1049. Bezczelność kocia.

Nie zna granic. Rysio dużo śpi w domu, zostawiliśmy go w takim stanie wyjeżdżając na zakupy, a gdy wróciliśmy, michy jedzeniowe były krystalicznie czyste. Oczywiście żadne z nas nie wierzyło, że stało się to za sprawą naszego wybrednego futrzaka, ale cóż, kot nam nie powie, kto jadł z jego miseczki. Po obiedzie wzięliśmy się za oglądanie Faraona (1966) Kawalerowicza i w trakcie seansu usłyszałam ciumkanie dobiegające od strony kocich mich. Powinien to być Rysio, ale coś mnie tknęło, weszłam do korytarza ... nie ma nikogo. Ponieważ było to jednak ciumkanie, a nie moje zwykłe szumy uszne, zajrzałam do sypialni, a tam za oknem na śmietniku oczy Amber pomrugały na mnie zanim zobaczyłam jej dupinę. Niby zwiała. Wracam do męża z nowiną, że nam się kotka dalszych sąsiadów na kolację zaprosiła, gdy nagle znowu słyszę ciumkanie. Nie do wiary, wróciła cholera dojeść! Pogoniłam ją w ogródku, ale za jakieś 20 minut wlazła znowu. Dobrze, że Ryś wrócił ze spaceru, bo mogliśmy w końcu zamknąć okno i w spokoju przetrawić zaprezentowany nam poziom kociego burżujstwa.

Tak w ogóle to normalnie. Jak zwykle o tej porze roku nie mogłam się połapać czy godzina na komputerze jest już przestawiona czy nie. Wypiliśmy z Kochanym cappuccino w Coście. Doniczki są drogie.