Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą month in pics. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą month in pics. Pokaż wszystkie posty

środa, 30 września 2026

2479. Ostatni dzień września.

Wczoraj punkt dziewiąta zgasło światło, leżeliśmy w ciemności nasłuchując pomrukiwań wiatru; cywilizacja powróciła półtorej godziny później. W takich sytuacjach widać, który kot jest zrównoważony psychicznie: Bronia wydeptała gniazdko w moim fotelu, próbowała spać, Maniuśka tuptała po Kuchniosalonie i przeżywała, rano oczywiście dwie kałuże sików.

W konsekwencji decyzji na górze dzień pracowy spokojny, Szefowa wpadła sprawdzić, czy mam klepki po kolei. Uspokoiłam ją, w końcu nie trzeba się dzielić przemyśleniami z każdym, kto pyta. Środa po sztormie raczej pogodna. Trochę się rozkleiłam motywacyjnie, wynudziłam, próbowałam nawet słuchać Hrabala, ale po godzinie stwierdziłam, że bez przesady, nie mam teraz nastroju na kolejny mocny tekst, za gęsto. Żeby trochę rozrzedzić, skupiam się tylko na miłych sprawach: pisanie, jedzenie, ćwiczenie, wizualizacja październikowego wyjazdu (rozmawiałam z mamą, kminię o podróży pociągiem). Kochany zawziął się na wnękę po bojlerze, zamontował dodatkowy drążek na wieszaki.

Wrzesień wyglądał inaczej niż się spodziewałam, niby na pusto, a trochę stresu. Nadal było dość ciepło. Utwierdziłam się w przekonaniu, że muszę dbać o rozwój, bo gdy robię komfortowe rzeczy (czyt. poniżej moich możliwości) po prostu głupieję. Diagnozy zdrowotne przesunęły się na październik.

poniedziałek, 31 sierpnia 2026

2448-2449. Sierpień zmyka.

W niedzielę, po rozmowie z mamą (mama zdała relację ze stanu domostwa, Felek już się rządzi, rozwala się na fotelach i naprawia z tatkiem rower), podjęliśmy konkretne decyzje w sprawie dat wyjazdu. Kochany kupił lot do Warszawy i z powrotem; jeszcze się waham, przez kilka dni będę obserwowała fluktuację cen (plan jest taki, że wylatuję dwa dni po mężu, a gdy on wraca do domu, przenoszę się na kilka dni na zachód Polski). Śwogier już wie.

— Wstępnie się umówiłem że u Wu będziemy spali, zagaił mąż po rozmowie telefonicznej z bratem.
— Uuuuu, trochę strach!, mówię pół-żartem pół-serio. Fred zrobił cwaniacką minę ...
— I jak leci? :D (inside joke, nieważne, ale może tak być)

Poza tym grzebiemy się ze wszystkim, długo jemy śniadanie, po kawie wyprowadzamy koteczki (myszy uciekają do domu z powodu deszczu; nad wybrzeżem krążą burzowe chmury). Czytam, Kochany robi żurek, ogarniamy się do wyjazdu na wieczór. W drodze ku północy zatrzymujemy się przy niebieskiej plaży, ale spacer robimy krótki, trochę mi zimno. U Ka&Jot nadrabiamy najnowsze wiadomości z pobytu przyjaciół w matczyźnie (kilka strupów się uzbierało, Ka już nie dla Polski, za dużo spraw go wkurwia, inny już on) oraz oglądamy dwa pierwsze odcinki trzeciego sezonu 1670 na bardzo dużym i bardzo zajebistym ekranie.

Po powrocie na chatę późny wieczorem, ziewając jak smok, przez chwilę zastanawiałam się, czy wkleić tu screen komentarza pod poprzednim postem, który został już skasowany przez autorkę. W końcu jednak ... nie, że nie jestem małostkowa, bo jestem, ale w dupie mam. Ludzie są głupi jak buty, a ja w temacie SI robię się coraz bardziej radykalna, bo jednak ... narzędzie to straszliwie obnaża płytkość człowieczą w różnych tematach (rzekomych więzi międzyludzkich, zdolności rozumienia słowa pisanego i tak dalej).

Poniedziałek w pracy spędziłam bardzo wydajnie. Po pracy od razu żurek Fredowy i spacer z kotami. Potem kilka chwil tu i tam, obrałam nowe okna z resztek kleju, Kochany przytwierdził do drzwi numer domu, chwilę latałam z mopem mając w planie rozłożenie w wąskim korytarzu maty do ćwiczeń. Koniec końców podłoga wymopowana, ale ćwiczeń nie będzie, coś mnie żołądek gniecie (podejrzany jest jogurt, niestety) ...

Znowu odłożyłam Herman, jestem na 112 stronie, ale musiałam jej zaniechać, bo nawet tytuł mnie irytował (pozostawiłam w niej zakładkę, treści są dobre, tylko mój Łeb się wzbrania, a ja go słucham). Kończę sierpień z dziewięcioma przeczytanymi książkami i trzema w czytaniu (po odłożeniu Herman dodałam do czytanych aktualnie książek słuchowisko Krew elfów). No i git.

Sierpniu, sierpniu ...

piątek, 31 lipca 2026

2418. lipca koniec.

nadal źle sypiam
nie wiem czemu, nic takiego mi się nie śni, zero traum, może herbata za mocna

trochę działań koniecznych (panie wytrzeszczające w urzędzie, znowu) i zaskoczeń (to mamy już sierpniowe bank holiday? to jacyś znajomi znajomych na sobotę?)
no i dobra
minestrone i bruschetta w Simonie (brunch)
ryba we frytach z widokiem (obiad)


czerwcowe ploty o nowym lokatorze w domku po Annie potwierdziły się cieleśnie
pan zauważył nas, gdy spacerowaliśmy z koteczkami
oficjalne przedstawienie się odhaczone
Gerwazy nie wygląda na bardzo nienormalnego

na spacerze wiatr szeleści w krzewach, przynosi zmianę, deszcz, jesienne zapachy
pod wieczór ciężko drzemię

lipiec w tym roku pełen zdarzeń, choć mnie się wydaje, że nic się nigdy nie dzieje
widocznie się przyzwyczaiłam

wtorek, 30 czerwca 2026

2387. Bastards!

Nic tak nie ożywia człowieka jak drama. Byłam w biurze bardzo wcześnie, bo Kochany zaczynał pracę o siódmej. Miałam czas posłuchać audiobooka, wyjść na kawę do Pe (tym razem posiedziałam w środku, nic mnie nie goniło, poza drobnym deszczem), poprawić list ze skargą. Po kawie i chwilowym powrocie do biura, wybrałam się do urzędu z kopertą schowaną za pazuchą (mżawka się nasiliła). Rozgrzebało mi to dzień, przerobiłam mniej makulatury niż planowałam, ale cóż ...

No i proszę, urząd odezwał się o czwartej, właśnie gdy wychodziłam z pracy. Nie sądzę, aby ta rozmowa wiele wyjaśniła, ale pani odpowie też listownie, więc będziemy mogły nawiązać korespondencję, miejmy nadzieję, że owocną. Na razie nagle przypomniano sobie o nowej kuchence. Benedykt powiedziałby: bastards! (swoją drogę trzeba go zaprosić na kawę). Czy matoły przyjechały dzisiaj ocieplać? Oczywiście, że nie :]

Wracamy do domu, a tu sąsiad po prawej ma nowe drzwi i okna. Drzwi bardzo ładne, już się cieszę. W ogródku nadal nie sprzątam uschniętych lawend, nie ma mowy. Katlin wypytała o wszystko, zdała też relację ze swojej rozmowy z pracownikami, którzy wstawiali okna.

Dosłuchałam Imię róży Eco w wykonaniu Gosztyły. Mniam!

Wieczorem wyszło słońce, duszno. U rodziców też gorąco, przed ósmą nadal było stopni około 27. Już sobie z Kochanym układamy różne plany, może nawet, kto wie, PoE!

Czerwiec:


Zaczęłam czytać ostatnią książkę Rudzkiej, która na początku miesiąca wylądowała w grupie nominowanych do Nike. Bardzo dobra, uśmiecha mnie.

niedziela, 31 maja 2026

2357. Po maju.

Przed wykaraskaniem się z łóżka dosłuchałam Upiora Siembiedy do końca. Po kawie kliknęłam w Audiotece na Krótką wymianę ognia Rudzkiej (W.A.B., 2018), która tak mnie zachwyciła, że nie odpuściłam słuchance do samiusieńkiego końca, który nastąpił tuż po powrocie Kochanego z pracy.

Kolejny domowy dzień, z minimalną aktywnością pozadomową (koty, rozmowa z Anne). Wieczorami wyciągnęliśmy dvd z filmem Kieślowskiego, Przypadek (1981). A maj ziuuuuu ...

piątek, 1 maja 2026

2327. Obiboctwo.

Połowa dnia w pracy, potem dziewczyny u weta (szybkie sprawdzenie co tam u nich, dobrze, choć Maniusia dostała przeciwból w płynie). Piątek zadziwiająco ciepły, ubrałam się podobnie jak wczoraj i w czasie krótkiego spaceru do kliniki zdecydowanie się przegrzałam. 

Ciepło mnie zmęczyło — gdy Kochany upychał w szopce przydasie, poszłam na drzemkę. Moja rozmowa z mamą; Freda rozmowa z Perlistym; domowanie. Mąż zrobił obiad, ja nie zrobiłam nic, obiboctwo takie, że aż przestaje być przyjemne.

Miałam jeszcze kolaż kwietniowy wrzucić, to wrzucam.

wtorek, 31 marca 2026

2296. Wyciszając chaos.

Uświadamiam sobie, że głosy Wu i Mrzygłoda są dość podobne. Ale to wieczorem, pomiędzy moim słuchaniem audiobooka o Bogusiu-mitomanie i obieraniem pieczarek, gdy Kochany rozmawiał z rodziną. Wcześniej, zaraz po pracy, zajechaliśmy do Costy przy autostradzie (odsapnęłam po orce na ugorze). Jeszcze dwa dni, dobrze to i niedobrze, z planu wypadł mi piątek zupełnie nieoczekiwanie (przez dłuższy czas przegapiałam, że jest wolny). Wieczór ciepły, w sam raz na spacer; Kochany wyjechał tuż po ósmej.

Marzec ...

sobota, 28 lutego 2026

2265. Błogosławiona sobota.

Po zapadlisku piątkowym (ku któremu nie było większego powodu: w pracy rozmiar zmartwienia pozostał ten sam, w domu przyjemnie), barometr idzie ku lepszemu (nie wiem w którą stronę jest to ku lepszemu, ale odczułam poprawę). Z rana słucham Bystroušky (że też nie znałam wcześniej tej ślicznej opery, a już adaptacja rysunkowa jest mega sztos). 

Po szybkim śniadaniu zbieram się do porannego spaceru (Kochany przy kawie, pod kotem; Mańka osikała z rana niedawno zakupiony koci tunel i jest bardzo z siebie dumna).

Czy to możliwe, że nie byłam kilka miesięcy na wsiowej plaży? Jak to? Ostatnie wpisy wskazują na listopad, może się mylę.

Rozmowa z mamą w drodze do plaży, nieliczni spacerowicze, głównie z psami (minęłam Gerarda z małym, białym terierem), na horyzoncie duży statek chyżo zmierzający ku Boyne i fatamorgana południowego wybrzeża; zaloty kosów, Alkoholowy Paddy (Jimmy) z załzawionym okiem, unikający mojego spojrzenia; cicha główna ulica wsi. Tak było na spacerze pierwszym.

Drugi wydarzył się bliżej południa, gdy Kochany ubrał się odpowiednio (mimo wszystko jest chłodno, mężowi na wietrze ekspresowo grabieją ręce). Wychodząc ucięliśmy sobie krótką pogawędkę z Anne, przy okazji dołączyła do nas żyjąca połowa Ukraińskiego tandemu:

Tym razem wiatr był znacznie bardziej odczuwalny, musieliśmy się co nieco okapturzyć. Od razu skierowaliśmy kroki do Głowy, ale pierwsza grząska przeszkoda onieśmieliła nas na tyle, że zrobiliśmy w tył zwrot. W drodze do domu natknęliśmy się na Uśmiechniętą Kathleen, która nam obwieściła, że ona musi zrobić dwie rundki dziennie bez względu na aurę: idzie na plażę i się modli.

Powrót pod dom: weszłam na chwilę, żeby w termosie wziąć ciepła wodę do popicia i wyjechaliśmy Babcią do portu od innej mańki. Obiad z widokiem:


Pyszota: plamiak w panierce, fryty, sos czosnkowy, sok z cytryny.
Po drugiej znowu u siebie. I choć miałam "wielkie" plany na temat wyrywania badyli we frontowym ogródku, prawie od razu po wypiciu gorącej herbaty wzięła mnie taka senność połączona z odczuciem wychłodzenia, że udałam się na popołudniową drzemkę. Kochany obok mnie, wygrzewamy się do piątej jak dwa borsuki. Po przebudzeniu odkładam plany ogrodnicze na czas nieokreślony.

Kontynuuję słuchanie Żon nazistów.
Mija luty.

sobota, 31 stycznia 2026

2237. Ostatni dzień stycznia.

Byliśmy dzisiaj ponownie w El Paso: niby kupić to czy tamto, ale przede wszystkim w świetle dziennym czujnie obejść miejsca, gdzie mogłam zgubić moją mitenkę. Nie ma. Może zgubiłam ją jeszcze w Drołdzie? Komu potrzebna jedna rękawiczka? Nikomu. Mnie, bo teraz noszę jedną. Zygzakiem, zygzakiem (żwirek dla kotów dokupiony, robale na kolację oraz inne tysz) Costa, kawa, rozmowy o wczorajszym filmie. Po drodze zerkamy na efekty niedawnego sztormu (morze nadal podrażnione, na bocznych drogach trafiają się kałuże-giganty, przy domach dyżurują worki z piaskiem, pola spuchłe od wody). 

W domu głównie relaks laptopowy. Aż do nagłej ciemnicy, gdy światło zgasło w całej wsi. Awaria prądu trwała krócej niż pół godziny w czasie której Mańka zdążyła sobie opalić od świecy dwa wibrysy, a ja mogłam zrobić to zdjęcie:

Myślę, że fotografia przedstawia adekwatnie etapy rozwojowe naszych kocóreczek.

Robiłam dochodzenie, które aplikacje pozwalają słuchać audiobooków na laptopie (nie chcę na czytniku, nie chcę na telefonie, chcę na laptopie). Dochodzenie objęło EmpikGo i Audiotekę, poczem się zniechęciłam odkrywszy, że jak rozumiem u nich na laptopie nie (albo źle rozumiem, też możliwe). Dante nie nadaje się do robienia na drutach, potrzebuję innego tekstu.

Pomimo starań, styczeń zamienił się w jeden wielki poniedziałek i śmignął raczej ponuro.

czwartek, 1 stycznia 2026

2207. Pierwszy.

Drzemiąco-leżący posylwestrownik. Nie zadzwoniłam o pierwszej po północy do Kochanego, żeby jeszcze raz przywitać Nowy Rok, bo mąż mi zapowiedział, że idzie spać. Fair enough. Ciekawe, że w mojej rodzinnej wsi fajerwerków mniej niż to zapamiętałam z innych lat. Może jednak jakaś pozytywna zmiana się odbywa, albo komuś łeb urwało.

Wyruszyliśmy w trasę do lotniska przed trzecią rano, śnieg częściowo roztopiony, opad pojawił się też podczas podróży. Na szczęście samochodów niewiele, więc było całkiem bezpiecznie i znalazłam się na lotnisku dokładnie dwie godziny przed planowanym wylotem. Po wysłaniu dużej walizki w świat, siadłam z rodzicami przy napitkach. Tak nam było miło, że weszłam do kolejki kontroli bezpieczeństwa tuż przed boardingiem (strefa przed kontrolą bezpieczeństwa jest inaczej zorganizowana, widocznie to te zmiany na które zmarnowano cały listopad). Strachy na Lachy. Zdążyłam, i tak trzeba było odczekać swoje, najpierw w rękawie (panowie na dole niemrawo spacerowali z wiadereczkami pełnymi soli), potem w samolocie (skrzydła potraktowano płynem przeciw oblodzeniom). Lot spokojny, żadnych pijanych zajęcy w kapuście, czytałam Szymiczkową, szło mi niezwykle sprawnie; może dwa-trzy słabe momenty mózgowe, gdy czułam, że oko się mi zamyka, ale senność odegnałam. Przyleciałam do stolycy z półgodzinnym opóźnieniem, idę sobie, nanananana, odbieram walizę w pierwszej piątce, nanananana, i wiem, gdzie wypatrywać Freda. Po lewej, kaffkę sobie pije :D

Jeszcze na parkingu zadzwoniłam do tatki, żebyśmy mogli sobie powiedzieć, że fajnie i wszyscy żyjemy. Podróż na wieś bez przystanków. W domu myszy zareagowały różnie, Mańka zaraz hyc do całusów, Bronka łypała nieufnie ... w końcu porzuciłam, tak czy nie? Nocne niedospanie uderzyło znienacka, Kochany wymiękł pierwszy, zaś ja byłam przekonana, że daję radę rewelacyjnie, ale sprawy miały się zgoła inaczej. Po jakiejś godzinie spędzonej przy laptopie oczy zaczęły mi się kleić, więc prysznic, i łóżeczko; jeśli cały rok ma wyglądać tak, jak pierwszy dzień, to nie wiem :D za sprawą męża jeszcze bardziej zmęczona i skołowana, wstałam po drugiej po południu i do końca dnia łaziłam w szlafroku.

Z kontaktów innych, życzenia od Kuzyna z Miasta Łodzi i wieczorna, krótka rozmowa z mamą (tatko już spał). Odpakowałam pierwsze przywiezione płyty, obejrzeliśmy Trainspotting (1996); mama uświadomiła mnie, że nie spakowała mi trzech innych płyt dvd. Jak znam życie, do następnego razu coś jeszcze przybędzie. I dobrze. Padam na ryjek.

***

Ach, grudzień w obrazkach, wczoraj nie miałam siły i ochoty. Dobry koniec roku, dużo bezmyślnego relaksu, tak jak lubię ;)

niedziela, 30 listopada 2025

2175. Na razie, listopadzie.

Dzień znacznie gęstszy i przyjemniejszy. Przed południem obejrzałam trzeci odcinek dziwacznego serialu z nowelkami Christie, zjadłam śniadanie, zrobiłam pranie, naniosłam poprawki na plan egzaminu (pogodziłam się, że współpracuję z melepetą i co ma być zrobione, trzeba zrobić samodzielnie, bo to ja na końcu będę miała strupa na głowie) i wyszłam na szybki spacer nad morze. Już w drodze zorientowałam się, że powinnam wziąć szalik do ochrony zatok, ale trudno. Doszłam do morza, zrobiłam trzy zdjęcia i zawróciłam. Zimno. Wyżarłam ze słoika resztki sałatki z tuńczykiem. W ogóle, dzisiaj nic, tylko jem. Kochany zadzwonił ze swojej przerwy w pracy, pokazał mi kaffkę, podjęliśmy decyzję co na obiad i takie tam.

Miesiąc była taki dziwny, że nawet nie zrobiłam za wiele zdjęć, to chwilowe, mówię sobie, zaraz będzie klik:


Po powrocie z pracy Kochany wykonał telefony andrzejkowe. Dokończyłam czytanie Chłopek Kuciel-Frydryszak (Marginesy, 2023) i chyba się nawet wzruszyłam. Potem jeszcze trochę słuchania szumu deszczu za oknem (po południu pogoda zmieniła się diametralnie).

…

A teraz padam. Wróciliśmy od Ka; podczas oglądania Być jak John Malkovich (1999) mózg zaczął mi się rozłączać, na chwilę nawet przysnęłam. Spać, wskoczyć do grudnia.

piątek, 31 października 2025

2145. Dzień i noc.

W pracy do trzeciej. Popołudniowe niebo po sztormie pogodne; pojechaliśmy do Costy, wdrapaliśmy się na piętro, kawa z widokiem została wypita, i heja do domu, do myszy. Zanim jeszcze weszliśmy do środka, Majk zdybał Freda i zaprosił go do domu po drugiej stronie drogi, więc też udałam się do sąsiadki, żeby zobaczyć jak ma się Katlin. Katlin ma się dobrze, cieszy się, że operację ma już za sobą, nadal ciężko jej chodzić, więc petentów przyjmuje w salonie siedząc w królewskim fotelu (sąsiadka się nie certoliła, zadarła kieckę i pokazała nam opatrunek, bo grunt to być dobrze poinformowanym; gdy wychodziliśmy, właśnie przyjechał kolejny gość, zapewne w celu okazania).

Ethan pukający do drzwi nieomal przyprawił mnie o atak serca. Myszy się rozbiegły, ja w panice, bo zapomniałam, że trick-or-treat. Kochany uratował sytuację, wyciągnął skądeś niemieckie pierniczki (Lidl po raz kolejny rządzi). 

Po siódmej zaczęło się napierdzielanie fajerwerkami, w naszym zakątku łomoty dobiegały z kierunku, gdzie mieszkają Polacy i lokalna biedota. Myszy tylko na nas zerkały, czy wszystko w porządku. Myślałam o skrzydlatych sąsiadach, jak sobie dają radę z przejawami ludzkiego niedorozwoju umysłowego.

Przed ósmą, tak sobie siedząc w Kuchniosalonie ze śpiącą Mańką na kolanach, łowiąc jednym uchem schyłek fajerwerkowej popierduchy, skończyłam czytanie Nowego imienia (ArtRage, 2025) Jona Fossego. Na wieczór już niby niczego po Fredowym obiedzie zacnym wcisnąć się nie da, ale skoro to jogurt z granolą, miejsce się jednak znalazło.

I październik pyk. Bardzo dobry był to miesiąc, trochę się upewniłam w swoich umiejętnościach, trochę zaczęłam się rozglądać w celu zlokalizowania innych możliwości. W domach wszyscy zdrowi, nie mogę narzekać. 

środa, 1 października 2025

2113-2115. Czas chaosu.

Poniedziałek
Po pracy jedziemy zajrzeć do Woodiesa, ale nie kupujemy tego, co chcemy (liście zmieniają barwy, opadają, walają się pod nogami; zawsze było mi tego mało w Irlandii, to teraz mam). Coś znowu jest mi nieswojo, czuję wychłodzenie, więc od razu po smacznym obiedzie wskoczyłam pod prysznic i pod kołderkę (może nie tak natychmiast, bo jeszcze rozmawiałam z mamą o wełnianych butach zostawionych w Polsce, ale przed ósmą już wygodnie leżałam w sypialni). Jakbym wcześnie się nie układała, sen i tak dopiero po dziesiątej.

Wtorek
Podporządkowany pracy i pakowaniu. Coraz bardziej myślę, a co w piątek? A co jeśli zgubię, zapomnę? W pracy zaś nie pamiętam, żeby schować swój polski łeb, próbuję robić za dużo, za szybko odpowiadam na maile, za bardzo się staram. Dość tego, basta! Zwolnić trza, łazić leniwie. Na dworze jeszcze jesienniej niż wczoraj, i patrzta państwo, wrzesień się skończył:

Myjąc kuchenkę (ledwo ciapu ciap po wierzchu, oczywiście), obejrzałam starą kobrę z Gajosem i Raksą, Toccatę (1971). W końcu wzięłam się za ściąganie aplikacji do kamerki, którą chcemy umieścić w kuchni.

Środa
W pracy, zdecydowanie dzień świra. Z jednej strony papiery, z drugiej strony papiery źle przez kogoś wypełnione, z trzeciej inne jeszcze rozważania natury egzystencjalnej. Puściłam grupę z popołudniowych zajęć, w nadziei, że będę miała więcej czasu — czasu było dokładnie tak samo za mało. Na dodatek ziąb, oraz szwankujące ogrzewanie, ból głowy i palpitacje. Kochany przyjechał w momencie, gdy byłam gotowa rzucić to wszystko. Pojechaliśmy zrobić drobne zakupy spożywcze, przy okazji poszliśmy na kawę do Costy. 

W domu, zamiast wziąć się za coś praktycznego, spędziliśmy trochę czasu z myszami w ogródku. Czyli usiadłam z herbatą dobrze po szóstej, wypchana pączkiem i czipsami ziemniaczanymi. Zamiast obiadu (czipsy działają), zawiesiny: Kochany zawiesił nową roletę na miejsce starej, obgryzionej przez młodzież w czasie nocnych zabaw. Rozmowa z mamą, znowu temat butów. Co jeszcze posprzątać? Nie wiem, nie chce mi się. Co spakować, bo nie spakowane? W osiedlowej ciemności zaszłam do Anne, zaprosiłam ją na jutro wieczór. Obiadokolacja: robaki i łosoś na ciepło (posiłek właśnie skwierczy na patelni).

niedziela, 31 sierpnia 2025

2084. Lubię ...

... nasze spokojne, niedzielne poranki, gdy oboje nie pracujemy, wolno wygrzebujemy się z pieleszy. Pierwsze pół godziny zeszło mi na kocóreczki (nazwa, której Kochany użył wczoraj po raz pierwszy), koty sąsiadki i robienie herbaty. Jeszcze nie wiem, co na śniadanie.
___
edit 14:10 Kochany właśnie robi obiad. Skończyliśmy oglądać Drzwi w podłodze (2004), film z Jeffem Bridgesem będący częściową ekranizacją książki Irvinga, którą doczytałam po północy. Ciekawe jest takie bezzwłoczne porównanie obrazów wykreowanych przez własną wyobraźnię, z wyobraźnią twórców wizualnych. Poza tym jeszcze raz zajrzałam do sąsiadki; usiłowałam znaleźć obróżkę zgubioną przez jednego z kotów, dość ważną, z airtagiem, umożliwiającą im  korzystanie z kocich drzwiczek. Wiatr pizga, protestuję, więcej nie wychodzę.
___
edit 17:05

Tymczasem, sierpnisko nam mija:


___
edit 21:35 nadprogramowo, obejrzeliśmy biografię Boba Dylana, A Complete Unknown (2024), którą mamy na płycie dvd. Równie nadprogramowo wyszłam w ciemności do sąsiadki (byłam u niej dwie godziny wcześniej), żeby sprawdzić, czy obroża z airtagiem naprawdę ponownie pojawiła się w domu (nie ma śladu, być może "wędrująca" obroża jest tam cały czas przykryta czyimś ogonem; podrzuciłam saszetkę jednemu z kotów, który był nieobecny podczas wcześniejszej wizyty). Wyskoczyłam na chwilę, ubrana jak Kociary Bator: na głowie narciarka w neonowym kolorze, pod kurtką przeciwdeszczową szlafrok, rozciągnięte domowe gatki z lampasem i ogrodowe klapki z plastiku; sztos end ot kotjur :D
___
edit 22:05 właśnie wróciłam z ponownej wizyty u sąsiadki. Alarm pożarowy. Spotkałam sąsiadów, zajrzeliśmy do kuchni, obwąchałam kąty, system ma zwidy, życzyliśmy sobie wszystkiego dobrego i haha. 

czwartek, 31 lipca 2025

2053. 41 dzień lata.

Kochany przyjechał po mnie o trzeciej. Pogoda szara i duszna, spotkaliśmy się w Czarnej nad kaffkami, w samym kącie na tyłach kawiarni. Nie chciało się nam od razu jechać do domu, poszliśmy więc jeszcze do Scotch Hall, w zamierzeniu do księgarni, ale zamiast książek, Kochany kupił w sklepie po drodze trzy płyty dvd.

Reszta dnia domowa. Zanim mąż wyjechał, zrobiliśmy kotom spacer (Bronce udało się wydostać z szelek, na szczęście wydarzyło się to, gdy byliśmy w ogrodzie z tyłu domu, i mała kombinatorka natychmiast wpadła w nasze ręce).

Czy doczytam dziś do końca The Summer Book?

Lipiec:

poniedziałek, 30 czerwca 2025

2022. Dziesiąty dzień lata.

Do pracy. Miało padać, nie padało, dopiero wieczorem na okno poleciały jakieś smarki. Skończyłam czytanie Rejwachu Grynberga (Nisza, 2017). Rozmowa uaktualniająca z mamą (w sumie chodziło mi o przypomnienie, kiedy nasz polski samochodzik powinien mieć przegląd, ale poszło gładko o wszystkim) oraz rozmowa życiowa Freda z Wu, obydwie długie, rozlewające się na resztę domowników i okolicę (wyszłam pokazać mamie ogniste kwiaty lucyfera, fiolet lawendy oraz róż hortensjowy; brat z bratem rozmawiali kodem politechnicznym, a że wstęp do logarytmów zdecydowanie przespałam, musiałam się po czasie posiłkować tłumaczeniem mężowskim oraz AI podpowiadającym dyskretnie, ile wynosi liczba Eulera).

Dziwny ten czerwiec, jakiś taki zanikający, wyblakły, prześwietlony: gdy w pierwszym tygodniu grupa sobie poszła za horyzont, odczuwałam jakby był już lipiec, a z kolei dzisiaj, gdy mentalnie przygotowywałam się do podliczania miesiąca, chciałam robić podsumowanie maja.

Fotowyjątki z czerwca:

niedziela, 1 czerwca 2025

1993. Bążur 2.

Za oknem deszcz. Czy powinnam się dziwić? W końcu jestem w domu :D Wróciliśmy trochę po północy, podwiezieni przez miłego, starszego taksówkarza, który już jutro wybiera się na Ibizę i, aczkolwiek miły, policzył nam za trasę €35. Kochany przed chwilą wsiadł do samochodu i wyjechał do pracy. Procedura niedzielna będzie więc podobna do tej sprzed dwóch tygodni, trzaskać będziem późniejszym popołudniem. Bążur i atrebjęto.
___
edit 11:00 pierwsze pranie się dopiera. Zadzwoniłam do tatki, odebrała mama, oni już po głosowaniu; życzyłam jej wszystkiego dobrego z okazji Dnia Dziecka, trochę opowiedziałam o locie i pogodzie, ale krótko. Jeszcze wczoraj Anne nam zakomunikowała, że nie musiała podlewać świerku, bo codziennie padało. Widać to po ogrodzie, zupełnie się zazielenił, lucyfer wystrzelił do góry, na trawniku mnóstwo stokrotek wychyla łebki; chodniki mokre, ciepło.
___
edit 16:15 we wsi wiatr prawie sztormowy, słońce grzeje, ale podmuchy urywają łeb. Nasz ogród stał się przedszkolem dla młodych szpaków, z dala od wiatru pasą się jak krówki, a potem wspinają się na Rysiową górkę i wygrzewają skrzydła. Kochany słusznie przypomniał mi, że trzeba wziąć paszport, bo mogłabym zapomnieć. Jestem już w mieście, siedzę w kawiarni dojadając croissanta (trochę bryndza, liczyłam na coś innego, ale w Czarnej kryzys, pojedyncza obsada, kawa w papierowym kubku i zapowiedź wcześniejszego zamknięcia).
___
edit 22:10 mieliśmy podróż do urny z przeszkodami. Kochany zabrał mnie spod Tesco w środku miasta i ziuuuuu do stolicy, ale łatwo nie było: Okonel znajduje się obok stadionu Croke Park, gdzie odbywają się rozgrywki sportów gaelickich. Akurat dzisiaj Dublin grał z Armagh, na ulicach tłumy wyjeżdżające po zakończonym meczu. Trzeba było zaparkować trochę dalej niż ostatnio i przejść się kawałek. Na miejscu głosowanie raz-dwa i wracamy, wcale nie raz-dwa. Korek rozluźniał się powoli, posuwaliśmy się w nim słuchając co lepszych kawałków, najpierw alternatywy z lat 90., potem wcześniejszych. Wyniki exit poll złapały nas gdzieś przed Drołdą, gdzie zatrzymaliśmy się, żeby zrobić zakupy. Jeszcze po jaja z jajomatu, turlu, turlu i dom. Na kolację zjedliśmy robale, w milczeniu, bo głodni jak wilcy; na drugie jogurt z granolą. Pewnie jeszcze trochę posiedzę zastanawiając się nad losami świata; wyniki exit poll niepokojące, late poll jeszcze bardziej.
___
edit 22:20 ależ oczywiście, wczoraj był jeszcze maj. Majowe fotki dobrane bezładnie takie:

czwartek, 1 maja 2025

1962. Rzeczy miłe oraz smutki.

Udany dzień, w pracy poczucie efektywności (dokończyłam finansowe podsumowanie kwietnia), ogólnie głębokie i przyjemne odczucie bycia u siebie. 

Rano zapukałam do Anne, rozmawiałyśmy chwilę, pogłaskałam Junonę, która niestety nadal nie jadła. Przy okazji poznałam osobiście drugą część teamu wspierającego Anne (Tonia przybieżała chwilę po mnie; swego czasu wymieniałyśmy się w opiece nad Junoną, ale zawsze się jakoś mijałyśmy). Po południu wymaszerowałam do pracy Kochanego. Zanim się spotkaliśmy, spokojnie napiłam się herbaty, potem mąż zabrał mnie do El Paso. Tak dziwny kierunek naszej jazdy wyniknął z tego, że wczoraj Fred zapomniał oddać Ka jeden zestaw kluczy do ich domu. Nic więc prostszego jak obiad na mieście; poszliśmy na suszi do Atami. Po posiłku Kochany oddał klucze Jot i wróciliśmy do domu. Postanowiłam jeszcze zerknąć do sąsiadki. Nadziałam się na Katlin, rozmawiałyśmy o Annie Emerytce, wspominałyśmy dawne dobre czasy weranda news, sąsiadka pokazała mi jaką wiązankę kupiła (białe róże i białe chryzantemy) oraz pochwaliła Ethana, który chciał pożegnać znajomą i podziękować jej za to, że zawsze dawała mu po dwa euro.

U Anne było trochę łez i robienie zdjęć małej pulpecji. 

W ciągu dnia Junona poczuła się lepiej i nawet zjadła Rysiowy pasztecik. Jakoś zeszło do ósmej. Jeśli nic dramatycznie się nie zmieni, zabieg uśpienia jest zapowiedziany na sobotę. Do tego czasu sąsiadka dostała wolne w pracy i powoli żegna się ze swoim pierwszym kotem.

***

Wczoraj skończył się kwiecień, przetuptał bardzo cicho, wprowadził wiele zmian zasadniczych:

wtorek, 1 kwietnia 2025

1932. Zabłąkańcy.

Glut spłynął, będziem żyli dalej, w szczęściu i pomyślności. Kochany podwiózł mnie do pracy i czekał na mnie po pracy. W Centrum niejako ostatki, jeszcze dwa spotkania w przyszłym tygodniu i szlus z tą karierą. W drodze do domu ... minęliśmy dom i pojechaliśmy dalej. A stało się to za przyczyną taką, że najpierw pomyśleliśmy, że zjemy obiad w Termon, niestety akurat nie było wolnego stolika wewnątrz (tylko parę stolików na zewnątrz, a jednak troszkę zacinało chłodem). Kolejny przystanek: The Glyde Inn. Yyyyyy. We wtorek zamknięte. Freda oświeciło: może do Blackrock. Pojechaliśmy do Blackrock, samochód zaparkowany, było nawet zerknięcie na głęboki przypływ. Poszliśmy na spacer wokół znanego terenu. Nic, same kawiarnie. No to już trudno, przed nami tylko El Paso. Otóż i wylądowaliśmy w Trzecim miejscu na lunchu. Pierwszy raz zamówiłam tam zupę. Bardzo zupowa, kciuk w górę. Oczywiście kawę kupiliśmy, do filiżanek i na wynos. A potem ciągnęliśmy się prowincją bogowie wiedzą po co (odpowiedź: bo już tacy jesteśmy i szlus), aż do ślepej uliczki. Tak, że tak:

Błąkaliśmy się po hrabstwie do czwartej po południu i dopiero w czasie tej niespiesznej podróży spłynęło na mnie objawienie, że w marcu skończył się marzec, więc po powrocie zrobiłam na kolanie marcowy kolażyk:


Ale wcześniej jeszcze odprawiłam się. A później rozmawiałam z mamą. Za jednym posiedzeniem przeczytałam Aleksandra Fredry Piczomirę, królową Branlomanii. Zerknęłam, co mi tam dzisiaj na emilku pracowniczym naprzysyłano. Spakowałam plecak. Postanowiłam, kiedy jutro wstanę. Teraz tylko książeczka i spać.

piątek, 28 lutego 2025

1900. Za szybko.

Mama jak zwykle rano próbowała narzucić swoje tempo, poza tym głowy bym nie dała, czy o trzeciej nad ranem nie pytała odprawiłaś się? ;D

Wszystko za szybko. Wyjechaliśmy do Wro, posiedzieliśmy przy pączkach hiszpańskich, zaraz przeszłam przez kontrolę bezpieczeństwa, samolot podstawiony na czas i ... półtorej godziny siedzenia w środku, ponieważ zaciął się trap i nie można go było wciągnąć. W locie nadrobiliśmy jakieś pół godziny, rząd nr 14 przy przejściu, nic nie wyszło z podziwiania świata przez okno. Czytałam. Przed czwartą wpadłam Kochanemu w ramiona. Wydostaliśmy się ze stolicy, obiad w Borzalino, potem do domu, żeby wysłuchać wszystkich świeżo kupionych przez Kochanego płyt Patti Smith. Starzeję się, szybkie zmiany krajobrazu powodują u mnie zawroty głowy.
___
edit 20:30 Nom, tumult, mało uważności (podróż spędziłam nad ebookiem, co spowodowało, że przyziemienie było jeszcze bardziej zaskakujące). Aktualnie mózg włączył mi tryb awaryjny, walkę o nawodnienie i wypoczynek.
___
edit 08:50 next day

I do tego wszystkiego jeszcze, luty się zapodział.