845. W poszukiwaniu kopa.

Mary od spisu przyszła jak zapowiedziała, akurat myłam zęby, wyszłam do niej ze szczoteczką do zębów w ustach. Prawda czasów, prawda.

Czy to przez pogodę? Wieje jak w Irlandii. Nie mogę się ogarnąć do południa, a gdy zaczynam oglądać vloga Gosi o bezsensownych herbatach, do głowy przychodzi mi klapnąć w łóżku obok Rysia (bo kot już tam jest, zaleguje godzinami, czyli może obiektywnie pogoda, a nie osobiste stetryczenie?). Fred wyjechał rano do pracy i jestem w domu sama ze swoim niedorobieniem spowodowanym nie wiadomo czym (starością, hormonami, podróżą sprzed dwóch dni, wahaniami ciśnienia, do wyboru, do koloru). Robię herbatę, zapominam o niej i robię drugą kawę. Więc mam herbatę i drugą kawę oraz stan osiołkowi w żłoby dano. Wiem, że to mi mija, jak znajdę sobie jakąś ekscytację umysłową, ale co by tu ...?
___
edit 21:45 Lepiej już dzisiaj nie będzie, próbowałam, ale nic z tego. Zastanawiam się gdzie posialiśmy teczkę Freda z różnymi jego dokumentami ze szkoły, chyba została w mieszkaniu teściów. Mnóstwo zdjęć czeka na zdigitalizowanie, to ogrom pracy, jeszcze jej nie zaczęłam, poprzeglądałam tylko co nieco, zanurzyłam się w przeszłości, podumałam. Katlin zaszła nam powiedzieć, że zmarła siostra Thomasa, Kochany zmęczony, ja rozmiękczona, pora wygaszać niedzielę. Obejrzeliśmy dwa ostatnie odcinki Czarnej żmii IV, zabawne, ale finalnie minorowe. Oczywiście za późno jest na mycie włosów (o tym też zapomniałam). No to ziew, pora pod prysznic i spać.

827. Chodź, coś ci pokażę.

Poranek-marzenie, bezwietrzny, świeży, jasny, zroszony poranną wilgocią. 

Odwłok po wczorajszym machaniu raczej nie boli, mogę kontynuować ćwiczenia, ostrożnie (korzonki gdzieś tam się odzywają). Kiedy ponad dwadzieścia lat temu ćwiczyłam podobny zestaw, narzekałam co najwyżej na zasapanie ... starzenie się jest dziwnym procesem. Fred wyjechał na zmianę 8 to 5 w Drołdzie. Po króciutkim praniu, śniadaniu, kawie i nakarmieniu ptaffków (zostawiłam wronom dwie kulki tłuszczu i poczekałam, aż po nie przylecą) zachwyciłam się kwitnieniem narcyzów Lucky Number, po czym wybyłam nad morze:

Kot jest w zestawie fotograficznym, bo cały wymarsz przegadałam z tatą i babcią, a po wejściu do domu pokazywałam, co robi Ryszard (znaczy, że śpi). Babcia Mania ma się tak jak zwykle, narzeka na nudę i śmierci koleżanek, ale jeśli ktoś lubi wygłaszać w kółko te same dramatyczne oświadczenia eschatologiczne, to i tak wybaczam mu, gdy jest około dziewięćdziesiątki (czyli większość musi poczekać, teraz tylko nudzi).

Po południu przyszła Mary od spisu powszechnego i wręczyła mi pliczek papieru, który będzie zabierany w kwietniu. Spis powszechny jest obowiązkowy, będziemy w nastroju, wypełnimy.

Chodź, coś ci pokażę, mówi Fred po powrocie z pracy. Kartofle już się gotują, zaraz wrzucę na patelnię kurzy biust, na razie idę zaciekawiona za Kochanym, a on z samochodu wyciąga doniczkę z picea pungens glauca. Świerk dorasta do 20 m, nie wiem czy Fred to przemyślał. Poza tym ... gdy miałam 6 lat zgubiłam długopis, do dzisiaj mi smutno jak o tym pomyślę, więc tłumaczę mężowi moje stany umysłowe: ten dom jest dla nas za mały, opuścimy go, a ja nadaję imiona drzewom; co powiem świerkowi, gdy będziemy wyjeżdżać? Tak to wygląda. Jednakowoż mąż mówi mi w kuchni przed obiadem, że i tak mnie kocha, a drzewom powiem, że są już dorosłe. Po zwerbalizowaniu o co mi się rozchodzi, poczułam się lepiej. Tymczasem na razie wyprowadza się pralka, Fred już ją wysunął i poodłączał, mamy nadzieję, że dostawa nowej będzie jutro bez łaski i wielogodzinnego oczekiwania. Do snu Blackadder 4.4.

826. Drugi dzień wiosny.

Pierwszy dzień w tym roku, gdy okazuje się, że w kurtce jest za ciepło. Po powrocie do wsi widzimy Ryszarda wygodnie rozsiadłego na nagrzanym zewnętrznym parapecie. Fred pracował od rana w Dublinie, podjechał po mnie do polskiego sklepu, potem kupiliśmy pralkę (która być może przyjedzie do nas w czwartek). Wszystko potakuje, że jest wiosna, nawet mgła pełznąca do nas z Północnej. 

Obejrzeliśmy dwa kolejne odcinki Czarnej żmii IV, a czego nie zrobiłam wczoraj, bo miałam zrobić dzisiaj, zrobię jutro. Chyba że ... no dobrze, będzie pół godziny callaneticsu.

823-824. Resztki świątecznego weekendu.

Pogoda jest ostatnio słoneczna, ale nie dałam się nabrać wiatrowi, w sobotę postanowiłam nie wyściubiać nosa ani na trochę z domu. Z rana zatoki bolały mnie na tyle, że Fred uzbrojony w metalowego Stacha i aparat fotograficzny udał się ciałem do Północnej, a ja towarzyszyłam mu duchem oglądając kolejne cztery odcinki Dalgliesha (nie ciągiem, trochę rano, reszta wieczorem), ekranizacje książek The Black Tower oraz A Taste for Death. Krajobrazy wydały mi się tak irlandzkie, że od razu sprawdziłam informacje próbując potwierdzić przeczucie, i faktycznie, choć fabuła rozgrywa się w Anglii, seria jest kręcona za miedzą. 

Ryszard z brudnymi łapami (wyciapkał nimi pościel) towarzyszył mi w domu większość dnia, dobre z niego kocisko i czułe. Wieczorem głowa mi się uspokoiła, a Fred po powrocie obwieścił, że na Cuilcagh bardzo mocno wiało. Jedno ze zdjęć z tej wyprawy, z owcami trawersującymi gęsiego przez bagna:

— ... i przestań beczeć Seamus, było zostać przy drodze!

Dzisiaj pogoda coś jakby podobna, ale czułam się o niebo lepiej, poza tym założyłam owcę na owcę na owcy i po śniadaniu poszliśmy na spacer naokoło pola bitwy nad Boyne:

Wyobrażałam sobie, że w weekend będą tutaj tłumy, tymczasem nieszczególnie. Szliśmy ścieżką przy kanale sporadycznie natykając się na ludzi (i psy), wiatr nie był tam tak dojmujący.

Gdy zjechaliśmy do Drołdy, w mieście cuda, pustki na ulicach i tylko silna grupka lokalnych pijaczków deliberowała nad czymś na West St (dla nich kilka dni picia płynów wprowadzających element baśniowy to pewnie sezon jak każdy). Drugi raz w tym tygodniu zaszliśmy do Il Forno, znowu na pizzę. Tutaj potwierdzenie cudu: nie trzeba było rezerwacji, luźne ruchy, kilka minut po nas do restauracji weszła Stephanie, lokalna poetka, którą obserwuję na instagramie, tak ruda i piegowata, jak się przedstawia w sieci. Świat jest doprawdy mały. Podobnie jak w ostatnią środę przyniosłam dwa kawałki pizzy do domu, tyle, że postanawiam być twarda i nie zeżreć wszystkiego wieczorem. 

W połowie szlafrokowa sposobię się psychicznie na jutro. Dużo rozmawialiśmy o fabule dwóch części Ojca chrzestnego, szczególnie o głównym, psychopatycznym bohaterze granym przez Pacino. Ciekawa jestem kontynuacji, ale nie dzisiaj, Fred zaczyna zmianę w pracy bardzo wcześnie, zamiast Ojca 3 obejrzeliśmy Czarną żmiję 3.6 (1987) i 4.1 (1989). Zatoki nie bolą, za to gardło siada, oby jutro było lepiej.

656. Wigilia urodzin.

Przejrzysty chłód tego dnia sprawił, że pierwszy odcinek 9 sezonu Midsomer został obejrzany jeszcze przed obiadem (gdzie zapodział się DS Scott, gdy już do niego przywykłam?). Spaceru nie było, bo mi się nie chciało. 

Kochany wrócił około czwartej po południu, przywiózł mi jesienny bukiet i prezent urodzinowy, śliwkowe dolczegabany, które kiedyś mierzyłam w Północnej. Nic nie robimy, nic. Tylko przedostatni odcinek Blackaddera III sobie razem oglądamy na laptopie. Widzę, że już wsiąkłam w nowy grafik, bo z niechęcią myślę o poniedziałku i planuję środę.

652. Snujemy.

Obudziła mnie dopiero senna myśl, że obronę pracy dyplomowej będę miała po hiszpańsku (a raczej pytanie chwila, to co ja studiuję?). Może tak na mnie działa spanie w wełnianych skarpetkach? W każdym razie wstałam po dziesiątej, obok łóżka nadal miałam nierozpakowaną torbę z zakupami odzieżowymi z wczoraj (kamizelka Lacoste i lniany nietoperek Phase Eight w różowościach) i prezentem od Freda (czarne rurki Lee). Reszta środy popłynęła błogo (poza ekscytacją związaną z opłatami za semestr). Przed obiadem byliśmy z Kochanym na spacerze, okutani jesiennie w kurtki i czapeczki, a wieczorem obejrzeliśmy kolejnego Blackaddera III. 

Ryszard wyraźnie zamierza noc spędzić w kuchni. Wprawdzie pogody wystarczyło na dosuszenie prania w ogrodzie, ale o zmroku przy otwartych oknach jest już niemiło. 

Tatko opowiadał nam dzisiaj o zajeżeniu ogrodu. Jeżom się nie dziwię, to dobre miejsce, nie tylko na zimę. Snujemy pomysły, jak sprowadzić tatę do nas na kilka dni.

650. Nic szczególnego.

Po powrocie do domu rosołek i słuchanie podcastu z serii #teżodchodzę Joli Szymańskiej (rozmowa z koleżanką po fachu). Potrzebowałam rozgrzania, bo chociaż dzień był po części słoneczny, zacinał ten niemiłosiernie lodowaty wiatr, który towarzyszy nam tutaj przez jakieś pół roku (wczoraj było zauważalnie cieplej). Fred podwiózł mnie do pracy (trzy nówki, Yvonne, Summer i drugi, mały Conor), potem pojechał do własnej, więc wróciłam do domu autobusem, bez przygód i ciekawych obserwacji. 

Na nogach skarpety wydziergane przez Jot. Z nudów po dziesiątej wieczorem trzeci odcinek Czarnej żmii III i pierogi ruskie skwierczące na słonince. Z tego samego powodu Ryszard polował na pająki.

649. Wietrznie.

Niedziela leniwa, a za oknem pizga.

Od kilku dni jestem zestresowana. Do (w sumie nie tak zajmującej) pracy dojdą mi (prawdopodobnie) studia, które zaczynam za dwa tygodnie. Nareszcie widzę jakieś życie na moim planie online, trochę to straszne ;) Napisałam list do promotorki. W głowie chaos.

Oglądam Ask a Mortician, pierwszy odcinek po wakacjach, o Lindzie Hazzard, hohsztaplerce leczącej głodówkami.

Po obiadku wyciągnęłam Kochanego na spacer do plaży. Mewy i krukowate bawiły się w śmiganie z wiatrem i pod wiatr, morze było wzburzone i rzucało w nas bryzą, ale my ubrani odpowiednio nic sobie z tego nie robiliśmy. Potem szlafrok i papierologia. Po ósmej Fred zrobił dla nas sos do makaronu. Kolacja trochę późno. Drugi odcinek Czarnej żmii III. Słuchamy Stonesów.

590. Oberek Wolanda.

Kolejną noc Ryszard Pączek przespał w naszym łóżku. Ojojoj, aura się zmienia.

Wolne miałam wcześniej niż sądziłam, a po mojej pracy pojechaliśmy z Fredem na zakupy. W TK Maxxie kupiłam dla siebie koszulę z błękitnej, prążkowanej bawełny (drawcord shirt, Lee) i koszulę dla Kochanego, z grubej, granatowej bawełny w białe wzorki (Ted Baker). Potem były zakupy spożywcze i powrót do domu, mąż zrobił dla nas obiad (klopsy w sosie pomidorowym), na deser po ciachu z polskiego sklepu, obejrzałam pierwszy odcinek Blackaddera III (1987) i... poszłam spać. Śniłam, że Fred śpiewa. Słusznie, jak sie okazało. Obudziłam się kilka minut temu (dziesiąta wieczorem!), jeszcze w śpiączce wzięłam prysznic, przyszłam do kuchni, a mąż zaintonował mi napisaną przez siebie przyśpiewkę:

Hej, a gdybym ja ci cnoty gruntowała,
hej to bym ci nigdy chłopa nie zaznała.
Hej, bo ten co go mnie matula wskazała,
kcioł, bym jego gacie śmierdzące wyprała.
Niech se som je pierze z proboszczem do spółki,
ja tam wolę chłopców z mej tanecznej szkółki.
A jak jemu proboszcz cnotę ugruntuje,
niech go Czarnek głaszcząc do snu przyszykuje.
A gdy mu się zrobi z tyłu niewygodnie,
niech wylezie z łóżka i założy spodnie,
Hej!

589. Kolejny środek tygodnia.

Obudził mnie deszcz, gruby i głośny. Kot siedział na parapecie przy otwartym oknie, zniesmaczony tym mokrym spektaklem. 

Pracowałam krótko i nie musiałam się spieszyć, zaszłam nawet do księgarni Waterstones, jednak postanowiłam niczego nowego nie kupować, dopóki nie skończę rozgrzebanych książek. Saren podwiozła mnie z Centrum do pracy i z pracy do domu, to było bardzo miłe z jej strony, nawet biorąc pod uwagę fakt, że mieszka w Termon. Naokoło południa zaczęły mnie boleć zatoki, na szczęście sprawa tym razem nie ciągnęła się przez cały dzień.

Po powrocie weszłam do domu i zaraz wyszłam — z Kochanym pojechaliśmy do portu po rybkę na obiad. Obejrzałam Piwo i Łańcuchy, dwa ostatnie odcinki Czarnej Żmiii II, rozrywki bardziej intelektualne były raczej nie na to popołudnie. Zrobiłam sobie kawę (drugą dzisiaj, bo piłam flat white z Insomnii) i zatopiłam się we vlogi, które zwyczajowo oglądam. A w głowie piosenka taka (melodyjką zaraziłam Freda):

The sound of hoof beats 'cross the glade,
Good folk, lock up your son and daughter.
Beware the deadly flashing blade,
unless you want to end up shorter.
Black Adder, Black Adder!
He rides a pitch black steed.
Black Adder, Black Adder!
He's very bad indeed.
Black: his gloves of finest mole.
Black: his codpiece made of metal.
His horse is blacker than a vole;
his pot is blacker than his kettle.
Black Adder, Black Adder, with many an cunning plan.
Black Adder, Black Adder, you horrid little man.

509-510. Nieogarnięcie.

Wczoraj wyjazd tylko po chleb, w drodze powrotnej jechaliśmy za naszą małą toyotką, która z kopyta zasuwała pod górę. Wiało. Mieliśmy ochotę na Czarną żmiję II (odc. 4). Krótko rozmawiałam z mamą (w Polsce ciepło, mama ma chyba uczulenie na słońce). Ogólnie dzień był rozlazły i pod hasłem wczoraj było fajniej.

Dzisiaj kontynuacja nastroju, chociaż przynajmniej się wyspałam i wstałam około dziewiątej. Brak poczucia kierunku utrzymuje się tym bardziej, że Fred wyjechał tuż przed południem do pracy pozostawiając mnie w domu owiewanym wiatrem, ze stukającymi drzwiami od łazienki. Bogowie, już trzynasta?!

473. Dzień w którym stłukłam kocią miseczkę.

Małe prace ogrodowe przed południem. Z siedmiu krzaczków lawendy hiszpańskiej trzy prawdopodobnie nie przetrwały zimy, daję im jeszcze chwilę do namysłu. Parę żuraweczek też nie najlepiej zniosło ostatni rok. Tymczasem angielskie lawendy, munstead i hidcote, dają sobie radę, żyją również wszystkie odmiany wrzosu. Fred wypowiedział wojnę ślimakom (Katlin podrzuciła mu broń). Sąsiedzi z końca ulicy drugi dzień budują nowe ogrodzenie.

Jeszcze raz złożyliśmy babci życzenia (był tort i prezenty). Podjechaliśmy na krótką przechadzkę do Port Beach (po wczorajszym spacerze bolą mnie zatoki), pokręciliśmy się też chwilę po Termon.

Zmęczona odłożyłam wszystkie urojone obowiązki, Fred czuł podobnie, drzemkował po spacerze. Poskładani do kupy obejrzeliśmy odcinek Blackaddera II i film Czy jest tu panna na wydaniu (1976). Przy Kondratiuku powiało grozą. Mogliśmy się urodzić 20 lat wcześniej, to by dopiero było!

468. Ukryta głębia.

Stabat Mater Pergolesiego w wykonaniu m.in. Jaroussky'ego dyrygowanego przez Nathalie Stutzmann. Całkiem dobry kawałek, dobry początek dnia, prawda?

Nad morzem dokonaliśmy ciekawego odkrycia meteorologicznego — wiatr był porywisty, ale zadziwiająco ciepły, w kurtce upociłam się jak nieszczęście.

Po spacerze i obiedzie rozłożyłam się z prasowaniem i obejrzałam przy tym Murder In Three Acts z Ustinovem (1984), inną wersję Tragedii w trzech aktach. Tony Curtis i wogle, ale jednak nie, zresztą to był przypadkowy, pochopny wybór i nie wiem dlaczego marnuję czas na takie rzeczy. Za to po takim nijakim preludium obejrzeliśmy wspólnie (Fred wrócił z miasta z chlebkiem i bukietem róż) dwa pierwsze odcinki Czarnej żmii II (1986) ...

... i końcówkę zwieńczyłam kompletną głupawką — ze śmiechu się popłakałam, a Fred (miast pytać, co głupią babę tak śmieszy) chichrał się ze mną. Potem robiąc kotu kolację podśpiewywał o kebabie w cienkim cieście i że zabrakło baraniny, żona zaś układała pasjansa online, więc jest zrozumiałe, że utwór Stabat Mater Vivaldiego polecon przez Hebiusa musiał być odłożon na inny dzień. Zamiast tego płyta Zaciera Konfabulacje? (2005) i dzierżenie w dłoni podręcznika Bęzy. Przed północą Fred odkrył, że krewetki się zepsuły i trzeba je wyrzucić, wydarzenie wyrwało ze snu kota i poruszyło go do głębi.

467. Bajkowo.

Piękna taka pobudka, ósma, za oknem szaro i drobniutki, wiosenny deszcz, wyskoczyłam z wyrka, zrobiłam herbatę, zjadłam śniadanie odprowadzając wzrokiem kogoś pod parasolem, rozłożyłam matę do jogi na półtoragodzinne spotkanie na zoomie. Prawie nie odczułam tego, że w nocy zmienił się czas na letni. Alison wspomniała o rozpoczynającym się dziś w Indiach święcie Holi.

Deszcz padał całą niedzielę. Zaniosłam Annie sałatkę do spróbowania (ma szczepienie w nadchodzącym tygodniu, co mnie bardzo cieszy). Fred zrobił żurek na obiad, potem poleżakowaliśmy sobie poobiednio. Obejrzałam do końca pierwszy sezon Czarnej żmii (odcinek o zarazie aktualny, szczególnie motłoch w sądzie, który kwiczał w podnieceniu za każdym razem, gdy oskarżyciel podnosił głos). Kotu zmiany czasu nie wytłumaczę, wrócił po jedenastej wieczorem, wcale nie spóźniony ;) Małżonek daje mu właśnie kolację nucąc motyw przewodni z Bajek z mchu i paproci.

466. Twelve months of chasing sheep.

Z rozmowy przez messenger: Rodzice są zapisani na szczepienia w swojej gminnej przychodni, za parę tygodni tata będzie kłuty Pfizerem, mama kilka dni wcześniej AstraZenecą. Poza tym dzisiaj zostały wycięte dwa bukszpany (w tym jeden naprawdę stary) zieleniące się w tajemniczym kocim ogrodzie. Rodzice mieli dosyć nierównej walki z ćmą bukszpanową.

U nas za oknem dmucha i plucha, robię sałatkę jarzynową i gotuję rosół oglądając kozy wspinające się na tamę i puchate pingwinie dzieci. Boli mnie gardło i ogólnie czuję się tak sobie, to dobry klimat na Czarną żmiję z 1983 (dwa pierwsze odcinki) — późniejsze sezony były lepsze, ale trzeba od czegoś zacząć. Rosół przyda się jutro Fredowi do komponowania żurku, sałatkę upycham do lodówki i w siebie. Już późno, gdy rozmawiam z Kaś Matką Kotom, która mi obwieszcza, że służba zdrowia w Polsce padła. Nie mam powodu nie wierzyć, to ona jest służbą zdrowia. I właśnie wtedy Kaś pisze mi, że zwolniła się z pracy.