracy dojdą mi (prawdopodobnie) studia, które zaczynam za dwa tygodnie. Nareszcie widzę jakieś życie na moim planie online, trochę to straszne ;) Napisałam list do promotorki. W głowie chaos.

Oglądam Ask a Mortician, pierwszy odcinek po wakacjach, o Lindzie Hazzard, hohsztaplerce leczącej głodówkami.

Po obiadku wyciągnęłam Kochanego na spacer do plaży. Mewy i krukowate bawiły się w śmiganie z wiatrem i pod wiatr, morze było wzburzone i rzucało w nas bryzą, ale my ubrani odpowiednio nic sobie z tego nie robiliśmy. Potem szlafrok i papierologia. Po ósmej Fred zrobił dla nas sos do makaronu. Kolacja trochę późno. Drugi odcinek Czarnej żmii III. Słuchamy Stonesów.

135. Zło nie ma dostępu, jeśli go nie wpuścisz.

Rysio jest lepszy niż barometr. Po śniadaniu wyszedł z domu, rozejrzał się chwilkę i wrócił, żeby rozciągnąć się na łóżku. Więc leje. Fred robi sos do spaghetti, rozmawiamy o Wu, Tokarczuk, historii Polski, prokuratorach i serialu Buffy, the Vampire Slayer. Oglądam Ask a Mortician i czytam bloga @5000lib. Piję zieloną herbatę w swoim bezpiecznym miejscu.
___
edit 23:00 Kot kontrolował sytuację pogodową przez cały dzień. Jakiś czas po tym, gdy wszedł przez okno w kuchni i ustawił się na pozycji widokowej, z nieba spadł grad wielkości kocich chrupek. Spożytkowaliśmy ten czas przyjemnie, a wieczorem kontynuując odrywanie się od smutnych myśli włączyliśmy Garderobianego (2015) z McKellenem i Hopkinsem. Na scenie obejrzałabym tę obsadę z wypiekami na twarzy, w formie telewizyjnej już tak średnio. W trakcie oglądania poczułam smutek, zdałam sobie sprawę, że chciałabym nosić pulowerki podobne do tych, jakie wieki temu moja mama robiła na drutach.