319. Samhain.

Królicza książka doskonale wpłynęła na mój nastrój, w Wodnikowym Wzgórzu Adamsa (WL, 2016) pod koniec historii byłam zaczytana jak dziecko — pełen odlot. W powietrzu od późnej nocy sztorm, początkowo z dużą ilością wody, potem tylko gwałtowny wiatr, który wykończył jedną z przesadzonych w tym roku lawend (od jakiegoś czasu dawała sygnały, że umiera). Fred wrócił po ósmej rano i był tak zmęczony, że zamiast się od razu położyć, pogadaliśmy jeszcze chwilę — dzisiaj kolejna rundka, przed wyjazdem do Północnej lewacki obiad à la Fred, mój ulubiony kalafior z beszamelem, i ponownie wyjazd męża do pracy o ósmej wieczorem. Nadal czekam na powrót kota, który pewnie przestraszył się rac i sztucznych ogni odpalanych w sąsiedztwie.

309. Umysł za mgłą.

Po moim wczorajszym łkaniu zdeczka się rozpogodziło i rano mogłam iść na spacer, przetestować buty. Właziłam w każdą kałużę. Oczywiście nowe obuwie otarło mi mojego haglunda w prawej stopie, ale to nie jego wina. Pospacerowałam po plaży nawijając z tatą i tak rozgadana weszłam do domu. Fred wykorzystał ten dobry moment, żeby mi pokazać, co w nocy przywiózł z Północnej oprócz nowego czajnika Bosha: wełniany, kraciasty szalik Dentsa dla siebie, dla mnie wściekle czerwone dżinsy Scotch&Soda i wełniany, ciemnogranatowy pulowerek Tahari, czyli non-essential zakupy przed lockdownem.

Jak się machnie trzy odcinki Szerloka na dzień, to moim zdaniem zasługuje to już na miano binge watchingu. Zakończyłam The Return of Sherlock Holmes (1986-88) łącznie z Baskervillem, w tym dwa dni zajął mi sezon czwarty (ten z dziwnymi włosami Bretta, aktor obciął je sobie osobiście w ataku manii). Sprawa bardzo mnie fascynuje — ChaD, męska moda z tej epoki, pisanie stalówką. Podobały mi się wrzosowe krajobrazy często obecne w tej części serii. A teraz umyć twarz i na Wodnikowe Wzgórze, zaraz wejdę do rozdziału trzeciego, Efrafy. Dzisiaj jest dziwny dzień.

303. Nie wiem ...

gdzie się podział ten czwartek i nie wiem, co mam o nim napisać. Spróbujmy jednak. 

I wonder if you could do me the very great kindness of considering the possibility of waking up?

— to jedno z lepszych zdań, jakie usłyszałam w serialu ever. W ogóle piękne zdanie. Ponadczasowe.

Gdybym kiedykolwiek miała dużo pieniędzy, Stone Hall w Glendore mógłby spełniać moje standardy ;) Fred jest w pracy, ale poinformowałam go o tym znalezisku i zgadza się. Teraz tylko musimy mieć 4 mln. Euro. I rozmawiałam przez komunikator z Anne. Jeszcze będziemy spacerowały razem, tylko musi się uporać ze swoim wewnętrznym leniwcem. Obiad z Anne odłożony. Oglądanie prezentów ojca Anne odłożone na czas, gdy będzie się można odwiedzać. Kiedyś zrobimy te rzeczy, ale zaczniemy od spaceru. 

Wróciłam do Wodnikowego Wzgórza i z przyjemnością przeszłam do jego drugiej części.

259. Koniec antybiotykoterapii, ewangelia o Wu i pełna kultura.

(Jak na razie) to ostatni dzień rysiowego antybiotyku, chyba wszyscy odetchnęliśmy. Kot trochę więcej dziś pospacerował, ale ma szlaban na łażenie po nocy i to bardzo pomaga w zdrowieniu. 

Fred dość wcześnie musiał wyjechać do pracy, czekała go ponad trzygodzinna trasa do miejsca przeznaczenia, zapewne wróci też bardzo późno. Osamotniona pozwoliłam sobie na dwa filmy i prawie półgodzinną rozmowę z mamą. Przyjaciel do końca świata (2012) — zdążyłam zapomnieć, że film zapisałam na liście do obejrzenia wieki temu ze względu na maciupki epizod Williama Petersena. Keira Knightley jak zwykle grała szczęką, ale już mnie to nie drażni. Późnym wieczorem natomiast nowsze Morderstwo w Orient Expressie (2017), oczywiście Góry Komputerowe, a Depp wygląda tu tak nieświeżo, jakby weszło mu to już w nawyk. Przy okazji uświadomiłam sobie, że Branagh jest chłopakiem z robotniczego, brudnego Belfastu. Od wczoraj czytam Wodnikowe Wzgórze Richarda Adamsa (WL, 2016), na razie nie odnajduję w nim przeczytanych w zapowiedziach zachwytów, ale całkiem być może, że to kwestia wysokiej poprzeczki. 

Są dobre wiadomości o Wu. Stu pojechał po niego, szwagier wraca do domu. Albo w każdym razie, po prostu wraca.

Wieczorny towarzysz: