2506. Day four.

Punkt szósta byliśmy już w lesie za NA, coraz bardziej oddalaliśmy się od Fredowej macierzy pod gęstym kożuchem mgły. Łysy nas prowadził, mgła zasysała dym z kominów tworząc niskie ciemne smugi, bardzo malownicze, zapewne bardzo niezdrowe.

Trasa szybka, zagęściło się samochodami dopiero przed Warszawą; byliśmy na Wschodnim o ósmej, dużo przed czasem, Kochany zaskoczył mnie postanowieniem towarzyszenia mi aż do pociągu. Wypiliśmy z mężem po kaffce, zjedliśmy po drożdżówce (dworzec po wierzchu raczej obskurny skrywa w sobie Green Caffè Nero). Toaleta 4,50 ;) w końcu ruszyliśmy każde w swoją stronę.

Miałam ciekawą przygodę w Słowackim. Wsiadłam do złego wagonu, do dwójki zamiast jedynki, nic wielkiego, naprzeciwko mnie znalazł się pewien Jarosław. Zaraz na pierwszym przystanku przesiedliśmy się na właściwe miejsca (oboje popełniliśmy tę samą omyłkę, różnica była taka, że tym razem to ja siedziałam twarzą do kierunku jazdy). Odbyłam z Jarosławem, biznesmanem z Ukrainy, pogawędkę na poły filozoficzną (pan miał zestaw nadzwyczajnych przekonań o tym, kto rządzi światem, i co tam może być na kole podbiegunowym, ale przy okazji wjechał temat autorefleksji i gość trochę niechcący dla siebie się odkrył, w domyśle klimat patoalkoholowy); towarzysz podróży opuścił mnie na stacji Łódź Widzew.

Pociąg był punktualny (zachwycam się czystością i innymi walorami tego środka komunikacji), wysiadłam na Nadodrzu głodna jak wilk mając przed sobą ponad 45 minut do kolejnego, lokalnego połączenia. Zeszłam z peronu drugiego (jedynego czynnego ;)) zachęcona informacją w necie, że magiczny domek (zabytkowa kasa biletowa) jest czynny.  I proszę bardzo, zjadłam hot doga w mitycznym Bistro, które dotąd zawsze tylko mijałam.

W domu rodzinnym zmiany kadrowe. Oczywiście jest Felicjan, pies który natychmiast przyszedł mnie obskoczyć i zażądać głaskania. Ale jest też rezydentka niespodziewana, na dożywianiu i obserwacji weterynaryjnej (zagłodzona i z raną na plecach), bida nazwana Jagódką.

Okazuje się, że mama lubi kryminał z Blethyn, obejrzałyśmy więc Verę 13.2 z Julią Sawalha, a potem już normalnie, pierwszego lepszego Poirota, akurat padło na The Lost Mine. 

Przez cały ten czas Kochany również był w ruchu, jeszcze raz odwiedził brata, po czym wyleciał z Modlina na Wyspę i jest już w domu z naszymi myszkami, straszliwie zmęczony.

Dobrze jest być w domu. Całe to podróżowanie daje mi jednak po głowie.

2504. Day Two.

Naprawdę, nie wpadłabym na to, że zmieniono czas na zimowy. Otworzyłam oko około szóstej tak samo niewyspana, jak spodziewałabym się po tej właśnie godzinie.

O poranku już nie zobaczyliśmy młodszej, prawie niemej latorośli, Wu odwiózł ją do domu (może to i lepiej, dziewczyna jest mało kontaktowa ze starszymi, pewnie źle czuła się w rodzinnym towarzystwie), po czym ruszył dalej, na grobbing ze świekrą. Wykaraskaliśmy się z sypialni po dziewiątej mając w głowach, że o pierwszej jesteśmy umówieni z PoE i trzeba się organizacyjnie spiąć. Z Lilką inaczej, można było porozmawiać, a babka podgrzana nadal smakowała wybornie. 

Wyszliśmy na świat w południe, najedzeni i rozgrzani herbatą.

Spotkanie z PoE jest zawsze pięknym spotkaniem. Kawa w Turnusie (ło matko, co to jest za miejsce retro). Ach. Spacer Plater, Noakowskiego, od placu Politechniki do placu Konstytucji przeszliśmy ulicą Śniadeckich, następnie Marszałkowską aż do Złotej, obiad w barze mlecznym Jakby luksusowo na Zgody. Dalej Chmielna, Foksal, Kopernika, Szczygła, Okólnik, Tamka aż do nadwiślańskiej Syrenki, gdzie rozpadało się nam na głowy. Café Stor posłużyło nam za tymczasowe schowanko (tym razem wzięłam herbatę). Po szóstej szybkim marszem przemieściliśmy się pod Palladium na Złotej, gdzie uścisnęliśmy się z PoE na pożegnanie.

Pieśni Leara. Skóra rezonowała mi jeszcze jakiś czas po zakończeniu.

Chwilę czekaliśmy we foyer na możliwość odebrania płaszczy i chodu w drobnym deszczu do mieszkania (chodu nie takie proste, trzeba było znowu jechać metrem). W mieszkaniu byli już Wu i świekra, odpoczywali po własnych przygodach. Usiedliśmy na pół godziny ... trzeba było dojść do siebie przed wyruszeniem ze świekrą w dalszą drogę (Wu odprowadził nas do samochodu, pomógł z bagażami). Pogoda na podróż zrobiła się paskudna, deszczowy pył bardzo ograniczał widoczność, ale cóż ... i po Warszawie, krótko przed północą dojechaliśmy do NA. Drzewa szumiały deszczem, gdy wyturliwaliśmy się z parkingu po drugiej stronie osiedla.

Niedziela taka intensywna, leciałam z nóg powtarzając sobie jutro jutro, a to było dzisiaj.

2503. Day one.

W sypialni jest tak ciepło, że aż się wykopuję; budzę się około ósmej, wstajemy około dziesiątej. O poranku poza Wu w mieszkaniu jest Lilka oraz puchata Rezydentka, która przy późnym pierwszym śniadaniu zaprzyjaźniła się na dobre (ok, możesz głaskać). 

Wu wyjechał do NA po świekrę, Lilka wybyła do swojego drugiego domu, Kochany zadzwonił do PoE umówić się na jutro ... po zróżnicowanych ruchach przygotowawczych, wczesnym popołudniem wyruszyliśmy na miasto. Minęliśmy wronę chowająca skarby w murawie, drzewo obsypane rajskimi jabłuszkami, weszliśmy na chwilę do kościoła Tomasza Apostoła oraz jechaliśmy metrem z Imielina do Centrum. Na miejscu, pod PKiN, oparliśmy się pokusie pójścia do kina Muzeum Sztuki Współczesnej na Pieśni lasu; czasu mamy tak mało, że zwyciężają walory turystyki nożnej.

W polecanej przez PoE Cafe Relax wypiliśmy po kawie, następnie był spacer Złotą, Zgody, Bracką (niesamowite są te nowe tereny zielone) do Al. Jerozolimskich i Nowego Światu, gdzie zjedliśmy ruskie w Przystanku Pierogarnia. Po lunchu spacer continues, chciałam zajrzeć do jednej księgarni (Książnica Polska pod nr 41), z przypadku kupiłam cztery książki w innej (w witrynie Dedalusa pod numerem 61 zauważyłam wywiad z Konwickim za jedyne 10 zł; a co tam, dodałam do niego Vila-Matasa za 9,50 i Karela Michala za 12, Fred dorzucił Wiszniewską za 16 ... jestem kontenta szalenie).

Ale wiem że Wokulski żyje, powiedziała jakaś panna, gdy przechodziliśmy obok Kopernika :) Oczywiście, weszliśmy do kościoła św. Krzyża, ale jeszcze dobrze nie zanurzyliśmy się w architekturę, gdy Fred spojrzał na czas. Aaaaaaa! Zawracać! Patataj, patataj, do najbliższej stacji metra (akurat Uniwersytet), przesiadka, patataj do stacji Imielin. Po piątej wszyscy już na nas czekali, Wu z córkami, Stu, Szwagrowscy, świekra, stół zastawiony. Nad babką ziemniaczaną i ciastem w towarzystwie siedmiu innych osób miło spędziliśmy następne dwie i pół godziny (w tle na Polsat Viasat History leciały kolejne dokumenty o panu Hitlerze).

Przed dziewiątą czworo gości się rozpierzchło, trochę czekaliśmy na Wu, w końcu we trójkę oglądamy w kinie domowym (rzutnik!) Sznur Hitchcocka (1948). Film z tych krótkich, potem jednak rozmawialiśmy jeszcze o Smarzowskim, Koterskim, na gawędach miło zeszło nam do popółnocka czasu lokalnego. Wakacje są fajne.

2502. Od czasu do czasu trzeba polatać.

Jak zwykle z okazji wylotu długi dzień. W stresie wyłączyłam w domu sieć i dopiero w drodze do Drołdy uświadomiłam sobie, że kamera w Kuchniosalonie potrzebuje wi-fi. Donk! Dobrzy sąsiedzi są bezcenni (oczywiście, rano leje, pewnie z okazji mojego oliwkowego płaszcza, który deszczu nie docenia). Praca, praca. Wczesnym popołudniem na kawie z Benkiem, oddałam swoje klucze, omówiłam dziwności tego świata. Przed czwartą w autobusie do lotniska. Kochany w tym czasie w Warszawie, pokazuje mi widoki na miasto oraz miejsce wieczornej balangi z towarzyszami. Byłam głodna wilczym głodem, ale karta nie zadziałała mi w czytniku restauracji nad T1. Zjadłam obiad dopiero w Marqette. Prawie szósta, gate 108, mogę się rozłożyć z czytnikiem i cierpliwie czekać.
___
edit o (mniej więcej) 2 rano czasu lokalnego ... a dlaczego piszą Warszawa, jak lecimy do Modlina? Bardzo przytomne pytanie pani w wieku średnim, która wracała z jakiejś konferencji w Belfaście. Nie byłam dla niej bardzo miła, wsadziłam nos w Eileen, dopiero przy lądowaniu chwilę rozmawiałyśmy (wcześniej korpulentna współpasażerka odmawiała różaniec oraz namiętnie dłubała w uchu). Stąd wiem, że zgubiła prezent, intencję serca, w autobusie nr 19. 

Przed północą: Czesc. Welcome to Poland. Pierogi o'clock starts now (Eir ma fajne powitania). Kochany już czekał, godzina jazdy do Wu. Magicznym kluczem otwieraliśmy wszystkie drzwi, żeby na końcu odkryć, że szwagier wcale nie śpi, tylko przypala babkę ziemniaczaną. Ach, przy myciu zębów dopiero zauważyłam, że na ustach wyszło mi zimno, w tym samym miejscu co zwykle. Za oknem szumi Warszawa.

2276. Środa w locie.

Najpierw podwójna pobudka, bo odpaliły dwa telefony, każdy o innej godzinie, potem obserwowanie myszy przez kamerkę (w ciemności siedziały na drukarce i wpatrywały się w drzwi, Bronia machając kitą, bo u niej co w sercu to na ogonie, Mania w swojej typowej pozie małego, nabzdyczonego żbika z ogonem-pytajnikiem schowanym pod siebie), przy okazji odkryłam, że w kamerce jest również głośnik przez który mogę perorować do Kochanego dokarmiającego potwory :D Herbata, prasówka, dopakowuję walizkę i podejmuję decyzję, co założyć na podróż, jem ryż macając się po kadłubie. Na chwilę do pracy, w sumie po to, aby otworzyć biuro, wysłać dwa maile, pomachać współpracownikom, upewnić się, że niczego nie zapomniałam. Wyszłam też na miasto, dopytać o dwie rzeczy na temat telefonu i kupić mu dobre opakowanie (razem z Kochanym szliśmy przez Drołdę zwodniczo słoneczną, porywy mroźnego wiatru bardzo na minus). Po dziesiątej jesteśmy z powrotem w domu, ostatnie ogarnianie, posiłek, dezynfekcja, będzie rozglądanie się po chałupie i wyłączanie zbędnych urządzeń.
___
17:05 Kochany siedzi kilka rzędów za mną. Na horyzoncie Sugar Loaf. Obsługa upycha ostatnie walizki. Mam wyłączyć telefon. Baj ...
___
(dodatek zrobiony dnia następnego o poranku) 

Takie mieliśmy widoki po oderwaniu się od Ziemi:

Siedzieliśmy z Kochanym osobno, mąż kilka rzędów za mną, ja obok (jak mniemam) ojca i córki mówiących po arabsku. Lot spokojny, nudny (spędzałam czas czytając, ale żadna lektura nie chwytała mojej uwagi, przerzucałam się między Enright i autobiografią Diane Keaton), efektywny: przywitaliśmy się z Modlinem kilka minut przed czasem. Szwagier czekał na małym parkingu pod lotniskiem, tak więc i tutaj nie było żadnej zwłoki. Warszawa pojawiła się znienacka, z ciemności wynurzyły się jakieś osiedla, mordory, pałace — tym razem niewiele jej widzieliśmy, tyle, co za oknem i pod blokiem, gdzie pożegnaliśmy się ze Stu. Już i tak było po dziesiątej; zastartowałam nawigację i ruszyliśmy w kierunku południowo-zachodnim. 

2124. W drodze.

Nadszedł czas pakowania. Znowu. Po śniadaniu Kochany upchnął w walizce trochę koszul, które kiedyś zostawił u mamy z myślą, że nie będzie musiał przylatywać z cięższym bagażem. Czasy się zmienił, nie bywamy aż tak często. Mąż zdecydował się również na zabranie ze sobą obrazu wiszącego w salonie, obrazu-prezentu, wieki temu namalowanego przez wujka — będzie epopeja z jego dalszym transportem, albo i nie, może zawiśnie u moich rodziców. Ja z kolei wzięłam książkę Szyszkowskiej, Człowiek uwikłany. Żegnamy się. Pod stopami opadłe liściem. Wyruszamy tuż po 10. 

Na warszawską Pragę-Południe wtoczyliśmy się niemalże o czasie; PoE już czekał na nas w kawiarni No i co przy Kamionkowskiej, stolik zarezerwowany, napitki zacne, rozmowa, oglądam rysunki naszego blogowego kolegi, życzymy wszystkiego dobrego sprzedawcy w tiarze.

Jakby nie było fajnie, trzeba pozostawać w ruchu — podstawowa zasada życiowa. Przed trzecią musieliśmy jechać dalej: czekało na nas kolejne wydarzenie, spotkanie rodzinne w innej części miasta, w restauracji China Town na Ursynowie; nieoczywisty budynek, ale jedzenie dobre; wokół stołu trzech braci i ich partnerki, intrygująca mieszanka osobowości (Usz ze Szwagrowskim nie mogli uczestniczyć, z różnych powodów).

Po szóstej rozchodzimy się, każda para w swoją stronę. My do apteki, do samochodu i znowu w drogę. Część podróży na Dolny Śląsk odbyliśmy w drobnym deszczu (déjà vu z poniedziałku); chwilowy przystanek, jak często się nam zdarza, w Wiśniowej Górze, żeby Kochany mógł wesprzeć się kolejną kawą. Nogi i tyłek drętwieją. W końcu las, znajoma dróżka ukryta wśród drzew, brama jest otwarta, wystarczy przesunąć.

Dziwne takie wędrowanie, nigdy się zdumiewać nie przestanę, rano tam, wieczorem tutaj.

1719. Jak w kalejdoskopie 2.

Noc spędziliśmy u Andrju, w innej sypialni niż ostatnio, nadal jednak pięknie, przestronnie, z oknem uchylonym na świat. Na całe szczęście temperatura w sobotę nieco zelżała. W planach był grill, wcześniej wybraliśmy się z Andrju i SP na spacer wokół glinianek (trasa wiodła przez tory kolejowe, bardzo interesujące). Dwie żony zostały w domu (tylko dwie, gdyż nie dla mnie muzułmańskie podziały i rozmowy kuchenne o niczym).

— I co? Są bunkry?
— Bunkrów nie ma, ale też jest zajebiście :D

W trakcie spaceru drogę przecięła nam mysz (konkretnie myszarka polna, z ciemną pręgą na pleckach), w innym miejscu widzieliśmy trawersującego szczura. Nie pytam już, co to znaczy ;) Wszędzie nawłoć nawłocią pogania.

Wróciliśmy w południe; na grillu były same delicje: karkówka (nie próbowałam), swojska kiełbasa i kaszanka, Perła w szklanicach (nie próbowałam); godzinkę przed naszym wyjazdem do kompanii dołączyli Jackowie, spóźnieni na okoliczność poimprezowej senności.

O czwartej żona Jacka podrzuciła nas do Usz. Dzięki temu mieliśmy godzinkę relaksu przy gazowanej wodzie. Bo z Wu byliśmy umówieni o szóstej na rodzinną konsumpcję baby ziemniaczanej; wyruszyliśmy we czwórkę (Fred, ja, Usz, Szwagrowski) na trwający jakiś kwadrans spacer przez osiedla. Przywitał nas krzątający się przy kuchni Wu, jego córki oraz Stu. 

W ofercie baba ziemniaczana oczywiście, poza tym churros, wybór ciast, napoje gazowane; w tle Traperzy znad Wisły oraz Artur Andrus. O dziesiątej byliśmy z powrotem w "naszym" bloku. 

***

Obok nas cichutko przeszedł sierpień.

1718. Jak w kalejdoskopie 1.

Pobudka dość wczesna; Szwagrowski nareszcie się nam objawił, narobił nam napitków i poszedł do pracy. O dziewiątej wyszliśmy do metra, bo za pół godziny byliśmy umówieni z Panem Od Espresso na przystanku przy Politechnice. Bardzo to wszystko było dobre … kawa w Filtrach na Starej Ochocie oraz Pan Marcin z panem Tomkiem w Andronach na Grochowie (ulica Wąwolnicka), kawa nitro na mleczku owsianym ... doprawdy, ni mom słów (byliśmy przygotowani na podróże komunikacją miejską, tymczasem PoE sprawił nam niespodziankę, obwożąc nas po stolicy samochodem).

W Andronach wynalazłam wśród sterty książek Anaïs Nin Deltę Wenus, pan Marcin mi ją opieczętował, a później, z okazji makaronu, PoE złożył na niej swój autograf. Bo byliśmy we trójkę także na obiedzie (chińczyk, nie pamiętam dokładnie gdzie); była jeszcze Mniszkówna czytana przez Kwiatkowską na Francuskiej i inne takie, przede wszystkim wymiana życiowych przemyśleń.

 

Pożegnaliśmy się z PoE mając na uwadze, że przed nami dzisiaj kolejne spotkanie — przejechaliśmy się tramwajem nr 9, potem metrem, po drodze z metra były jeszcze małe lody dla ochłody w tym samym miejscu, co wczoraj. Na chwilę wylądowaliśmy w ursynowskim bloku u Usz, na tyle tylko, aby wziąć prysznic. Kiedy o piątej zjechaliśmy na dół, Andrju już sandałował w naszym kierunku. Dojechaliśmy do jego części podWarszawy bez przeszkód. Uczestnicy spotkania (Andrjowa i druga para, SP z Uczycielką) już się gościli. 

Do późnych godzin nocnych siedzieliśmy w przydomowym ogródku, były napoje, były rzutki, temperatura przyjemnie się wygładziła.

1717. W podróży.

Pobudka o 3:30 nie jest moim ulubionym sposobem wstawania. Ale cóż. Lecim.
___

edit 14:40 (czasu lokalnego) lot przebiegł bez większych wydarzeń (poza panem po mojej prawej, grubym i we śnie słaniającym się na swoje lewo); Europę spowijała lekka, szara mgła towarzysząca nam od Wyspy do Polski. Muszę przyznać, że moja głowa nie do końca wiedziała czego oczekiwać w związku z hasłem „będzie bardzo ciepło” i cieszę się, że wzięłam superletnią sukienkę. Z Modlina przejął nas Wu (w swojej uprzejmości przewiózł nas do siostry, po czym wrócił do swoich zajęć; pogoda po wyjściu z samochodu nadal zatyka ciepłem). Komitet powitalny był złożony z Usz oraz czarno-białego kota, którego prawie od razu wymiąchałam.

I oczywiście zaraz jest doświadczenie tego kosmosu, że w mieszkaniu nie ma telewizora, a szwagierka robi Kochanemu kawę z użyciem ręcznego młynka, gdyż ludzie żyją pięknie w różnych miejscach Europy ;)

___

edit 23:30 O jak miło leżeć w łóżku po prysznicu, za oknem szumi Ursynów, przed oknem plumka fontanna dla kotów. Bardzo miło spędziliśmy czas po obiedzie (fasolka po bretońsku z odpowiednią ilością chili, żeby wszyscy byli szczęśliwi), wyszliśmy na miasto, zjedliśmy lody w Stolicy Lodów i Pączków Café, rozmawiałam z mamą pokazując jej ścieżkę którą szliśmy do Anioła. 

Widzieliśmy dzisiaj zające dwa razy, pierwszego w Dublinie (siedział ze słuchami na sztorc pomiędzy samochodami na parkingu lotniskowym), drugiego tutaj (biegł chodnikiem wzdłuż ulicy Stryjeńskich). Po powrocie ze spaceru obejrzeliśmy z Usz dokument o Wodeckim, Lubię wracać tam gdzie byłem (2023), potem bardzo długo rozmawialiśmy o różnościach. 

Za otwartym oknem miejski rwetes.

1434-1435. Wawa/Lub/Dub/home.

U Kaś w niedzielę do południa chodzę w podomce i zwierzątkowych papuciach. Jem tak śniadanie, piję herbaty, dostaję prezenty bez wyraźnego powodu (stopki w koty oraz papucie na nogach noszone z radością). 

W nocy język bardzo mnie bolał, w dzień łatwiej to ignoruję, ale po śniadaniu położyłam się do łóżka "na chwilę", czyli do momentu, gdy na bazę wpadła Kręcona Aśka. We czwórkę wybraliśmy się z buta do warszawskiej dzielnicy azjatyckiej, na ulicę Bakalarską, gdzie zjedliśmy dobry lunch w restauracji Hanoi (zamówiłam makaron udon z wołowiną), po czym jeszcze trochę spacerowaliśmy, chociaż pogoda nie zachęcała (w jedną i w drugą stronę szliśmy w chłodzie i sypiącym śniegu). 

Ciekawy zakątek stolicy, trzeba tu będzie wrócić przy lepszej pogodzie. Po powrocie do ciepłego pomieszczenia przysiadamy przy herbacie na godzinę, żeby ostatecznie gdzieś tak wpół do szóstej wyjechać w kierunku Lublina, byle zdążyć na styk.

Resztą niedzieli to mozolne przemieszczanie się do domu. Najpierw w padającym śniegu musieliśmy dojechać do Świdnika, po prawie dwóch godzinach Kochany zatankował autko i na lotnisku oddał klucze. Gdy już rozpłaszczyliśmy się w samolocie, który niby był punktualny, przez dłuższy czas nic się nie działo i wylot nastąpił z opóźnieniem. Lot był zajęciem niesamowicie nudnym, siedziałam między dwoma facetami (wytatuowany brojler zerkający na książkę motywacyjną i żylasty chłoporobotnik z własnym pomidorem w sreberku; Fred miał miejsce w rzędzie za mną), którzy, jak to faceci, zawłaszczali moją przestrzeń. Z nudów próbowałam drzemać, trochę też odkrywałam nowe możliwości telefonu.

Fred idący ulicą Bakalarską

Na niebieskim parkingu w Dublinie byliśmy z Kochanym dopiero po pierwszej w nocy. W Irlandii niebo klarowne, żadnych opadów, poza metropolią drogi puste. Gdy po drugiej weszliśmy do domu, znalazłam zatkniętą w szparze listowej kopię kartki z przewodnika Louth Looking Good - nasz dom ponownie został wybrany jako ilustracja ogrodowych osiągnięć naszej ulicy. Dobrze jest być u siebie. Po trzeciej spać.

Poniedziałek był czasem na odpoczynek, przy czym wstałam wcześniej (gdzieś po ósmej) i zajęłam się relaksem na pół gwizdka, jak to ja (po podróży lubię porządkować zdjęcia, wspominać, cieszyć się tym, co było). Fred wstał o jedenastej, wypił kawę, mieliśmy czas wspólnie przemielić różne wydarzenia ostatnich dni, relację ze świekrą, i takie tam. A to wracałam do łóżka, a to wstawałam, w końcu pomogłam Kochanemu zrobić listę zakupów i wytoczyliśmy się z domu. Kiedy byliśmy na mieście zadzwonił Perlisty; Fred kontynuował tę rozmowę później, przy robieniu obiadu - może zobaczymy się z Fredowym kumplem w okolicach świąt, bo też zjeżdża ze świata do kraju. A może będziemy go gościć w następnym roku u nas? Kto wie. Rozmowa z moją mamą (już niedługo się widzimy). Rozmowa z Anną (martwiła się, że choruję). Rozmowa z Usz (czyżby kolejni goście w nowym roku?). Ogólnie pozytywy przeważają nad negatywami, na dworze zimno, ale nas tam nie ma. Pewnie pójdziemy spać wcześniej niż zwykle.

1433. Dzień ślubu.

Wczoraj odkryłam, że na iPhonie mogę publikować tutaj posty, ale nie mogę komentować, bo telefon mnie wylogowuje. Ot taki glitch pomiędzy jabłkiem i gugielem, znany, zgłaszany przez wielu, nadal odgórnie nierozwiązany.

Sporo się w nocy budziłam, głównie przez ból gardła i małość kordłową. Nad ranem z kolei obudziło mnie niecierpliwe tuptanie świekry przygotowującej śniadanie - wg polskiego czasu spaliśmy do „po ósmej”, na stole wędliny, puławianki, herbata wiśniowa już zaparzona. Kochany jeszcze przewracał się w łóżku, ja byłam dobrą synową. Po śniadaniu kawa w ćmielowskich filiżankach i szarlotka. 

Myśląc z wyprzedzeniem o tej krótkiej podróży miałam nadzieję, że przed wyjazdem do Warszawy odbędziemy spacer w kierunku pałacu, ale nic z tego nie wyszło. Grzebaliśmy się ze śniadaniem do południa, świekra chciała jeszcze przygotować obiad przed podróżą i zmyślnie wysłała nas po kwiaty (nie wiem, czy włączyła Radio Maryja żebyśmy się energiczniej ruszali, ale podziałało). Kochany kupił bukiet piwoniowych róż u Edyty za rogiem, trochę szliśmy naokoło osiedla, żeby spacer wydłużyć i byliśmy z powrotem w sam raz na obiad (który był bardzo dobry, jak zwykle u świekry). Okolica ta sama co zwykle, różnica taka, że komitet blokowy po odhaczeniu dzieci jako wrogów miru domowego (pod blokiem nie wolno się bawić) wziął się za zwierzęta - teraz jeszcze nie wolno dokarmiać ptaków, bo srajo i brudzo oraz kolegujo się ze szczurami. 

Do stolicy ruszyliśmy po drugiej po południu; podróż odbyła się bez większych przeszkód w coraz bardziej szarzejącym krajobrazie (śnieg, śniegu, śniegowi).

Przed głównym wydarzeniem przysiedliśmy we troje w Ciasteczkooo na ulicy Alternatywy, gdzie Fred dokończył dyktowanie mi dedykacji dla nowożeńców. Gdy dotarliśmy do urzędu, z ważnych gości brakował tylko Stu - na szczęście impreza opóźniła się na tyle, że szwagier zdążył w ostatniej chwili. Poza tym Usz ze Szwagrowskim wybrali najprostszą wersję ceremonii dzięki czemu szybko było po. No i było jeszcze zaskoczenie świadkowie - jednym ze świadków był wczesny recenzent Fredowego scenariusza. Spotkanie przeniosło się do Balkany Od Kuchni, znanej nam już z dobrej strony bałkańskiej restauracji na ulicy Strzeleckiego, która nasyciła nas po uszy. 

Już po siódmej wzięłam się za deser. Opuściliśmy zgromadzenie jakiś czas po Wu i świekrze, czyli świętowanie z jedzeniem zabrało nam około trzech godzin. Na końcu dnia wylądowaliśmy w ekskluzywnym mieszkanku Kaś i byliśmy rozpieszczani jak para królewska (dostałam własną podomkę i bamboszki z rogami), wygłaskałam aksamitne futerka Kacperka i Leosia, pogadałam o polityce i kotach (bo przecież wiadomo).

Język nadal bardzo boli, no good.

* zdjęcia wklejone po powrocie z wyprawy.

Postscriptum #1186-1187.