371. Koronawirus again i przygody Ryszarda.

Pomimo mokrego chłodu poszliśmy na spacer na plażę, słusznie, bo wiatr był bardzo słaby, a to znaczy, że dobrze. W drodze powrotnej zaczepił nas korpulentny chłopiec, którego znamy z widzenia, a który zna Ryszarda i nawet go kiedyś głaskał. Akurat wracał z zakupami z Mace'a, więc przy okazji wymieniania irlandzkich uprzejmości powiedział, że mieszka z siostrą pod 67, że widzi jak spacerujemy i że to miłe (jego uprzejmości z innym chłopcem też były interesujące).

Krótko po południu nastąpiła zmiana planów na wieczór — Ka zadzwonił z wiadomością, że wszyscy w domu nadal kaszlą i chociaż jest pewien, że to nie ta wiadoma zaraza, lepiej być ostrożnym, więc z klubu filmowego nici. Pojechaliśmy jednak do Dundalk wieczorem, żeby kupić jabłka, przy okazji podrzuciliśmy Jot pidżamki dla chłopców i słoik Fredowego bigosu, który wyszedł palce lizać (małżonek pichcił strawę do drugiej w nocy). Po powrocie do domu (było po ósmej) w głośnikach Matka, Syn, Bóg spółki Waglewski Fisz Emade (2013), w piekarniku pizza z Tesco. Już wiadomo, że podróże do/z UK nie będą możliwe przynajmniej do końca roku. Gorzej, następny lockdown wydarzy się na dniach, dzisiaj niewiele zabrakło do tysiąca pozytywnych testów — stąd od św. Stefana (za 4 dni) wraca zakaz przemieszczania się poza hrabstwo. Fred mówi, że dobrze, że tu jestem, ma z głowy martwienie się jak wylecieć do Polski.

A tak w ogóle, po powrocie do domu czekała na mnie niespodzianka na lokalnej grupie Spotted. Idąc w południe na spacer byliśmy śledzeni przez Rysia, który zawędrował na swoją dawną ulicę. I tak, po tym jak Rysio spał już smacznie w łóżku, zobaczyłam na grupie Spotted zdjęcia naszego kota zrobione przez dwóch zatroskanych mieszkańców, którzy martwili się, że kotu zaginęli właściciele. Porozmawiam z nim o tym. Ale to już chyba jutro, bo nie mam serca go budzić.