2506. Day four.

Punkt szósta byliśmy już w lesie za NA, coraz bardziej oddalaliśmy się od Fredowej macierzy pod gęstym kożuchem mgły. Łysy nas prowadził, mgła zasysała dym z kominów tworząc niskie ciemne smugi, bardzo malownicze, zapewne bardzo niezdrowe.

Trasa szybka, zagęściło się samochodami dopiero przed Warszawą; byliśmy na Wschodnim o ósmej, dużo przed czasem, Kochany zaskoczył mnie postanowieniem towarzyszenia mi aż do pociągu. Wypiliśmy z mężem po kaffce, zjedliśmy po drożdżówce (dworzec po wierzchu raczej obskurny skrywa w sobie Green Caffè Nero). Toaleta 4,50 ;) w końcu ruszyliśmy każde w swoją stronę.

Miałam ciekawą przygodę w Słowackim. Wsiadłam do złego wagonu, do dwójki zamiast jedynki, nic wielkiego, naprzeciwko mnie znalazł się pewien Jarosław. Zaraz na pierwszym przystanku przesiedliśmy się na właściwe miejsca (oboje popełniliśmy tę samą omyłkę, różnica była taka, że tym razem to ja siedziałam twarzą do kierunku jazdy). Odbyłam z Jarosławem, biznesmanem z Ukrainy, pogawędkę na poły filozoficzną (pan miał zestaw nadzwyczajnych przekonań o tym, kto rządzi światem, i co tam może być na kole podbiegunowym, ale przy okazji wjechał temat autorefleksji i gość trochę niechcący dla siebie się odkrył, w domyśle klimat patoalkoholowy); towarzysz podróży opuścił mnie na stacji Łódź Widzew.

Pociąg był punktualny (zachwycam się czystością i innymi walorami tego środka komunikacji), wysiadłam na Nadodrzu głodna jak wilk mając przed sobą ponad 45 minut do kolejnego, lokalnego połączenia. Zeszłam z peronu drugiego (jedynego czynnego ;)) zachęcona informacją w necie, że magiczny domek (zabytkowa kasa biletowa) jest czynny.  I proszę bardzo, zjadłam hot doga w mitycznym Bistro, które dotąd zawsze tylko mijałam.

W domu rodzinnym zmiany kadrowe. Oczywiście jest Felicjan, pies który natychmiast przyszedł mnie obskoczyć i zażądać głaskania. Ale jest też rezydentka niespodziewana, na dożywianiu i obserwacji weterynaryjnej (zagłodzona i z raną na plecach), bida nazwana Jagódką.

Okazuje się, że mama lubi kryminał z Blethyn, obejrzałyśmy więc Verę 13.2 z Julią Sawalha, a potem już normalnie, pierwszego lepszego Poirota, akurat padło na The Lost Mine. 

Przez cały ten czas Kochany również był w ruchu, jeszcze raz odwiedził brata, po czym wyleciał z Modlina na Wyspę i jest już w domu z naszymi myszkami, straszliwie zmęczony.

Dobrze jest być w domu. Całe to podróżowanie daje mi jednak po głowie.

1720. Jak w kalejdoskopie 3.

Pobudka o trzeciej nad ranem. Wczoraj Wu potwierdził ofertę dostarczenia mnie na Dworzec Centralny o bardzo niekomfortowej do przysług godzinie; skwapliwie skorzystałam, to zdecydowanie zdejmowało mi stres z pleców; w drodze towarzyszył mi również Kochany, czyli w ogóle miód i orzeszki (Fred zostaje w stolicy na dwa kolejne dni). 20 stopni z cosinusa Aleje, powiedział Wu :D 

Asnyk odjeżdżał o 4:43, wyjazd co do minuty, Żyrardów, Skierniewice, Koluszki, Łódź Widzew, i tak dalej, i tak dalej. Jazda pięciogwiazdkowa doprawdy, tylko peron w Miliczu był dla Asnyka za krótki, co miało znaczenie o tyle, że siedziałam na ostatnim fotelu ostatniego wagonu (miła konduktorka musiała mnie wyprowadzić do właściwego wyjścia). Przywitałam się z rodzicami i żwawo przemieściliśmy się na wieś; od razu śniadanie (z rana nic nie jadłam) oraz spacer z Maksiem (w towarzystwie Rózi ostrzegawczo pobekującej z lasu).

Mama miała pomysł bardzo dobry, więc przeszedł przez aklamację: wyjazd do Lubiąża na szwendanie oraz (przede wszystkim) obiad w Karczmie Cysterskiej. Budynki monumentalne (jak zwykle), rzesza turystów przemykających po dziedzińcu, zbrązowiałe liście kasztanowców chrzęszczące pod stopami; tatko trzaska zdjęcia hurtowo, jakby się ode mnie nauczył.

Kilka godzin później wróciliśmy po własnych śladach do Tcy, żeby w Kocie zasiąść do kawy i serniczków. Potem jazda na wieś i kontynuacja życia domowego leniwców. Dzień zwieńczony oglądaniem Upadku (2004) Hirschbiegela.