356. Ani jednej chmury.

Dzień zaczęliśmy od słuchania płyt Marii Peszek. Nawet, gdy ma muzyczną zniżkę, trzeba przyznać, że takich tekstów w mainstreamie próżno szukać. Nie czułam się z rana najlepiej, zamiast więc przed południem w parze poszukiwać w TK Maxxie prezentów dla przyjaciół, Fred pojechał sam po spożywcze niezbędniki, a ja trochę ogarnęłam domowy brud. Nie lubię tego, obiecuję sobie, że gdy będę miała stabilną pracę zatrudnimy kogoś do sprzątania raz na jakiś czas. Gdy już byłam sama w domu i wyjrzałam przez okno pomyślałam, że marnuję dzień — na niebie ani jednej chmurki, słońce wstało tak nisko, że liczyło kominy na dachach sąsiadów, w takich chwilach miejsce żony jest przy mężu. Poczułam po prostu, że coś mnie omija, że w taki dzień musowo trzeba iść przed siebie.

Fred wrócił z zakupów z prezentami: dwiema parami świetnych rękawiczek Rossignola dla siebie i dla mnie, różowym berecikiem Fraas dla mnie (z żywej wełny z dodatkiem kaszmiru, śliczny), skórzanymi rękawiczkami Labonía dla Jot. Tak przy okazji policzyłam swoje rękawiczki — mam 12 par, w tym tylko dwie przywiozłam z Polski (myślałam, że trzy, ale nie mogę zlokalizować bezpalcowych kiwi, które zostawiłam kiedyś na noc w pijalni czekolady Mont Blanc w Karpaczu).

Obiad był prędziusi, ryż z sosem słodko-kwaśnym Uncle Ben's, na deser tescowy tort blackforest (trochę się małżonkowi przefasonował w podróży, ale smakowi to nie zaszkodziło). Wieczorem wybieramy sobie dokument do obejrzenia słuchając płyty Ralpha Kamińskiego Młodość i zwlekamy z decyzją, bo chcemy wysłuchać muzyki do końca. Potem przenosimy się do poznańskiej kamienicy w której mieszkał Tadeusz Malinowski — oglądamy dokument Eksmisja (2012) autorstwa jego wnuczka Filipa, o zderzeniu starego świata z nowym.