1015. I like Mondays.

Przy każdym przebudzeniu okazywało się, że kot spał za moimi plecami. Jeszcze wczoraj odczuwalna temperatura spadła o kilka stopni i kręci się wokół 10-12 °C, oczywiste więc, dlaczego Ryszard rozpoczął procedury jesiennego zagnieżdżania się w naszej sypialni. Cóż, skarpety w lisy, duży, ciepły swetr na grzbiet, milusi szalik naokoło szyi. Kochany podwiózł mnie do Centrum, gdzie bardzo ucieszono się na mój widok i gdzie po grzebaniu w papierach rozbolała mnie głowa. Na lunch wyszłam do Il Forno, liczyłam, że suty posiłek i dobra kawa (nadal kontroluję ilość) wpłyną na zatoki, i słusznie, poczułam się lepiej. Krętą drogą (przez księgarnię) doszłam do Ośrodka i tam jeszcze bardziej nastrój mi się poprawił. Odbyłam kilka inspirujących rozmów, np. z Oli, która jest mamą nienażartego Frankiego:

Albo z chłopakiem, który w zeszłym tygodniu był jak zombie, a dzisiaj przyszedł z rozciętym nosem, za to wszystkim innym uśmiechniętym, oraz z nadpobudliwym Denisem, który przypomina mi Gajosa, chce być Amber i opowiedział mi bardzo ciekawą historię swojego życia. Niestety pod koniec okazało się, że niejaki Alan może mieć koronę, w związku z czym nastąpił malutki popłoch, Paddy zaczął dezynfekować kije do bilarda, a reszta zaopatrzyła się w maseczki. Może jutro się spotkamy, kto wie ;) W każdym razie pierwszy raz od dłuższego czasu szłam w masce pod wiatr i stwierdziłam, że to bardzo fajna metoda na zapalenie zatok.

Wieczorem Kochany w pracy (nie zdążył zjeść obiadu, biedak, bo przyszedł gość od prysznica). Na MyHeritage zgłosił się do mnie przedstawiciel rodziny Janickich z którym mogę być spokrewniona przez dziadka w 10 pokoleniu. (z ostatniej chwili) Spłuczka jest naprawiona, prysznic działa dobrze, choć teraz z kolei trzeba go zupełnie rozkręcić, żeby woda była optymalnie gorąca. Oh, well.

1011. Jak miło.

Dzień rozpoczęty rzęsisty deszczem w Irlandii nie może być zły. Zanim dojechałam na praktykę, poszliśmy z Kochanym do Housingu przekazać jednej z pań Wybałuszających email wysłany przeze mnie jakiś czas temu, na który nie dostałam odpowiedzi. Przy okazji rozsupłał się nam worek z naprawami, Fred dorzucił problem z podgrzewaczem wody przy prysznicu i elektrycznym ogrzewaniem łazienki. O, niespodzianko! Gdy ja zajmowałam się m.in. tym:

do domu wpadł elektryk obfocić urządzenia. Co z drzwiami, nadal nie wiadomo.

Po południu pogodniej, Kochany przyjechał po mnie do miasta i zrobił nam dobry obiad. Na wieczór byliśmy umówieni z Ka&Jot. U przyjaciół rozmawialiśmy głównie o głupocie Putina, potem we trójkę (Jot odleciała w sen) obejrzeliśmy Na rauszu (2020) Vinterberga, całkiem adekwatną ilustrację utraty kontroli nad piciem. Wróciliśmy do domu około północy wystraszając tym w kuchni pająka, który ratował się sprintem pod meble. Fred pokazał mi na niebie Wielki Wóz.

1009. Rozczarowanie.

O godzinie czwartej rano kot zagadał do mnie kocim irlandzkim, tak mnie to wybudziło, że pamięć snu uleciała na zawsze (i bardzo dobrze, bo mielenie sennych widziadeł po przebudzeniu już się zrobiło nudne). Porankowi towarzyszył rozlany niepokój. Wiadomo, wczoraj weszłam do praktyki bez oczekiwań, a dzisiaj coś się miało dziać. Tymczasem nie za bardzo się działo, chociaż poznałam nowych ludzi. Za dużo sobie nie wyobrażałam, brak fascynującego zajęcia bardzo mnie jednak zmęczył i myślałam o hummusie, marzyłam o nim (później z braku hummusu w domu, na talerz obiadowy wpadła fasolka z puszki). W efekcie spekulatywnej kotłowaniny ostatnich dni zupełnie zapomniałam, że jeszcze w sobotę Aś proponowała mi podwózkę do domu po pracy. Gdy przyszło co do czego sprawa okazała się nieaktualna, co mnie wcale nie zmartwiło, bo zapomniawszy o rozmowie kupiłam rano bilet powrotny. Wieczorem 14.5 Midsomer Murders z wątkiem druidzim. Bardzo jest mi miło we własnym, przytulnym łóżku i nie jestem już w stanie zrobić dużo więcej ponad umycie zębów na dobranoc.

1008. I znowu to samo.

Naprawdę z tymi snami ... śniło mi się, że Maciej umarł po długiej chorobie. Na szczęście potem ożył, co było do przewidzenia. Reszta dnia zdecydowanie milsza. Kochany zawiózł mnie do Centrum, trochę się tam pobujałam, na lunch zjadłam wczorajsze resztki obiadowe, które ilościowo wcale nie wyglądały jak resztki, potem udałam się w kierunku południowym (tzn. najpierw na kawę ;)). Początek praktyki był taki, że siedziałam w pokoju do którego zwyczajowo między 14-16 wpadają "potrzebujący" i się im przyglądałam, od czasu do czasu do kogoś zagadując. Od jutra shadowing Paddy'ego (czy będzie to wartościowe doświadczenie, nie zależy w tej chwili za bardzo od nas, więc staram się tego w głowie nie rozdrabniać). Wróciłam do domu później niż zazwyczaj, bo autobusem po osiemnastej. Przy przygotowywaniu chybcikowego obiadu zadzwoniłam do mamy, która nie za bardzo była w formie. Dlaczego, w zasadzie nie wiadomo i niby trochę się jej poprawiło, kiedy po obiedzie rozmawiałyśmy o tym i owym. Mama zamartwia się ogrzewaniem i pieniędzmi. Całe życie uczciwie pracowała. Wyborcy pisu zasługują na długie i bolesne istnienie w niezmienianym pampersie. Na pocieszkę (dla mnie) prysznic (3-minutowy, bo się podgrzewacz psuje), gorąca woda do picia i Gosia ze Szkocji. Fred mówił, że nie będzie za długo pracował. Już to powiedziałam kotu, ale Ryszard stwierdził, że on mimo wszystko zagrzeje ojcu poduszkę.

(u sąsiadów pochowali królowe Elizkę, pozachwycam się innę razą).