(Jak na razie) to ostatni dzień rysiowego antybiotyku, chyba wszyscy odetchnęliśmy. Kot trochę więcej dziś pospacerował, ale ma szlaban na łażenie po nocy i to bardzo pomaga w zdrowieniu.
Fred dość wcześnie musiał wyjechać do pracy, czekała go ponad trzygodzinna trasa do miejsca przeznaczenia, zapewne wróci też bardzo późno. Osamotniona pozwoliłam sobie na dwa filmy i prawie półgodzinną rozmowę z mamą. Przyjaciel do końca świata (2012) — zdążyłam zapomnieć, że film zapisałam na liście do obejrzenia wieki temu ze względu na maciupki epizod Williama Petersena. Keira Knightley jak zwykle grała szczęką, ale już mnie to nie drażni. Późnym wieczorem natomiast nowsze Morderstwo w Orient Expressie (2017), oczywiście Góry Komputerowe, a Depp wygląda tu tak nieświeżo, jakby weszło mu to już w nawyk. Przy okazji uświadomiłam sobie, że Branagh jest chłopakiem z robotniczego, brudnego Belfastu. Od wczoraj czytam Wodnikowe Wzgórze Richarda Adamsa (WL, 2016), na razie nie odnajduję w nim przeczytanych w zapowiedziach zachwytów, ale całkiem być może, że to kwestia wysokiej poprzeczki.
Są dobre wiadomości o Wu. Stu pojechał po niego, szwagier wraca do domu. Albo w każdym razie, po prostu wraca.
Wieczorny towarzysz:
O! Nowe "Morderstwo w Orient Expressie" też mógłbym obejrzeć. Chociaż gdy się zna rozwiązanie zagadki, to musi być ekranizacja przynajmniej na poziomie tej z 1974 roku żeby człowiek miał jakąś frajdę.
OdpowiedzUsuńPodobnie jak tamta ekranizacja, ta nowa jest naszpikowana gwiazdami, o dziwo natomiast, lepiej się mi oglądało Branagha, niż Finneya. Może dlatego, że znałam Finneya z wcześniejszych filmów i jego przemiana była dla mnie wówczas, kilka lat temu, zbyt groteskowa.
UsuńObejrzałem film w nocy. I dopiero po dotarciu do napisów końcowych odkryłem, że za tymi strasznymi wąsami Herkulesa Poirot skrywa się Kenneth Branagh :D
UsuńNo pięknie!:D Ale mogło się zdarzyć, nikt nie robi się młodszy, a wąs faktycznie interesujący, charakteryzator poszedł po całości.
Usuń