Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dom rodzinny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dom rodzinny. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 3 listopada 2026

2512. Day ten (pora wracać).

Po śniadaniu jeszcze raz poszłam na cmentarz, tym razem z tatkiem. Niektóre znicze były na wykończeniu, ale płomień nadal się tlił, nie było sensu robić ruchów dodatkowych. Przy okazji porozmawiałam sobie z tatą, który coraz bardziej skupia się na swoich problemach zdrowotnych, niektóre są prawdziwe, inne bardziej takie ... głowowe.

(Rozmawiałam na kamerce z Mirą, pokłóciła się z Saren i chciała się upewnić co do procedur. W sumie jest to raczej nieprofesjonalne, żeby zaczepiać człowieka w czasie jego wakacji, ale już trochę znam Mirę i jej objawy adhd. Mówię, potakuję, odmawiam sobie mentalnego przenoszenia się gdzie indziej, jeszcze nie, bo gdyż ...)






Mama zrobiła zupę pomidorową; sama jej nie lubi, więc wiem, że to głównie dla mnie. I tak zajadając zupę oglądałam powtórkę Very (podoba mi się bazowy pomysł stojący za tym serialem: starsza kobieta w głównej roli, normalna, nieprzebrana za obiekt seksualny. Mam ochotę wrócić do pierwszego sezonu w jakimś czasie intelektualnego obiboctwa). Wojciechowi bieleje nos, to chyba nic chorobowego, tylko starość. Ogólnie, wszyscy jedzą i śpią, oszczędzają energię na wypadek wojny.

(Off topic, uśmiechnęła mnie sprawa pewnego łódzkiego nagrobka, na którym wykuto napis Żyłem jak chciałem. No i chooy. Naprawdę, bez żartu, bardzo inspirujące)

Wyjechaliśmy na lotnisko około trzeciej. Ruch samochodów gęstniał w pobliżu większych miast, ale akurat był przeciwny do naszego kierunku, więc poszło dynamicznie i po przyjeździe do Wro mieliśmy czas na kawę ...


To nie była dobra kawa, smakowała jak parząchew, a nie była to parząchew (w tym temacie zrobiłam się jak francuski piesek). Rodzice dojechali bezpiecznie do domu zanim jeszcze zdążyłam wystartować. Lot był opóźniony o jakieś pół godziny. Zapowiadało się wprawdzie nieciekawie (pewna mama z nadruchliwą latoroślą bardzo sobie nie radziła z sobą samą w tej sytuacji), jednak podróż przebiegła bez zakłóceń, była nudna i zaskakująco krótka. Dublin drzemał pod niskimi chmurami ...

Gdy wydobywałam się z korytarza w sali przylotów, Kochany właśnie nadchodził ... o wpół do dwunastej jestem we własnym Kuchniosalonie. Mańka tak mnie atakuje z góry i z dołu, że dokończę pisać jutro rano.

Jutro rano: jak mi się nie chce!

niedziela, 1 listopada 2026

2511. Day nine.

Rodzice wyjechali do Hochkirk wcześnie rano. Gdy wracali, zamknęłam dom i wyszłam na spacer do cmentarza niosąc w torbie znicze dla cioci Stachy. Piękna była cisza przez cały dzień, rano przecinana nawoływaniami żurawi, czasami tak głośnymi, jakby ptaki stały tuż za płotem.

Zaszłam na cmentarz jeszcze dwa razy. Najpierw w południe, wyszłam chwilę za rodzicami. Zamiast mszy, ksiądz pomachał kropidłem, zaintonował kilka modlitw. Skoro było krótko, zostałam na całości, bez żegnania się i udawania, że coś tam mruczę pod nosem, trochę się rozglądałam, rozpoznałam parę osób, chyba nawet bardziej z pokolenia moich rodziców niż z własnego. Wieczorem przespacerowałam się z mamą (kiedyś łuna od zniczy górowała nad lasem, teraz jest raczej ciemno, mniej ludnie; po zachodzie słońca ludzka aktywność przybiera formę spotkań towarzyskich). 








Mój pobyt na DŚ dobiega powoli końca, odprawiłam się już w apce, ale nie jestem spakowana, rzeczy przemieszczają się chaotycznie; poniedziałek będzie jak druga niedziela, potem od razu wpadnę w tydzień jak śliwka w kompot. Poza lokalnym grobbingiem dzień był bardzo spokojny, zajadaliśmy się krokietami i bigosem, odkryłam w kredensie krówki smakowe na deser, zerkałyśmy z mamą na kolumbusy i fadery brałny (wypierałam politykę). Zaczęłam czytać Autumn Ali Smith oraz Trylogię Fossego, lektury dobre na podróż jesienią.

sobota, 31 października 2026

2510. Day eight.

Obrałam i starłam pieczarki słuchając Poranka Dwójki z Kędziorkiem. Wcześniej skończyłam czytać Morning and Evening Fossego (rodzice pojechali do Tcy na targ). Walczę z wczorajszym negatywnym myśleniem, chyba wiem, co mnie tak nakręciło — najbardziej sprawa pieniędzy pobranych z karty ... nie dlatego, że nie dostanę zwrotu, ale dlatego, że nie znoszę być manipulowana, od razu włącza mi się program kobiety z ostrym narzędziem ;) Przez to miałam mniej cierpliwości do rodziców, których idiosynkrazje znam i powinnam je puszczać mimo uszu. Poprawię się (a Kochany dzwoni mi przed swoją pracą, żeby jeszcze chwilę porozmawiać o Usz i jej relacjach z matką).

Smażenie naleśników to osobna przygoda, pierwszy raz zrobiłam zbyt puszyste ciasto, przez co mówiłam brzydkie wyrazy do patelni. 

Pojechaliśmy na cmentarz w Bargen, do Antoniny, prababci ze strony taty. Widać, że już nikt tam do niej nie zagląda, zresztą ogólnie to wygwizdów kiepsko połączony z cywilizacją (kilkakrotnie traciłam dostęp do sieci podczas rozmowy z Fredem, który miał akurat przerwę w pracy). Wracając wstąpiliśmy też na cmentarz w wiosce (zdarzenie typowo polskie: przerośnięty gość zignorował sygnały, że parkujemy i wciął się przed nas, na pewno dlatego, że nie zauważył ;) ... chamstwo wyhodowane w peerelu nieźle się ma w kolejnym pokoleniu). Ogólnie ... hm ... nie czuję nostalgii jutrzejszego święta jakotakiego. Prowincja mnie drażni, przypominają mi się różne małe świństwa ludu bożego.

Naleśniki się poprawiły, po południu dały się zawinąć w krokiety. Zerkałam na Columbo. W tv orędzie Tuska z okazji bijatyki o TK. Powoli czas już wracać do siebie.

piątek, 30 października 2026

2509. Day seven.

Dopadło mnie dzisiaj niechciejstwo pisarskie, nie mam ochoty analizować.

Pojechałam z rodzicami do Tcy: był obiad w barze mlecznym na Solnej oraz napitki kofeinowe w Kocie. Było sporo Fossego: niespodzianie przeczytałam jego krótki dramat I Am The Wind, poza tym oczywiście siedzę w tylko trochę dłuższym Morning and Evening (skończę jutro rano, przy smażeniu pieczarek). Zajmowałam sobie głowę refundacją MyHeritage, poza tym rano musiałam zerknąć w emilki pracownicze ... może to są powody słabszego nastroju? Może może. A może smętek listopadowy? A może na cmentarzu obserwacje, że niektóre rzeczy nie zmieniły się, i nie ma się co cieszyć, że inne i owszem? Spowolniona jestem, bigosowa.

czwartek, 29 października 2026

2508. Day six.

Zwierzątka domowo-ogrodowe są źródłem bezustannych obserwacji. Niuniusia głównie śpi (zazwyczaj w łazience), słabo już funkcjonuje, na poważnie przejęła rolę seniorki kociego rodu. Jaga chyba zdrowieje, dużo je, zaczęła porządkować swoje nastroszone futerko i powoli dołącza do czarnej bandy, która teraz składa się z Gosi i dzikiej Józki. A to inna dziewczynka, łatwo ją pomylić z Mruczysławem: 


Zosia bardzo urosła, najczęściej biega po ogródku (podobnie jak Mruczysław i Miauczysław) i nie pcha się pod aparat. Wojtek jest Grubym Wojtkiem, Rózia trzyma sztamę z Rozalką. Są jeszcze trzy koty-duchy, wpadające od sąsiadów. Pies jest jeden, tłusty, wesoły Feluś wypełnia swoją personą cały dom.

Ruszyliśmy się ze wsi w południe. Niedaleko, tylko do Korony, na zakupy i obiad. Do koszyka wpadły m.in. dwie doniczki z chryzantemami dla dziadka z Zirkwitz. W drodze do księgarni (sprawdzałam dostępność tego, co zwykle: najnowszego tłumaczenia Hjorth oraz komiksów Baranowskiego; ni ma) zatrzymałam się na stoisku Inglota (kremowy róż w sztyfcie w kolorze classic pink, 212). Siedliśmy też z rodzicami w Deserowni Cafe. Już wychodząc z hipermarketu mama stanęła przy W. Kruku; dostałam od niej w prezencie małe złote kolczyki-patyczki.

Po południu Vera 14.1, z Amandą Root. Po raz kolejny znika też pan Davenheim, 2.5. Na kanale History kocopoły o starożytnych kosmitach (seryjnie, ostatnio sprawdzam, czy wypowiadający się naukowcy są Amerykanami — jeśli tak, na wstępie przyznaję im trzy punkty ujemne z wiarygodności). 

Czytelniczo, po zakończeniu bibliotecznej Eileen, zaczęłam czytać Fossego, Morning and Evening (ebook z zasobów własnych, króciutki, dobry, jak zwykle wybitnie egzystencjalny).

środa, 28 października 2026

2507. Day five.

Nie wiem czy to z ekscytacji, czy dla innej przyczyny, ale kiepsko spałam, kręciłam się, sięgałam po telefon, czytałam. O siódmej byłam już na nogach.

Przemyślenia na temat kilku ostatnich dni: wszystko mi się podoba, jak to turyście. Było inaczej, poza tym czysto, ciekawie, nowo. Na co dzień nie chciałabym się troskać tym, czym martwi się szwagrostwo, ale z doskoku to co innego, łatwo jest być mądrym.

Na naszej wsi pogoda była listopadowo-łagodna, cicha, bezwietrzna. W tej szarówce poszłyśmy z mamą na cmentarz, wymieniłyśmy wkłady, ustaliłyśmy, co warto przetrzeć szmatą. Z kolei o drugiej Jaga miała weterynarza w Tcy, wyjazd potraktowaliśmy jako pretekst do wizyty w Rossmanie, w Kocie (Bezabesh Kassa) oraz preludium dla obiadu u chińczyka, czyli Wietnamczyka (kotkę można zostawić w samochodzie na długo, jest spokojna i cicha jak mysz).

Poza tym Vera 13.3, herbaty, ebook (dzisiaj na pewno skończę Eileen Ottessy Moshfegh, właśnie dotarłam do twistu na stronie 159), pierwszy test maminego bigosu, jakiś płarot w tle, zapadanie się w zwyczajność która, mam taką nadzieję, przyniesie spokojniejszy sen. Martwi mnie tylko Kochany daleko stąd walczący z przeziębieniem, chciałabym go otulić kołdrą.

wtorek, 27 października 2026

2506. Day four.

Punkt szósta byliśmy już w lesie za NA, coraz bardziej oddalaliśmy się od Fredowej macierzy pod gęstym kożuchem mgły. Łysy nas prowadził, mgła zasysała dym z kominów tworząc niskie ciemne smugi, bardzo malownicze, zapewne bardzo niezdrowe.

Trasa szybka, zagęściło się samochodami dopiero przed Warszawą; byliśmy na Wschodnim o ósmej, dużo przed czasem, Kochany zaskoczył mnie postanowieniem towarzyszenia mi aż do pociągu. Wypiliśmy z mężem po kaffce, zjedliśmy po drożdżówce (dworzec po wierzchu raczej obskurny skrywa w sobie Green Caffè Nero). Toaleta 4,50 ;) w końcu ruszyliśmy każde w swoją stronę.

Miałam ciekawą przygodę w Słowackim. Wsiadłam do złego wagonu, do dwójki zamiast jedynki, nic wielkiego, naprzeciwko mnie znalazł się pewien Jarosław. Zaraz na pierwszym przystanku przesiedliśmy się na właściwe miejsca (oboje popełniliśmy tę samą omyłkę, różnica była taka, że tym razem to ja siedziałam twarzą do kierunku jazdy). Odbyłam z Jarosławem, biznesmanem z Ukrainy, pogawędkę na poły filozoficzną (pan miał zestaw nadzwyczajnych przekonań o tym, kto rządzi światem, i co tam może być na kole podbiegunowym, ale przy okazji wjechał temat autorefleksji i gość trochę niechcący dla siebie się odkrył, w domyśle klimat patoalkoholowy); towarzysz podróży opuścił mnie na stacji Łódź Widzew.

Pociąg był punktualny (zachwycam się czystością i innymi walorami tego środka komunikacji), wysiadłam na Nadodrzu głodna jak wilk mając przed sobą ponad 45 minut do kolejnego, lokalnego połączenia. Zeszłam z peronu drugiego (jedynego czynnego ;)) zachęcona informacją w necie, że magiczny domek (zabytkowa kasa biletowa) jest czynny.  I proszę bardzo, zjadłam hot doga w mitycznym Bistro, które dotąd zawsze tylko mijałam.

W domu rodzinnym zmiany kadrowe. Oczywiście jest Felicjan, pies który natychmiast przyszedł mnie obskoczyć i zażądać głaskania. Ale jest też rezydentka niespodziewana, na dożywianiu i obserwacji weterynaryjnej (zagłodzona i z raną na plecach), bida nazwana Jagódką.


Okazuje się, że mama lubi kryminał z Blethyn, obejrzałyśmy więc Verę 13.2 z Julią Sawalha, a potem już normalnie, pierwszego lepszego Poirota, akurat padło na The Lost Mine. 

Przez cały ten czas Kochany również był w ruchu, jeszcze raz odwiedził brata, po czym wyleciał z Modlina na Wyspę i jest już w domu z naszymi myszkami, straszliwie zmęczony.

Dobrze jest być w domu. Całe to podróżowanie daje mi jednak po głowie.

niedziela, 19 lipca 2026

2406. W drodze.

Na razie tylko lokalnie — po śniadaniu poszliśmy na cmentarz. Przy okazji rundki przez wieś odkryłam, że w innym sklepie sprzedają wkłady do zniczy o 50 gr taniej :D Ech, drugim odkryciem była klepsydra z nazwiskiem mojej byłej uczennicy, rozmowy spacerowe nieuchronnie więc potoczyły się w kierunku żalu za nieudanym życiem i odkładania rzeczy na później. Deszcz na nas pokropił, siedliśmy na chwilę pod dachem dla niegrzecznych dzieci; dwa razy minęliśmy Zupę. 

Rosół już zjedzony.
___
edit 16:15 Drzemka (przynajmniej się starałam). Stu wyruszył z Wawy. Hana wrzuciła poszwy do pralki, mielą się na wizji. Bagaże spakowane w 95%. Oglądamy Hyacinth Bucket na Polsacie Seriale.
___
edit poranek dnia następnego wyjechaliśmy ze wsi około szóstej, żeby spotkać się ze Stu około siódmej: plan został wykonany raczej bez przeszkód, odnaleźliśmy się ze śwagrem nakrapianym deszczem na ulicy Norwida. Panowie zamienili się miejscami za kółkiem samochodu i tak dojechaliśmy do lotniska, gdzie po zważeniu bagażu rozstaliśmy się — Stu ruszył w drogę powrotną za pomocą naszego wehikułu czasu, my z kolei udaliśmy się na długie czekanie. Kawa, wałówka, pączek z różą, sudoku i Intermezzo.

sobota, 18 lipca 2026

2405. Przedostatni.

Najlepiej śpi mi się nad ranem ... pewnie dlatego, że wtedy jest najchłodniej ... budzi mnie głos mamy obwieszczający, że jadą z tatkiem na targ i wrócą niebawem.

Wyskrolowałam wiadomość o śmierci pani z wrocławskiego "antykwariatu z kotem" (Małgorzata Chabińska-Piątek). Zeszłej soboty zatrzymałyśmy się z mamą przed ich witryną. Dwa lata temu przechodziliśmy obok z Kochanym, natknęliśmy się na panią Małgorzatę, zamieniłyśmy kilka słów o imionach towarzyszących jej zwierząt, o Dantem. Człowiek mi nieznany, mimo to osad zaskoczenia przemieszanego z niepokojem.

Po śniadaniu flaneryzm: Kot i park zdrojowy. Poobiednio około piątej (słońce nadal grzeje) spacer z Kochanym na cmentarz.

Koty rodziców dzielą się na residentes i visitantes. Do tych pierwszych należą niewychodzący Niunia, Wojciech i Józia, wychodząco-domowi Rózia, Rozalka, Gosia i Zofia oraz Mruczysław ogrodowy. Miauczysław i Filemon chyba też liczą się jako mieszkańcy ogrodowi, choć ich status jest nadal uchodźczy. Wśród visitantes są dwa czarne koty (w tym jeden kulawy) oraz jeden czarno-biały.

Rozalka z Gosią Psem

Jeden z bezimiennych visitantes

Miauczuś residente podczas obiadu w ogrodzie

Residentes: Rozalia, Mruczysław, Róża, Zofia

Uaktualniłam wiedzę na temat grobów zwierząt w ogródku na tyłach domu (zdjęcia z odręcznymi notatkami; las rośnie). Objadłam się fasolką. Pokręciłam w obejściu. Zadzwoniliśmy do świekry z życzeniami. Fred już ustalał, kiedy zobaczymy się ze Stu, ale hamuję piętą, nie czuję potrzeby pakowania się i innych takich. Samo przyjdzie. Z niechęcią myślę o powrocie do pracy. 

piątek, 17 lipca 2026

2404. Upał.

Trudno jest spać, duszno, łeb pełen nie do końca uzasadnionej ekscytacji. Okazało się rano, że mama nie idzie dzisiaj do pracy, bo towarzyszy tatce w peregrynacji do chirurga. 

Wyjechaliśmy z Kochanym do miasta tylko na trzy godziny. Pogoda była naprawdę nieznośna, gorąco tak, że ledwo dowlokłam się do Kota. Przed drugą przenieśliśmy się z kawiarni do fryzjera, tutaj poszło szybko, oboje jesteśmy wyznawcami planu minimum w temacie koafiurowym (jednakowoż, kto twierdzi, że sama mogłabym sobie obcinać minigrzyweczkę, żeby w ten sposób zaoszczędzić pinionszki, myli się — nie mogłabym). Z zajebistymi fryzurami pojechaliśmy na obiad do chińczyka, który tak naprawdę jest Wietnamczykiem. Reszta dnia: zaleganie przed tv i wiatrakiem, burza, deszcz.

Nie czytam książek, za to skanuję półki w poszukiwaniu, co by tu jeszcze świsnąć do walizki (na razie wydłubałam peerelowskie wydanie Egipcjanina Sinuhe). Zerkamy z Kochanym na Straszny film (2000).

poniedziałek, 13 lipca 2026

2400. Dzień czwarty.

Pobudka była wczesna, piąta rano, na szczęście rodzice mają zwyczaj bardzo wcześnie budzić się do pracy, więc im nasza ekstraporanna eskapada nie przeszkadzała. Musieliśmy być kwadrans po ósmej na Nadodrzu, żeby z dworca kolejowego odebrać Pana Od Espresso. Wszyscy mamy wolny rozruch, koty jedzą śniadanie najszybciej.

Wyjechaliśmy z domu przed rodzicami. Asnyk wiozący PoE był trochę spóźniony, mogłam podziwiać przedwojenny dworzec ulegający entropii oraz zauważyć, że ogłoszenia są w trzech językach: polskim, angielskim i ukraińskim, bo takie są czasy. Lubię pociągi. Po przywitaniu z PoE cisnęliśmy dalej. Najpierw El Gato na Gubińskiej, następnie podróż do Jeleniej i brunch w Skradli Widelce (maciupka sytuacja, dosiedliśmy się do Lesława z rodziną, pierogi z jagodami boskie) → spacer Jelenią (→ bazylika mniejsza Erazma i Pankracego → napitki w Aroma Cafe → mijanka z cerkwią Piotra i Pawła → krótka wizyta w kościele garnizonowym, co łaska 5 złotych). GPS w telefonie i skręt w ściernisko. O miejscu Agniechy nie miałam wyobrażenia, dałam się zaskoczyć z wielką przyjemnością. Łąka za płotem śpiewa. Ciepło bardzo.





niedziela, 12 lipca 2026

2399. Dzień trzeci.

Dzień zaczęłam od umycia włosów, coś mi przeskoczyło w plecach przy tej okazji, na szczęście rozeszło się po kościach. Rosół domowy, niespodziewana drzemka, obiad o drugiej, wyjazd do Tcy (Kot, bazylika przed mszą, park, Markiza); przez całą niedzielę zbierało się na deszcz i w końcu się zebrało, akurat w czasie, gdy na powrót byliśmy na wsi. Ploty o szkole przy kanapeczkach wieczornych. Poirot 4.03. & 5.01 (nadal zerkam). Spokojny dzień, nadrobiałam ostatnie niedospania, pozbierałam myśli, jutro lecim dalej, bardzo dobrze :)






sobota, 11 lipca 2026

2398. Sobota we Wro.

Spóźniłyśmy się na szynobus, potem wysiadłyśmy z tramwaju nr 18 nie na tym przystanku co trzeba, ale poza tym sztos. Byłyśmy we Wro przed otwarciem muzeum narodowego, więc najpierw archikatedra. Następnie muzealna kawiarnia (ja-go-dzian-ka!!) i muzeum też (fotografowanie piesków i kotków) → spacer i grecka restauracja w Rynku → sklep z minerałami w którym kupiłam bransoletkę z akwamarynami → kawa w Cherubinowym Wędrowcu i lody dla mamy → na szybko katedra Marii Magdaleny → tramwaj nr 6 → gołębie w parku Staszica. W tym czasie Kochany wędrował z tatką po suszarni i kawiarni w Tcy. Spotkaliśmy się wszyscy o piątej, gdy minibusem wróciłyśmy ze stolycy do miasta powiatowego. Siedzieliśmy chwilę pod nowymi tężniami.







W domu opycham się ciastem, robię z mamą kanapeczki, zajadam, wieczorem gapię się na trzeci sezon Poirota (8, 9 i 10). Nieróbstwo i hedonizm, własna banieczka. Są, owszem, jakieś przeszkadzajki niewielkie, np. z rana widzę, że nie widzę, kamerka w Kuchniosalonie irlandzkiego domu nie działa, ale na szczęście to jakaś bzdurousterka. Nóżki mnie bolą, mam spuchniętą i siną kostkę palca wskazującego lewej dłoni, oraz bardzo jestem zadowolona.

piątek, 10 lipca 2026

2397. Dzień pierwszy.

Zasnęłam po trzeciej (dobrze było zobaczyć drzewa te same, gwiazdy nad drzewami, mrok za płotem), obudziłam się około siódmej i już nie mogłam spać, natłok myśli. Zaraz wypróbowałam, czy na emailu pracowniczym działa mi automatyczna odpowiedź (cholera, nie działa). Musiałam wstać i się zmęczyć jeszcze bardziej, nie było innej rady, więc wyciągnęłam mężowskiego laptopa (zostawiłam mój w domu), zaczęłam uzupełniać wpisy blogowe, porządkować myśli.

Prezencik mężowski odpakowany z rana:

Bo rodzicom Fred wręczył prezenta już o trzeciej rano. 

Ruchy jak zwykle wolne, domowe. Poczekałam, aż Kochany obudzi się, zje śniadanie, o pierwszej wyruszyliśmy do Tcy. Kot, Rossman, krótki wypad do fryzjera, żeby się umówić na później (jakoś nie wiem sama ... przestaję lubić to miejsce, coś jest z paniami, jakieś coś off). Siedliśmy pod bazyliką, akurat odbywał się ślub, więc nie weszliśmy do środka. Powrót na wieś po telefonie od mamy, że już jadą w tamtym kierunku. Obiad, fragmenty Midsomer Murders z sezonu 22, spacer z mamą na cmentarz, chill, robienie kanapek, kolacja i dyskusje o historii.

Wieści z domu: stabilnie, choć Hana wpuściła gościa od kuchenki, co jest irytujące, bo prosiliśmy ją o coś przeciwnego. Well. Padam. Na jutro są plany.